กุหลาบอนาโตเลีย (ตีพิมพ์กับสนพ.อินเลิฟ)

ตอนที่ 6 : บทที่ห้า การลาจากและสัญญาจากใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ม.ค. 56

บทที่ห้า การลาจากและสัญญาจากใจ

“ฮะๆ คาโมสวิ่งเร็วกว่านี้อีก เร็วเข้า! พี่เซมิเนสไปนั่นแล้ว”

ถึงจะหน้าบึ้งแต่คาโมสก็ให้เรอาขี่คอแล้ววิ่งสุดกำลังเพื่อแข่งกับทีมของเซมิเนสกับไอริส สุดท้ายก็จบเกมไปเพราะเรอาเผลอกลิ้งตกลงมาเองจนร้องไห้โฮ แม้ไอริสเข้ามาปลอบให้คลายสะอื้นไปบ้างแล้วแต่ก็ยังมีน้ำตา เพื่อนสาวจึงหยิบมาลัยดอกไม้มาสวมบนศีรษะให้แล้วออกไปร่ายระบำอยู่เบื้องหน้า สองหนุ่มน้อยก็รีบเอาใบไม้ใบใหญ่มาพัดโบกให้เรอาราวกับเป็นราชินีตัวน้อยๆ รอยยิ้มสดใสยิ่งแย้มกว้างเมื่อคาโมสเต้นระบำตลกๆให้เธอดู

“เนฟฟูเรสุดหล่อมาแล้ว”

หลังจากตื่นนอนกลางวัน เจ้าชายผมทองก็จูงน้องอาเมนโนสวิ่งมาหาพวกพี่ๆ เซมิเนสจูงเนฟฟูเรพาวิ่งเล่นกับคาโมส ส่วนอาเมนโมสหัวเราะสดใสเมื่อพี่สาวทั้งสองสอนร้องเพลงเต้นรำตามแบบที่แม่ๆถ่ายทอดมาให้ พอเบื่อก็จึงจูงมือไปเล่นกันที่ชิงช้าสนุกสนาน ช่างแสนสุขใจ

ทั้งสี่สนิทสนมรักใคร่กันอย่างรวดเร็วแต่ดูๆไปแล้วก็คล้ายว่าจะแลกคู่พี่น้องกันเสียมากกว่า เซมิเนสก็ชอบขลุกอยู่กับไอริส พอใจที่ได้เป็นลูกมือคอยช่วยเก็บดอกไม้หรือทำอะไรก็ได้ทุกอย่างตามแต่เธอจะสั่ง ทั้งที่ตอนอยู่ที่ฮัตตูซ่าห์นั้น เซมิเนสก็บอกเรอาว่ามีแต่ผู้หญิงเท่านั้นที่เล่นดอกไม้! ส่วนเรอาถูกเจ้าชายคาโมสตามติดไม่ห่างแม้กระทั่งเวลาเรียนวิชาเมืองการปกครองก็ยังบังคับให้สาวน้อยนั่งเรียนด้วย ปล่อยให้เธอสัปหงกน้ำลายไหลอยู่ข้างๆพระองค์ไปก็ไม่ว่าอะไร

แต่พอถึงเวลาเล่น วิญญาณเรอาก็จะฟื้นคืนชีพ จากที่นั่งหลับสัปหงกก็จะหัวเราะเบิกบานได้ไม่มีเบื่อ เรอารู้ว่าคาโมสมีตำแหน่งหน้าที่ที่ทำให้ต้องระมัดระวังกิริยา แต่เธอจะโยนเรื่องน่าเบื่อพวกนั้นทิ้งไปแล้วพาคาโมสปีนห้อยหัวหลอกคนบนต้นไม้ พอทั้งคู่หิวก็แอบขโมยขนมในโรงครัวมากิน คาโมสยืนกรานเด็ดขาดว่าจะไม่มีวันยอมลดตัวทำเรื่องน่าอับอายแบบนั้น แต่พอได้ลองสนุกสักครั้งในชีวิต เสียงหัวเราะของคาโมสก็ดังร่าเริงสมกับที่เป็นเด็ก แต่เมื่อเรอาได้ยินพี่เลี้ยงเดร่าร้องเรียก เจ้าหญิงน้อยจึงรีบขานรับแล้วถลาออกไปหา ทิ้งให้เด็กชายอยู่กับความเงียบเหงาตามลำพัง

เจ้าอยากจะมาก็มา คิดอยากจะไปก็ไป ทั้งที่เราไม่ได้เปิดประตูรับ ทั้งที่เราไม่ได้รับเชิญ ทั้งที่เราลั่นดาลประตูหัวใจหนักแค่ไหน เจ้าก็ยังเข้าไปได้เหมือนกัน ประหลาดดีแท้นะเรอา

....................................

            เวลาผ่านไปจวบจนครบกำหนดการเดินทางกลับฮิตไทต์ในวันพรุ่งนี้ การเจรจาต่างๆเป็นที่เรียบร้อยน่าพอใจแก่ทั้งสองฝ่าย คาโมสจึงเรียนรู้แล้วว่าวันเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ ยิ่งเห็นนางกำนัลจัดเตรียมข้าวของสำหรับเสด็จน้าทั้งสองก็รู้สึกเศร้าใจ ส่วนสองพี่น้องฮิตไทต์ยังคงร่าเริงเพราะลีลีน่าแจกของขวัญมากมาย ไอริสเองก็ยังสนุกสนานราวกับไม่รู้ว่าต้องลาจากกันแล้ว

            “เรอา... เจ้าจะคิดถึงเราบ้างหรือไม่?” คาโมสถามคนที่พระองค์ต้องออกแรงลากมาที่ริมระเบียงรับลมเย็นๆ มีม่านผ้าลินินเนื้อหนาพัดไหวพเยิบพยาบเล็กน้อยแล้วหยุดนิ่ง ช่วยบังสายตาจากคนภายนอก

            “เรอาต้องคิดถึงสิคาโมส”

สาวน้อยมัวแต่ปลาบปลื้มกับของขวัญของเสด็จน้าลีลีน่า เรอากอดมันไม่ปล่อยพลางตอบสดใสและส่งยิ้มตาหยีว่าแล้วเจ้าชายก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป คาโมสรีบปลดสร้อยข้อมือมาใส่ให้เรอาทันที ทำให้เธอแปลกใจที่จู่ๆอีกฝ่ายก็ยัดเยียดของให้

            “เราให้! ห้ามถอดเด็ดขาดนะ นี่เป็นสร้อยที่เสด็จย่าประทานให้เราก่อนสิ้นพระชนม์ไม่นาน เราใส่มันติดตัวมาตั้งแต่เล็กแล้ว ดูแลมันให้ดีๆนะ”

สร้อยข้อมือทองคำล้ำค่า ถักทอเป็นสายโซ่เรียบๆแต่ฝีมือละเอียดบรรจง ช่างฝีมือสลักเครื่องรางแฝงไว้ทุกข้อโซ่เพื่อปกป้องผู้สวมใส่จากภัยอันตราย เป็นของที่พระนางเนเฟอร์ตารีมอบให้คาโมสไว้เป็นที่ระลึกก่อนจะสิ้นพระชนม์ไม่นาน ยามที่มีเรื่องหัวเราะหรือร้องไห้เสียน้ำตา เจ้าชายก็จะมากระซิบบอกกับสร้อยของย่าเสมอ เรอาแอบเห็นแววตาอาลัยอาวรณ์ของรักชิ้นนี้ก็ตั้งใจจะถนอมรักษามันเป็นอย่างดีที่สุด ไม่ให้คาโมสต้องผิดหวัง

            “ขอบคุณนะเพคะ เรอาจะใส่ติดตัวเสมอ” สาวน้อยยิ้มกว้างพลางถอดแหวนหินลาพิสลาชูรีวงเล็กๆส่งให้พระองค์เช่นกัน เธอจับมือขึ้นแล้วบรรจงสวมให้ และบังเอิญเหลือเกินที่เป็นนิ้วนางข้างซ้าย

            “แลกกันนะเพคะ เรอาชอบแหวนวงนี้มากเลย เสด็จแม่บอกว่าลาพิสลาชูรีเป็นหินแห่งเทพเจ้า มันจะคอยปกป้องคุ้มครองคาโมสจากภยันตราย เรอาจะอธิษฐานให้คาโมสเสมอ อ๊ะ! ดูนั่นสิดาวตก”

เพียงชั่ววูบแสงดาววาบผ่านฟากฟ้า เพียงชั่วเสี้ยวสายลมพัดแผ่ว ม่านผืนหนาปรากฏภาพเงาเด็กชายโน้มร่างเข้ามาหอมแก้มเด็กสาวอย่างอ่อนหวาน แม้จะอยู่ท่ามกลางงานเลี้ยงอึกทึกวุ่นวาย แต่คาโมสรู้สึกว่าทุกการเคลื่อนไหวรอบตัวกลับหยุดนิ่งราวกับอยู่คนละกาลเวลา เพียงเท่านี้ก็อบอุ่นหัวใจทุกครั้งที่ทรงนึกถึง

และที่อีกระเบียงอีกด้านหนึ่ง ไอริสก็มอบกริชด้ามเล็กๆให้เจ้าชายเซมิเนสไว้เป็นของขวัญ บนข้อมือของไอริสเองก็มีกำไลประดับพลอยเป็นการตีตราจองไว้เรียบร้อยแล้วเช่นกัน
“ไอริส... เราชอบเจ้า โตขึ้นแล้วมาแต่งงานกันนะ เจ้ารับของหมั้นจากเราแล้ว ต่อไปนี้ห้ามมองใครนอกจากเรานะ” เซมิเนสรับสั่งขึงขังพลางส่งกระดาษลงชื่อสัญญาแต่งงานให้ แต่ไอริสหัวเราะคิกและหน้าแดง

“โตเป็นผู้ใหญ่แล้วคงจะไม่เล่นพ่อแม่ลูกเหมือนเด็กๆอีกแล้วกระมังเพคะ ประเดี๋ยวเสด็จพ่อกับเสด็จแม่จะเป็นห่วง”

“ไม่! เราสัญญาว่าจะมีเพียงแต่เจ้าเช่นกัน สัญญากันนะ” รับสั่งหนักแน่นเสียจนข้ารับใช้ที่อยู่บริเวณนั้นอมยิ้ม ไอริสนิ่งเงียบไปโดยไม่ได้ตอบอะไรกลับมาสักคำ แต่ก็พยักหน้าช้าๆเป็นคำตอบให้เด็กชายชื่นใจ เซมิเนสร้องเฮลั่นและกระโดดสวมกอดสาวน้อยตรงหน้าด้วยความดีใจ สีหน้าอิ่มเอมและยินดีที่ได้รู้จักความรักเป็นครั้งแรกในชีวิต จากนี้และตลอดไป พระองค์ก็มีคนในหัวใจให้คิดถึงแล้ว

........................................

            ยามฟ้าสว่างอร่ามเรืองรอง ขบวนเสด็จก็พร้อมออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ พวกผู้ใหญ่ต่างเข้าสวมกอดร่ำลาและกล่าวอวยพรให้กันและกัน แต่ไอริสเบะปากจะร้องไห้เมื่อต้องจากเซมิเนส สุดท้ายเรอาก็ชิงปล่อยโฮเสียงดังเมื่อต้องปล่อยมือจากคาโมส

มืออบอุ่นนี้เคยจูงเธอเที่ยวเล่นรอบวังอียิปต์ มือนี้เคยประคองยามเธอหกล้มและไม่ว่าเมื่อใดก็จะยื่นมาในยามที่เธอต้องการเสมอ ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรเรอาก็ไม่อยากปล่อยมือจากคาโมสเลย มิโนอาริตาหันไปยิ้มกับลีลีน่าก่อนจะรั้งตัวลูกสาวของตนไว้เเล้วกลับเข้าขบวนเสด็จ ลีลีน่าเองก็ต้องจูงมือไอริสกลับมาเช่นกัน

พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นเสียก่อน “โปรดหยุดก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

เป็นคาโมสนั่นเองที่รั้งเรียกไว้  มิโนอาริตาจึงหยุดชะงักอย่างแปลกใจ เจ้าชายอียิปต์เดินฝ่าเหล่าข้าราชบริพารเข้ามาหาและหยุดอยู่เบื้องหน้าเรอา ก่อนจะประทับจุมพิตต่อหน้าผู้คนมากมาย แค่นี้มิโนอาริตาก็เต้นเป็นเจ้าเข้าแล้ว

            “เราให้สัญญาว่าเราจะไปรับเจ้า... เรอา” น้ำเสียงมั่นคงและแววตาสงบนิ่งสื่อความรู้สึกจากใจทำให้มิโนอาริตายิ้มอย่างอ่อนโยน ส่วนเซมิเนสเห็นเพื่อนทำแบบนั้นก็ผละจากเสด็จพ่อแล้ววิ่งสุดฝีเท้าเข้าไป จุมพิตไอริสบ้างจนอาโมสร้องเสียงหลง แต่ลีลีน่ากลับหัวเราะคิก

            “ดูแลไอริสให้ดีๆ นางเป็นของเรา” เซมิเนสเดินสวนกับคาโมสจึงหยุดทำพันธสัญญาลูกผู้ชายกันอย่างเต็มปากเต็มคำ “ท่านก็ด้วย เซมิเนส... ดูแลเรอาให้ดีๆ อย่าให้ใครยุ่งกับนางเด็ดขาด เรื่องของไอริส เราจะดูแลจัดการให้ท่านเอง” ผู้เป็นแม่ของทั้งสองได้ยินก็ลมจับ เหตุใดเด็กชายทั้งสองถึงแก่แดดแก่ลมถึงปานนี้ มิโนอาริตากับลีลีน่าต่างก่ายหน้าผาก พลางนึกโทษตนเองที่เผลอไผลพลอดรักกับพระสวามีต่อหน้าลูกๆขึ้นมาโดยพร้อมเพรียงกัน

ไอริสเขินอายจนรีบหลบไปอยู่หลังบิดา แต่ก็ยังยอมโผล่ออกมาเมียงมองส่งขบวนเสด็จไปจนสุดสายตาด้วยความรู้สึกใจหาย พลางจับกำไลข้อมือที่ได้รับอย่างเหงาๆพอเห็นอาการหดหู่ของคาโมสแล้วก็ยิ่ง ถอนหายใจ แต่เรอากลับงุนงงกับการกระทำของเจ้าชายจนจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่เข้าใจสักนิดว่าทำไมคาโมสจะต้องไปรับเธอด้วย ที่เรอาร้องไห้โฮก็เพราะไม่อยากจะจากเพื่อนๆเท่านั้นเอง

คาโมสเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

574 ความคิดเห็น

  1. #567 Anassa (@pamphlet100) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 21:57
    จะติดตามต่อเล่มนะคะ
    #567
    0
  2. #566 Jenar (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มกราคม 2556 / 12:16
    มาต่อเร็วนะคะ จะรอคร่าาาา่ ^^
    #566
    0
  3. #118 juno (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2552 / 16:36
    อัพต่อน๊า รอ ร๊อ รอ
    #118
    0
  4. #117 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2552 / 12:06
    อัพๆๆๆ รีบอัพไวๆน่ะ สู้ๆ
    #117
    0