เจ้าสาวของซาตาน re - up

ตอนที่ 12 : รักเขาข้างเดียว 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,945
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 352 ครั้ง
    4 เม.ย. 63


                                                คนใจดำ กลับมาจากฮันนีมูนแล้วทำเมิน
                           เธอว่าใคร ยายแก้มป่อง เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวพ่อก็ทำให้เดินไม่ได้อีกหรอก ฮึ!
 
  


                  บทที่ 12

 

“กรี๊ดดดดพี่ปายกับน้องพีชกลับมาแล้ว คู่ฮันนีมูนกลับมาแล้วค่ะ

อธินวีย์ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดด้วยความตื่นเต้น เมื่อเห็นพี่ชายสุดหล่อเดินประคองพี่สะใภ้สุดสวยเข้ามาในบ้าน คู่ฮันนีมูนทำความเคารพบรรดาญาติผู้ใหญ่จนครบทุกคน แล้วอธิวีย์ก็นำของฝากออกมาให้ทุกคนอย่างถ้วนหน้า

สีหน้าที่เบิกบานสดใสของอธิวีย์กับเพียงรวี เป็นหลักฐานยืนยันว่า การไปฮันนีมูนครั้งนี้ ประสบความสำเร็จอย่างดียิ่ง

“สวยไหมปาย ไอ้เกาะโบร่าเนี่ย” คุณหญิงย่าถามอย่างสนใจ

“สวยมากครับคุณย่า”

“หนูพีชได้เล่นน้ำบ้างหรือเปล่า ไปทะเลยังไง ไม่เห็นดำกลับมาเหมือนคนอื่นเขาเลย ปายยังดูคล้ำไปบ้าง”

อธิษฐ์ถามลูกสะใภ้

“เอ่อ...พอดีพีชไม่ค่อยสบาย เลยได้แต่นั่งดูคุณปายเล่นกีฬาทางน้ำค่ะ”

เพียงรวีตอบอย่างสุภาพ หญิงสาวภาวนาให้บิดาของสามีเลิกซักถามเรื่องที่เธอลำบากใจในการตอบด้วยเถอะ

อธิษฐ์ไม่ได้ถามต่อ ราวกับว่าเขารู้ทันความคิดของลูกสะใภ้เป็นอย่างดี แต่คุณหญิงย่าวิภาดานี่สิ

“หนูพีชไม่ค่อยสบาย เพราะจะมีปายตัวน้อยๆ ให้ย่าทวดหรือเปล่าจ๊ะ”

คำถามของคุณหญิงย่า ทำให้หลานสะใภ้ถึงกับหน้าแดงก่ำ

“ยังหรอกครับคุณย่า ขอเวลาอีกสักพักก่อนครับ”

อธิวีย์ตอบแทนด้วยท่าทางปกติธรรมดา ชายหนุ่มไม่มีอาการเขินอายเลยสักนิด หลังจากนั้น หนุ่มสาวทั้งสองก็ขอตัวไปพักผ่อน ทันทีที่ก้าวเข้าห้องนอนส่วนตัว เพียงรวีก็ถลาขึ้นเตียงทันที

“เหนื่อยมากหรือ” สามีหนุ่มเดินเข้าไปถามใกล้ๆ

“ค่ะ” ภรรยาสาวตอบรับตามตรง

“อาบน้ำก่อนค่อยนอนพักนะ”

เขาพูดเหมือนอยากจะช่วยอาบน้ำให้ แต่แปลกที่คนฟังกลับไม่มีท่าทีเขินอายสักนิด เพียงรวีลุกขึ้นนั่งทั้งที่ดวงตางามหรี่ปรือ เหมือนคนง่วงนอนเต็มประดา

“ปายขา...พีชหมดแรงแล้ว ทั้งเหนื่อย ทั้งง่วง”

หญิงสาวพูดแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง

“อาบน้ำก่อนนะคนสวย เดี๋ยวปายจะช่วยอาบให้”

อธิวีย์พูดแล้วก็อุ้มร่างบางระหงเข้าห้องน้ำทันที คอยดูฝีมือการอาบน้ำของพี่ปายบ้างเถอะ แล้วน้องพีชคนสวยจะลืมไม่ลง

 

หลังจากกลับมาจากฮันนีมูน อธิวีย์ก็กลับไปทำงานตามปกติ ส่วนเพียงรวีนั้น บิดากับมารดาของสามีบอกว่าให้พักสักระยะก่อนแล้วค่อยทำงาน อันที่จริงหญิงสาวอยากจะทำงานที่อื่น เพราะไม่อยากอยู่ใกล้เขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เธอกลัวว่าเขาจะเบื่อหน้าเธอเสียก่อน แต่คงเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะได้ไปทำงานที่อื่น ถึงอย่างไรเธอก็ต้องทำงานที่บริษัทของเขาอยู่ดี

อธิวีย์ อธิรักษ์ หนุ่มนักเรียนนอกจากฮาร์วาร์ดนั่งตรวจเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานอย่างเคร่งขรึม ชายหนุ่มถอนใจ เมื่อคิดว่าเดือนหน้าเขาจะต้องเดินทางไปอเมริกา เพื่อเซ็นสัญญาฉบับใหม่กับลูกค้ารายใหญ่ เมื่อคิดว่าจะต้องจากใครบางคน หนุ่มหน้ามนก็ถอนใจอย่างหนักอึ้ง

ขณะที่อธิวีย์กำลังคิดอะไรวุ่นวายอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น ชายหนุ่มเอื้อมมือไปรับสายโดยที่ไม่ได้มองเบอร์ที่โชว์อยู่หน้าจอด้วยซ้ำ

“สวัสดีครับ”

ปากแดงๆ พูดทักทาย แต่สายตายังอ่านเอกสารไม่หยุดหย่อน แต่ปลายสายยังเงียบ ไม่ยอมตอบ ชายหนุ่มจึงเอ่ยปากทักทายอีกครั้ง

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีค่ะ”

เสียงใสๆ ที่ตอบกลับมา ทำให้อธิวีย์วางเอกสารในมือทันที ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้มๆ อย่างสงสัย เธอโทรมาทำไม

“มีธุระอะไรหรือเปล่า” เขาถามเสียงทุ้ม

“ไม่มีธุระ โทรมาไม่ได้หรือคะ” เธอต่อปากต่อคำกับเขา อธิวีย์ยิ้มเล็กน้อย

“ฉันงานยุ่ง” คำตอบของเขาทำให้ปลายสายถึงกับเงียบไป

“งั้นก็ไม่รบกวนแล้วค่ะ” น้ำเสียงของเธอบอกความน้อยใจอย่างชัดเจน

“เธอคิดถึงฉันหรือ” เขาถามตรงประเด็น แล้วก็ตั้งใจรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

“เอ่อ...” คราวนี้ปลายสายถึงกับอึกอัก

“ตอบฉันมา เธอคิดถึงฉันใช่ไหม”

เขาคาดคั้นเอาคำตอบ เธอเงียบไปหลายนาที ก่อนจะตอบกลับมาอย่างอ่อนหวาน

“ค่ะ”

คำตอบนั้น ทำให้คนฟังยิ้มนิดๆ แล้วเขาก็ตอบกลับไปว่า

“คืนนี้ฉันจะให้รางวัลสำหรับความคิดถึงของเธออย่างงาม ตอนนี้เท่านี้ก่อนนะ”

หลังจากพูดจบ เขาก็วางสายทันที เขาไม่มีโอกาสรู้เลยว่าคำพูดของเขาทำให้ปลายสายหน้าแดงขนาดไหน หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกเพียงใด

หลังจากพูดโทรศัพท์กับเพียงรวีจบแล้ว อธิวีย์ก็ทำงานต่อด้วยจิตใจและสมองที่ปลอดโปร่งขึ้นมาก ชายหนุ่มไม่อยากคิดหาเหตุผลว่าทำไม เขาไม่อยากรับรู้อะไรมากไปกว่านั้น

อีกไม่กี่นาทีต่อมา เสียงรถเฟอร์รารี่ก็ดังมาจากโทรศัพท์มือถือของเขาอีกครั้ง อธิวีย์ชักจะหงุดหงิด เพราะเขากำลังจะลงนามในเอกสารสำคัญพอดี นี่แม่เจ้าประคุณจะโทรมาทำไมกันนักกันหนาวะ หรือเจ้าหล่อนว่างมาก จนไม่มีอะไรจะทำ ถึงได้โทรมากวนชาวบ้านชาวช่องเขาอยู่ได้ ชายหนุ่มคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาได้ ก็ตวาดใส่ทันที

“โทรมาทำไมอีก ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือว่างานของฉันยุ่งมาก หรือว่าเธออยากจนทนรอไม่ไหว อดใจรอหน่อยเถอะ รับรองว่าคืนนี้ ฉันจะทำให้เธอครางไม่หยุดเลยทีเดียว”

คำพูดของเขา ทำให้ปลายสายครางออกมาเสียงสะอื้น

“ปาย...” เสียงเรียกนั้น ทำให้อธิวีย์อดใจหายด้

“ดาด้า”

ไม่น่าเชื่อว่าเขาลืมดาด้าเสียสนิท นับตั้งแต่ไปฮันนีมูนที่เกาะโบราโบร่า เขาก็ไม่เคยนึกถึงเธออีกเลย จนกระทั่งตอนนี้ คำพูดที่บ่งบอกถึงความนัยระหว่างเขากับภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ทำให้ปลายสายพยายามข่มน้ำตาเอาไว้

“ดาด้าสบายดีหรือเปล่า” น้ำเสียงของเขา ยังมีแววห่วงใยให้สัมผัสได้

“ไม่ค่อยสบายค่ะ เป็นไข้หวัด”

“ดูแลตัวเองดีๆ นะ”

“ปาย... ดาด้ารู้ดีว่าไม่มีสิทธิ แต่ดาด้าคิดถึงปายเหลือเกินค่ะ”

 

ตอนเย็นวันนั้น พอใกล้เวลาที่อธิวีย์จะกลับบ้าน เพียงรวีซึ่งหัดทำขนมพายอยู่กับแพรนวีย์ ก็ขอตัววิ่งขึ้นห้องทันที หญิงสาวไม่กล้าบอกใครหรอกว่า เธอกลับมาล้างหน้า ทาแป้งอ่อนๆ ริมฝีปากก็เติมลิปสติกเล็กน้อย พอให้มีสีสันสดใส

 เธอดมกลิ่นเสื้อเชิ้ตแขนกุดสีฟ้าที่เธอสวมอยู่ ไม่มีกลิ่นอันน่ารังเกียจ เพียงรวีจึงค่อยโล่งใจ แล้วเธอก็ก้มลงดูกางเกงขาสามส่วนสีฟ้าเข้าชุดกัน เมื่อเห็นทุกอย่างสะอาดเรียบร้อย หญิงสาวจึงถอนใจอย่างโล่งอก เธอแปรงผมยาวสลวยของเธอให้เป็นเงางามอีกครั้ง ก่อนจะออกจากห้อง

เพียงรวี อธิรักษ์ เดินตรงมาที่โรงรถของบ้านอธิรักษ์อย่างรีบร้อน หญิงสาวหัวใจเต้นแรง เมื่อเห็นรถเบนซ์สีดำแล่นมาจอดที่โรงรถอย่างช้าๆ อีกไม่กี่นาทีต่อมา ร่างสูงใหญ่ของอธิวีย์ก็ก้าวลงมาจากรถ ชุดทำงานแบบเรียบหรูที่เขาสวม ทำให้เขาสง่าผ่าเผยยิ่งนัก

เพียงรวีเดินไปรับกระเป๋าเอกสารจากมือเขา เขาส่งกระเป๋ามาให้เธอเหมือนไม่เต็มใจ เมื่อหญิงสาวเงยหน้าส่งรอยยิ้มหวานๆ ให้ เขาก็ยิ้มตอบกลับมาเหมือนแยกเขี้ยว

“งานยุ่งมากหรือคะ”

“อือ”

เขาตอบสั้นๆ ใบหน้าคมเข้มของเขาเคร่งขรึม แล้วเขาก็ก้าวยาวๆ เข้าบ้านโดยที่ไม่ยอมเดินเคียงคู่ไปกับเธอ เพียงรวีจึงต้องเดินแกมวิ่งตามหลังเขาไปอย่างเงียบๆ เมื่อเขาเดินผ่านห้องรับแขก มารดาของเขายกจานขนมพายออกมาพอดี เขาเดินเข้าไปหอมแก้มมารดาด้วยท่าทางปกติ

“คุณปายคะ พีชหัดทำขนมพายกับคุณแม่ คุณปายจะลองชิมไหมคะ”

เพียงรวีรอคำตอบอย่างคาดหวัง เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของเขา แต่เขากลับไม่หันมามองเธอ

“ฉันไม่หิว”

เขาตอบห้วนๆ ก่อนจะเดินขึ้นชั้นสามไปอย่างเฉยเมยและเย็นชา เพียงรวีทำได้แค่ แอบหันไปปาดน้ำตาอย่างรวดเร็ว

“หนูพีช อย่าคิดมากนะจ๊ะ ปายเขาเป็นคนเจ้าอารมณ์แบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

แพรนวีย์อดสงสารลูกสะใภ้ไม่ได้ พอเห็นเจ้าปายเมินใส่ หนูพีชถึงกับน้ำตาซึม

“คุณปายอารมณ์แปรปรวนอย่างนี้เสมอหรือคะ”

เพียงรวีรีบเช็ดน้ำตา แล้วหันมาถามมารดาของสามีเบาๆ

“จ้ะ เขาเป็นอย่างนี้เสมอ สาเหตุสำคัญก็เพราะตอนที่แม่ท้องเขา แม่เองก็อารมณ์ไม่ปกติ ตอนนั้นชีวิตครอบครัวมีปัญหามากจ้ะ แถมคุณพายก็ไม่อยู่ เขาไปดูงานที่อเมริกา กว่าเขาจะกลับมา กว่าเรื่องทุกอย่างจะจบลงด้วยดี ก็ต้องใช้เวลานานพอสมควร ตอนนั้นแม่ท้องปายแล้ว เขาก็เลยรับความเจ้าอารมณ์ไปเต็มๆ”

แพรนวีย์เล่าเรื่องของเธอให้ลูกสะใภ้ฟังคร่าวๆ เพียงรวีจึงพอจะเข้าใจ

“หนูพีชต้องใจเย็นๆ นะจ๊ะ”

“ค่ะ” เพียงรวีตอบรับคำสอนของแม่สามีอย่างอ่อนโยน

 

ตอนเย็นวันนั้นบรรยากาศในการรับประทานอาหารของบ้านอธิรักษ์เป็นไปอย่างอบอุ่น แต่มีบุคคลสองคนที่เงียบขรึมกว่าปกติ บุคคลสองคนนั้นก็คืออธิวีย์ กับเพียงรวี แม้นั่งใกล้กัน แต่เพียงรวีรู้สึกราวกับว่า เขากับเธออยู่กันคนละขอบฟ้า จริงอยู่ที่เขาคอยบริการตักอาหารให้เธอตามปกติ แต่ดูเหมือนเขาทำไปตามหน้าที่ ไม่ได้ทำด้วยใจ

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ครอบครัวอธิรักษ์ก็ไปสนทนากันต่อที่ห้องรับแขก ตอนแรกเพียงรวีตั้งใจจะขึ้นห้อง แต่อธิษฐ์เรียกเธอไว้

“หนูพีชมาคุยกันก่อนสิ”

พ่อสามีเรียกพลางชี้เก้าอี้ที่ว่างข้างๆ แต่ผู้เป็นลูกชายกลับพูดขึ้นว่า

“มานั่งนี่ดีกว่า”

อธิวีย์พูดเสียงขรึม เป็นเมียเขาก็ต้องนั่งใกล้เขา เรื่องอะไรจะให้ไปนั่งใกล้ผู้ชายคนอื่น ถึงผู้ชายคนนั้นคือพ่อเขาเองก็เถอะ เสียงเรียกแกมบังคับของเขาทำให้ เพียงรวีต้องมานั่งข้างเขา  หลังจากนั้นทุกคนก็คุยกันอย่างสนุกสนาน ตอนหนึ่งอธิวีย์บอกกับบิดาว่า

“พ่อครับเดือนหน้าปายจะต้องไปอเมริกา”

คำบอกเล่าของเขาทำให้คนข้างๆ ใจหายวาบ หน้าเรียวสวยซีดเผือดทันตาเห็น

“เรื่องเซ็นสัญญาฉบับใหม่กับลูกค้าใช่ไหม”

“ใช่ครับ”

“ปายจะไปนานเท่าไหร่”

“ไม่แน่ครับพ่อ ปายจะไปดูงานด้วยครับ อาจจะสักหนึ่งเดือน พ่อกับลุงพีร์ทำงานแทนด้วยนะครับ ปายกลับมาปายจะจ่ายเงินเดือนให้อย่างงาม”

“แหม! แกไอ้ลูกชวนป๋วยปี่แปกอ”

อธิษฐ์ค้อนลูกชาย คำพูดและกิริยาท่าทางของเขา ทำให้ทุกคนหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

“ปายไปดูงานคนเดียงคงจะเหงา ให้หนูพีชไปด้วยสิ”

วฤทธิ์เสนอทางเลือกให้หลานชาย ขณะที่เพียงรวีรอฟังคำตอบจากเขาจนแทบจะลืมหายใจ

“ปายไปทำงานนะครับลุงพีร์ ปายไม่ได้ไปเที่ยว”

คำปฏิเสธของเขาทำให้เพียงรวีปวดร้าวไปทั้งใจ เขาอยากไปคนเดียว เขาไม่อยากให้เธอไปด้วย

“พ่อว่าให้หนูพีชไปด้วยดีกว่า ไปในฐานะเลขาส่วนตัวของปายไง บางทีหนูพีชอาจจะช่วยให้งานของปายง่ายขึ้นก็ได้นะ” อธิษฐ์สนับสนุนความคิดของพี่ชาย

“แม่เห็นด้วยจ้ะ อีกอย่างปายกับพีชก็เพิ่งแต่งงานกัน แม่ไม่อยากให้อยู่ห่างกันจ้ะ”

“แต่ปาย...”

อธิวีย์พยายามจะปฏิเสธ เพียงรวีเห็นกิริยาท่าทางของเขา ก็น้อยใจยิ่งนัก เธอจึงพูดขึ้นว่า

“ไม่เป็นไรค่ะ พีชอยู่บ้านก็ได้ค่ะ ดีเสียอีกพีชจะได้ไปฝึกงานกับคุณพ่อกับคุณลุง ดีกว่าไปเป็นภาระให้คุณปาย”

คำพูดของภรรยาทำให้อธิวีย์ถึงกับเม้มริมฝีปากแน่น เมื่อคิดว่าเมียเขาจะต้องอยู่ในวงล้อมของผู้ชายอย่างพ่อ อย่างลุง และอย่างนายแพท เขาก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที

“เธอต้องไปกับฉัน”

 

คืนนั้นเพียงรวีขึ้นห้องก่อนอธิวีย์ เธออาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาจึงขึ้นมา เมื่ออยู่ด้วยกันสองต่อสอง ต่างฝ่ายต่างทำเมิน เธอหันซ้าย ฉันหันขวา เธออยู่หน้า ฉันอยู่หลัง เธอนั่ง ฉันยืน

เพียงรวีอดคิดไม่ได้ว่าชีวิตแต่งงานของเธอจะยืนยาวถึงวันไหนหนอ ในเมื่อเธอตามอารมณ์ของสามีไม่ทันแบบนี้ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เธอก็จะอดทนให้ถึงที่สุด เพราะเธอ...

อธิวีย์ปรายตาคมดุ มองภรรยาคนสวย ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เจ้าหล่อนกำลังลูบไล้โลชั่นไปทั่วขาเรียวงาม แม้อยากจะหันหน้าหนีสักเพียงไหน แต่หัวใจมันไม่ยอมฟังเสียง มองแล้วเขาก็กลืนน้ำลายลงคออย่างฝาดเฝื่อน แล้วเขาก็คิดไปถึงวันนั้น ที่ชายหาดแสนงามของเกาะโบราโบร่า

วันนั้นเจ้าหล่อนใช้เขาทาครีมกันแดดให้ แล้วเขาก็ทาอย่างเลยเถิด เขายังลืมความวาบหวามของวันนั้นไม่ลง เจ้าหล่อนทั้งร้อนแรงและน่ารัก น่ารักจนเขาลุ่มหลงหัวปักหัวปำ

อธิวีย์มองเพลิน เมื่อเพียงรวีเงยหน้าขึ้นมา เขาก็สะบัดหน้าพรืด แล้วก็เดินกระแทกเท้าเข้าห้องน้ำไป หญิงสาวปิดไฟกลางห้อง เธอเปิดโคมไฟข้างหัวเตียงไว้ให้เขา เพียงรวีนอนชิดริมเตียงมากที่สุด นอกจากนั้นยังไม่พอ เธอยังเอาหมอนข้างสีสวยมากางกั้นไว้ตรงกลางอีกด้วย

อธิวีย์ออกมาจากห้องน้ำ พอเขาเห็นสถานการณ์บนเตียงนอน ก็กัดฟันกรอดด้วยความโมโห นี่เจ้าหล่อนคิดว่าไอ้หมอนข้างเฮงซวยนี่จะขวางกั้นเขาไว้ได้ยังงั้นหรือ ไม่มีทางเสียล่ะ เมื่อเช็ดตัวสะอาดสะอ้านดีแล้ว อธิวีย์ อธิรักษ์ก็เดินไปหยิบหมอนข้างขึ้นมา แล้วก็ขว้างออกไปอย่างไม่รู้ทิศทาง เขาไม่หันไปมองด้วยซ้ำว่า มันจะไปตกตรงไหนของห้อง

อธิวีย์ก้าวขึ้นเตียงด้วยเรือนร่างที่เปลือยเปล่า ยัง เขายังไม่ยอมปิดไฟ เพราะนึกอยากจะเห็นหน้าอันแสนงอนของเจ้าหล่อนยิ่งนัก เขาอยากจะแกล้งคนแสนงอนดูสักครั้ง คิดแล้วขายาวๆ ของเขาก็ก่ายไปบนสะโพกสวย เจ้าหล่อนตัวเกร็งขึ้นมาทันที คืนนี้อย่าหวังว่าฉันจะยอมคุณ เพียงรวีนึกในใจ แต่หัวใจดวงน้อยก็อดเต้นระรัวไม่ได้ เมื่อเขายื่นมือมากอดเธอไว้อย่างอบอุ่น

“นอนชิดริมเตียงขนาดนี้ เดี๋ยวก็ตกเตียงหรอก”

น้ำเสียงของเขามีแววง้องอน ขณะที่พูดจมูกคมๆ ก็ดอมดมไปทั่วแก้มสวย เพียงรวีนอนตัวแข็งทื่อ แต่เธอจะไม่ยอมพูดกับเขาเด็ดขาด เชอะ! ตอนนี้มาทำเป็นง้อ

“ฉันรู้ว่าเธอยังไม่หลับ ไหนขอดูหน้าคนแสนงอนหน่อยสิ”

เขากอดร่างของเธอเอาไว้มั่น แล้วพลิกกลับมาตรงกลางเตียง ชุดนอนแบบกระโปรงผ้าซาตินเนื้อบางเบาร่นไปถึงไหนต่อไหน หัวใจของหนุ่มพลังร้อน ร้อนจนแทบไหม้ เพราะเขารู้ดีว่าภายใต้ชุดนอนแสนสวยนี้ ร่างงามของเธอไร้อาภรณ์ใดๆ ปกปิด แต่เธอกลับมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

“คืนนี้ฉันไม่มีอารมณ์”

เธอตอบแล้วพลิกตัวนอนหันหลังให้เขา คำตอบอันเชือดเฉือนของเธอทำให้อธิวีย์เหวอไปทันที ชายหนุ่มปล่อยมือจากร่างงามอย่างหมดแรง นับตั้งแต่แต่งงานกันมาคืนนี้เป็นคืนแรกที่เธอปฏิเสธเขา อธิวีย์ไม่ได้มองดูตัวเองสักนิดว่าการกระทำของเขาต่างหากคือสาเหตุสำคัญของการถูกปฏิเสธ

อธิวีย์นอนไม่หลับ นอนหันหลังให้เธอก็แล้ว นอนหงายก็แล้ว นอนคว่ำก็แล้ว แต่เขาไม่สามารถจะข่มตาให้หลับลงได้ เขาอยากกอดร่างน้อยใจแทบขาด อยากจูบเธอ อยากรักเธอ เมื่อทนไม่ไหว ชายหนุ่มก็ยื่นมือไปลูบไล้ที่ต้นแขนขาวนวลเบาๆ

“คืนนี้ฉันไม่มีอารมณ์”

เธอปฏิเสธอย่างเย็นชาเป็นครั้งที่สอง แล้วเอื้อมมือไปปิดโคมไฟข้างหัวเตียงทันที อธิวีย์รู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรงที่ถูกเมียปฏิเสธถึงสองครั้งสองครา ชายหนุ่มพลิกตัว หันหลังให้ทันที เมื่อห้องตกอยู่ในความมืด ต่างฝ่ายต่างนอนหันหลังให้กัน แต่กว่าอธิวีย์จะข่มตาหลับลงได้ ก็เกือบใกล้รุ่ง

 

เช้าวันรุ่งขึ้น อธิวีย์ไปทำงานตามปกติ แปลกที่วันนี้เขารอโทรศัพท์จากใครบางคนทั้งวัน แต่เธอก็ไม่ยอมโทรมาหา

“ทำไมวันนี้แม่เจ้าประคุณไม่โทรมาล่ะ”

แปลกแต่จริง พอเมียไม่โทรมา เขากลับหงุดหงิดมากกว่าเดิม แม้แต่เลขานุการคนสวยก็เข้าหน้าเจ้านายไม่ติด เช้า สาย บ่าย เย็น ที่เขาเฝ้ารอโทรศัพท์จากเมีย แต่สิ่งที่เขาได้รับคือความว่างเปล่า อธิวีย์หยิบโทรศัพท์มือถือสีดำราคาแสนแพงของเขาขึ้นมาเพ่งดู ราวกับว่ามันเป็นสิ่งมหัศจรรย์อันดับแปดของโลก

ชายหนุ่มกำลังลังเลว่าจะกดหมายเลขที่เขาจำจนขึ้นใจดีหรือไม่ แต่ในที่สุด เขาก็ถอนใจ แล้ววางโทรศัพท์ไว้เหมือนเดิม เมื่อถึงเวลาเลิกงาน อธิวีย์ก็รีบขับรถกลับบ้าน โดยไม่ยอมเถลไถลไปที่ไหน วันนี้กระเป๋าเอกสารของเขารู้สึกหนักผิดปกติ หนักจนเขาอยากให้มีคนมาช่วยถือ อยากให้มีคนมาถามว่า

“วันนี้งานยุ่งไหมคะ”

“วันนี้คุณปายเหนื่อยไหมคะ”

แต่วันนี้ เขาไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ เจ้าหล่อนไปไหนนะ ทำไมไม่มาเสนอหน้าหวานๆ ให้เขาเห็น หรือว่าเจ้าหล่อนยังไม่หายงอน เรื่องเมื่อวานนี้ พอคิดถึงเรื่องเมื่อวาน อธิวีย์ก็ถอนใจอีกครั้ง เขาทำความผิดหลายกระทงเหลือเกิน

กระทงแรกเธอทำขนมไว้ให้ เขาก็ไม่ยอมกิน กระทงที่สองพอทุกคนเสนอให้เขาพาเธอไปอเมริกาด้วย ตอนแรกเขาก็รีบปฏิเสธทันที แม้ตอนหลังเขายอมตกลงให้เธอไปด้วย แต่มันก็เป็นการยอมแบบบังคับข่มขู่ เธอคงเสียใจมาก เพราะเขาเห็นเธอนั่งหน้าซีดโดยไม่ยอมมองหน้าใคร

พอคิดถึงเธอ อธิวีย์ก็อยากเจอหน้าหวานๆ ขึ้นมาทันที ชายหนุ่มจึงรีบเดินไปยังห้องรับแขกอย่างรีบร้อน ป่านนี้เธอคงจะทำขนมอยู่กับแม่ของเขา วันนี้ไม่ว่าเธอจะทำขนมอะไร เขาก็ยินดีจะชิมทุกอย่าง แต่พอไปถึงห้องรับแขก ชายหนุ่มกลับเห็นมารดาอยู่กับบิดาตามลำพัง พ่อกับแม่ของเขาไม่ได้อยู่เฉยๆ เสียด้วย แต่แม่กำลังป้อนขนมพ่ออย่างโรแมนติก

ภาพแบบนี้อธิวีย์เห็นจนชิน ขนาดพ่อกับแม่อายุมากขึ้นแล้ว แต่ก็สวีทหวานแหววกันอยู่เสมอ เขาเห็นพ่อแอบกัดแม่บ่อยๆ พอคิดถึงเรื่องกัด อธิวีย์ก็อดหน้าแดงไม่ได้ เมื่อตอนเป็นเด็ก เขาสงสัยเหลือเกินว่าทำไมพ่อชอบกัดแม่จัง แต่ตอนนี้ เขาโตเป็นหนุ่ม แถมมีเมียแล้ว เขารู้แล้วว่าทำไมพวกผู้ใหญ่จึงชอบกัดกัน เขาเองยังชอบกัดยายแก้มป่องบ่อยๆ  อยากกัดทุกวันด้วยซ้ำ ถ้าวันไหนไม่ได้กัด วันนั้นเขาจะอารมณ์เสียตลอดทั้งวัน

ครั้นคิดถึงยายแก้มป่อง อธิวีย์ก็กระแอมให้บิดากับมารดารู้ตัว ก่อนจะก้าวไปในห้องรับแขก สายตาของเขาสอดส่ายไปทั่วห้อง แต่ไม่เห็นใคร นอกจากบิดากับมารดาสองคน

“อ้าว! ปายกลับมาแล้วหรือ”

“กลับมาแล้วครับพ่อ”

“กลับมาก็ดีแล้ว ทีนี้แกจะไปไหนก็รีบไป ฉันจะสวีทกับเมียฉัน”

คำพูดของบิดา ทำให้อธิวีย์อดหัวเราะไม่ได้ ยิ่งเห็นมารดาหน้าแดง เขาก็ยิ่งกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่ไหว

“พ่อ..อย่าเว่อร์ได้ไหม แม่อายแล้วเห็นไหมนั่น”

ชายหนุ่มแซวคุณพ่อรูปหล่อ อธิษฐ์หัวเราะหึๆ อย่างอารมณ์ดี ขณะที่แพรนวีย์อายลูกชายจนหน้าแดง

“แม่ครับ ลูกสะใภ้ของแม่ไปไหน” ในที่สุด เขาก็ถามสิ่งที่ใจอยากรู้

“น้องซายน์กับน้องแพมพาน้องพีชไปดูหนัง” อธิษฐ์ตอบแทนภรรยาคนสวย

“ไปดูหนังหรือครับ”

“ใช่จ้ะ”

คราวนี้มารดาของเขาตอบ อธิวีย์เม้มปากด้วยความไม่พอใจ เมียเขาสบายเกินไปแล้ว วันๆ ไม่ต้องทำอะไร นอกจากหัดทำขนม หัดทำอาหาร ไปช็อปปิ้ง แล้วก็ไปดูหนัง ตัวเองมีผัวแล้ว ยังอยากไปกับพวกสาวโสดเขาอีก กลับมานี่ต้องสั่งสอนกันหน่อยแล้ว

 

วันนั้นกว่าสามสาวจะกลับเข้าบ้านก็เป็นเวลาทุ่มกว่า ซึ่งเลยเวลาอาหารเย็นของบ้านอธิรักษ์ไปแล้ว แต่สมาชิกทุกคนก็ยังรอสามสาว

“คนสวยกลับมาแล้วค่ะ”

เสียงแจ๋วๆ ของน้องสาวตัวแสบดังขึ้นก่อนจะเห็นตัว อธิวีย์เงยหน้าขึ้นมองทันที น้องซายน์เดินนำหน้า น้องแพมเดินกลาง เมียเขาเดินตามมาเป็นคนสุดท้าย วันนี้สามสาวต่างแต่งตัวสวยทุกคน แต่ละคนก็สวยไปคนละแบบ แต่สำหรับสายตาของอธิวีย์แล้ว เมียเขาสวยที่สุด

“ขอโทษค่ะที่ทำให้รอ”

อธินวีย์พูดกับบิดามารดาและญาติผู้ใหญ่อย่างสุภาพ แล้วเธอก็ทรุดตัวลงนั่งข้างบิดา วนิตราก็ทรุดตัวลงนั่งข้างแพรวพัตรามารดาของเธอ ส่วนเพียงรวีนั่งลงที่ว่างข้างสามีของเธอเอง

หญิงสาวค่อยๆ เหลือบตามองเขา เธอเห็นใบหน้าคมเข้มของเขาเครียดขรึม ปากแดงๆ ของเขาเม้มแน่น เขาคงโกรธที่เธอไปดูหนังโดยไม่ยอมโทรไปบอก เขางอน...

ตลอดเวลาที่รับประทานอาหารด้วยกัน อธิวีย์ไม่พูดกับภรรยาสักคำ เขาไม่มองเธอด้วยซ้ำ หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็ขอตัวขึ้นห้องทันที แต่เพียงรวีรู้ดีว่าตัวเองจะเจออะไร หญิงสาวจึงเอ้อระเหยลอยชายไม่ยอมขึ้นห้อง แต่น่าแปลกยิ่งนักที่วันนี้สมาชิกของบ้านอธิรักษ์ ต่างกลับเข้าห้องส่วนตัวเร็วกว่าปกติ

“น้องพีชสู้ๆ”

อธินวีย์ชูสองนิ้วให้พี่สะใภ้ คนสวย ตามศักดิ์แล้ว น้องซายน์จะต้องเรียกน้องพีชว่าพี่พีช แต่เพราะอีกฝ่ายมีอายุน้อยกว่า และความไม่ชินปาก จึงทำให้น้องซายน์เรียกพี่สะใภ้ว่าน้องพีช ซึ่งก็ไม่มีใครว่าอะไร เพราะทุกคนเข้าใจสถานการณ์ดี

“ขอบคุณค่ะ” พี่สะใภ้คนสวยกล่าวขอบคุณเสียงอ่อยๆ

 

เพียงรวีเปิดประตูห้องนอนเข้าไปอย่างแผ่วเบา หญิงสาวเดินย่องยิ่งกว่าตีนแมว เขาปิดไฟกลางห้อง เหลือไว้แต่โคมไฟข้างหัวเตียง ร่างสูงใหญ่ของอธิวีย์นอนตะแคงอยู่กลางเตียง เขาคงหลับแล้ว หญิงสาวคิดในใจ แล้วก็รีบเข้าห้องน้ำทำภารกิจส่วนตัวอย่างรวดเร็ว

อีกสามสิบนาทีต่อมา เพียงรวีก็ค่อยๆ ก้าวขึ้นเตียง หญิงสาวเอื้อมมือไปปิดไฟ แล้วล้มตัวลงนอนตะแคงชิดริมเตียง เหมือนคืนที่ผ่านมา แต่คืนนี้ไม่ใช่อย่างคืนนั้น

“อุ๊ย! อื้อ!

เพียงรวีอุทานซ้อนอุทาน เมื่อร่างสูงใหญ่ของอธิวีย์ก่ายเกยขึ้นมาทาบทับร่างของเธออย่างรวดเร็ว

“ปาย...”

หญิงสาวเรียกเขาเสียงสั่น แต่เจ้าของชื่อไม่สนใจฟัง เขาบดจูบอย่างร้อนแรงและวาบหวาม มือใหญ่ของเขาดึงทึ้งชุดนอนของเธอออกอย่างรีบร้อน เพียงแค่นั้น เพียงรวีก็ผวาไปทั้งตัว

“ปาย...คืนนี้ไม่ได้ค่ะ”

เธอห้ามเขาเสียงแผ่วพร่า เมื่อเขาลากจูบไปตามซอกคอขาวนวลอย่างเร่าร้อน ส่วนชุดนอนของเธอนั้นไปตกอยู่ที่มุมไหนของห้องก็ไม่รู้

“ไม่มีทาง อย่ามาห้ามฉันเสียให้ยาก ฉันต้องลงโทษเธอ โทษฐานที่ไปไหนมาไหน ไม่ยอมบอกสักคำ มิหนำซ้ำยังทำตัวเหมือนสาวโสด จำเอาไว้ด้วย เธอน่ะมีผัวแล้ว”

เขากระซิบเสียงต่ำ แล้วขบเม้มเนื้อนวลอย่างร้อนแรง

“อื้อ! ปายขา พีชขอโทษ แต่คืนนี้ไม่ได้จริงๆ ค่ะ”

น้ำเสียงของเธอยังสั่น เมื่อเขารุกเร้าเอาแต่ใจ เธอไม่ได้ขัดขืน แต่เธอก็ไม่ให้ความร่วมมือ ปฏิกิริยาของเธอทำให้อธิวีย์ต้องเปิดโคมไฟทันที

แสงสีนวลจากโคมไฟ สาดต้องเรือนร่างงามลออให้งามล้ำยิ่งขึ้น ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดขาดเป็นห้วงๆ เมื่อความงามอันเลิศล้ำเผยโฉมต่อสายตา

“เธอสวยขนาดนี้ ยังกล้าห้ามฉันอีกหรือ”

เสียงเขาสั่น มือใหญ่ที่ร้อนจัดของเขาค่อยๆ ลูบไล้ไปตามผิวเนื้อนวลละมุนอย่างแสนเสน่หา

“ปาย...พีชมีวันนั้นของเดือน”

หญิงสาวกระซิบบอก ข้างใบหูขาวสะอาดของเขา คำบอกเล่าของเธอ ทำให้อธิวีย์วูบโหวงเหมือนตกสวรรค์

“ไม่จริง เธอโกหก”

เขาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน มือใหญ่ของเขาค่อยๆ ลูบไล้ลงไป เพื่อพิสูจน์หลักฐานข้อเท็จจริง ปกติเวลานอน เมียเขาโนอันเดอร์แวร์ แต่คืนนี้... เมื่อพบพยานหลักฐานอย่างชัดเจน ชายหนุ่มก็กลิ้งตัวออกจากร่างบางระหงอย่างหงุดหงิด

เมียเขาไม่ได้โกหก เธอมีวันนั้นของเดือนจริงๆ อธิวีย์นอนหงายเอามือก่ายหน้าผาก เพียงรวีเห็นดังนั้นก็อดสงสารเขาไม่ได้ หญิงสาวค่อยๆ เอื้อมมือไปลูบไล้ที่แผงอกกว้างของเขาอย่างปลอบใจ

“เธอเป็นกี่วัน” เขากัดฟันถาม

“ห้าวันค่ะ”

คำตอบของเธอ ทำให้ชายหนุ่มหลับตาลงอย่างเซ็งสุดขีด นี่เขาต้องอดอยากปากแห้งไปถึงห้าวันเชียวหรือนี่ มันนานเกินไป เขาต้องขาดใจตายแน่ๆ

“ปาย...”

เพียงรวีเรียกเขา ขณะที่มือน้อยๆ ยังคงลูบไล้แผงอกกว้างของเขาอย่างเพลิดเพลิน

“นี่ยายแก้มป่อง ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันฝ่าไฟแดง ก็เลิกปลุกอารมณ์ฉันทีเถอะ ถ้าฉันทนไม่ไหว เธอนั่นแหละจะเดือดร้อน”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง  เพียงรวีจึงเลิกลูบไล้แผงอกกว้างของเขาอย่างแสนเสียดาย ไม่น่าเชื่อว่าอกผู้ชายก็ให้ความเพลิดเพลินได้เหมือนกัน อธิวีย์ก็เสียดายเหมือนกัน ชายหนุ่มนอนกระสับกระส่ายอย่างหงุดหงิด เขาอยากลงโทษเมีย แต่กลับถูกธรรมชาติของผู้หญิงลงโทษ แล้วเขาก็ต้องทนไปอีกห้าวันเต็มๆ โอ๊ย! ทำไมมันทรมานอย่างนี้ เกิดเป็นอธิวีย์ต้องอดทน แต่ถ้าวันไหนเขาทนไม่ไหวขึ้นมา สงสัยยายแก้มป่องจะต้องมีงานพิเศษทำเสียแล้ว

 

อีกสามวันต่อมา อธิษฐ์ วฤทธิ์ และอธิวีย์ ก็เข้าบริษัทพร้อมกันเป็นครั้งแรก ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เพราะนับตั้งแต่อธิวีย์เรียนจบกลับมา ชายหนุ่มก็รับช่วงการบริหารงานต่อจากบิดาและคุณลุงเต็มตัว ถ้าหากว่าพฤทธิ์เรียนจบเมื่อไหร่ ลูกชายของวฤทธิ์ก็จะมาช่วยทำงานอีกแรง

แต่ถึงอย่างไรก็ตาม อธิษฐ์ไม่ได้ปล่อยให้ลูกชายบริหารงานตามลำพัง เนื่องจากบริษัทของเขาเป็นบริษัทใหญ่ ทำธุรกิจมูลค่าหลักร้อย หลักพันล้าน เขาจะเข้ามาดูแลการทำงานของอธิวีย์ในวันจันทร์และวันศุกร์ ส่วนวันอังคารกับวันพฤหัสบดีเป็นหน้าที่ของพี่ชายเขา สำหรับวันพุธนั้นปล่อยให้อธิวีย์เป็นนายใหญ่ตามลำพัง ซึ่งลูกชายก็ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังแต่ประการใด

วันนี้การปรากฎกายของบุคคลทั้งสามสร้างความตื่นเต้นให้กับพนักงานเป็นอย่างมาก อธิษฐ์กับวฤทธิ์ แม้วัยมากขึ้น หากยังคงงามสง่าไม่เปลี่ยนแปลง ส่วนอธิวีย์ไม่ต้องพูดถึง เขาหล่อเหลางามสง่าดุจดั่งเทพอพอลโล่ เพราะได้ความหล่อของพ่อ และได้ความสวยของแม่มาเต็มพิกัด

การปรากฎกายของชายทั้งสามว่าสร้างความตื่นเต้นให้กับพนักงานแล้ว แต่การปรากฎกายของสุภาพสตรีสาวสวยที่มาด้วยนั้น กลับสร้างความตื่นเต้นยิ่งกว่า

“ใครน่ะ สวยจังเลย”

“นั่นสิ ใครนะ สวยหยาดฟ้ามาดินขนาดนี้”

พนักงานหนุ่มๆ ในบริษัทต่างซุบซิบกันด้วยความตื่นเต้น ส่วนพนักงานสาวๆ ก็มองตามอธิวีย์ตาละห้อย หล่อขนาดนี้ รวยขนาดนี้ อยากได้มาเป็นแฟนจริงๆ

เช้าวันนั้นอธิษฐ์ก็เรียกประชุมพนักงานทั้งหมดของบริษัท อธิวีย์เป็นผู้ชี้แจงระเบียบการทำงานและสวัสดิการพิเศษที่ทางบริษัทจะมอบให้กับพนักงานทุกคน แต่ทุกอย่างต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขที่บริษัทกำหนด ซึ่งพนักงานก็รับทราบและยินดีปฎิบัติตาม

หลังจากนั้นก็มีการแนะนำพนักงานประชาสัมพันธ์หรือพีอาร์คนใหม่ของบริษัท ซึ่งมาแทนที่พีอาร์คนเก่าที่ลาออกไปอยู่กับครอบครัวที่ต่างจังหวัด พอพนักงานทุกคนทราบว่าพีอาร์คนใหม่ของบริษัทคือลูกสะใภ้ของท่านประธาน ก็เรียกเสียงฮือฮาไปทั่วห้องประชุม

อธิษฐ์จึงให้เพียงรวีแนะนำตัวในที่ประชุม ซึ่งเขาไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครทำแบบนี้มาก่อน เพียงรวีเรียนจบเอกการเงินการบัญชีก็จริง แต่หญิงสาวกลับมีพรสวรรค์เรื่องการประชาสัมพันธ์อย่างไม่น่าเชื่อ เธอแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ แต่ฉะฉาน ดวงหน้าเรียวสวยมีรอยยิ้มแต้มแต่พองาม บุคลิกการพูดจาของเธอสอบผ่านแบบไม่ต้องซ่อม

อธิวีย์มองเมียอย่างภูมิใจ ยิ่งเห็นพ่อกับลุงพยักหน้าให้กัน เขาก็ยิ่งยืดอกมากขึ้น เมียเขาสอบผ่านขั้นตอนแรกแล้ว ขั้นตอนต่อไปก็ไม่ยาก เดี๋ยวกลับไปบ้านคืนนี้ เขาจะให้รางวัลคนเก่งเสียหน่อย อ้อ! คนเก่งก็ต้องบริการเขาเหมือนกัน เพราะเขาอดอยากมาสามวันเต็มๆ แล้ว

 

คืนนี้เป็นอีกคืนที่เพียงรวีกลับขึ้นห้องช้ากว่าทุกคืน เรื่องของเรื่องคืออธินวีย์ขอร้องให้เธอไปช่วยตรวจสอบรายงานเกี่ยวกับการเงินการบัญชีฉบับหนึ่ง ซึ่งเธอก็ยินดีทำให้ด้วยความเต็มใจ น้องสามีของเธอทำรายงานได้ดี มีจุดบกพร่องที่จะต้องแก้ไขเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เมื่อเพียงรวีเปิดประตูเข้าไปในห้อง อธิวีย์กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียงนอน เขานั่งพิงพนักหัวเตียงอย่างสบายอารมณ์ เพียงรวีปรายตามองสามีแล้วก็หน้าแดงขึ้นมาทันที เธอแน่ใจว่าเขาเปลือย ตรงกลางลำตัวของเขา มีผ้าห่มคลุมอย่างหมิ่นเหม่เท่านั้น

เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ หญิงสาวจึงรีบจัดการกับธุระส่วนตัวโดยเร็ว แล้วเธอก็ก้าวขึ้นเตียงด้วยชุดนอนแบบกระโปรงผ้าซาตินเนื้อบางเบา เมื่อเธอก้าวขึ้นเตียง เขาก็วางหนังสือทันที

“เธอลืมปิดไฟ”

เขาพูดเสียงทุ้ม เพียงรวีจึงลุกขึ้นมาปิดไฟตามคำสั่งของเขา เมื่อเธอก้าวขึ้นเตียงอีกครั้ง เขาก็โผเข้าหาทันที

“ปายขา...พีชยังเป็น...”

“ฉันรู้ แต่ฉันต้องการเธอใจจะขาดอยู่แล้ว” เขาตอบพลางลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างงามลอออย่างหลงใหล

“พีช...”

เพียงรวียังไม่กล้าเอื้อนเอ่ยคำสำคัญออกไป เขาต้องการเพียงร่างกายของเธอเท่านั้น แต่เธอกลับ...

“พีชช่วยปายหน่อยได้ไหม” เขาถามเสียงทุ้ม แล้วขบเม้มติ่งหูสวยสะอาดอย่างเร่าร้อน

“ค่ะ”

เขาจะให้ทำอะไร เธอยอมหมดทุกอย่าง

“ช่วยรักปายที ถ้าพีชไม่ช่วย ปายต้องตายแน่ๆ”

เขาออดอ้อนเสียงหวาน แต่คำขอร้องของเขาทำให้เพียงรวีหายใจไม่ทั่วท้อง

“แต่พีชทำไม่เป็น”

“เดี๋ยวปายจะบอก”

เขาพูดแล้วก็สะบัดผ้าห่มออกจากตัว เพียงรวีใจสั่นจนต้องหลับตาลง เขาจับมือเธอไปวางที่แผงอกกว้างของเขา แล้วปล่อยให้เธอลูบไล้อย่างช้าๆ ลูบไปลูบมาเพียงรวีชักใจกล้า  เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา  เขามองสบตาเธออย่างท้าทาย เธอจึงลูบไปที่ยอดอกสีเข้มของเขา เสียงครางแผ่วเบาของเขาบอกให้รู้ว่าเธอทำถูกแล้ว  หญิงสาวจึงลูบจากข้างนั้นไปข้างนี้

อธิวีย์เริ่มทนไม่ไหว เขาจับมือน้อยๆ ลงไปที่ลำตัวของเขา คราแรกเพียงรวีไม่กล้าแตะต้อง เธอไม่กล้ามองด้วยซ้ำ แต่เมื่อเห็นสีหน้าคาดหวังของเขา เธอก็แตะเบาๆ แต่เขากลับผวาไปทั้งตัว เพียงรวีจึงค่อยๆ ลูบไล้อย่างแผ่วเบา ยิ่งเธอลูบ เขาก็ยิ่งคราง

“พีชจ๋า...จูบฉันหน่อยได้ไหม”

คำขอร้องของเขา ทำให้เพียงรวีสั่นไปหมดทั้งตัว หญิงสาวหวาดหวั่นกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังเกิดขึ้นกับเธอ

“พีช...”

เสียงเขาครวญครางเรียกชื่อเธอ ความรู้สึกประหลาดล้ำที่ท่วมท้นขึ้นมาในใจ ทำให้เพียงรวีค่อยๆ จูบไปตามกายแกร่งของเขาอย่างช้าๆ ยิ่งเธอจูบ เขาก็ยิ่งคราง เสียงครางของเขา เหมือนสร้างกำลังใจให้เธออย่างมหาศาล

เพราะความรู้สึกพิเศษล้ำ เธอจึงอยากทำให้เขามีความสุข เพียงรวีจูบกายกำยำอย่างมั่นใจมากขึ้น แล้วธรรมชาติก็สอนเธอให้รู้จักสร้างจังหวะรักอันเร่าร้อน จนอธิวีย์ทนทานไม่ไหว ร่างสูงใหญ่ของเขาเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง เมื่อถึงปลายทางแห่งความพิศวาสแสนรัญจวน   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 352 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,467 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 เมษายน 2553 / 09:49
    อิอิ :)))


    หนุ ก ดี ค่ ^______________^
    #9,940
    0
  2. #9583 bugbeen (@bugbeen) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 เมษายน 2553 / 05:04
    ปายสุดยอดหื่นคัยท่าน แต่ก็ชอบอะนะ อิอิ
    #9,583
    0
  3. #8877 ซาราอิโกะ (@araeako) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 13:00

    อ๊ากๆๆๆๆ  เขินแทน

    #8,877
    0
  4. #7563 [No_NamE] (@Teaylove24) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 17:31
    โอ้ว มาย ก็อต!!!!

    พี่ปายยยหื่นได้อีกค่ะ^^
    #7,563
    0
  5. #7467 b-e-a-u (@beau-01) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 01:30

    งะ...อารายกันอดยากปากแห้ง เป็นไม่ได้
    he แร๊ง เจ่งๆๆๆ

    #7,467
    0
  6. #7153 Z๏diAc (@yuletied) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 20:31

    ไม่ดูชื่อเลยเเฮะ

    5555+

    #7,153
    0
  7. #7091 fairy girl_angle girl (@fairygirl-angle) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2553 / 14:10
    เดี๋ยวไปอ่าน
    #7,091
    0
  8. วันที่ 1 เมษายน 2553 / 23:56
    สุดยอด
    #6,331
    0
  9. #6215 *ซาฮาร่า* (@nutoei) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2553 / 15:06

    เอิ๊กๆ

    #6,215
    0
  10. วันที่ 31 มีนาคม 2553 / 15:31
    เเรง !!!
    #6,034
    0
  11. #5972 janiss (@janiss) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2553 / 00:53
    ฮ่าๆๆ ปายหืนอีกแล้ว

    เดี่ยวดีเดียวร้าย แบบนี้ แกล้งซะให้เข็ด
    #5,972
    0
  12. วันที่ 30 มีนาคม 2553 / 22:02
    สนุกมากกกๆๆๆๆ > #5,938
    0
  13. #5868 สาวเเสบใจซ่า (@maspicy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2553 / 09:11

    สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #5,868
    0
  14. #5739 -Meteor- (@-Meteor-) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2553 / 02:34
    bad pai


    but in the end so sweet


    i so sorry for peach
    #5,739
    0
  15. #5522 เอ็ม AND เอ็ม' (@lermilk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2553 / 13:56
    อิตาปายเนี่ยย ยถ้าขาดนานกว่านี้ไม่ลงแดงหรอจ๊ะ.. .อิอิ
    #5,522
    0
  16. #5419 _-Sweet-_ (@tulika2541) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มีนาคม 2553 / 20:49
    นี่เวปนิยายอ่ะอันไหนออไปดูแร้วไม่มีอ่า
    ปล.ชื่อเรื่องอ่า้เราอยากอ่านไม่อยากขาดตอนช่วยตอบคอมเม้นด้วยนะคร๊ะขอร้องT_T

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 มีนาคม 2553 / 20:45
    #5,419
    0
  17. #5386 เปรี้ยวฟิล์ม (@preawfilm) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มีนาคม 2553 / 13:18
    เข้าไปเวปนิยายแล้ว..แต่อ่านตรงได้ค่ะ..

    โปรดทราบตอบด้วยค่ะ....ขาดตอน
    #5,386
    0
  18. #5303 ว้าววววววววววว (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 21:16
    หนูพีชเก่งเพราะมีครูดีอย่างปายแน่ๆๆ

    55555555+++
    #5,303
    0
  19. #5291 software (@hardware) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 20:23
    กรี๊ด แรง แรงมาก ยัยหนูพีชเก่งขึ้นเยอะนะนี่ อย่างนี้แหละได้ครูดีที่ชื่อนายปาย
    #5,291
    0
  20. #5287 software (@hardware) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 20:03
    นายปายหื่น สุด ๆ ตามไปดูหน่อยซิ จะร้อนแรงขนาดไหน
    #5,287
    0
  21. #5273 hakuron (@hakuron) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 17:21
    ร้อนเกินพิกัดเดือด...
    #5,273
    0
  22. #5264 กัญสิริ (@kanykan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 16:07

    อัพไว้ๆๆนะค่ะจะรออ่าน

    #5,264
    0
  23. #5237 lullana (@lullana) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 13:03

    หื่นจังนะคะคุณปาย    เขินแทนน้องพีชเลยนะเนี่ย   มาอัพเร็วๆนาเอาใจช่วยสู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    >>>ฉันเดินไปที่ร้านค้าเก่าๆไม่ได้มาซื้อจานชามเก่าๆแต่อยากถามว่ามีวันเวลาเก่าๆขายบ้างไหม<<<

    #5,237
    0
  24. #5170 รักนิยายจ้า (@5936) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มีนาคม 2553 / 00:52
    ง่ะ Y_Y 
    เข้าเว็บ niyay ไม่ได้อ่ะ
    มีเว็บอื่นให้เข้ามั้ยคะ


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 มีนาคม 2553 / 00:49
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 25 มีนาคม 2553 / 00:50
    #5,170
    0
  25. #5113 4um4im~* (@blueberrylove) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มีนาคม 2553 / 20:08

    สุดยอดเลย คุณปาย
    เขินแทนพีชเลย 55

    #5,113
    0