นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Aokaga : Consequences

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Don’t forget me, I begged
I’ll remember, you said


Before enjoy our story, please listening to Someone like you - Adele


Disclaimer :
I do not own any of the characters from the anime.
I do not claim anything that isn't mine expect for my plot.
Please respect my work by not plagiarizing.


Contact me at twitter @decxan
B
E
R
L
I
N
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ก.ค. 62 / 22:06



Aokaga: Consequences

 


     การที่รักนาย, ทำให้รู้สึกเหมือนตอนยังหนุ่ม

     ตอนที่เลือดยังร้อนรุ่ม บ้าคลั่ง และเป็นอิสระ

     การที่รักนาย, ทำให้รู้สึกเหมือนโดนห่อหุ้มด้วยแสงอ่อนๆจากดวงอาทิตย์

     ปลอดภัยและอบอุ่น ปลดปล่อยตัวเองภายใต้ความไว้วางใจที่มอบให้กันและกัน

     รักที่จะรักนาย

     โดยที่ไม่สนใจผลที่จะตามมา

 

/


     เขายืนจัดสูทสีขาวอยู่หน้ากระจกห้องน้ำบานใหญ่

     ผมสั้นสีน้ำเงินถูกปัดขึ้นเป็นทรง ถึงอย่างนั้นเขาก็ปัดมันขึ้นไปอีกจนผมตกลงมาบางส่วน เขาปัดอยู่แบบนั้นจนหมดความพยายามและเดินออกมาจากห้องน้ำ

     พบกับร่างสูงในสูทสีขาว

     สูทแบบเดียวกันกับเขา

     จ้องมองไปยังแผ่นหลังกว้างที่อาจจะเล็กกว่าเขาอยู่หน่อย แต่ยืนยันว่าแผ่นหลังนั้นเป็นที่พักพิงที่อบอุ่นที่สุด เขาจ้องอยู่อย่างนั้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ จนกระทั่งอีกคนหันมา ใบหน้าที่วันนี้ดูจะหล่อขึ้นเป็นพิเศษมองตรงมา ผมสีแดงปัดขึ้นครึ่งหนึ่งเป็นทรงจุลภาค สบดวงตาสีเพลิงคู่นั้นที่แสนคุ้นเคย


     “ตื่นเต้นไหม” เขาเอ่ย

     “นิดหน่อย” ตอบมาก่อนจะทำปากยื่น “ผูกเนคไทไม่ได้”

     “โง่สมเป็นนายจริงๆ ให้ตาย” เขาเดินเข้าไปใกล้พร้อมกับจับเนคไทที่รุงรังของอีกคนไว้

     “ถ้าจะมาว่ากันก็อย่ามามัดให้สิฟะ!” แรงปัดทำให้มือของเขาตก เขามองดวงตาสีเพลิงที่ไหววูบเสี้ยววินาทีหนึ่งแล้วจับข้อมือของคนตรงหน้าไว้เบาๆ

     “หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆน่า” เขาเอ่ยด้วยโทนน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลงมา ผลที่ได้คือมือทั้งสองยอมหยุดดึงดันและลู่ลงข้างลำตัว ยืนนิ่งปล่อยให้เขาคลายเนคไทให้ “ไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆนะ ไทกะ”

     เขาว่าเสียงแผ่ว แน่นอนว่าอีกคนได้ยินมันอย่างชัดเจน

     “นายเองก็ด้วย ไดกิ” คางามิเอ่ยด้วยเสียงที่เบาไม่แพ้กัน “ทำไมถึงยอมฉันขนาดนี้”


     เพราะเป็นนายไง คางามิ


     “ถ้ารู้คำตอบอยู่แล้วก็อย่าถามเลย” เขาผูกเนคไทครั้งสุดท้ายก่อนจะจัดแจงให้เข้าที่

     “ขอบคุณมากนะ”

     “เรื่องแค่นี้ จากนี้ไปก็หัดผูกไว้ซะบ้

     “หมายถึง” คางามิอ้ำอึ้ง หลบตาจากเขา “หมายถึงเรื่องผูกเนคไทด้วยแล้วก็... ทุกอย่าง”

     “ในเวลาแบบนี้ เคยบอกไปแล้วว่าให้มองหน้ากัน” เขาเอ่ย พยายามข่มหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะแปลกๆไว้แล้วระบายยิ้มบางๆในตอนที่ดวงตาสีเพลิงช้อนมองขึ้นมา คางามิที่สูดหายใจเข้า


     “ขอบคุณนะ ไดกิ ขอบคุณทุกอย่างที่ผ่านมา” เอ่ยเป็นประโยคยาวพร้อมกับคลียิ้มกว้าง


     เขารู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปเมื่อ7ปีที่แล้วอีกครั้ง

     ในตอนที่เขาทั้งสองคนใช้เวลาร่วมกัน ในทุกวันที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวาย และรอยยิ้มที่ถูกส่งให้กันอยู่เป็นประจำจนเขารู้ดีว่าต้องทำอย่างไรถึงจะได้เห็นรอยยิ้มแบบนั้นอีกหน

     เขาจำบางสัญญาที่เราให้ต่อกันได้


     เราไม่ต้องบอกรักกันก็ได้ ตราบใดที่เรายังอยู่ด้วยกัน


     แต่เพราะคำๆนั้น เราถึงได้หายไปจากโลกของกันและกันโดยที่ยังไม่เคยบอกรักกันสักคำ

     ละเพราะไม่เคยได้เอ่ยคำรัก จึงไม่มีสิทธิรั้งในตอนจบ


     “ไทกะ” เขาได้ยินเสียงตัวเองเอ่ยชื่อของคางามิ

     “อะไร” และได้ยินคางามิตอบกลับมาแทบจะทันที

     “ขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม” เขาก้มหน้าเพราะรู้สึกถึงขอบตาที่ร้อนผ่าว มือหยาบด้านคู่นั้นกำแน่น

     “ว่ามาสิ”

     อาโอมิเนะกลืนน้ำลาย


     “อย่าลืมฉัน ฉันขอได้ไหม”


     ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาในทันที

     สิ่งที่เขารู้สึกในเวลาต่อมาเป็นความอบอุ่นของอ้อมกอดจากคางามิ เรารับรู้ถึงเสียงหัวใจของกันและกัน แต่ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถพูดอะไรตามที่ใจต้องการได้เลย

     โดยเฉพาะคำที่อยากพูดมาโดยตลอดแต่ไม่เคยได้พูดมันออกไป


     ฉันรักนาย


     “ฉันจะไม่มีวันลืมนาย” คางามิตอบกลับมาในที่สุด

     “ขอบคุณ”


     เราสอมกอดกันอยู่อย่างนั้นเป็นเวลาเนิ่นนาน จนกระทั่งเสียงมีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าห้อง ตามมาด้วยเสียงเคาะประตู

     “ได้เวลาแล้วนะครับ คางามิคุง”

     “จะออกไปแล้ว คุโรโกะ” คางามิตอบกลับไปในขณะที่เราจ้องตากันอยู่ “ขอบคุณที่มานะ”

     “ขอให้มีความสุขมากๆ”

     เขาตบไหล่คางามิเบาๆ พยายามไม่สนใจดวงตาสีเพลิงที่กำลังสั่นระริก เช่นกันกับที่ไม่สนหัวใจที่เต้นอยู่ภายในอกจนปวดหนึบไปหมด

     “ไปเถอะ” เอื้อมไปจับข้อมืออีกคนเดินมาหยุดหน้าห้องแล้วเปิดประตูออก คุโรโกะยืนอยู่ข้างนอกและมองมาที่มือของเขา

     “คุณพ่อของคางามิรออยู่ข้างนอกแล้วล่ะครับ” คุโรโกะเอ่ย คางามิพยักหน้า


     อาโอมิเนะปล่อยมือของคางามิ

     ปล่อยให้อีกคนเดินไปตามทาง, หายไปจากโลกของเขาอีกครั้ง


     ปล่อยให้ไปเจอกับคนที่สามารถให้สิ่งที่เขาให้กับคางามิไม่ได้


     คนที่สามารถบอกรักนายได้


     และคนที่นายสามารถบอกรักได้


     ยินดีด้วยกับการแต่งงาน


     “อาโอมิเนะคุง เช็ดน้ำตาเถอะครับ”

     ความปวดหน่วงที่หัวใจกัดกินเขาอย่างหนักในเวลานั้น เขาทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากทรุดลงนั่งกับเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ที่สุด พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้เพื่อให้ได้ยินเสียงฝีเท้าของคางามิที่ค่อยๆเบาลง เพื่อให้แน่ใจว่าเดินไปจนสุดทางแล้ว น้ำตาไหลร่วงหล่นลงมาที่ตักทั้งสองข้าง มือเล็กๆของคุโรโกะเอื้อมมาแตะไหล่ เขาพยายามหาค้นหาเสียงของตัวเอง

   

     เมื่อไม่ได้บอกรัก จึงไม่มีสิทธิรั้งในตอนจบ


     แต่ไม่เป็นไร

     สักวันฉันจะบอกรัก.. สักคนที่เหมือนนาย


     ไม่สิ

     ฉันรักนาย คางามิ ไทกะ

 

 /


     การที่รักนาย, ทำให้รู้สึกเหมือนตอนยังหนุ่ม

     ตอนที่เลือดยังร้อนรุ่ม บ้าคลั่ง และเป็นอิสระ

     การที่รักนาย, ทำให้รู้สึกเหมือนโดนห่อหุ้มด้วยแสงอ่อนๆจากดวงอาทิตย์

     ปลอดภัยและอบอุ่น ปลดปล่อยตัวเองภายใต้ความไว้วางใจที่มอบให้กันและกัน

     รักที่จะรักนาย

     แม้จะรู้ผลที่ตามมาว่ามันสามารถสร้างรอยแผลไว้หนักหนาเพียงใด

     ฉันก็ยืนยันที่จะรักนายเท่าที่จะทำได้


END




สำหรับเรื่องนี้เราอยากให้นึกถึงการรักใครสักคนในแบบที่ รักมาก แต่ไม่เคยบอกรักให้ได้ยิน พออยากจะบอกรักขึ้นมามันก็สายเกินไป แต่เนื่องจากเราไม่ได้ปูความหลังไว้มาก เราจึงไม่คาดหวังว่าคนอ่านจะอินมากอินน้อยไม่เหมือนกันยังไง และขอไม่อธิบายเหตุผลในการกระทำของตัวละคร ขึ้นอยู่กับคนอ่านจะเข้าใจหรือไม่ สิ่งเดียวที่เราต้องการคือการนำเสนอความรักที่ไม่สมหวัง

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน

ขอให้มีวันดีๆค่ะ

ผลงานอื่นๆ ของ 雲雀

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 จิ๊กซอว์ไม้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 22:57
    ตอนแรกก็เอ๊ะๆตรงสูทขาวมากๆค่ะ แต่ในใจก็บอกว่าไม่ใช่หรอก ไปๆมาๆ ตอนจบนี่เหมียนหมาเลยค่ะ
    #3
    0
  2. #2 gemello
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 22:20

    เศร้าจังเลยค่ะ

    #2
    0
  3. วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:22

    ตอนอ่านนี่แอบทำใจไว้อยู๋แล้วค่ะ แต่ก็แอบมีความหวังเล็ก ๆ ว่าคงไม่ใช่แบบที่คิดไว้

    ยังคิดอยู๋ว่าคางามิก็คงรอมิเนะมาบอกรักเหมือนกัน เพราะคางามิก็ดูมีใจให้มิเนะมากอยู่แต่ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไงกับเจ้าตัว เลยไม่ได้พูดไป

    ต่างคนต่างไม่กล้าจนผลเป็นแบบนี้.. กลายเป็นเเวิ่นเว้อไปซะงั้น ฮา


    ขอบคุณสำหรับSF นะคะ ขอให้มีวันดี ๆ เช่นกันค่ะ

    #1
    0