กุหลาบอนาโตเลีย (ตีพิมพ์กับสนพ.อินเลิฟ)

ตอนที่ 4 : บทที่สาม จุมพิตแรกง้อแทบตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ธ.ค. 55

ผ่านการพิจารณาจากสนพ.อินเลิฟแล้วนะคะ
^^ พบเล่มจริงได้ อีกไม่น่าเกินรอค่ะ


บทที่สาม จุมพิตแรกง้อแทบตาย

 

“แน่จริงก็อย่าใช้ทหารสิ เจ้าชายงี่เง่าอยากจะจับก็เข้ามาจับเองสิ กิ้วๆๆ น่าไม่อาย แบร่ๆๆ” ลิ้นสีชมพูยื่นผลุบๆโผล่ๆยั่วให้เส้นเลือดบนขมับของเจ้าชายแตกกระฉูดเสียตรงนี้ คาโมสขอสาบานว่าจะตอบแทนแม่ตัวดีอย่างสาสม

“เรอา! ขออภัยต่อเจ้าชายเดี๋ยวนี้!” เซเลสกล่าวตำหนิเสียงขรึม เรอาถูกตามใจมากเกินไปเเล้ว พระองค์ไม่ต้องการให้ลูกสาวเป็นคนไม่รู้จักกาลเทศะ เมื่อโดนเสด็จพ่อดุเข้าแบบนี้ เจ้าหญิงน้อยจึงสลดลงแต่ก็ยังเถียงด้วยคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนผิด

“แต่ว่าคาโมส...”

“ไม่มีแต่! แม่ไม่เคยสอนให้ลูกใช้ความรุนแรงกับผู้อื่น สิ่งที่แม่สอนเจ้าคือวิชาป้องกันตนเอง แต่ลูกกลับนำวิชาที่แม่สอนมาทำร้ายและลบหลู่เกียรติผู้อื่นเช่นนี้เป็นการสมควรแล้วหรือ? รีบขออภัยเจ้าชายเดี๋ยวนี้” มิโนอาริตาดุเสียงเขียวเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ไม่เข้าข้างเลยเรอาก็ยิ่งจ๋อยสนิท แต่ก็ยังเคืองอยู่ไม่หาย! สาวน้อยหน้างอจึงเดินเข้าไปโค้งศีรษะและถอนสายบัวให้ส่งๆ

“ขออภัยเพคะ เจ้าชายคาโมส!” เรอายังกล้าอาศัยมุมอับสายตาผู้ใหญ่แอบแล่บลิ้นปลิ้นตาอีกต่างหาก ทำให้คนถูกขอโทษยังมีสีหน้าบูด

“สาวน้อยคนนี้คือเรอาของน้าเองหรือนี่ มาหาน้าลีลีน่าหน่อยสิจ๊ะ น่ารักเหมือนเธอกับพี่เซเลสไม่มีผิดเลยนะมินต์”

สาวน้อยกอดเสด็จน้าลีลีน่าอย่างสดใสร่าเริงผิดกับที่แสดงออกกับคู่อริเมื่อสักครู่ลิบลับ ลีลีน่าหอมแก้มนุ่มๆทั้งซ้ายขวาจนอิ่มใจ ก่อนจะคุยกระหนุงกระหนิงกันสองคน คาโมสจึงแอบเบะปากด้วยความหมั่นไส้ เพราะใครจะทันคิดว่าเด็กแต่งตัวปอนๆราวกับขอทานจะเป็นเจ้าหญิง ลีลีน่าจึงแนะนำตัวเองและทุกคนให้หลานรักได้รู้จักบ้าง

“ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะเรอา... ท่านผู้นี้คือฟาโรห์อาโมส ทรงมีศักดิ์เป็นญาติผู้พี่ของพ่อเจ้า ส่วนน้าเป็นเพื่อนรักของแม่มินต์มาตั้งแต่เล็กแล้วล่ะจ๊ะ ส่วนนั่นคือเจ้าชายคาโมสพระโอรสองค์โต” เจ้าหญิงฮิตไทต์น้อมเศียรถวายความเคารพแด่ผู้ใหญ่ทั้งสองอย่างอ่อนช้อย แต่พอได้ยินลีลีน่าเอ่ยแนะนำชื่อคนบางคน เรอาก็หุบยิ้มทันที

“ลูกสาวคนโตของน้าชื่อไอริสจ๊ะ อายุเท่ากับเรอาเลยนะ คงเจอกันแล้วใช่หรือไม่จ๊ะ ส่วนน้องที่เกาะแขนแม่เจ้าชื่อเนฟฟูเรกับอาเมนโนสจ๊ะ” สาวน้อยทักทายน้องชายคนใหม่อย่างมีความสุข ท่าทีเป็นมิตรแตกต่างจากเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหวจนคาโมสกอดอกฮึดฮัด

“ส่วนเด็กที่เสด็จพ่อของเจ้าอุ้มอยู่คือน้องสาวฝาแฝดชื่อ คาเมเลียกับลีเอน่าจ๊ะ”

เรอาวิ่งกระโดดไปขอดูน้องสาวตัวจ้ำม่ำเหมือนตุ๊กตาในอ้อมแขนของเซเลสด้วยความตื่นเต้น เธอยืดตัวขึ้นหอมแก้มน้องทารกอย่างเอ็นดูจนบรรดาผู้ใหญ่ต่างอมยิ้ม มีเพียงหนึ่งเดียวที่ยังทำหน้าบูดบึ้ง ลีลีน่าจึงหันมาแนะนำเพื่อนรักแก่ลูกชายคนโตบ้าง

“คาโมสจ๊ะ... ท่านนี้คือองค์เซเลสแห่งฮิตไทต์และราชินีมิโนอาริตา ทั้งสองเป็นพระบิดาและพระมารดาของเจ้าชายเซมิเนสและเจ้าหญิงเรอา”

“ยินดีที่ได้รู้จักพ่ะย่ะค่ะ นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ทั้งสองพระองค์เสด็จเยือนอียิปต์ในครั้งนี้ ขอต้อนรับเข้าสู่อาณาจักรอียิปต์และขอทรงพระเจริญพ่ะย่ะค่ะ”

คาโมสโค้งคำนับอย่างสง่างามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทำให้เสด็จน้าทั้งสองนึกชื่นชมในความองอาจ พลันมิโนอาริตาคุกเข่าย่อตัวลงขยี้แก้มอย่างมันเขี้ยวจนคาโมสร้องอู้อี้ จากนั้นจึงรวบตัวเด็กชายเข้ามากอดแน่นจนคาโมสหายใจแทบไม่ออก เนฟฟูเรกับอาเมนโนสก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากเพราะพวกตนต่างก็โดนมาแล้ว

“เหมือนฟาโรห์อาโมสไม่มีผิด... โขกมาเป็นพิมพ์เดียวกันเลย คาโมสเป็นอย่างไรบ้างจ๊ะ ยังเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? รู้ฤทธิ์ของสาวฮิตไทต์แล้วหรือยังจ๊ะฮึๆ”

เธอสำรวจเนื้อตัวหลานแล้วขยิบตาให้ เตือนให้รู้ว่าถึงเรอาจะยังเป็นแค่ลูกเสือแต่ก็มีเขี้ยวเล็บแล้วนะจ๊ะ พวกผู้ใหญ่จึงหัวเราะกันครื้นเครง คาโมสหันไปจ้องเรอาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อแต่เธอก็จ้องตอบแล้วกอดอกเชิดไม่สนใจ ฉับพลันเซมิเนสกับไอริสก็จูงมือวิ่งกันเข้ามาเหงื่อเต็มตัวแต่สีหน้าเบิกบานยิ่งนัก

“ขอทรงอภัยด้วยเพคะเสด็จพ่อเสด็จแม่ นี่เพื่อนใหม่ของลูกชื่อเซมิเนสเพคะ ในวังของเรามีจระเข้ใหญ่ยักษ์เท่าฟ้าจริงหรือไม่เพคะเสด็จพ่อ?”

“พวกเจ้าคงต้องตามหากันเองล่ะนะไอริส ว่าแต่เพื่อนของลูกเป็นชายหรือหญิงกันแน่? น่ารักน่าหยอกดีพิลึก” มิโนอาริตากับเซเลสแทบจะลมจับอีกรอบเมื่อเห็นพระโอรสนุ่งผ้าลูกไม้หวาน ส่วนลูกสาวก็นุ่งผ้าชั้นในโทงๆไปทั่ว ลีลีน่ายังอดขำหลานๆไม่ได้ ไม่สงสัยเลยว่าทำไมยัยมิโนอาริตาจะเลี้ยงลูกสาวลูกชายให้ซนได้ใจขนาดนี้ เพราะสมัยแม่ยังสาวก็แสบซ่าไม่แพ้กันจริงๆ

ไอริสชอบใจในตัวเพื่อนใหม่ผู้นี้เพราะเซมิเนสยอมให้เธอขี่หลังและเล่นด้วยนานๆ พี่คาโมสมักชอบเกี่ยงว่าเธอเป็นผู้หญิงจึงไม่ค่อยเล่นด้วย พวกผู้ใหญ่มองมือเล็กๆที่จับกันแน่นไม่ยอมปล่อยและสีหน้าสดใสที่ทั้งสองมีให้กันและกัน ทั้งหมดจึงเหล่สายตาให้รู้กันแกวๆแล้วแนะนำตัวให้เด็กๆรู้จักกันอีกรอบอย่างมีความสุข

..........................................

            ถึงเวลาเลี้ยงอาหารเย็นแบบกันเอง บรรยากาศแบบครอบครัวช่างแสนอบอุ่นและครื้นเครง พวกผู้ใหญ่แยกวงทานอาหารกับเด็กๆ ส่วนสองฝาแฝดที่ยังเล็กอยู่นั้นลีลีน่ากับอาโมสจับมานั่งตักแล้วป้อนให้จนอิ่ม สักพักก็หลับคอพับคออ่อน ลีลีน่าจึงส่งให้แม่นมนำลูกทั้งสองไปเข้านอน ส่วนเรอากินข้าวไปก็ชักจะอึดอัดเพราะไม่ชอบโกรธกับใครนานๆ เธอจึงตัดสินใจถือขนมเข้าไปง้อเจ้าชายคาโมสที่นั่งหน้าบูดอยู่ฝั่งตรงข้าม

            “นี่คาโมส... หายโกรธแล้วยัง?” ขนมถูกยื่นเข้าไปใกล้ๆแต่คาโมสก็ไม่สนใจเพราะอีกฝ่ายก็กำลังอารมณ์ไม่ดี คาโมสไม่แม้แต่จะคุยกับเธอด้วยซ้ำ

เฮ้อ... ทำไงดีล่ะอ๋อ รู้แล้ว!ไปถามเสด็จน้าดีกว่า” เรอาพลันวาบความคิด ทุบกำปั้นใส่ฝ่ามือดังตุ้บแล้วไปนั่งตักของลีลีน่ากลางวงสนทนา ก่อนจะถามวิธีง้อเก๋ๆ

            “เสด็จน้าเพคะ คาโมสชอบกินอะไรเหรอเพคะ?”

            “ทำไมล่ะจ๊ะ คิดจะใช้ขนมไปทำอะไรเอ่ย?” ลีลีน่านึกถึงเรื่องสมัยก่อนที่เธอก่อวีรกรรมไว้มากมาย เวลาที่เธอทำอะไรผิดก็ชอบหาขนมไปง้อขอคืนดี คิดไปเพลินๆก็สบสายตากับอาโมส เธอก็พลันหน้าแดงและรีบก้มหน้างุดๆไปหาหลานสาวแทน

            “คือว่าหนูอยากให้คาโมสหายโกรธเพคะ ถ้าเค้าได้กินขนมที่ชอบก็คงจะดีใจ” สาวน้อยแก้มป่องตอบตามที่คิดได้ลีลีน่ากับมิโนอาริตาจึงพอจะเดาออก

            “อ้อ! เป็นแบบนี้นี่เอง ไม่ผิดจากที่คิดจริงๆ อืม คาโมสก็ชอบกินหลายอย่างนะ ลองขนมน้ำผึ้งแล้วหรือยังจ๊ะ”

            “ลองแล้วเพคะ... แต่ไม่ได้ผล” เสียงใสๆจ๋อยลง เรอาสงสัยว่าคาโมสคงชอบกินผักกระมัง ถ้าลองเอาผักยัดใส่ขนมให้ก็คงใช้ได้

            “ว่าแต่ทำไมคาโมสถึงได้โกรธลูกได้ล่ะเรอา? เจ้าไปทำร้ายคาโมสเรื่องอะไร?” เซเลสถามด้วยความสงสัยเป็นกำลังเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องก็ยังไม่ได้ชำระความกันเลย เหล่าผู้ใหญ่จึงพุ่งความสนใจไปที่จำเลยของคดีนี้กันหมด

            “ก็หนูจะไปเล่นอยู่ดีๆแต่จู่ๆคาโมสก็บอกว่าจะให้หนูเป็นนางกำนัลของคาโมส หนูบอกให้ปล่อยแต่คาโมสก็ไม่ยอมปล่อย หนูก็เลย” พวกผู้ใหญ่พอจะเข้าใจกันแล้วโดยเฉพาะลีลีน่าที่หันไปจ้องอาโมส

“ฮึ! นางกำนัล... เลือดพ่อมันแรงจริงๆจะเอาอะไรก็ต้องได้” ราชินีอียิปต์เหน็บเข้าให้ แต่มุมปากหนาของพระบิดาของตัวต้นเรื่องกลับยิ้มอย่างถูกใจ

“ฮึๆ เป็นนางกำนัลแล้วมันไม่ดีตรงไหนรึ?” เรอามองซ้ายทีขวาทีก่อนจะเอียงคองง ไม่เข้าใจสักนิดว่าผู้ใหญ่ทั้งสองกำลังคุยเรื่องอะไรกัน “เสด็จน้าลีลีน่าไม่ชอบนางกำนัลเหรอเพคะ?”

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกจ้ะ สมัยที่น้ายังเป็นเจ้าหญิงอยู่ดีๆ ก็มีใครบางคนแถวนี้สั่งให้น้าทำงานเป็นนางกำนัลส่วนตัว ตอนนั้นน่ะนะน้าโดนแกล้งให้ทำโน่นทำนี่สารพัด ตอนนี้น้าก็ยังถูกแกล้งไม่เลิกเลยจ้ะ” ลีลีน่ามองค้อนฟาโรห์ปะหลับปะเหลือก ทว่าลีลีน่าไม่สนพระสวามีจอมขี้แกล้งอีกแล้วและหันไปหาหลานตัวน้อยดีกว่า

            “หอมแก้มแล้วขอโทษก็ได้จ๊ะ อย่าลืมส่งนิ้วก้อยคืนดีให้ด้วยนะจ๊ะ รับรองว่าใจอ่อนทุกราย น้ารับรอง”

            “นิ้วก้อยคืนดีคืออะไรเพคะ?”

“ก็แบบนี้ไงจ๊ะลูก” มิโนอาริตาสาธิตให้ลูกสาวดู “เกี่ยวนิ้วก้อยของกันและกันมีความหมายว่าทั้งสองฝ่ายคืนดีกันแล้ว หายโกรธและไม่ติดใจเรื่องที่ผ่านมาอีกแล้ว” เรอายิ้มกว้างและลองซ้อมเกี่ยวก้อยกับลีลีน่าดูบ้าง แต่เซเลสผู้เป็นพระบิดาก็ยังไม่พอใจอยู่ดี

            “เดี๋ยวก่อนสิมินต์... เจ้าให้ลูกหอมแก้มด้วยแบบนี้เรอาก็เสียเปรียบน่ะสิ” ทรงร้องท้วงขึ้นตามประสาคุณพ่อขี้หวงลูกสาวแท้ๆ กลับถูกมิโนอาริตาตีเข้าที่แขนเบาๆจนฟาโรห์หัวเราะขำคนขี้เกรงใจเมีย

            “เอาเถิดน่าเด็กๆทำแล้วน่ารักดีออก ไปเร็วเข้าเถิดเรอา” สาวน้อยรีบหอมแก้มขอบคุณเสด็จน้าลีลีน่าสำหรับคำแนะนำดีๆแล้ววิ่งปร๋อกลับไป มิโนอาริตาจึงกลายเป็นฝ่ายร้องท้วงบ้างที่ลูกสาวรีบจนชายกระโปรงปลิว ลืมแม่ตัวเองไปเสียสนิท

            “อะ...อ้าว! ลืมแม่มินต์ไปซะแล้ว น้อยใจนะเนี่ย”

เสียงอ่อยๆเรียกเสียงหัวเราะดังขึ้นรอบวงอีกรอบ ก่อนจะแอบมองลุ้นว่าสาวน้อยจะทำอย่างไรต่อไป เรอาค่อยๆเดินเข้าไปหาเจ้าชายคาโมสที่กำลังเคี้ยวขนมปังตุ้ยๆอย่างไม่สบอารมณ์ ส่วนเซมิเนสก็กำลังคุยจ้อเรื่องการเดินทางที่แสนตื่นเต้นอยู่กับไอริส ปล่อยให้สาวน้อยจดจ่ออยู่ที่เป้าหมายและท่องในใจซ้ำไปซ้ำมาจนขึ้นใจ

            “หอมแก้ม ขอโทษแล้วก็ส่งนิ้วก้อย”

แต่คาโมสนั่งหันหลังอยู่แล้วจะหอมอย่างไร เรอาไม่ขัดเขินเรื่องหอมแก้มอยู่แล้วเพราะในครอบครัวก็หอมแก้มทักทายกันทุกวัน ดังนั้นเรอาจึงตัดสินใจจับศีรษะของคาโมสให้พลิกกลับมาแล้วจู่โจมทันที แต่ตำแหน่งที่เรอาเล็งนั้นมันผิดไปนิดเพราะกลับกลายเป็นว่าริมฝีปากเล็กๆของเธอประกบอยู่บนปากของเจ้าชายพอดิบพอดี

สาวน้อยกระเด้งตัวออกแล้วเกาหัวแกรกๆเพราะผิดตำแหน่ง ว่าแล้วก็บรรจงหอมแก้มสีน้ำผึ้งให้ถูกที่ถูกทางเสียเต็มฟอด คนถูกจูบถูกหอมก็ได้แต่นิ่งอึ้งชะงักค้างราวกับเป็นรูปสลัก ดวงเนตรตะลึงตะลานพลางจ้องมองเรอาจนขนมปังในมือร่วงผล็อยหล่นลงในแก้วทองคำ ทรงรู้สึกว่าชั่ววินาทีที่วูบผ่านไปอย่างรวดเร็วนั้นเป็นภาพที่ค่อยๆเคลื่อนฉายซ้ำไปซ้ำมา จนหัวใจจดจำสาวน้อยคนนี้ไว้เพียงผู้เดียวนับจากนี้และตลอดไป

            “ขอโทษเรื่องเมื่อตอนบ่ายนะคาโมส... หายโกรธกันนะ”

หอมแก้ม กล่าวขอโทษและตามด้วยนิ้วก้อยยื่นมาตรงหน้า เรอาทำครบสูตรตามที่เสด็จน้าบอกแล้ว เหล่าผู้ใหญ่ที่แอบมองอยู่โดยเฉพาะลีลีน่ากับฟาโรห์หัวเราะร่าพลางตบเข่าฉาดใหญ่อย่างสะใจ แต่เซเลสกับมิโนอาริตาชักจะไม่ขำด้วยเพราะจูบแรกของเจ้าหญิงฮิตไทต์เสียให้แก่อียิปต์ไปเสียแล้ว เรอารอนิ้วก้อยจากอีกฝ่ายอยู่สักพักก็ไม่มาสักทีจึงชักเคือง

            “คาโมส! ง้อยากจัง รีบเกี่ยวก้อยคืนดีกันสิ”  เจ้าชายได้สติก็รีบกุลีกุจอส่งนิ้วก้อยคืนดีให้ทันที เรอาจึงรับไปเกี่ยวไว้แล้วยิ้มกว้างฟันหลอและนึกดีใจที่ง้อสำเร็จแล้ว

            “คาโมสกินอิ่มแล้วหรือยัง? ไปเล่นกันเถอะ” คนเพิ่งหายอึ้งรับคำแทบไม่ทันแล้วรีบลุกตามก้นสาวต้อยๆ หมดมาดดุๆไปชั่วคราว เซมิเนสกับไอริสก็ร้องตามไปเล่นด้วยเพราะไม่ยอมปล่อยให้สนุกกันอยู่แค่สองคน ลีลีน่าจึงต้องรีบห้ามบรรดาลูกลิงที่ตั้งท่าจะออกไปเล่นข้างนอกไว้ก่อน

            “เด็กๆข้างนอกมืดแล้วจ๊ะ ถ้ายังอยากเล่นด้วยกันอยู่ ประเดี๋ยวไปอาบน้ำด้วยกันซะที่ตำหนักของคาโมสก็ได้นะจ๊ะ แล้วแยกย้ายกันเข้านอนได้แล้วนะ เด็กๆขานรับ เรอาจูงมือกับพี่ชายตามนางกำนัลพี่เลี้ยงไปห้องสรงน้ำที่ตำหนักรัชทายาทเพื่ออาบน้ำด้วยกัน คาโมสจึงร้องท้วงขึ้นก่อนเมื่อเห็นว่ายัยบ๊องเดินตามพระองค์เข้าห้องอาบน้ำมาด้วย

            “เดี๋ยวก่อน! ผู้หญิงกับผู้ชายต้องแยกกันอาบสิ เซมิเนสต้องมาอาบกับเรา ส่วนเจ้าก็ไปอาบกับไอริสที่อีกห้องสิ”สองพี่น้องฮิตไทต์ตีหน้างง เซมิเนสเกาศีรษะแกรกๆ ส่วนเรอาก็ทำปากจู๋ ดูแล้วเป็นพี่น้องปัญญาอ่อนแท้ๆ

            “ทำไมล่ะ เราสองคนอาบด้วยกันตลอดนี่นาคาโมส... ไอริสอาบด้วยกันนะสนุกดี เราอยากอาบกับเจ้า”

เจ้าชายฮิตไทต์หันไปชวนเจ้าหญิงอียิปต์ ถึงแม้ว่าไอริสจะเคยอาบน้ำกับพี่น้องแต่ถ้ากับเด็กผู้ชายคนอื่นแล้ว เธอก็ยังลังเล ไอริสหน้าแดงแต่ก็ตกลงเพราะนึกสนุก ส่วนพี่เลี้ยงของทั้งสองฝ่ายต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก เหลือแต่คาโมสที่ยังอิหลักอิเหลื่อ เพราะถึงพระองค์จะมีอายุแค่แปดขวบก็ทรงพอจะรู้แล้วว่าโลกของหญิงชายคืออะไรและเป็นอย่างไรหลังจากที่แอบเห็นเสด็จพ่อกับเสด็จแม่พลอดรักกันบ่อยๆ

            “คาโมสมาเร็วๆ มาเล่นน้ำกัน” สาวน้อยจากฮิตไทต์กวักมือเร่ง

เอาก็เอา

เจ้าชายน้อยยังไม่เคยร่วมสรงน้ำกับผู้หญิงเลย แถมจู่ๆก็ต้องมาร่วมอาบน้ำกันถึงสี่คนชายหญิง เมื่อเรอาเห็นห้องสรงน้ำหรูหรา สระน้ำกว้างขวางพร้อมด้วยรูปปั้นสิงโตคายน้ำอุ่นทั้งสี่มุม ระดับน้ำในสระลึกแค่อกของเด็กๆมีกลีบดอกไม้สวยหลากสีละลานตาส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ผนังด้านหนึ่งเปิดโล่งให้มองเห็นแม่น้ำไนล์ล้นฝั่ง ทำให้สองพี่น้องจากต่างแดนกระโดดโลดเต้นเป็นลิงได้กล้วยทันทีโดยเฉพาะเรอา

            “วู้วว้าว อู้หู้ กว้างจังเลย สวยจัง เห็นแม่น้ำด้วยล่ะ ว้าวๆ”

คาโมสเบะปากใส่เพราะห้องสรงน้ำที่นี่ยังงามเทียบไม่ได้กับที่ตำหนักกลางของเสด็จพ่อ เรอาขยับปลดชุดออกจากตัวทันที เผยร่างเปลือยเปล่าน่ารักให้เจ้าชายอียิปต์มองตาค้าง คิดไม่ถึงว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะเป็นสาวใจถึง ทรงจ้องสำรวจทุกซอกทุกมุมตั้งแต่หัวจรดเท้า คนที่เป็นฝ่ายเขินกลับเป็นคาโมส สาวร่างเปลือยรีบหันไปช่วยพี่ชายแกะชุดรุ่มร่ามออกด้วยความใจร้อน

            “เร็วๆสิพี่เซมิเนส เรอาอยากเล่นน้ำแล้ว” ว่าแล้วสองพี่น้องก็วิ่งกระโดดม้วนหน้าตีลังกาลงน้ำตูมกระจายทันที  เรียกเสียงหัวเราะจากไอริสไปกับท่าทางของเพื่อนใหม่ คาโมสยังหน้าแดงจัดตั้งแต่เห็นเรอาแก้ผ้า แต่สาวน้อยไม่ได้คิดอะไรจะมีแต่เจ้าชายคนเดียวที่หลุดโลกไปแล้ว

            “ไอริส คาโมส ทำอะไรอยู่? ลงมาเร็วๆเข้า” เซมิเนสร้องเรียกให้ทั้งสองลงมาไวๆ ไอริสจึงถอดชุดแล้วถลาตามลงไปอีกหนึ่ง เหลือแต่เจ้าชายใหญ่ที่ยังเก้งๆกังๆไม่ยอมขยับ เรอาจึงเดินดุ่มๆขึ้นจากน้ำทั้งที่เนื้อตัวเปียกซกขึ้นมาถอดผ้าให้

            “ฮะ...เฮ้ย” ทรงห้ามไม่ทันเพราะเรอาแกะสายรัดเอวผ้าพระองค์อย่างขะมักเขม้น “ถอดชุดไม่ออกก็บอกสิเพคะ เดี๋ยวเรอาช่วย มิน่าล่ะคาโมสถึงต้องมีนางกำนัลส่วนตัว... นี่ไงเรอาถอดออกแล้ว”

เรอายิ้มเผล่พลางเหวี่ยงผ้าติดกายชิ้นสุดท้ายของคาโมสทิ้งไป ก่อนจะคว้ามือแล้วพาวิ่งกระโดดลงน้ำเป็นที่สนุกสนาน ทั้งเล่นน้ำดำน้ำกันดังลั่นไปถึงด้านนอกจนเหนื่อย กว่าเหล่าพี่เลี้ยงจะลงลุยน้ำเพื่อต้อนเหล่าเจ้าหญิงเจ้าชายให้ขึ้นจากสระก็เล่นเอาลิ้นห้อยไปตามๆกัน หากไม่ได้พระนางมิโนอาริตาเข้ามารำไม้เรียวก็คงเล่นกันไม่เลิก ลูกลิงเนื้อเปื่อยสี่ตัวถ้วนจึงทยอยแต่งตัวและเข้านอนกันเสียที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

574 ความคิดเห็น