9by9th fiction

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,963 Views

  • 58 Comments

  • 81 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    111

    Overall
    1,963

ตอนที่ 1 : [ SF #เก๊ากัส ] Kiss Your Forehead (1/2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    11 พ.ย. 61



SF : Kiss Your Forehead { Part 1/2 }


มาเก๊า X เวกัส

Rate : PG







เบื่อ...



น่าเบื่อ...!



เวกัสวางสมาร์ทโฟนเครื่องโปรดลงบนโต๊ะก่อนกวาดสายตาหาของบางอย่าง สุดท้ายก็หยิบกระเป๋าสตางค์ของตัวเองขึ้นมาเปิดดูเล่นๆ อันที่จริงตอนนี้เขาก็ว่างจนไม่รู้จะทำอะไรแต่เมื่อเห็นกระดาษ
ใบเสร็จต่างๆในกระเป๋าสตางค์แล้วก็คิดว่าควรเอาของพวกนี้ออกจากกระเป๋าบ้างและมันทำให้เขาพบกับรูปถ่ายใบนั้น




เกือบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยมีรูปนี้อยู่



ส่วนมากใครๆก็ต้องมีรูปถ่ายของตัวเองหรือรูปถ่ายของใครสักคนเก็บเอาไว้ในกระเป๋าสตางค์เสมอ รูปถ่ายที่เวกัสเก็บติดตัวไว้ตลอดเวลาที่ก็คือรูปที่ถ่ายคู่กับมาเก๊าผู้เป็นน้องชาย เขาแอบมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของกระเป๋าสตางค์จนเกือบลืมว่าตัวเองเป็นคนเก็บรูปไว้ ตอนนั้นรู้สึกว่าเขาจะอยู่มอต้นและมาเก๊าก็อยู่ประมาณปอสี่ปอห้า ทุกครั้งที่หยิบขึ้นมาดูมันทำให้เขานึกถึงช่วงเวลานั้นอีกครั้ง






ผลั่วะ!!



ผลั่วะ!!!



เสียงเนื้อกระทบกำปั้นดังขึ้นเป็นระยะ 'เวกัส'เด็กชายวัยมอต้นที่ตัวเล็กกว่าเพื่อนวัยเดียวกันล้มลงกับพื้นอย่างแรงก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พยายามเงื้อกำปั้นเพื่อต่อยฝั่งตรงข้ามแต่สุดท้ายก็โดนอีกฝ่ายสวนหมัดกลับมาจนล้มลงไปกองที่พื้นอีกครั้ง



โชคร้ายที่เหตุการณ์เกิดขึ้นที่ซอยหลังโรงเรียนและคุณครูไม่ได้อยู่นอกเขตโรงเรียน เหตุการณ์ทั้งหมดจึงไม่ได้อยู่ภายใต้สายตาของผู้ใหญ่เลยแม้แต่น้อยจะมีก็แต่



"มาต่อยเฮียเราทำไม!?"



"มาเก๊า!? มาทำไม?" เพราะจู่ๆน้องชายวัยประถมที่แอบตามเขามาก็วิ่งโร่เข้ามาขวางทำให้เจ้าตัวตกใจไม่น้อย "พวกนี้มันเป็นคนไม่ดีนะ หนีไป"



"ถ้าเฮียไม่หนีเก๊าก็ไม่หนี!!" เด็กชายตอบอย่างไม่สบอารมณ์ "ทำไมรังแกคนไม่มีทางสู้แบบนี้ อยากสู้ก็มาสู้กับเราสิ!!" พูดจบก็ตั้งการ์ดพร้อมสู้ เขาไม่ได้กลัวพวกเด็กมอต้นที่โตกว่าเลยด้วยซ้ำเพราะขนาดตัวใกล้เคียงกัน จะมีก็แต่พี่ชายเขาที่ตัวเล็กโตไม่ทันเพื่อน



"เป็นแค่เด็กปอสี่ จะมายุ่งอะไรกับพวกมอสองวะ!?"



"มันมีกันตั้งสี่คน เราสู้ไม่ไหวหรอก" เวกัสพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้น้องชายมีเรื่องชกต่อย มาเก๊า
ไม่ควรมาเจ็บตัวเพราะเขา "หนีกันเถอะ"



"มา!!" มาเก๊าไม่ได้ฟังเสียงพี่ชายตัวเองเลยสักนิด เขาพุ่งเข้าต่อยคนที่โตกว่าอย่างจัง โชคดีที่
เด็กชายพอรู้ทักษะการต่อยมวยมาบ้างเลยทำให้หลบหลีกได้



มาเก๊าต่อยเด็กมอต้นสี่คนนั้นจนน่วม อันที่จริงเขาก็ได้แผลมาบ้างเล็กน้อยเหมือนกันแต่คิดว่า
คงโกหกป๊ากับมี๊ได้อยู่บ้างว่าแผลพวกนี้เกิดจากการหกล้มหรือวิ่งชนเสาที่โรงเรียน



"อย่าให้รู้นะว่ามายุ่งกับเฮียของเราอีก ถ้ารู้จะอัดให้เละเป็นโจ๊กเลย!!" 



"มาเก๊าพอได้แล้ว!!"



ได้ยินพี่ชายตวาดเสียงดังลั่น เด็กชายก็ตกใจและหยุดพูด "รู้ไหมว่าไม่อยากให้มีเรื่องชกต่อย แล้วนี่ก็ไม่ใช่เรื่องของตัวเองด้วย ทำไมยุ่งไม่เข้าเรื่อง!?"



"จะไม่ให้ยุ่งได้ไง..เฮียกำลังถูกรังแกนะ จะให้เก๊ายืนดูเฉยๆหรอ?"



"ก็บอกว่าไม่ต้องมายุ่งไง!!" เวกัสตะคอก "กลับไปรอป๊าที่โรงเรียนได้แล้ว แล้วอย่าให้ป๊ากับมี๊รู้ด้วย!!"



มาเก๊าเดินเข้ามาหาพี่ชายก่อนประทับริมฝากปากลงไปที่หน้าผากหนึ่งทีเป็นการปลอบขวัญ ที่จริงก็ไม่รู้หรอกว่าทำไปแล้วจะเรียกขวัญพี่ชายกลับมาได้ไหมเพราะเด็กชายเห็นแม่ของตนทำกับเขาทั้งคู่อยู่บ่อยๆ ดีที่พี่ชายไม่ปฏิเสธสัมผัสนี้และหลังจากนั้นก็ไม่มีการสนทนาใดๆเกิดขึ้นอีกเลยจนกระทั่งทั้งคู่กลับมาถึงบ้าน



'กรกันต์' ผู้เป็นพ่อรู้สึกประหลาดใจที่ลูกชายคนเล็กดูซึมๆและพูดน้อยกว่าทุกๆวัน ปกติจะร่าเริงและคุยจ้อทุกครั้งแต่วันนี้นั่งนิ่งจนนึกว่าติดนิสัยมาจากลูกชายคนโต



"มาเก๊าเป็นอะไรรึเปล่า? ทำไมวันนี้ดูซึมๆ"



"วันนี้เก๊าเตะฟุตบอลเยอะไป เก๊าเหนื่อย" เด็กชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า "วันนี้เก๊าไม่กินข้าวนะป๊า เก๊าอยากนอน"



กรกันต์มองลูกชายคนเล็กเดินถือกระเป๋านักเรียนเดินขึ้นไปบนชั้นสองอย่างเซื่องซึม เวกัสเห็น
แบบนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจ จะเศร้าก็เศร้าไปคนเดียวสิ! อยากมายุ่งเรื่องของคนอื่นทำไมนัก



"แล้วเราละเวกัส ไปทำอะไรมา ทำไมดูน่วมๆ"



"วันนี้ผมโดนลูกหลงตอนนั่งดูมาเก๊าเตะบอล" เมื่อถูกป๊าถาม เด็กชายก็พูดออกมาเสียงเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ผมขอตัวก่อนนะป๊า" พูดจบก็เดินขึ้นห้องของตัวเองไปอย่างที่เคยทำ ทิ้งให้ผู้เป็นพ่อยืนงงอยู่ที่ชั้นล่าง



วันนี้ลูกๆเขาเป็นอะไรกันไปหมด?



ทันทีที่ประตูห้องของเวกัสถูกเปิดออก เขาก็ประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นน้องชายนั่งอยู่ "อะไรอีก?"



"เฮีย..." เด็กชายเรียกคนอายุมากกว่าก่อนเม้มปากแน่น เขามองหน้าพี่ชายและครุ่นคิดว่าควรจะพูดอะไรบางอย่างออกไป "ที่เก๊าทำไปเพราะเก๊าเป็นห่วงเฮียนะ ฮึก.."



เวกัสตกใจที่เห็นน้องชายร้องไห้ ปกติมาเก๊าไม่ใช่คนที่ร้องไห้ได้บ่อยๆ ตั้งแต่เกิดมาถ้าไม่นับตอนแบเบาะที่ยังพูดไม่ได้ก็แทบจะไม่ร้อง "เออ รู้ว่าเป็นห่วง"



"ฮ..แล้วทำไมเฮียถึงดุเก๊าอ่า.." เสียงสะอื้นยังคงดังต่อเนื่อง "เก๊าก็แค่เป็นห่วงเฮียแค่นั้นเอง ฮือ..."



มาเก๊าเริ่มร้องไห้เสียงดังขึ้นเรื่อยๆจนสุดท้ายเวกัสเลยต้องกอดปลอบน้องชาย หวังว่าจะทำให้น้องหยุดร้องได้ ถ้าป๊ากับมี๊มาได้ยินเข้าคงต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ "ขอโทษแล้วกันที่ทำให้เป็นห่วงแล้วก็ขอโทษที่ตะคอกใส่ด้วย"



"ก..เก๊าสัญญา จากนี้ ฮึก..เก๊าจะปกป้องเฮีย เก๊าจะไม่ให้ใครมารังแกเฮียอีก เก๊ารักเฮียนะ"



"เออๆ รู้แล้ว" เห็นน้องชายพูดไปพลางปาดน้ำตาไปก็ทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้ อย่างที่บอกว่าเขาไม่ค่อยเห็นมาเก๊าร้องไห้แต่ไม่คิดว่าตอนร้องไห้งอแงจะตลกขนาดนี้



"ถ้าพวกมันมาทำอะไรเฮียอีก เฮียบอกเก๊าได้เลยนะ"



"อือ..." เวกัสตอบรับ "ไปอาบน้ำไป..จะได้ลงมากินข้าว ห้ามอดข้าวนะ! ตอนกลางคืนขี้เกียจลงมาหาของกินที่ตู้เย็นเป็นเพื่อนแล้ว"



"ร..รับทราบครับ!" แม้จะยังสะอึกสะอื้นอยู่แต่มาเก๊าก็ชูสามนิ้วแบบลูกเสือสามัญด้วยความมั่นใจก่อนจูบเบาๆที่หน้าผากของพี่ชายอีกครั้ง "หน้าผากนี้เก๊าจุ๊บได้คนเดียวนะเฮีย" พูดจบก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คนอายุมากกว่ายืนมองอย่างงงๆจนเจ้าตัวเดินหายเข้าไปในห้องของตัวเอง



เวกัสยืนลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ ไม่นานนักความร้อนผ่าวก็รื้นขึ้นมาบนใบหน้า ทั้งๆที่ทั้งคู่ก็ทำแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ อาจจะเป็นเพราะเขาเริ่มเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นแล้วเลยคิดว่าการจูบหน้าผากกันมันคงไม่ควรเท่าไรแต่ก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง นี่น้องชายเขาเลยนะ



แต่คงต้องบอกป๊ากับมี๊แล้วล่ะว่าตรงหน้าผากห้ามจูบ



เพราะมาเก๊าขอไว้...



To be continued...



****************************************************************************************************
เพราะโมเม้นเก๊าจุ๊บหัวเฮียกัสแท้ๆเลยค่ะ มันน่ารักมากกกก มากถึงมากที่สุด ความอยากแต่งฟิค
ชั่ววูบถึงได้เกิดมาเป็นฟิคเรื่องนี้ โมเม้นไม่ค่อยมีแต่เราก็ยังจะพายค่ะ #เพราะเรือสร้างได้ด้วยมือเรา ท่านผู้อ่านที่เข้ามาอ่านทั้งตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจยอมอ่านจนจบก็ขอบคุณมากๆนะค๊าาา/ไหว้รอบทิศ หวังว่าจะชอบกันนะคะ ภาคต่ออาจจะตามมาในไม่ช้าขอให้อดใจรออีกนิดนึงค่าาา
 
ปล.คอมเม้นท์มาหวีดกันได้นะคะ

ปล2. ถ้าเราพิมพ์ผิดหรือพิมพ์แล้วอ่านไม่เข้าใจให้คอมเมนท์บอกกันได้นะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ

ปล3.ขอบคุณรูปประกอบจากละครเลือดข้นคนจางนะคะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 07:43
    กี๊ดดดดดดดดดดดดดด
    #56
    0
  2. #16 barbiesbabies (@tuazee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 00:17

    เขิลลลลลลลลลลล น่าร๊ากกกก
    #16
    0
  3. #8 -1234- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 20:37

    ฮรุ่กกกก เก๊าน่ารักจังงงงงรูืกกกกกกกกกก อุแง้้้้้้ ชอบจังเลย เด็กตัวโตกะพี่ตัวเร้กก ดูแลกันดีๆน้า

    #8
    0
  4. #6 Nnnoi_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 20:06

    แแงงงง เราชอบคู่นี้มากๆ โมเมนต์แอทแทคตั้งแต่ฉากงานศพอากงเลย555 แต่คู่นี้เยอะๆน้า ชอบบ ♥

    #6
    0
  5. #5 Kyamm (@kaewchue) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 23:49
    ฮืออ เขินมากเลยค่ะ หน้าผากเฮียกัสของเก๊านะ ยิ่งประโยคสุดท้ายของกัสนี่คือแบบ..ะรดาหสะ ทำเป็นดุน้อง~
    #5
    0
  6. #2 N.a (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 17:18

    นึกว่าจะไม่มีใครเขียนแล้ววว ชอบมาก มาพายไปด้วยกันนะคะ????

    #2
    0
  7. #1 khwan_kuly (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 15:12

    อ้ากกกกกกกกกก~ น่ารักอ่า ㅠ.ㅜ

    #1
    0