เจ้าสาวของซาตาน re - up

ตอนที่ 13 : สุดห้ามใจรัก 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34,125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 435 ครั้ง
    4 เม.ย. 63

                                                                                                      

                         ปายมาทำงานที่อเมริกาครับ ไม่ได้มาคนเดียวครับ 

                                       ปายพกเมียมาด้วยครับผม
                                                 
                                       

                      เมียปายเองครับ เจ้าหล่อนทำหน้างอนอยู่ตลอดเวลา 

                       แต่ว่าทำงานเก่งครับ งานหลวงก็ไม่ขาด งานราษฎร์ก็ไม่เสีย


บทที่ 13

 

อีกหนึ่งเดือนต่อมาเป็นเดือนที่อธิวีย์จะต้องเดินทางไปดูงานที่อเมริกา ชายหนุ่มจึงพาภรรยาสาวสวยไปด้วย ซึ่งช่วงเวลานี้ความสัมพันธ์ของเขากับเพียงรวีก็กำลังเป็นไปด้วยดี การไปดูงานที่อเมริกาจึงเปรียบเสมือนการไปฮันนีมูนครั้งที่สองนั่นเอง

วันนี้สมาชิกทุกคนของบ้านอธิรักษ์มาส่งหนุ่มสาวทั้งสองที่สนามบินสุวรรณภูมิอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

“ปายดูแลหนูพีชดีๆ นะ อย่าไปทะเลาะกันที่โน่นล่ะ”

บิดาสั่งอย่างรู้ใจ ต่อให้ดีกันแค่ไหน แต่ถ้าใครขัดใจ อธิวีย์ก็พร้อมจะวีนแหลกได้ทุกเมื่อ

“ครับ” ผู้เป็นลูกชายรับคำสั้นๆ เขาโอบไหล่บอบบางของคนข้างๆ อย่างไม่รู้ตัว

“ตั้งใจทำงานนะลูก” มารดาสั่งความ

“ครับแม่”

หลังจากนั้น สมาชิกของบ้านอธิรักษ์ทุกคน ต่างก็เข้ามาอวยพรให้สองหนุ่มสาวเดินทางโดยสวัสดิภาพ และประสบความสำเร็จในการทำงาน แต่คำอวยพรของใคร ก็ไม่เหมือนคำอวยพรของคุณหญิงย่าวิภาดา

“ปาย...กลับมาคราวนี้ต้องมีของสำคัญมาฝากย่านะลูก”

“คุณย่าอยากได้อะไรคะ พีชจะหาซื้อมาให้”

หลานสะใภ้คนงามพาซื่อถาม อธิวีย์หัวเราะหึๆ

“สิ่งที่ย่าอยากได้ ไม่ต้องไปหาซื้อที่ไหนหรอกจ้ะหนูพีช มันขึ้นอยู่กับหนูกับเจ้าปายนั่นแหละ ตอนไปเกาะโบร่า กลับมาก็ล้มเหลวไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่ไปอเมริกาคราวนี้ คงจะมีเจ้าปายตัวน้อยๆ มาฝากย่านะ”

คำพูดของคุณย่าทำให้หลานสะใภ้อายจนหน้าแดงก่ำ

“ปายจะพยายามครับคุณย่า คราวนี้คุณย่าอาจจะสมหวังก็ได้นะครับ”

ผู้เป็นหลานชายตอบรับอย่างหน้าตาเฉย เพียงรวีหยิกท่อนแขนกำยำของเขาอย่างเขินอาย อธิวีย์ไม่พูดอะไร นอกจากหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“ย่าก็หวังว่าอย่างนั้น ย่าอยากเห็นหน้าเหลนเต็มที ดูซิ พ่อหล่อขนาดนี้ แม่สวยขนาดนี้ เหลนของย่าจะหน้าตาน่ารักน่าชังสักขนาดไหน พูดแล้วก็อยากเห็นหน้าไวไว”

“ถ้าปายทำสำเร็จ ต้องมีรางวัลอย่างงามนะครับคุณย่า”

คำพูดประโยคนี้ของเขา ทำให้เพียงรวี ค้อนสามีโดยไม่รู้ตัว

“จ้ะ แน่นอนอยู่แล้ว ปายอยากได้อะไร ย่าจะให้ทุกอย่าง”

คุณหญิงย่าตอบรับอย่างใจป้ำ หลานชายสุดที่รักไม่พูดอะไรอีก นอกจากยิ้มอย่างเดียว แต่อธิวีย์ก็มุ่งมั่นอยู่ในใจว่า ไปอเมริกาคราวนี้ นอกจากจะทำงานที่ทุกคนคาดหวังให้สำเร็จแล้ว เขาจะต้องทำให้ยายแก้มป่องท้องให้ได้

 

สัปดาห์แรกของการเหยียบแผ่นดินอเมริกา หรือแผ่นดินแห่งเทพีเสรีภาพ ไม่ได้หวานแหววอย่างที่ทุกคนคาดคิด เนื่องจากอธิวีย์ตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ เพราะเขาไม่อยากให้ครอบครัวผิดหวังในตัวเขา สำหรับความคิดของชายหนุ่มแล้ว งานต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก ถ้างานไม่สำเร็จ เขาจะไม่พาภรรยาทัวร์อเมริกาเป็นอันขาด

เช้าวันนี้เป็นวันสำคัญที่สุดสำหรับอธิวีย์ เพราะเขาจะต้องไปพบกับมิสเตอร์จอห์น สมิธ ตามที่นัดหมายไว้

วันนี้ชายหนุ่มแต่งกายอย่างเรียบหรู ด้วยชุดสูทแบรนด์เนมชื่อดัง ทำให้เขาดูสง่าผ่าเผย และมีราศียิ่ง  ส่วนเพียงรวีก็แต่งกายอย่างประณีตบรรจงด้วยชุดสูทแบบกระโปรงของแบรนด์เนมชื่อดังเช่นกัน หญิงสาวเกล้าผมมวยอย่างสวยหรู เครื่องประดับเพชรแท้ชิ้นเล็กๆ ครบชุดนั้น ทำให้เธอเปล่งประกายมากยิ่งขึ้น

ก่อนจะออกจากห้องพัก ต่างฝ่ายต่างสำรวจเสื้อผ้าให้กันและกัน

“พีช...ดูเนคไทให้ปายหน่อย เอียงไปหรือเปล่า”

หนุ่มสุดหล่อขยับเนคไทแบบหรูของเขาอย่างไม่แน่ใจ เพียงรวีจึงเข้ามาช่วยขยับจับดึงจนเรียบร้อย เธอเอียงคอมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย

“ปายหล่อมากค่ะ”

“ขอบคุณครับ พีชก็สวยมาก สวยที่สุด”

เขาชมกลับด้วยความจริงใจ หลังจากนั้นทั้งสองจึงรีบออกจากบ้าน เพื่อไปพบมิสเตอร์จอห์น สมิธ นักธุรกิจชื่อดังอันดับต้นๆ ของอเมริกา ท่ามกลางผู้คนแสนวุ่นวายที่มหานครนิวยอร์ค ภายในห้องทำงานสุดหรูของบริษัทยักษ์ใหญ่ในอเมริกา อธิวีย์ อธิรักษ์ได้เข้าพบปะเพื่อเจรจาหารือเรื่องธุรกิจกับมิสเตอร์จอห์น สมิธซึ่งเป็นเจ้าของบริษัท

การพบปะหารือเป็นไปอย่างยาวนานถึงสองชั่วโมง มิสเตอร์จอห์น สมิธ กับอธิวีย์ได้พูดถึงเงื่อนไขสัญญาต่างๆ ที่ต้องมีการปรับเปลี่ยน แต่เป็นการปรับเปลี่ยนในทางที่ดี จนเป็นที่พึงพอใจของทั้งสองฝ่าย

มิสเตอร์จอห์น สมิธรู้สึกชื่นชมในความเฉลียวฉลาดในเรื่องธุรกิจของอธิวีย์มาก ยิ่งรู้ว่าชายหนุ่มสำเร็จการศึกษาจากฮาร์วาร์ด อีกฝ่ายก็ยิ่งปลื้ม และที่สำคัญเขาปลื้มเลขานุการส่วนตัวที่ทั้งสวยทั้งฉลาดของอธิวีย์มากด้วย

“ผมดีใจที่ได้ทำธุรกิจกับบริษัทของคุณ”

“เช่นกันครับ และขอบคุณที่ให้ความไว้ใจบริษัทของผม”

“ภรรยาของคุณสวยมาก สาวไทยสวยอย่างนี้ทุกคนหรือเปล่าครับ” มิสเตอร์จอห์น สมิธ ถามยิ้มๆ

“เรื่องนี้คุณต้องไปพิสูจน์ด้วยตนเองครับ” อธิวีย์ตอบยิ้มๆ เช่นกัน

เมื่อการเจรจาผ่านไปด้วยดี คืนนั้นนักธุรกิจคนดังของอเมริกา จึงขอเลี้ยงมื้อค่ำให้กับแขกคนสำคัญจากเมืองไทย แต่คืนนั้นปรากฎว่าเพียงรวีมีอาการครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะเป็นไข้ หญิงสาวจึงไม่สามารถไปร่วมงานเลี้ยงได้ อธิวีย์จึงต้องไปตามลำพัง

เพียงรวีรับประทานยาแล้วก็นอนรอสามี เมื่อได้พักผ่อนอย่างเต็มที่อาการของหญิงสาวก็ดีขึ้น แต่คืนนี้ดึกมากแล้ว อธิวีย์ยังไม่ยอมกลับ หญิงสาวจึงผุดลุกผุดนั่งด้วยความห่วงใย ยิ่งเปิดหน้าต่างออกไปเห็นฝนตกหนัก เพียงรวีก็ยิ่งร้อนใจ ดึกแล้วทำไมเขายังไม่กลับมาอีก ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น เพียงรวีผวาไปที่ประตูทันที

“พีช...นี่ปายเอง เปิดประตูหน่อยครับ”

หญิงสาวไม่รอให้เขาเรียกเป็นครั้งที่สอง เธอเปิดประตูออกไปทันที

“ปาย...” เธอเรียกอย่างห่วงใย เมื่อเห็นเขาเปียกโชกไปหมดทั้งตัว

“โดนฝนหรือคะ”

เธอถามเสียงแผ่วเบา พลางยื่นมือออกไปลูบไล้แก้มสากๆ ที่มีหยาดน้ำฝนเกาะพราวอย่างอ่อนโยน

“อือ...”

เขาตอบรับสั้นๆ เพียงรวีค่อยๆ ถอดเสื้อสูทของเขาออกอย่างนุ่มนวล แล้วนำไปผึ่งไว้ หลังจากนั้น เธอก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก แล้วเดินกลับมาหาเขา ตอนนี้อธิวีย์จัดการกับกางเกงที่เปียกโชกของเขาเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มนั่งรอหญิงสาวอยู่ที่ขอบเตียง

“เช็ดตัวก่อนนะคะ”

เธอใช้ผ้าซับหยาดน้ำฝนไปทั่วใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน หลังจากนั้นก็ซับไปตามลำคอและไหล่หนา

“พีช...เช็ดผมให้ปายด้วย”

เขาสั่งอย่างนุ่มนวล แล้วก็หลับตาพริ้ม  เพียงรวีจึงเช็ดเรือนผมดกดำนั้นอย่างเต็มอกเต็มใจ จู่ๆ เขาก็จามฮัดเช้ยเสียงดัง หญิงสาวยกหลังมือแตะหน้าผากของเขาอย่างรวดเร็ว

“ปายตัวรุมๆ นะคะ สงสัยจะเป็นไข้ กินยาดักไว้ก่อนดีไหมคะ” เธอเสนออย่างห่วงใย

“ไม่เอ๊า! ปายไม่อยากกินยา”

เขาทำหน้าเหมือนเด็กถูกบังคับให้กินยาขม เพียงรวีทำหน้ากึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง เมื่อเห็นเด็กชายปายทำท่างอแง ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างแสนงอน

“ทำไมถึงมีอาการอย่างนี้ ดื่มมาหรือเปล่าคะ”

หญิงสาวก้มลงดมกลิ่นที่ริมฝีปากแดงสวย เธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์นิดหน่อยจากริมฝีปากของเขา  ปกติแล้วเขาเป็นคนไม่ดื่ม เนื่องจากแพ้แอลกอฮอล์ แต่นี่คงขัดมิสเตอร์จอห์น สมิธไม่ได้ ไหนจะมาถูกฝนอีก อาการแพ้ยิ่งกำเริบ

“ปายดื่มมานิดหน่อย สงสัยเหล้านอกมันแรง ก็เลย...”

เขาพูดแล้วก็จามอีกครั้ง จนคนฟังใจไม่ดี

“ปายขา...ไปหาหมอไหมคะ”

“ไม่ไป ปายนอนพักสักเดี๋ยวก็หาย ขอกอดหน่อยครับคนสวย”

เขาพูดแล้วก็กางแขนออก เพียงรวีปิดไฟ แล้วโผเข้าหาอ้อมกอดของเขาในความมืด

“ปายอยากรักพีช แต่ปายง่วง”

เขาพึมพำในความมืด พลางกอดรัดร่างน้อยในอ้อมแขนแน่นขึ้น

“ปายง่วงก็หลับเถอะค่ะ พีชยังรอปายอยู่เสมอ”

หญิงสาวกระซิบตอบ แล้วจูบแผงอกกว้างของเขาเบาๆ เขาพึมพำอย่างพอใจ ก่อนจะเงียบเสียงไป เพียงรวีนอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืด ถ้าพรุ่งนี้อาการของเขาไม่ดีขึ้น เธอจะต้องพาเขาไปหาหมอ

 

วันรุ่งขึ้นอธิวีย์มีไข้เล็กน้อย ชายหนุ่มจึงไม่ได้ออกไปไหน เพราะคุณหมอคนพิเศษที่ชื่อเพียงรวีสั่งห้ามเอาไว้ เพียงรวีคอยดูแลเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เขาอย่างใกล้ชิด เธอทำด้วยความเต็มอกเต็มใจ ซึ่งอธิวีย์ก็สัมผัสได้เป็นอย่างดี

แม้มีไข้ไม่สบาย อธิวีย์ก็ยังโทรศัพท์ไปรายงานผลของการเจรจาให้ครอบครัวรู้ ทุกคนตื่นเต้นมากที่ทราบว่าชายหนุ่มทำงานประสบความสำเร็จ

“ปายเก่ง”

อธิษฐ์ชื่นชมลูกชายผ่านสายโทรศัพท์ ถ้าอธิวีย์ได้เห็นหน้าบิดา เขาคงจะภูมิใจมาก เพราะอีกฝ่ายยิ้มแบบไม่มีหุบ

“รู้ซะบ้าง ว่าปายน่ะลูกใคร”

ผู้เป็นลูกชายตอบอย่างหยิ่งผยอง ปลายสายยิ้มนิดๆ แล้วก็ขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“ปายเป็นอะไรเสียงแหบๆ”

“ไม่สบายนิดหน่อยครับพ่อ”

“เป็นอะไร” บิดาถามเสียงขรึม

“แพ้แอลกอฮอล์ แล้วก็โดนฝน ไข้ก็เลยกำเริบครับ” ลูกชายรายงานตามความเป็นจริง

“หนูพีชอยู่ด้วยหรือเปล่า”

“อยู่ครับ เขาคอยดูแลปายตลอดเวลา”

“ดีแล้ว ถ้ามีอะไร ต้องรีบไปหาหมอ อย่าชะล่าใจ”

“ครับพ่อ เท่านี้ก่อนนะครับ สวัสดีครับ”

อธิวีย์วางสายทันที เมื่อเห็นร่างบางระหงเดินเข้ามาหา เขาส่งยิ้มให้เธอ ก่อนจะกางแขนออก

“พีชจ๋าขอจูบที”

เขาขอจูบอย่างหน้าไม่อาย เพียงรวีค้อนเขาวงใหญ่ แต่ก็เดินเข้าไปหาเขา เมื่อเขากล้าขอ เธอก็กล้าให้ เธอนั่งลงบนตักกว้างของเขา เขายื่นมือมาลูบไล้แก้มสวยอย่างอ่อนโยน

“พีชน่ารักจัง”

เขาชมเสียงนุ่ม ก่อนจะบดจูบที่ริมฝีปากสวยอย่างวาบหวาม เพียงรวีตอบรับจูบของเขาอย่างไม่มีแง่งอน จูบไปจูบมาชักจะพากันเพลิน ในที่สุดอธิวีย์ก็ถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง

“พีชหวาน...”

เขาถูไถจมูกคมๆ กับแก้มสวยอย่างเอ็นดู

“ปายก็หวาน”

เพียงรวีหยิกแก้มเขาเบาๆ เวลาอยู่กันตามลำพังเธอเรียกเขาว่าปาย ไม่มีคำว่าคุณนำหน้า เหมือนเวลาเรียกต่อหน้าคนอื่น ซึ่งอธิวีย์ก็ชอบ เพราะมันให้ความรู้สึกพิเศษที่ไม่เหมือนใคร

“ปายหายไข้แล้ว จะพาทัวร์นิวยอร์ค หลังจากนั้นค่อยไปดูงาน”

เขากระซิบแล้วขบเม้มติ่งหูสวยสะอาดเบาๆ เพียงรวีร้อนวูบวาบไปทั่วกาย เธอซบหน้ากับซอกคอหนาแกร่งของเขา แล้วก็ขบกัดอย่างหยอกเย้า อธิวีย์ครางเหมือนลูกแมว

“พีชจูบปายหน่อยสิ”

เขาอ้อนอีกแล้ว เวลาเขาป่วยนี่น่ารักจังเลย เพียงรวีอยากให้เขาน่ารักอย่างนี้ไปนานๆ

“พอแล้วค่ะ เดี๋ยวพีชติดไข้”

เธอกระซิบเบาๆ แล้วกัดใบหูขาวสะอาดของเขาอย่างหมั่นเขี้ยว เขาครางอย่างพอใจ พลางกระซิบว่า

“พีชกัดอีก กัดทั้งตัวเลย”

“บ้า!

“ปายชอบ”

“โรคจิตหรือคะ” เธอถามยิ้มๆ

“นิดหน่อย”

คำตอบของเขาทำให้เธอหัวเราะเบาๆ  การมาอเมริกาคราวนี้ เพียงรวีมีความสุขเหลือเกิน สุขที่ได้อยู่ใกล้เขา สุขที่ได้ดูแลเขา ช่วงนี้เขาผีออก เพราะเขาน่ารักสุดใจ

“ให้ปายหายไข้ก่อน แล้วพีชจะกัดปาย” เพียงรวีกระซิบเสียงแผ่ว อธิวีย์ตาใสทันที

“แน่นะ” เขาถามเพื่อความแน่ใจ

“แน่ค่ะ พีชจะกัดปายทั้งตัวเลย”

เธอให้สัญญาที่แสนวาบหวาม จนอธิวีย์แทบจะอดใจรอไม่ไหว นัยน์ตาของเขาเคลิ้มฝัน ขณะที่พูดออกมาว่า

“พีชจ๋า ปายหายไข้แล้ว”

“ปายขี้โกง”

เพียงรวีใช้นิ้วจิ้มจมูกคมๆ ของเขาอย่างหมั่นไส้ อธิวีย์ยิ้มจนตาหยี

“ปายไม่ได้ขี้โกงนะ ปายหายไข้แล้วจริงๆ ไม่เชื่อพีชมากัดดูก็ได้”

กิริยาท่าทางของเขาแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ ทั้งๆ ที่หน้ายังซีดเซียว

“ปายอย่าใจร้อนสิคะ ถ้าพีชกัดจริงๆ ปายจะไข้ขึ้นนะ”

“ไข้ขึ้นปายไม่กลัว กลัวพีชไม่กัดมากกว่า”

สีหน้าของเขาเริ่มสดใส เมื่อได้ต่อปากต่อคำกับเธอ

“ถ้าปายพูดมาก พีชจะไม่กัดปาย”

หญิงสาวถือโอกาสข่มขู่ซะเลย คราวนี้ได้ผล พ่อคนชอบถูกกัด ถึงกับเงียบไปทันที

“อย่าให้ถึงทีปายนะยายแก้มป่อง”

เขาทำหน้าขู่อาฆาต ปลายนิ้วยาวเรียวของเขาจิ้มแก้มเธออย่างหมั่นเขี้ยว

“ปายจะทำอะไรพีชได้”

เพียงรวีพูดแล้วก็ลุกขึ้นจากตักของเขาโดยเร็ว อธิวีย์พยายามคว้าตัวเธอเอาไว้ แต่ไม่ทันเสียแล้ว

“พีช กลับมานั่งที่เดิม”

อธิวีย์เสียดายความอบอุ่นที่สูญเสียไป ยามที่เธอลุกจากตักเขา เขาไม่ทราบว่าความอบอุ่นนี้คืออะไร แต่อยากให้มันคงอยู่กับเขาตลอดไป

“พีช...”

เขาเรียกเสียงเข้ม แต่หญิงสาวส่ายหน้ายิ้มๆ พลางมองเขาอย่างรู้ทัน ถ้าเธอกลับไปนั่งตักเขาอีก เธอต้องถูกเขาทำโทษแน่ๆ แล้วเรื่องอะไร เธอจะไปล่ะ อธิวีย์หันซ้ายหันขวา เมื่อเธอไม่ยอมกลับมานั่งตักของเขา เขาก็ขู่เธอว่า

“ถ้าพีชไม่กลับมานั่งตักปาย ปายจะ...”

เขาหยุดพูดแล้วก็จ้องหน้าเธอนิ่งๆ เพียงรวีตั้งใจฟังอย่างดียิ่งว่าเขาจะพูดอะไร เมื่อเขาไม่ยอมพูด เธอก็อดถามไม่ได้

“ปายจะ...อะไร”

“จะทำให้เธอเดินไม่ได้น่ะสิ ยายแก้มป่อง”

เขาพูดแล้วก็โผเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว เพียงรวีไม่ทันตั้งตัวจึงเสียทีเขาอย่างง่ายดาย ทั้งที่ไม่สบาย แต่อธิวีย์ไม่เซสักนิด เมื่ออุ้มร่างน้อยไว้ในอ้อมแขน

“ปล่อยนะ”

เพียงรวีสั่งเสียงดุ แต่เธอไม่กล้าดิ้น ไม่ใช่ว่าเธอยินยอมพร้อมใจ แต่เธอกลัวเขาจะล้มต่างหาก

“ไม่ปล่อย”

อธิวีย์ตอบเสียงดุพอกัน หลังจากนั้น เขาก็อุ้มเธอเข้าไปในห้องอย่างไม่สนใจเสียงห้ามปรามของเธอสักนิด เมื่อมาถึงเตียงเขาก็วางเธอลงอย่างทะนุถนอม เพียงรวีใจไม่ดี เมื่อเห็นเขายืนหอบและหายใจแรง

“ปายเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

หญิงสาวถามแล้วก็ลุกขึ้นนั่ง ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของเธอห่วงใยเขาอย่างชัดเจน

“รู้สึกเหนื่อยๆ พิกล” อธิวีย์ตอบด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“นอนพักดีกว่านะคะ”

“นอนก็ดีเหมือนกัน”

ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนอย่างว่าง่าย แต่เขาไม่ลืมดึงร่างบางระหงลงไปด้วย เพียงรวีซุกหน้าลงที่อกกว้างของเขา เธอลูบไล้ไปทั่วแผงอกที่ร้อนผ่าวนั้นเบาๆ

“เดี๋ยวพีชจะเช็ดตัวให้นะคะ”

“เช็ดก็ได้ แต่จูบปายก่อน”

เขาต่อรองด้วยดวงตาอันหรี่ปรือ เพราะไม่อยากขัดใจคนไข้จอมหื่น เพียงรวีจึงก้มลงจูบที่แก้มสากๆ ของเขาอย่างเอาใจ เสียงเขาครางเบาๆ อย่างพอใจ แต่พอได้จูบแล้ว หญิงสาวกลับไม่อยากหยุดจูบ เธออยากจูบเขาไปเรื่อยๆ เมื่อคิดเช่นนั้น ริมฝีปากสวยจึงจูบที่ริมฝีปากแดงๆ อย่างนุ่มนวล

เขาครางเสียงแผ่ว แล้วก็เผยอริมฝีปากให้อย่างเต็มอกเต็มใจ เพียงรวีจึงจูบต่ออย่างอ่อนโยน แล้วเธอก็เลื่อนจูบลงไปที่อกกว้างอันร้อนผ่าว คราวนี้เขาไม่ครางอีก หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างแปลกใจ ที่ไหนได้คุณปายจอมหื่นของเธอหลับไปแล้ว

 

อีกสามวันต่อมา อธิวีย์ก็หายไข้ ครั้งแรกชายหนุ่มตั้งใจจะพาภรรยาทัวร์มหานครนิวยอร์ค แล้วค่อยไปดูงาน แต่เพียงรวีบอกให้เขาพาเธอไปดูงานก่อน ส่วนเรื่องทัวร์เอาไว้ทีหลังก็ได้ อธิวีย์จึงต้องตามใจภรรยา แต่ก็ดีเหมือนกัน เขาอยากทำงานให้สำเร็จลุล่วงไป หลังจากนั้นจึงค่อยทัวร์ด้วยความสบายใจ

อธิวีย์พาภรรยาไปดูงานที่บริษัทใหญ่ๆ ของอเมริกา เพียงแค่สามบริษัทเท่านั้น ซึ่งนั่นก็เพียงพอแล้ว เพราะแต่ละบริษัทมีแนวนโยบายและการบริหารงานคล้ายๆ กัน แต่ชายหนุ่มก็ได้ข้อคิดและวิธีการใหม่ๆ ในการปรับปรุงงานให้ดีขึ้นหลายอย่างเหมือนกัน อธิวีย์ใช้เวลาดูงานเพียงสัปดาห์เดียวก็สำเร็จเรียบร้อย ชายหนุ่มหยุดพักหนึ่งวัน หลังจากนั้นก็เริ่มพาภรรยาออกตระเวนเที่ยวนิวยอร์ค

คืนหนึ่งอธิวีย์พาเพียงรวีไปรับประทานอาหารที่ร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่ง ร้านอาหารชื่อดังร้านนี้ดังชนิดที่ว่าต้องมีการจองคิวล่วงหน้า แต่คืนนั้นเป็นโชคดีของสองหนุ่มสาว เพราะคู่ฮันนีมูนคู่หนึ่งยกเลิกการมารับประทานอาหารที่ร้านนั้นอย่างกะทันหัน อธิวีย์ซึ่งเดินไปถามเรื่องที่ว่างจึงได้สิทธิทันที

คืนนั้นการรับประทานอาหารเป็นไปด้วยความโรแมนติก รับประทานไป สบตากันไป แววตาหวานเชื่อมที่ทั้งคู่ส่งให้กัน ทำให้อีกฝ่ายแทบจะหลอมละลาย อธิวีย์มองหน้างดงามเปล่งปลั่งของภรรยาอย่างคาดหวัง

คืนนี้...น้องพีชคนสวยจะต้องให้บริการพี่ปายอย่างดีเลิศ ไม่อย่างนั้นเขาไม่ยอมเด็ดขาด โดยเฉพาะคำสัญญาแสนวาบหวามที่เธอเคยให้ไว้กับเขา เขาจะขอทวงในคืนนี้ ขณะที่สองหนุ่มสาวกำลังรับประทานอาหารอย่างมีความสุขอยู่นั้น เสียงเรียกอย่างตื่นเต้นก็ดังขึ้นจากสาวสวยที่เพิ่งเข้ามาใหม่

“เอ็ดดี้”

เสียงเรียกนั้นทำให้อธิวีย์หันขวับไปมองทันที แล้วเขาก็ลุกขึ้นโดยเร็ว เมื่อเห็นว่าใครเรียก เจนนิเฟอร์ เทรเวอร์ เพื่อนร่วมชั้น สมัยเขาเรียนปริญญาโทอยู่ที่ฮาร์วาร์ดนั่นเอง

“เจนนี่”

เจนนิเฟอร์โผเข้ามากอดเขาด้วยความดีใจ เมื่อเห็นว่าเขาจำเธอได้ เจนนิเฟอร์ไม่ได้กอดเพียงอย่างเดียว แต่เธอจูบที่ริมฝีปากแดงสวยของเขาด้วย

เพียงรวีมองภาพตรงหน้า ด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ ยิ่งเห็นอธิวีย์ทำท่าตื่นเต้นยินดี จนยอมให้สาวสวยชาวอเมริกันกอดจูบเขาได้ เธอก็ยิ่งปวดร้าวไปทั้งอก เมื่อทนมองภาพบาดตาไม่ไหว หญิงสาวจึงก้มลงมองอาหารในจาน เหมือนเป็นของแปลกประหลาดมหัศจรรย์

แต่ถึงอย่างไรก็ตาม อธิวีย์ อธิรักษ์ ก็แนะนำหญิงสาวทั้งสองให้รู้จักกัน พอทราบว่าเขาแต่งงานมีภรรยาแล้ว เสียงแจ๋วๆ ของเจนนิเฟอร์ก็เงียบไปทันที ส่วนเพียงรวียิ่งเงียบขรึมมากยิ่งขึ้น เมื่อเห็นสาวสวยคนนั้นจับมือถือแขนสามีของเธออย่างหน้าตาเฉย

“ดีใจที่ได้พบคุณนะเจนนิเฟอร์ เดี๋ยวผมจะต้องพาภรรยากลับแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ”

อธิวีย์พูดภาษาอังกฤษกับเจนนิเฟอร์ ด้วยสำเนียงที่ไม่ผิดเพี้ยนจากเจ้าของภาษาเลยแม้แต่น้อย เจนนิเฟอร์ เทรเวอร์ปรายตามองเพียงรวี อธิรักษ์ ด้วยความอิจฉา สาวไทยแสนสวยคนนี้คือคนที่ได้เป็นเจ้าของชายหนุ่มสุดหล่อที่สาวๆ ในคลาสต่างหมายปองกันถ้วนหน้า

“เอ็ดดี้...เจนนี่ดีใจมากค่ะที่ได้พบคุณ หวังว่าเราคงจะได้พบกันอีกนะคะ”

เจนนิเฟอร์จบคำพูดด้วยการเขย่งตัวขึ้นจูบแก้มสากๆ ของอธิวีย์อีกครั้ง ก่อนจะเดินกลับไปหาเพื่อนสาวที่รออยู่ที่โต๊ะ เพียงรวีซึ่งเงยหน้าขึ้นมองโดยบังเอิญ จึงเห็นภาพบาดตายกกำลังสองเข้าพอดี หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะสะบัดหน้าหนีจากภาพอันบาดใจนั้น

“พีช...เรากลับกันเถอะ”

อธิวีย์เอ่ยปากชวนเสียงนุ่ม เมื่อเห็นกิริยาท่าทางที่ไม่พอใจของเธอ เพียงรวีไม่พูดอะไร นอกจากนิ่งเงียบอย่างเดียว อธิวีย์รู้ดีว่ายายแก้มป่องงอนขนาดหนัก ดีไม่ดีคืนนี้เขาอาจจะอด... เมื่อคิดเช่นนั้นชา ยหนุ่มชักใจคอไม่ค่อยดี เขาจึงเรียกพนักงานมาเช็คบิลทันที 

เมื่อเห็นเขาจ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว เพียงรวีจึงลุกขึ้น แล้วเดินนำหน้าออกไปอย่างเงียบๆ  อธิวีย์เห็นดังนั้น ก็รีบวิ่งตามหญิงสาวออกไปโดยเร็ว

“พีชจ๋า...รอปายด้วย”

 

ตลอดเวลาที่นั่งรถลีมูซีนกลับบ้าน เพียงรวีไม่ยอมพูดแม้แต่คำเดียว ดวงหน้าเรียวสวยเย็นชา จนอธิวีย์อึดอัดใจ ชายหนุ่มคิดไม่ตกว่า เขาจะทำอย่างไร ยายแก้มป่องถึงจะยอมคืนดีด้วย

กลับถึงที่พักแล้ว บรรยากาศมีแต่ความอึดอัด เพียงรวีทำทุกอย่างตามปกติของเธอ เพียงแต่เธอไม่ยอมพูดกับเขาเท่านั้น ความเงียบของเธอก็คือการโยนระเบิดเวลาลงมาใส่เขา อธิวีย์ยืนหันรีหันขวางอยู่กลางห้อง ตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยง้อผู้หญิง เขาจึงไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี ไม่น่าเชื่อว่าคนที่เคยมีแฟนมาแล้วอย่างเขา จะไม่เคยง้อผู้หญิง แต่มันก็เป็นเรื่องจริง เพราะมีแต่ผู้หญิงมาง้อเขาทั้งนั้น

“พีช...”

เขาเรียกเสียงทุ้ม แต่อีกฝ่ายไม่สนใจ เธอเดินเข้าห้องน้ำอย่างเฉยเมย ชายหนุ่มจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เมื่อภรรยาคนสวยออกมาจากห้องน้ำ อธิวีย์จึงเดินสวนเข้าไปเพื่อทำภารกิจส่วนตัวของเขาบ้าง

หลังจากนั้นไม่นาน อธิวีย์ก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มตัวเดียว ชายหนุ่มใจหายวาบ เมื่อมองไม่เห็นภรรยาคนสวย

“เธอไปไหน”

เขาบ่นพึมพำ ก่อนจะเปิดประตูออกไปที่ระเบียง ณ ระเบียงอันสวยงามของที่พักสุดหรูคืนละสองพันเหรียญ ร่างบางระหงในชุดนอนแบบกระโปรงสีชมพูสวย กำลังยืนกอดอกพิงฝาผนัง เหม่อมองท้องฟ้าไกล

“พีช...”

น้ำเสียงของเขางอนง้อสุดฤทธิ์ คราวนี้เธอไม่เฉยเมยอีกต่อไป แต่คำพูดที่เธอเปล่งออกมานั้น ทำให้เขาถึงกับสะอึก

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้จักคุณ”

“พีช...ทำไมพูดยังงั้น เรารู้จักกันลึกซึ้งยิ่งกว่าใคร”

“คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันไม่เคยรู้จักผู้ชายที่ชื่อเอ็ดดี้เลยแม้แต่น้อย”

เอาแล้วไง เจอเข้าแบบนี้แล้วเป็นไง อธิวีย์ยกมือขึ้นเกาศีรษะอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี

“พีชจ๋า...ชื่อเอ็ดดี้เป็นชื่อที่พวกเพื่อนๆ เขาเรียกปาย เพราะเขาเรียกอธิวีย์ไม่ถนัด ถ้าจะให้เรียกปาย เดี๋ยวเขาออกเสียงเป็นควาย มันจะยุ่ง” เขาพูดติดตลก เพียงรวีกลั้นยิ้ม แทบจะขาดใจ

“พูดไปเรื่อย คำว่าปายออกเสียงง่ายกว่าคำว่าควายอีก” หญิงสาวพูดแล้วก็ค้อนให้

“ไม่จริงหรอก เพื่อนฝรั่งคนหนึ่งของปาย เรียกชื่อเล่นปายไม่ได้ มันเลยเรียกปายว่าปีปี้ พอเพื่อนคนไทยได้ยิน ปายแทบจะเอาปี๊บคลุมหัว หลังจากวันนั้น ปายก็เลยยอมให้เพื่อนๆ เรียกเอ็ดดี้ซะเลย”

ชายหนุ่มเล่าถึงความหลัง ด้วยรอยยิ้มนิดๆ

“โดยเฉพาะคุณเจนนี่กระมัง”

มาอีกแล้ว คุณเธอวกมาอีกแล้ว แรงหึงของผู้หญิงนี่ น่ากลัวชะมัด เมื่อคิดว่าเธอหึง อธิวีย์ก็ยินดียิ่งนัก เพราะผู้หญิงหึง แปลว่าผู้หญิง...

“ปายกับเจนนี่ไม่มีอะไรกันแล้ว”

คำพูดของเขา ทำให้เพียงรวีกัดปากอย่างแรง เขาพูดเหมือนกับว่าตอนนี้ไม่มีอะไรกัน แต่เมื่อก่อนเคยมีอะไรกันยังงั้นแหละ แล้วทำไมเธอจะต้องปวดใจ อย่างนี้เขาเรียกว่าหึงย้อนหลังได้ไหมเนี่ย

“แต่คุณยอมให้เธอจูบ” เธอพูดเสียงสะบัด

“ก็ปายไม่ทันตั้งตัวนี่” เขาแก้ตัวเสียงอ่อย

“พีช”

เขาเรียกแล้วก็ผวาเข้ากอดร่างน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน เธอดิ้นสะบัด อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมจำนนอยู่ในอ้อมกอดของเขา

“อย่างอนปายเลยนะ พีชเป็นเมียที่ดี คอยช่วยปายทุกอย่าง พีชอยากได้อะไร ปายจะหามาได้ ขออย่างเดียว อย่าโกรธปาย”

“คุณเอาสิ่งของมาล่อหรือคะ” หญิงสาวถามด้วยความน้อยใจ

“เปล่าครับ ปายเพียงแค่อยากบอกว่า ไม่ว่าพีชต้องการอะไร ปายเต็มใจให้เสมอ อย่างอนอีกเลยนะ”

“ไม่งอนก็ได้ แต่ต่อไปห้ามให้ใครจูบอีก” คำสั่งที่แสนน่ารักของเธอทำให้อธิวีย์อดยิ้มไม่ได้

“ปายสัญญา ต่อไปจะไม่ให้ผู้หญิงคนไหนจูบอีก นอกจากพีชคนเดียว”

เขาสัญญาแล้วก็ก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวนวลอย่างเร่าร้อน

“พีชจ๋า...ปายขอทวงสัญญาที่พีชบอกว่าจะกัดปายทั้งตัว”

เขากระซิบเสียงพร่า แต่เพียงรวีกลับตอบว่า

“ของดไปก่อนค่ะ ตอนนี้ไม่สะดวกใจ พร้อมเมื่อไหร่จะบอก”

คำตอบของเธอ ทำให้อธิวีย์แทบจะกลั้นใจตาย วิมานที่เขาวาดหวังไว้ พังทลายไม่มีชิ้นดี

 

เมื่อชีวิตอยู่ในช่วงหวาน ปัญหาทุกอย่างดูง่ายดายและคลี่คลายไปได้หมด สามวันสุดท้ายก่อนอำลานิวยอร์ค อธิวีย์พาเพียงรวีเที่ยวจนทั่วเกาะแมนฮัตตัน เขาพาเธอไปดูเทพีเสรีภาพ พาไปเดินเล่นที่ไทม์สแควร์ ถนนวอลล์สตรีท ถนนบรอดเวย์

 วันสุดท้ายชายหนุ่มเดินโอบเอวหญิงสาวพาไปช็อปปิ้งที่ฟิฟท์อเวนิว ซึ่งเป็นแหล่งช็อปปิ้งของแบรนด์เนมชื่อดัง เดินเที่ยวไป จูบกันไป โดยที่ไม่ต้องแคร์สายตาใคร อธิวีย์ทำตัวได้กลมกลืนกับชาวนิวยอร์คเป็นอย่างยิ่ง

“พีชอยากได้อะไร”

เขาถามเสียงหวาน เมื่อพาเธอมาหยุดอยู่หน้าร้านแบรนด์เนมชื่อดัง เพียงรวีเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงหน้าเรียวสวยแจ่มกระจ่างจนอธิวีย์อดใจไว้ไม่ไหว เขาก้มลงบดคลึงริมฝีปากสวยอย่างเร่าร้อน จนอีกฝ่ายอ่อนระทวยทันตาเห็น

“กลับห้องพักเราก่อนดีไหม แล้วค่อยมาช็อปปิ้งต่อ”

เขาเอ่ยชวนเสียงสะท้าน ขณะที่ไล้เล็มไปตามซอกคอนวลละมุน เพียงรวีผลักหน้าคมเข้มของเขาออก พลางเอ่ยตอบเสียงสั่น

“ปายพอเถอะ พีชอายเขา”

“ไม่มีใครสนใจเราหรอกน่า”

“ทำไมจะไม่มีคะ ปายมองดูสิ”

จริงอย่างที่เธอพูด มีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เขาและเธออย่างสนใจ อธิวีย์จึงเลิกแสดงหนังสดให้ชาวบ้านดู หลังจากนั้น เขาก็พาภรรยาคนสวยไปช็อปกระเป๋าแบรนด์เนมชื่อดัง ซึ่งสนนราคาเป็นตัวเลขหกหลักถึงสองสามใบ

“ปายไม่ซื้อไปฝากคุณแม่ คุณป้า คุณซายน์แล้วก็คุณแพมหรือคะ”

“ซื้อสิ ไม่ซื้อได้ไง ถ้าไม่ซื้อไป ปายคงจะหัวแตก เพราะน้องสาวตัวแสบกับหลานสาวตัวดี”

เขาพูดแล้วก็ยิ้ม เพียงรวียิ้มตอบ ครอบครัวเขาเป็นครอบครัวใหญ่ที่น่ารักและอบอุ่นมากๆ เพียงรวีอดปลื้มใจไม่ได้ที่มีโอกาสได้มาอยู่ร่วมกับครอบครัวนี้

เมื่อช็อปปิ้งจนเหนื่อยแล้ว หนุ่มสาวทั้งสองจึงพากันไปรับประทานอาหารที่ร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่ง หลังจากนั้นก็เดินโอบเอวกันกลับที่พักอย่างมีความสุข

 

คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของการมาเจรจาและดูงานที่อเมริกา ทุกอย่างประสบความสำเร็จและผ่านไปด้วยดี แต่มีสิ่งหนึ่งที่อธิวีย์ยังทำไม่สำเร็จ นั่นก็คือการหาของฝากให้คุณย่า เขาไม่แน่ใจว่า กลับบ้านคราวนี้ เขาจะมีเบบี้ตัวน้อยๆ หรือไม่

นับตั้งแต่พบเจนนิเฟอร์ ยายแก้มป่องยังไม่ยอมให้เขาแอ้มสักคืน เขากอดนิด จูบหน่อย เจ้าหล่อนไม่ว่าอะไร แต่พอเขารุกหนักมากขึ้น เจ้าหล่อนก็ไม่ยอมเสียดื้อๆ แต่คืนนี้เขาตั้งใจไว้แล้ว ไม่ว่าคุณเธอจะยอมหรือไม่ยอมก็ตาม เขาก็จะหาของสำคัญไปฝากคุณย่าให้ได้ และเขาก็ตั้งใจจะให้คืนสุดท้ายที่นิวยอร์คเป็นคืนแห่งความทรงจำ

อธิวีย์นั่งนึกพลางเช็ดผมดกดำของเขาอยู่ที่ขอบเตียงนอนอันหนานุ่ม เพียงรวีก้าวออกมาจากห้องน้ำพอดี สายตาสองคู่มองสบกันอย่างอ้อยอิ่ง ต่างฝ่ายต่างประเมินท่าทีของกันและกันอยู่ในใจ แต่สัญชาตญาณแห่งความเป็นหนุ่มบอกอธิวีย์ว่าคืนนี้เตียงนอนของเขาจะต้องลุกเป็นไฟอย่างแน่นอน

หนุ่มหน้าคมปรายตามองภรรยาสาวสวยอย่างเงียบๆ เพียงรวีทำกิจวัตรส่วนตัวของเธอเหมือนเช่นทุกคืนที่ผ่านมา ทาครีม ทาโลชั่น อธิวีย์ชอบเหลือเกิน เวลาที่เธอลูบไล้โลชั่นเนื้อดีไปตามลำขาเรียวงาม เจ้าหล่อนลูบไปจนถึงขาอ่อน แล้วก็ปรายตามามองเขาแวบหนึ่ง

อธิวีย์รีบหลบตาคู่นั้นแทบไม่ทัน เขาไม่อยากให้เธอรู้ว่า เขาจ้องมองเธอจนแทบจะลืมหายใจ ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบากยากเย็น เขาไม่รู้ว่าคืนนี้เธอจะยินยอมพร้อมใจหรือไม่ แต่ไม่ว่าคำตอบของเธอจะเป็นเช่นไร เขาก็จะเดินหน้าบุกแหลกอย่างแน่นอน

ขณะที่อธิวีย์กำลังคิดถึงวิธีการที่จะเผด็จศึกยายแก้มป่องนั้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ก็รวยรินมาเข้าจมูกเขา เพียงแค่ได้กลิ่น ชายหนุ่มก็มือไม้อ่อน จนผ้าเช็ดผมหลุดมือ ดวงตาคมปิดลงอย่างช้าๆ แต่ใบหน้าคมเข้มแหงนเงย เพื่อสูดกลิ่นหอมละมุนละไมเข้าปอดอย่างเต็มที่

ริมฝีปากแดงสวยเผยอครางแผ่วเบา เมื่อกลิ่นหอมจรุงใจ ลอยมาอบอวลอยู่ใกล้ๆ

“อือ...”

เสียงครางเล็ดลอดออกมาอีก เมื่อแก้มสากๆ ของเขาถูกจูบอย่างแผ่วเบา ลำขาแข็งแกร่งเปลือยเปล่ากางออก เมื่อใครบางคนมานั่งคร่อมที่ตักของเขา แรงเสียดสีที่นุ่มนวลบางเบา ทำให้ลมหายใจของอธิวีย์ติดขัดขึ้นมาทันที

“พีช...”

เสียงเรียกแผ่วหวานสุดชีวิต เมื่อริมฝีปากสวยขบกัดใบหูขาวสะอาดของเขาอย่างหยอกเย้า เธอกัดแล้วก็เป่าลมบางเบา จนชายหนุ่มขนลุกเกรียว ด้วยความเสียวสยิว อธิวีย์ปล่อยกายปล่อยใจให้ภรรยาคนสวยขับกล่อมลำเนาพิศวาสจนถึงฝั่งฝัน หลังจากนั้นหนุ่มสาวทั้งสองนอนกอดก่ายด้วยความสุขสม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




                      

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 435 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,467 ความคิดเห็น

  1. #14107 deadspacess (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2553 / 11:46
     เอา แล้ว ไง น้อง พีช จะ ร้อน แรง ไหม มะ กี้ อ่าน ท้าย ๆ อ่ะ !!~~~~~~~~~~~~
    #14,107
    0
  2. #9453 kanykan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 12:15

    หวานจังเลยทั้งคู่นะแล้วอย่างนี้จะทะเละกันอีกไหมเนี้ย

    #9,453
    0
  3. #9053 namlovesjtvxq (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2553 / 22:48
    หวานจัง
    #9,053
    0
  4. #8715 poppypoppymee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 14:52
    ทำไมเข้าเว็บลิ้งไม่เจออะไรเลยล่ะคะ ช่วยกันเถอะน๊า
    #8,715
    0
  5. #7468 beau-01 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 01:35

    อ้อน ปะทะ งอล

    #7,468
    0
  6. #7154 yuletied (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 20:32
    ชอบตอนเป็นไข้งี้เเหละ
    5555+
    เราโชว์ซาดิสซะเเล้วสินี่= =a
    55555555+
    #7,154
    0
  7. #7108 fairygirl-angle (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 14:56
    หื่นจังนายปาย

    พีชก็ร้อนแรง
    #7,108
    0
  8. #6611 ว้าวววววววว (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2553 / 19:36
    ปายนายนี้สุดยอดเลยอ่ะ 55555++
    #6,611
    0
  9. #6523 sella turcica (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2553 / 00:47
    ดูเป็นคู่ที่น่ารักมากเลยค่ะ ถ้าไม่นับว่าพ่อปายขอเราอารมณ์แปรปรวนไปหน่อยเนี่ยนะ
    #6,523
    0
  10. #6337 armlovemin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2553 / 00:17
    หื่นได้ใจจริงๆคุณปาย
    #6,337
    0
  11. #6078 daohny (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มีนาคม 2553 / 23:54

    I like

    #6,078
    0
  12. #5973 janiss (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มีนาคม 2553 / 01:06

    ขนาดไม่สบายอยู่นะ ยังจะหื่นอีก

    ปายนะปาย นิสัยเหมือนไครเนี่ย

    #5,973
    0
  13. #5871 maspicy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มีนาคม 2553 / 09:26

    สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #5,871
    0
  14. #5820 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2553 / 19:19
    เข้าไปหา ใน niyay ไม่เจอ

    #5,820
    0
  15. #5812 นู๋สาว (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2553 / 17:23
    เข้าไปอ่าน web: www.niyay.com ไม่ได้ใครเข้าได้ช่วย Post ส่งมาที่ E-mail : praneermj@hotmail.com

    ขอบคุณค่ะ
    #5,812
    0
  16. #5798 hakuron (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2553 / 14:49
    ตอนนี้ปายไม่ได้หื่นคนเดียวมั้ง....ร่วมด้วยช่วยกันต่างหาก...อิอิ
    #5,798
    0
  17. #5793 nestlelove (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2553 / 14:02
    คุณปายนี่แกหื่นสุดๆๆ
    #5,793
    0
  18. #5740 -Meteor- (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2553 / 02:35
    wowwww



    sweet couple


    haha



    Fighting
    #5,740
    0
  19. #5720 blueberrylove (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2553 / 23:07

    หวานอะ

    #5,720
    0
  20. #5716 hardware (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2553 / 22:50

    สงสัยปายจะอาการหนัก แค่ได้กลิ่น ยังเป็นขนาดนี้ ไปอ่านเวอร์ชั่นอันปลั๊กก่อนดีกว่า

    #5,716
    0
  21. #5672 sherrytemple (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2553 / 19:09
    ดีเลย ถ้ามีขายจะได้ไปซื้อที่งานสัปดาห์พร้อมเอาลายเซ็นต์ด้วย 55++
    #5,672
    0
  22. #5642 lermilk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2553 / 15:56
    สมใจแล้วซิ่นะอิตาปายยยยย ย.. .555+
    #5,642
    0
  23. #5635 poploveever (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2553 / 14:30
    ยังงี้ปายน้อยๆคงจะมาเกิดแล้วล่ะมั้ง... หรือถ้าไม่ คงต้องโทษนายปายที่น้ำยาไม่ดีเอง
    #5,635
    0
  24. #5631 phon-za (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2553 / 13:57
    งานนี้ปายจะเอาของไปฝากคุณยาได้ไหมนะ
    #5,631
    0
  25. #5621 weewan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2553 / 12:50
    ว้าว  ว้าว! พีชจ๋า น้ำลายหกแล้วไฟก็แลบแป๊บๆๆเค้าเขิลลลลลลลจังแต่มะยอมรับนะว่า....555แล้วรีบอัพไวๆๆๆๆนะคะ
    #5,621
    0