I See You ● อยู่ในใจเธอ

ตอนที่ 1 : See #1 : ที่เห็นอยู่คืออะไร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 พ.ค. 61



เขามองมาทางนี้

มือสีแทน นาฬิกาสีขาว

เขาอยู่ใกล้มาก ใกล้จนอัตราการเต้นของหัวใจผิดปกติ

จะเต้นเร็วไปแล้วนะ ....

 

.... (เอม)

... (ยัยเอม  ได้ยินมั๊ย) 

“นางสาว วฤนดา เธอได้ฟังที่ฉันพูดบ้างไหม!! 

ภาพนิมิตแตกกระจายกลายเป็นภาพของอาจารย์รุ่นป้าเข้ามาแทน  แย่แล้วสิ ดันทำเจ๊โหดโกรธแล้ว ยัยเพื่อนสองคนก็ไม่คิดจะเรียกกันเลยหรือไง

“ไม่ต้องมามองแบบนั้น ฉันเรียกแกแล้ว มัวแต่ดูนิ.... ฉันหมายถึง แกมัวแต่เหม่ออยู่นั้นแหละ” ต้นเสียงจากเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยยังแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกัน ถ้าจำไม่ผิดตอนนั้นยังอ้วนอยู่เลย อยู่ด้วยกันไปๆมาๆก็ผอมเพรียวซะพวกผู้ชายวิ่งตามทั้งโรงเรียนแล้วมั้งนั่น ยังไม่รวมหน้าตาที่ดูเข้ม รวมกับตาคม ปากอวบอิ่ม ดูรวมๆแล้วก็ ... สวยแหละ

“ยังมัวแต่คุยอีก!! งั้นอธิบายพายุโซนร้อนให้เพื่อนๆฟัง ถ้าเธอตอบไม่ได้ ฉันจะหักคะแนนยกห้อง!!

สำแดงฤทธิ์ซะแล้ว สมกับที่ได้ยินกิตติศัพท์มาจากพวกรุ่นพี่ปีที่แล้ว เก่งเรื่องหักคะแนนเป็นที่หนึ่ง แต่ก็นะ ใช้ไม่ได้กับห้องนี้หรอกค่ะ ดูจากหน้าเพื่อนๆทั้งห้องที่ยิ้มกริ่มตั้งแต่ได้ฟังคำถาม

“... พายุโซนร้อน มีความเร็วลมปานกลาง มีความเร็วอยู่ที่ 63-117 กิโลเมตรต่อชั่วโมง มีความแรงน้อยกว่าพายุไต้ฝุ่น แต่ก็น้อยกว่าพายุดีเปรส...”

“พอ!! คราวหน้าก็ตั้งใจเรียน อย่าให้ฉันเห็นเธอเหม่อไม่ฟังอีกนะ ขนาดเพิ่งเปิดเทอมยังคุยกันขนาดนี้ ฉันหละไม่อยากจะคิดถึงตอน....” หลังจากที่เอาชนะไม่ได้ เจ๊แกก็ออกอาการหงุดหงิด (เหมือนจะเสียหน้ามากกว่า) พร้อมกับบ่นโยงไปสารพัด ขนาดเพิ่งเปิดเทอมยังบ่นขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดถึงตอนเทอม 2 ต้องมีหูชาบ้างหละนะ

 



โรงอาหาร


“แกอ่านหนังสือมาแล้วหรอ ทำไมตอบได้วะ แต่ฉันก็ขำเจ๊แกนะ ถามใครไม่ถาม ดันถามคนท็อปสังคมของห้อง ฮ่าๆ” เสียงของคุณนายเจ้าเก่า ไม่อยากจะคิดเลย ถ้าเจ๊แกมายืนอยู่ข้างหลังตอนยัยนี้กำลังจะบ่น ... หึๆ

“จบทั้งเล่มแล้ว” .. โกหกหน่ะ อยากเห็นคนดิ้น

“จะขยันเกินไปแล้วนะครับ แค่เขียนชื่อหน้าปกผมยังไม่ได้เขียนเลย”  ไม่ต้องสงสัย แค่กลุ่มนี้มีคนหน้าตาดีอีกคน ไม่ได้เด่นอะไรมาก แค่เป็นนักบาสของโรงเรียน สูง 175  ซม. ผิวขาว ตาตี่ กล้ามแขนเป็นมัดๆ หน้าตาดี เหมือนกับที่พวกผู้หญิงในห้องชอบเรียกว่า อปป้า อะไรซักอย่างนี่แหละ อ้อ แล้วหมอนี่ก็ไม่ค่อยพูดคำหยาบกับใครเลยนะ ดูสุภาพ..

“ไม่เหมือนมึงเลยไอ้ปราง วันๆดูแต่ซีรี่ย์ ขี้เกียจตัวเป็นขน”

... ยกเว้นกับปรางไว้คนนึงละกัน

“จ้าาาา พ่อคนขยันนน   เอ้อ วันนี้มึงมีคัดเด็กเข้าชมรมใช่ปะ กูไปดูด้วยนะ เอมมม แกไปดูกับฉันนะ” ยัยปรางก็อีกคน ไม่พูดคำหยาบกับใครนอกจากหมอ .. หมายถึงผู้ชายคนนี้ชื่อ”หมอ” หน่ะ รู้สึกพ่อแม่จะเป็นหมอ แล้วอยากให้หมอเป็นหมอเหมือนกับตัวเอง ไม่รู้ว่าเป็นหัวหน้าชมรมบาสแบบนี้ พ่อแม่จะมีปัญหาด้วยหรือเปล่า ... แต่ก็เถอะ ถ้ามีปัญหาก็คงมาปรึกษายัยปรางเองแหละ

“... ได้แหละ วันนี้ไม่รีบกลับ”

“แกช่วยพูดเยอะๆไม่ได้หรือไงหะ ว่าแต่ วันนี้ตอนคาบสังคมแกเห็นอะไร” บ่นเสร็จก็วกกลับมาเรื่องคาบที่แล้ว หมอดูสนใจกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ เขาไม่ได้เป็นห่วงหรอก แค่อยากรู้อยากเห็น

“... ไม่มีอะไร แค่เห็น”เขา”อีกแล้ว” ..อีกแล้ว ใช่ หมายถึงอีกแล้ว หลายครั้งแล้ว

“ฉันว่าเนื้อคู่แกแน่เลย แกเห็นเขามาหลายเดือนแล้วนะ โอ๊ยยย ฉันเขินนน ”  ตุ๊บๆ มันคือเสียงที่ปรางหันไปทุบหลังหมอเพราะแก้เขิน หมอก็ยอมด้วย ... แปลกๆ

“.. หมอจีบปรางหรอ”

“...........”

“...........”

.... หึๆ นิ่งกันไปเลย รู้สึกผิดจังเลย ต้องแก้สถานการณ์ไม่ให้อึมครึม “สวีทกันไปนะ ไปห้องสมุดก่อนหละ”


 

 

นาฬิกาขาวอีกแล้ว

หื้ม ... ชุดนักเรียน มันดูเข้ากับเขาดีนะ

ชายเสื้อหลุดแบบนั้น ไม่กลัวโดนครูปกครองจับหรือไง

แย่แล้ว ใจเต้นหละ



 

เห้ออ อุส่าห์หนีมาอ่านหนังสือในห้องสมุดแล้วนะ ยังตามมาอีกหรือไง วันนี้ก็เป็นครั้งที่สองสินะ

... มันคือพลังพิเศษบางอย่าง พลังที่เห็นเหตุการณ์ในอนาคต .. แค่มันกำลังจะเกิด แต่ก็ไม่รู้ช่วงเวลาที่แน่ชัดหรอกนะ อาจจะมองว่ามันดี แต่พลังพิเศษนี้ก็ทำให้ตอนประถมกลายเป็นชีวิตที่ไร้เพื่อนหละนะ เพราะดันอยู่คนละโรงเรียนกับยัยปราง ... คิดว่ายังไงหละ กับการที่เด็กผู้หญิงคนนึงเดินไปบอกอาจารย์สอนคณิตศาสตร์สมัยประถมว่า “ครูคะ มีเด็กนักเรียนโดนรถชนหน้าโรงเรียน” แล้วตอนเย็นวันนั้นมีข่าวนักเรียนโดนรถกระบะ 4 ประตูชนจังๆหน้าโรงเรียน ก็คิดว่าครูคงไม่คิดว่าเห็นอนาคตหรือพลังที่วิเศษ พอวันต่อมาเดินไปห้องพักครูเพื่อส่งการบ้าน โดนครูทั้งห้องมองด้วยสายตาหวาดกลัว แล้วพึมพำว่า “เด็กคนนี้อันตราย ถ้าพูดให้ใครตายจะเป็นจริง” น่าขำนะ

อย่างน้อยก็โชคดีที่พระเจ้ายังเหลือเพื่อนไว้ให้ 2 คน เพราะไม่อย่างนั้น รายชื่อในโทรศัพท์นอกจากพ่อ แม่ พี่อาร์ม และป้าอิ่ม ก็คงจะไม่มีใครแล้ว ไม่ต้องพูดถึงโซเชียลมิเดียเลย ไม่ได้ลบออกนะ แต่ไม่ได้โหลดแอพฯมาตั้งแต่แรก ลำบากปรางต้องคอยโทร.มาบอกเวลามีงาน  ถามว่าเกรงใจไหม .. ก็ไม่

กลับมาตอนนี้ วาดภาพค้างไว้ ไม่ได้ขยับดินสอมาเกือบ 10 นาทีแล้ว ทักษะการวาดรูปเป็นทักษะที่เหมาะกับพลังที่มี การที่เห็นภาพนิมิตก็ไม่ใช่ว่าจะจำได้ตลอด การวาดไว้เพื่อเตือนถึงภาพที่เห็นก็ดี โดยเฉพาะภาพผู้ชายคนนั้น ...

“เอ่อ ... เอม เราถามอะไรหน่อยได้หรือเปล่า รบกวนมั๊ยอะ ” ... ผู้ชายแฮะ  หน้าตาอยู่ในเกณฑ์ดี สูงน้อยกว่าหมอหน่อย แต่ก็ดู ..พวกในห้องชอบใช้คำว่า “งานดี”

“.. มีอะไร” .. อยากตบปากตัวเองซัก 20 ที นานจะมีผู้ชายเขามาทัก ดันตอบซะตัดความสัมพันธ์ ตอบให้อ่อนหวานเหมือนยัยปรางสิ  อะไรก็ตาม อย่าขอไลน์ขอเฟสบุ๊คหละกัน ... เพราะไม่มี

“แหะๆ คือเรา .. ขอไอดีไลน์เอมหน่อยสิ” ... ดู so hot ขึ้นมานิดนึง

“.....”

“พอดีเพื่อนๆอยากให้สร้างไลน์กลุ่มหน่ะ เห็นเอมเก่งเลยจะให้ช่วยติวเพื่อนๆ”

.... โอเค หน้าแตก  เปิดโหมดเยือกเย็น

“เราไม่เล่นไลน์  ถ้านายอยากได้คนติวลองไปถามปรางดู” .. รีบหันหน้าออกมาเดียวนี้เลยนะเอม! เก็บเศษหน้ากลับมาด้วย

ผู้ชายคนนั้นเดินไปแล้ว ก็นะ เรื่องธรรมดาของคนหน้าตาธรรมดา ไม่มีทางที่ผู้ชายจะมาชอบหรอก แถมมนุษยสัมพันธ์ติดลบ ถ้าสวยเหมือนยัยปราง เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมเหมือนหมอ ก็คงมีเพื่อนเยอะกว่านี้ ... แต่ก็ดีแล้วแหละ ถ้าเพื่อนเยอะกว่านี้ ก็คงมีคนโทร.มาถามการบ้านเต็มไปหมด  ... เห็นภาพที่ค้างไว้ คงต้องทิ้งแล้วแหละ เพราะลืมภาพนิมิตไปหมดแล้ว

 

16.10 น.


“... จะกลับบ้านแล้วนะ” เสียงเรียบที่กลั่นออกมาจากความเบื่อของส่วนลึกของหัวใจ ส่งตรงไปถึงหูของผู้หญิงที่นั่งข้างๆที่ตาแวววาว แต่อาจจะไปไม่ถึงประสาทการรับรู้ เพราะสมองส่วนหน้ากำลังทำงานหนักจากการจดจำใบหน้าและชื่อของเด็กใหม่ที่สมัครเข้าชมรมบาส .. น่าจะทำงานหนักมากจนบังคับปากไม่ได้ น้ำลายหกแล้วนะปราง

“แกจะรีบกลับไปไหน เพิ่งคัดเด็กได้ไปไม่กี่คนเอง อุ้ยยย เด็กพวกนี้มันโตไวกันจัง เจ๊หละชอบบบบ” .. มันได้ยินด้วยแหะ แต่แกจะกินเด็กไม่ได้นะปราง ถึงจะดูน่ากินจริงๆก็เถอะ ... ไม่สิเอม เอมต้องโฟกัสเรื่องเรียนก่อนนะคะ

“.. กลับไปปั่นการบ้านให้พวกแกลอกไง”

“ฮ่าๆ โอเค กลับบ้านดีๆนะแก ฉันไม่ไปส่งนะยะ” รักเพื่อนมากเลยปราง เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อน ..วันนี้แกล้งทำเป็นหลับเร็วดีกว่ามั้ง จะได้ไม่ต้องให้ลอกการบ้าน

... สนามบาสอยู่คนละด้านกับที่จอดรถจักรยานยนต์ของนักเรียน ถึงจะไม่ไกลมาก แต่ก็ทำให้รู้สึกหายใจเร็วกว่าปกติ ไม่ใช่เหนื่อยหรอก แค่เหงื่อออกท่วมหน้า 

รถฟีโน่สีฟ้า หมวกกันน็อคสีฟ้า .... คงไม่ต้องเดาว่าชอบสีอะไรเป็นพิเศษหรอกนะ เช็คสัมภาระกับเตรียมสวมหมวกกันน็อค ..

 



นาฬิกาสีขาวมาอีกแล้ว

ขับรถด้วยหรอ ... MSX ด้วยสิ

ทำไมไม่สวมหมวกกันน็อตหละ อันตรายนะ



รอบที่ 3 แล้วนะ .. แย่จริง หมวกกันน็อคหล่นก็อีก ถ้าดันมาเห็นภาพนิมิตตอนขับรถอยู่นี่แย่แน่ๆ ต้องรีบเล่ากลับไปเล่าให้ยัยปรางฟัง ไม่ค่อยอยากโทร.คุยด้วยเท่าไหร่ จากประสบการณ์โทร.มาตอน 3 ทุ่ม  "ยัยเอม ฉันขอเม้าท์ 5 นาทีเดี๋ยวไปนอนแล้ว..." ได้กดวางสายจริงๆตอน 5 ทุ่ม 50 นาทีพอดี 



.... แผนแกล้งหลับ ล้มเหลว



TBC

#บาบูทอล์ก

ตอนแรก อาจจะสั้นๆหน่อยเพราะแม่สั่งให้นอน ถ้ามายด์มาอ่าน อยากจะบอกว่า เราทำสุดแรงที่มีแล้ว 

ยังไม่ได้ตรวจคำผิด หวังว่านิยายนี้จะมีคนอ่าน อย่างน้อยก็ 1 คนก็คือมึงนะอีมายด์ จุ๊บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น