FIC [OS/SF] "EXO" (Chanbaek Lubaek Kaihun Krishan Hanhun)

ตอนที่ 24 : [SFCHANBAEK] HOME =TWO=

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 มี.ค. 59























HOME
=TWO=



          ตาสวยมองนาฬิกาที่อีกไม่นานเข็มยาวก็จะเคลื่อนที่เป็นเวลาเจ็ดโมงตรงก่อนจะเป็นทิศทางสายตาเป็นบ้านหลังตรงข้าม  ไม่รู้ว่าคนที่เป็นเจ้าของบ้านกลับมารึยัง  แบคฮยอนนั่งอยู่ที่โซฟาข้างล่างเกือบห้าทุ่มมาสองวันแล้วแต่เขาก็ไม่เห็นวี่แววชานยอลเลยแม้แต่นิดเดียว ชานยอลไม่มาที่นี่สองวันแล้ว  ชานยอลไปไหน ทำไมถึงไม่กลับบ้าน?  นั่นเป็นสิ่งที่แบคฮยอนอยากรู้ แต่ไม่มีทางได้รู้คำตอบของมันแน่ๆ  ในเมื่อยังไม่เจอกับร่างสูงที่อยู่บ้านตรงข้าม ถึงเจอกันเขาก็ไม่รู้ว่าจะกล้าถามออกไปมั้ย?

 

 

ชยอลมากินข้าวเร็วเคาะชามรอบเดียวชยอลก็วิ่งหางกระดิกมาหา แบคฮยอนลูบหัวมันสองสามทีก็ผละออกมาหยิบกระเป๋าแล้วก็กุญแจรถ จัดแจงปิดประตูกระจกด้านในและประตูบ้านด้านนอก

 

 

เฝ้าบ้านดีๆนะชยอล เดี๋ยวแบคจะรีบกลับพูดแค่นั้นก็เดินขึ้นรถสายตายังจับจ้องไปที่บ้านฝั่งตรงข้ามถอนหายใจออกมาแผ่วๆแล้วเริ่มเหยียบคันเร่ง เสียงชยอลเห่าไล่หลังนิดหน่อยพอเป็นการร่ำลา ชยอลเป็นบีเกิ้ลสีน้ำตาลขาวแบคฮยอนเจอมันตอนที่กำลังเดินกลับจากมหาลัยมาที่หอพักของชานยอล ใช่ เขาเจอเจ้าชยอลพร้อมกับชานยอล ตอนนั้นชยอลตัวเท่ามือเขาทั้งสองข้าง มันนอนอยู่ตัวเดียวส่งเสียงร้องหงิงๆอยู่ในกองหนังสือพิมพ์ เขากับชานยอลพากลับมาพร้อมกับเจ้าเด็กร่างสูงบอกว่ามันเป็นหมาของเราสองคน และตั้งชื่อให้เสร็จสรรพว่า ชยอล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                เสียงเครื่องยนต์ดับลงเมื่อเขาบิดกุญแจออก ยื่นแขนไปหยิบกระเป๋าทำงานแล้วเดินลงจากรถก่อนจะต้องถอนหายใจแรงอยู่ในใจ ย้ำ! แค่ในใจเท่านั้น ก็เพราะคนผมสีบลอนด์ทองที่กำลังลงจากรถเหมือนกันนั่นแหละ  แบคฮยอนยิ้มแหยๆส่งให้คนที่กำลังเดินมาหาก่อนจะโค้งตัวให้

 

สวัสดีครับพี่ลู่หาน

 

 

สวัสดีครับน้องแบคฮยอน บังเอิญจังเลยพี่ก็พึ่งมาถึงก่อนหน้านี้แปปเดียวเองยิ้มรับให้สำหรับคำโกหกของอีกฝ่าย  แบคฮยอนรู้ว่าพี่ลู่หานมานานแล้วแต่แค่นั่งรอเขาอยู่ในรถ  มันเป็นแบบนี้บ่อยๆแต่ก็ไม่ถึงกับทุกวันเพราะเจ้าตัวอยากให้เขาคิดว่ามันเป็นแค่ความบังเอิญ

 

 

เข้าบริษัทกันเถอะครับ”  พูดชวนอีกคนแต่ก็โดนผายมือให้เดินไปก่อน  กดลิฟท์ไปชั้นที่แผนกทำงานของทั้งเขาและพี่ลู่หาน  แบคฮยอนจบปริญญาตรีก็โดนบรรจุอยู่ที่ทำงานอีกเมืองหนึ่งซึ่งไกลบ้าน หลายครั้งที่รู้สึกเหนื่อยแต่ก็ไม่อยากออก เดี๋ยวนี้งานหายากเขาก็ไม่อยากจะเสี่ยง  จนกระทั่งเข้าปีที่สามที่จบจากมหาลัยแม่ก็บอกให้เขาไปสมัครเข้าทำงานที่บริษัทนี้ ซึ่งพอมาสัมภาษณ์ก็ได้รู้คำตอบให้เข้าทำงานได้ในวันรุ่งขึ้นทันที  แปลกใจจนต้องกลับมาถามแม่ที่บ้าน  ก็ได้คำตอบว่าหัวหน้าแผนกเป็นลูกชายของเพื่อนแม่  ถึงกับร้องอ๋อ ถามว่ามันดีมั้ย? มันก็ต้องดีอยู่แล้วเงินก็ได้เท่ากัน เดินทางก็สะดวกกว่าติดตรงพี่ลู่หานเนี่ยแหละ รู้ตั้งแต่เริ่มงานวันแรกว่าพี่ลู่หานจีบเขา พอไปบอกแม่ แม่ก็ตอบกลับมาอยากให้เปิดใจบ้าง  ก็ได้แต่เถียงในใจว่ามันอยากเปิดนะใจ แต่พออีกคนโผล่มาในหัวทีไรก็ถึงกลับต้องปิดประตูลงกลอนแน่นหนา.....

 

 

ติ๊ด!

 

 

                ลิฟท์ถึงที่หมายเป็นแบคฮยอนที่ก้าวขาเอาตัวออกมาก่อน โค้งหัวให้คนที่ทำงานด้วยกันเป็นการทักทายก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะประจำของตัวเองโดยมีพี่ลู่หานเดินตามมา  มือของอีกคนลูบหัวเขาเบาๆพร้อมกันกับคำพูดที่ได้ยินทุกวัน

 

 

ตั้งใจทำงานนะครับน้องแบคฮยอน” 

 

 

เช่นกันครับ”  ยิ้มตอบรับยิ้มหวานที่ส่งมาให้  เขาเคยเปิดใจคุยกับพี่ลู่หานแล้วครั้งหนี่งว่าเขายังไม่คิดจะชอบใครพี่ลู่หานตอบมาสั้นๆแค่ว่า  พี่ชายลู่หานอยู่ตรงนี้กับน้องแบคฮยอนเสมอ’  เขาเลยไม่ได้พูดอะไรอีก สิ่งพี่ลู่หานทำแต่ละอย่างถ้ามันไม่ได้ทำให้อึดอัดมาก เขาก็พร้อมจะเป็นน้องชายข้างๆพี่ลู่หานเช่นกัน

 

 

พี่แบคฮยอน~เสียงติดอ้อนๆเรียกมาแต่ไกลๆพร้อมกับร่างเพรียวที่วิ่งเข้ามาหา  โน้มตัวมากอดคอเขาจากข้าหลังมองตามหลังพี่ลู่หานก่อนจะหันมาจ้องเขา

 

 

อะไร?

 

 

ทำไมมาพร้อมพี่ลู่หานอ่ะ?

 

 

ไม่ได้มาพร้อมกัน  บังเอิญเจอกันที่จอดรถต่างหาก”  พูดแล้วก็ส่งมือไปขยี้คนที่ส่งสายตาจับผิด

 

 

บังเอิญหรอ? ผมว่าไม่น่าจะใช่

 

 

ก็รู้แล้วจะถามทำไมโอเซฮุน?เลิกคิ้วใส่หน้าเด็กๆก่อนจะหัวเราะเมื่ออีกคนทำปากยู่ๆ

 

 

แล้วมีอะไรคืบหน้ามั้ย?

 

 

อะไรที่ว่าคืบหน้าล่ะ?

 

 

ความรู้สึกพี่ไง?เซฮุนทำหน้าจริงจังใส่ เขาทิ้งช่วงคิดก็โดนเขย่าตัวเพื่อเร่งคำตอบ

 

 

เชียร์พี่ลู่หานรึไงเรา

 

 

เปล่าเหอะ แค่อยากรู้ ตอบสิ

 

 

ก็เหมือนเดิมพอตอบปุ๊บคนที่กอดอยู่ก็พ่นลมหายใจแบบโล่งอกให้แบคฮยอนต้องเลิกคิ้วถาม

 

 

ก็แค่นี้แหละ ไปทำงานและ เจอกันตอนเที่ยงพูดแล้วก็โบกมือบายให้เขาไปนั่งที่โต๊ะอีกฝั่ง  ทิ้งเหลือความคาใจไว้ให้เขา  

 

 

                เซฮุนอยากจะรู้ไปทำอะไร?

 

 

HOME

 

 

 

                เท้าที่เหยียบมิดลงกับคันเร่ง  มือสวยที่เคาะอยู่บนพวงมาลัยบ่งบอกถึงความกังวลของแบคฮยอนในตอนนี้สายตามองเหลือบไปที่นาฬิกาดิจิตอลส่องแสงที่ฟ้าอยู่บนแผงคอนโซลก็ส่งเสียงครางฮื่ออย่างหงุดหงิด อีกสิบนาทีจะจะสองทุ่มแล้ววันนี้เขามีงานต้องแก้เลยอยู่แก้จนลืมเวลาถ้าพี่ลู่หานไม่มาบอกคงลืมเวลาไปกว่านี้ ห่วงสิ่งมีชีวิตสี่ขาที่บ้าน ปกติเขากลับบ้านไม่เคยเกินหนึ่งทุ่ม ตอนนี้เจ้าชยอลรอเป็นหมาหงอยแล้วแน่ๆ  หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าหมู่บ้าน จอดรถเทียบหน้าบ้านประตูเสร็จก็ลงมาจากรถ ปากที่กำลังจะเอ่ยขอโทษชยอลต้องชะงักค้างเมื่อเห็นคนตัวสูงนั่งอยู่ข้างใน  ชยอลส่งเสียงเห่าทันทีเมื่อเห็นแบคฮยอนส่วนอีกคนก็ได้แต่อ้าปากค้างก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มส่งให้เขา  แบคฮยอนไขประตูบ้านเข้ามานั่งยองๆลูบหัวชยอลที่วิ่งเข้ามาหา

 

 

เอ่อ...

 

 

เข้ามาได้ยังไง?

 

 

ปีนเข้ามา คือผมเห็นฟ้ามันมืดแล้ว  ชยอลมันอยู่คนเดียวก็เลยเข้ามานั่งเป็นเพื่อน อีกอย่างแวะซื้อขนมของโปรดมันมาด้วยเลยเอามาให้ชยอลกินซะเลย

 

 

อ่อ

 

 

พี่แบคฮยอน..  ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาแบบไม่ได้ขออนุญาตแบคฮยอนเหลือบมองคนตัวสูงนิดหน่อยแล้วเบนสายตามาที่เจ้าชยอลเหมือนเดิม มือสวยอุ้มเจ้าชยอลมาไว้ในอ้อมแขนแล้วลุกขึ้นยืน ทำให้อีกคนที่นั่งอยู่ลุกขึ้นตาม

 

 

ไม่เป็นไรหรอก ดีเหมือนกัน ฉันก็ห่วงเจ้าชยอลว่ามันจะหิวข้าว  แต่ดูจากสภาพคงอิ่มเตรียมนอนได้แล้ว  ขอบใจนะ... ชานยอล 

 

 

งั้นผมไปก่อนนะพี่  ไปนะชยอล

 

 

โฮ่ง!    

 

 

                แบคฮยอนยืนมองจนหลังของร่างสูงหายเข้าไปในบ้าน เขาถึงก้าวเข้าไปในบ้านบ้างประตูบ้านของหมู่บ้านนี้ถูกออกแบบมาเป็นทรงที่ไม่สูงมาก อยู่แค่ระดับอกของแบคฮยอน ไม่แปลกที่ชานยอลจะปีนเข้ามาได้ วางเจ้าชยอลลงบนโซฟาพร้อมหย่อนตัวลงนั่ง  ใจที่เต้นตุ้บๆทำเอาเขาต้องนั่งสงบสติอารมณ์พักใหญ่ๆ รู้สึกตัวอีกทีก็เห็นชยอลหลับไปแล้ว  ส่งมือไปลูบขนนิ่ม

 

 

ชยอลคงคิดถึงชานยอลเหมือนกันใช่มั้ย?  ได้อยู่ด้วยกันแล้วคงหายคิดถึงใช่มั้ยล่ะ แบคก็คิดถึงแต่ถ้าให้ทำแบบชยอลคงไม่ได้..”  เสียงครางปนรำคาญของชยอลทำให้แบคฮยอนเบะปากแยกเขี้ยว อยากจะขยี้ขนแรงๆแต่ก็ต้องหยุดความคิด ให้ชยอลนอนนั่นเป็นสิ่งที่ดีสุดแล้ว  เขาลุกเข้าครัวเปิดตู้เย็นหยิบอาหารแช่แข็งออกมาเวฟนี่คงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับวันนี้  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ตีสามสำหรับการตื่นนอนของแบคฮยอน  เขาเดินตาปรื่อๆเข้าห้องน้ำจัดการตัวเองแล้วลงมาที่ครัวขนมปังสองแผ่นถูกคาบไว้ที่ปาก  เสียงเห่าของชยอลทำให้ต้องยกมือขึ้นจุ๊ปาก  ไม่ใช่เบาๆเลยนี่ก็เพิ่งตีสามกว่าๆคนแถบนี้ยังนอนฝันสบาย แบคฮยอนยังไม่อยากโดนบรรดาหม้อ กระทะ ปลิวมาพร้อมกับคำตะโกนว่าเงียบๆหน่อย

 

 

เดี๋ยวไปส่งของเสร็จแล้วจะกลับมา ห้ามรื้อบ้านเล่นนะชยอลแบคขี้เกียจเก็บ ถ้ากลับมาแล้วบ้านเละแบคจะให้ชยอลนอนหน้าบ้าน

 

 

โฮ่ง

 

 

ดีมากไปนะ บาย”  เดินออกจากบ้านล๊อคมุ้งลวดด้านในเสร็จก็เดินเข้ารถขับออกมาจากบ้านจอดรถติดเครื่องค้างไว้แล้วลงมาปิดประตู  ขนมปังแผ่นแรกตกไปในท้องเรียบร้อย แบคฮยอนหันกลับจะเข้ารถ  คิ้วขมวดเมื่อเห็นประตูหน้าบ้านของบ้านตรงข้ามโล่งโจ้งไล่กุญแจที่ต้องล๊อคป้องกันไว้เพื่อความปลอดภัย   เขาเดินตรงไปที่ประตูบ้านเปิดมันอกเพื่อความแน่ใจว่ามันไม่ได้ล๊อคอยู่  

 

 

ของแบบนี้ลืมได้ยังไงกันบ่นออกมาเบาๆ แบคฮยอนมั่นใจว่าเวลานี้ร่างสูงยังนอนอุตุอยู่แน่ๆ  ชั่งใจอยู่นานก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูบ้านเดินเข้าไป  ไฟปิดมืด ลองเดินไปเปิดบานประตูกระจกด้านในก็ต้องส่งเสียงสบถออกมา  ก็มันไม่ได้ล๊อค  ชานยอลเป็นคนขี้ลืมเรื่องเล็กๆน้อยๆ  หรือเรื่องที่ไม่ควรจะลืม  สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วเปิดประตูเข้าไปในบ้าน  เอื้อมมือควานหาสวิสช์ไฟแล้วกดเปิดมองไปรอบๆก็เจอกับกองกุญแจที่ตั้งอยู่ในตะกร้าสานสีดำ  หยิบมัมนขึ้นมาแล้วเดินไปที่ประตูด้านนอก แล้วก็ต้องส่งมือตบหน้าผากตัวเองเบาๆ ก็ถ้าเขาล๊อกประตูบ้านให้  เขาก็ไม่สามารถเอากุญแจกลับไปคืนที่เดิมได้  เพราะกุญแจเป็นแบบต้องใช้ลูกกุญแจล๊อกเหมือนบ้านเขานั่นแหละ  เดินกลับเข้าไปในบ้านนึกหาทางออก ยกมือขึ้นมาดูเวลาถ้ายังไม่ออกวันนี้เขาต้องไปทำงานสายแน่ๆ  เดินหากระดาษเปล่าก็ไม่มี  มือสวยหยิบทิชชู่มาสองแผ่นปากกาที่ชอบพกถูกหยิบออกมาใช้  เขียนเสร็จก็วางไว้หน้าทีวีโดยมีรีโมทวางทับกันปลิว  เดินออกมาโดยล๊อกประตูกระจกให้ แล้วปิดประตูหน้าบ้านคล้องกุญแจล๊อกเรียบร้อย ก็เดินไปที่รถหยิบกระเป๋าใส่เหรียญที่เขาชอบเอาไว้ติดรถออกมาเอาเศษเหรียญออกมาจากกระเป๋าแล้วใส่กุญแจลงไปแทน   ยืนอยู่หน้าบ้านของร่างสูง เล็งสายตาแน่วแน่แล้วโยนกระเป๋าเล็กๆไปที่หน้าประตูกระจกอย่างแม่นยำ ยิ้มเชยชมตัวเองสักนิดแล้วเดินขึ้นรถอย่างรีบร้อน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เรียบร้อยจ้ะแบคฮยอน  ขอบคุณที่เอามาส่งให้นะ

 

 

ครับพี่ดาซม ยังไงถ้ามีปัญหาติดต่อแม่ได้เลยนะครับ  ผมขอตัวก่อน” 

 

 

จ้า ขับรถดีๆนะ”  โค้งหัวลาเป็นครั้งสุดท้ายเดินขึ้นรถแล้วออกตัวทันที   ทุกวันที่ยี่สิบของเดือนแบคฮยอนต้องไปเอาแยมฝีมือของแม่กับคุณยายจากที่บ้านของญาติห่างๆมาเพื่อที่จะไปส่งที่ร้านของพี่ดาซม ตามคำขอของแม่ แล้วค่อยกลับมาที่บ้านเพื่อแต่งตัวไปทำงาน   บ้านที่คังวอนโดเป็นบ้านของคุณยายเปิดร้านทำแยมขาย เมื่อต้นปีที่ผ่านมาคุณยายสุขภาพไม่ค่อยดีแม่เขาเลยตัดสินใจย้ายจากในเมืองกับไปอยู่คังวอนโดกับคุณยายช่วยทำแยมขายแล้วก็ส่งมาที่ร้านพี่ดาซมด้วยโดยเขาจะเป็นคนรับผิดชอบ   ซึ่งบ้านญาติห่างๆของเขาดันอยู่เกือบนอกเมืองเลยต้องตื่นเช้ากว่าทุกวัน 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                เสียงนาฬิกาปลุกที่รบกวนทำให้คนบนเตียงส่งเสียงครางอย่างหงุดหงิด  เอื้อมมือไปตบปิดให้เสียงนาฬิกาเงียบ...

 

 

 

เห้ย!!”  ชานยอลสะดุ้งสุดตัว ลุกขึ้นมานั่งหลังตรงหยิบนาฬิกาที่ตัวเองกดปิดเสียงไปเมื่อกี้บ่งบอกว่าเป็นเวลาเจ็ดโมงเศษๆ  ร่างสูงรีบลุกไปเปิดม่านดูกระจกหน้าต่างแล้วก็ต้องยิ้มออกมา  รีบวิ่งลงไปที่ครัว  เทน้ำใส่กาต้มน้ำแล้ววางที่เตาแก๊สดูจากรถที่ถูกถอยออกมาจอดหน้าบ้านแล้วแสดงว่าแบคฮยอนคงใกล้จะออกไปทำงาน  มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วกระดาษที่ไปซื้อกับจงอินเมื่อสองวันที่แล้ว  กับถ้วยแก้วตวงขนาดกลางมาจัดการใส่ผงโกโก้ที่เคยใช้ชงให้แบคฮยอนบ่อยๆ ตอนที่เริ่มจีบใหม่ๆเขาจะชงแล้วแอบไปฝากที่พี่ยามหน้าหมู่บ้าน  แต่พอคบกันก็เปลี่ยนเป็นแก้วสูญญากาศ  ตอนนี้แก้วใบนั้นคงอยู่กับแบคฮยอน 

 

 

ฟี้ๆ

 

 

เดือดสักที”  เขายกกาต้มน้ำแล้วรินน้ำร้อนลงถ้วยแก้วตวงที่มีโกโก้รออยู่  ใช้เครื่องปั่นส่วนผสมขนาดเล็กปั่นให้ผงโกโก้ละลายให้หมดเติมนมกับน้ำเชื่อมตามสูตรของเขาเอง  ก่อนจะเทใส่แก้วกระดาษแล้วหยิบปากกาเมจิกมาวาดตัวบีไว้ที่ตัวแก้ว เดินออกจากครัวก็ต้องขมวดคิ้วมองกระดาษทิชชู่ที่ถูกเขียนด้วยลายมือคุ้นตา  วางแก้วลงแล้วหยิบมันขึ้นมาอ่าน

 

 

ลืมล๊อคบ้าน เห็นเลยแวะเข้ามาจัดการ ขอโทษที่เข้ามาโดยไม่ขออนุญาตนะ กุญแจอยู่ในกระเป๋าสีดำเล็กๆนะ โยนไว้แถวหน้าประตูกระจกนั่นแหละ

 

 

                รอยยิ้มกว้างประดับใบหน้าหล่อทันที  ก้มลงหยิบกระดาษโน๊ตสีเหลืองที่อยู่ในเก๊ะของโต๊ะตั้งทีวีพร้อมกับหยิบปากกามาเขียน  หยิบแก้วพร้อมกับคาบกระดาษโน้ต  ใช้มือข้างเดียวเปิดประตูกระจกก้าวขาออกมาก็เหยียบกระเป๋าสีดำเล็กๆ  หยิบขึ้นมาเปิดซิบแล้วหยิบกุญแจบ้านของตัวเองออกมาไข  ตาโตๆก็มองว่าอีกคนออกมาจากบ้านหรือยัง  เปิดเสร็จก็ค่อยๆย่องไปหน้าบ้านอีกคน  ชะเง้อมองเข้าไปภายในบ้านก็เห็นแบคฮยอนกำลังจัดการอะไรบ้างอย่างอยู่กับชยอล  ชานยอลเลยถือโอกาสวางแก้วโกโก้ไว้บนหลังคารถพร้อมกับโน๊ต  แล้วรีบวิ่งกลับเข้าบ้านตัวเอง ปิดประตูบ้านแล้วนั่งยองๆแอบดูแบคฮยอนผ่านช่องเล็กๆของซีกประตูบ้าน  

 

 

 

โฮ่ง โฮ่ง

 

 

เดี๋ยววันนี้รีบกลับ สัญญา  แบคฮยอนล๊อคประตูบ้าน โบกมือลาให้กับชยอลแล้วหันมาเพื่อจะขึ้นก่อนจะทำสีหน้าตกใจ  ทำให้ชานยอลเกือบหลุดขำต้องเอามือปิดปาก  มือสวยค่อยๆเอื้อมไปหยิบแก้วโกโก้ขึ้นมาพร้อมกับกระดาษโน๊ตแล้วจ้องมาที่บ้านเขาสักพัก

 

 

จำได้ด้วยแหะพูดออกมาด้วยความดีใจ  ก็แบคฮยอนยังไม่ได้อ่านโน๊ตด้วยซ้ำ ตาสวยเอาแต่มองที่แก้วแล้วก็มองมาที่บ้านเขา  แสดงว่าแบคฮยอนต้องไม่เคยลืม  คนตัวเล็กก้มอ่านโน๊ตในมือแล้วยิ้มออกมาเบาๆ  แค่นั้นแหละ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ....แค่นั้นแหละ!! หัวใจของชานยอลก็เต้นรัวอย่างกับฝึกเต้นดิสโก้

 

 

               

 

 

                เสียงรถแบคฮยอนเงียบไปแล้ว มีแต่ร่างสูงที่ยังนั่งเอามือทาบแก้มพร้อมกับรอยยิ้มกว้างๆ ทำไมความรู้สึกเหมือนพึ่งจีบแบคฮยอนใหม่ๆ

 

 

 

                     เดี๋ยว..  ตอนนี้ก็กำลังจีบใหม่อยู่ไม่ใช่หรอวะ  โอ๊ย เขินว่ะ!!

 

 

 

HOME

 

 

                ไม่รู้กี่นาทีแล้วที่แบคฮยอนเอาหน้าแนบลงกับโต๊ะมองแก้วกระดาษที่มีตัวบีเขียนด้วยปากกาเมจิก ภายในเป็นโกโก้ที่เขายังไม่ได้กินมันแม้แต่นิดเดียว  หัวใจที่เต้นระรัวตั้งแต่เห็นแก้วใบนี้วางอยู่ที่หลังคารถ จนถึงตอนนี้ก็ยังเต้นจังหวะเดิม  กระดาษโน๊ตถูกยกขึ้นมาอ่านไม่รู้ว่าครั้งที่เท่าไหร่ น่าจะไม่ต่ำกว่าสิบรอบได้

 

 

ขอบคุณนะพี่ ถือว่าเจ๊ากัน

โกโก้ร้อนๆสำหรับคนเก่ง ตั้งใจทำงานนะครับ J

 

 

                มันทำให้นึกถึงเมื่อก่อน ตอนเข้าอยู่ในช่วงกำลังจะปิดเทอมของเด็กมหาลัยปีสอง อยู่ดีๆก็ได้โกโก้แก้วกระดาษจากพี่ยามหน้าหมู่บ้านบอกว่ามีคนฝากมาให้  พร้อมกับคำว่า ตั้งใจเรียนนะครับ คนเก่ง    และอิโมติคอนรูปยิ้มที่วาดเอาด้วยปากกา

 

 

ฮื่ออ!!  ยกมือสวยมาปิดหน้าที่เห่อร้อนแล้วก็ลดมือลง  กลับมานั่งหลังตรง  เปิดฝาแก้วกลิ่นโกโก้หอมๆก็ปะทะจมูก  ลิ้นเลียริมฝีปากอย่างประหม่าก่อนจะยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปากจิบโกโก้หอมกรุ่น  รสชาติไม่เปลี่ยนเลย   มันยังเป็นรสชาติที่เขาคิดถึงมากๆ  จะไปกินที่ไหน หรือชงเองก็ไม่เหมือนกับที่คนตัวสูงชงสักนิด ไม่รู้ว่าที่ชานยอลชงมาให้เพราะอยากขอบคุณเรื่องที่ล๊อกประตูบ้านให้รึเปล่า

 

 

                     ……ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะกินโกโก้ร้อนนี้ทุกเช้าเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

.

 

.

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

                ผ่านมาสิบวันแล้วที่มีแก้วโกโก้มาวางไว้ที่หลังคารถบ้าง  บนกำแพงบ้านเตี้ยๆบ้างแล้ววันนี้ก็เป็นอีกวันนึงที่มีแก้วกระดาษคุ้นตาวางบนกำแพงบ้าน  แย้มยิ้มให้กับแก้วโกโก้แล้วก็ถือมันขึ้นรถ มองเข้าไปในบ้านก็ไม่มีวี่แววของคนตัวสูงเหมือนทุกวัน  เขาไม่เจอชานยอลเลย เจอแต่แก้วโกโก้นี่แหละทุกเช้า  แต่ยังมีบางครั้งถ้าแบคฮยอนไม่เผลอเขาก็จะลงมาดูว่าชานยอลล๊อกประตูบ้านรึเปล่า  ถ้าวันไหนไม่ได้ล๊อกเขาก็จะกดออดหน้าบ้านจนกว่าไฟข้างล่างจะเปิดถึงแอบวิ่งหนีเข้าบ้าน  ให้ชานยอลออกมาล๊อกประตูบ้าน

 

 

โอ๊ยยย จะมาชวนลงไปซื้ออะไรร้อนๆดื่มสักหน่อย  คงต้องไปซื้อกับคนอื่นซะแล้วมั้งเนี่ยเสียงของเซฮุนทำให้แบคฮยอนส่ายหัวนิดหน่อย  ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาร่างเพรียว

 

 

จะให้ลงไปเป็นเพื่อนน่ะได้อยู่แล้ว แต่ไม่คงซื้อด้วยเพราะมีแล้ว

 

 

จริงอ่ะ งั้นลงไปเป็นเพื่อนหน่อยยพูดจบก็ควงแขนเขามายืนรอหน้าลิฟท์  ไม่นานนักลิฟท์ก็เปิดต้อนรับ ลงมาชั้นล่างเดินไปร้านคาเฟ่เจ้าอร่อยของบริษัท  เซฮุนสั่งของตัวเองเสร็จก็จ่ายตังค์ยืนรออยู่สักพัก แบคฮยอนก็หันไปเจอคนหน้าหวานติดใจดีของพี่ลู่หาน

 

 

สวัสดีครับพี่ลู่หาน

 

 

สวัสดีครับน้องแบคฮยอน ลงมาทำอะไรกันครับ

 

 

สวัสดีครับบอส  ผมให้พี่แบคฮยอนลงมาซื้อช๊อกโกแลตร้อนเป็นเพื่อนน่ะครับเซฮุนเป็นคนตอบคำถาม ก่อนจะหันไปรับแก้วจากพนักงาน

 

 

อ้าว แล้วน้องแบคฮยอนไม่ดื่มอะไรหรอครับ?

 

 

ไม่หรอกครับบอส คนแถวนี้น่ะได้โกโก้ร้อนมากินเกือบทุกเช้าเลยแหละครับ ไม่รู้ว่าใครชงให้ จิบไปยิ้มไป

 

 

งะ ...งั้นหรอครับน้องแบคฮยอนสีหน้าพี่ลู่หานจ๋อยลงไปอย่างเห็นได้ชัด แบคฮยอนพยักหน้าเป็นเชิงตอบคำถามแล้วส่งยิ้มแหยๆไปให้  เซฮุนเป็นตัดบทผละตัวออกมาจากร้านกับเขาก่อน  ยิ้มร่าเริงเดินออกจากลิฟท์ไปที่โต๊ะของตัวเองแล้วยังขยิบตาใส่แบคฮยอนอีก  ส่งคำพูดแบบไม่มีเสียงถามว่าเป็นอะไร  เซฮุนก็ยักไหล่แล้วตอบกลับมาเปล่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                หยิบแก้วโกโก้ตอนเช้ามาอยู่ในมือแล้วเดินออกจากโต๊ะทำงาน  ส่งเสียงลาเซฮุนที่กำลังจะเก็บของกลับบ้านเหมือนกัน เดินขึ้นลิฟท์ลงมาชั้นจอดรถกดปลดล๊อกรถเข้าไปนั่งวางของสตาร์ทรถเพื่อจะขับกลับบ้านแต่....

 

 

ปุ้ง!

 

                ควันสีดำค่อยๆโผล่ออกมาจากกระโปรงรถ แบคฮยอนเบิกตากว้างรีบลงจากรถไปเปิดดู พอเปิดออกมาเท่านั้นแหละควันมากมายก็พวยพุ่งออกมาใส่หน้าเขาจนต้องเดินถอยหลังออกมา แล้วไปชนกับใครอีกคนพอหันไปมองก็เจอกับพี่ลู่หาน

 

 

น้องแบคฮยอนเป็นอะไรรึเปล่าครับ?

 

 

ไม่ครับพี่ลู่หาน  แต่รถผมเนี่ยเป็นแน่ๆ

 

 

เดี๋ยวพี่ดูให้นะครับพี่ลู่หานพูดแล้วไปยืนอยู่หน้ากระโปรงมือปัดๆควันที่ออกมาจากห้องเครื่อง แบคฮยอนเดินเข้ามาที่รถหยิบมือถือแล้วกดต่อสายหาเพื่อนรักทันที

 

 

(ว่าไงแบคฮยอนคนบ้างาน)

 

 

ไม่ต้องมาแซวเลยจงแด  รถฉันมันเป็นอะไรก็ไม่รู้ จะสตาร์ทรถขับกลับบ้านอยู่ดีๆก็มีเสียงดังปุ้ง แล้วควันมากมายก็ทะลักออกมาจากห้องเครื่องอ่ะ

 

 

(ตอบให้ชื่นใจหน่อยว่านายเติมน้ำให้กับรถล่าสุดวันไหน) ชิบหาย! ลืมไปเลย

 

 

จงแด..

 

 

(โธ่เอ๊ยย แบคฮยอน เออตอนนี้อยู่ไหน บริษัทหรอ?)

 

 

อืม

 

 

(เดี๋ยวไปหาแปปนึง)

 

 

 

                วางสายไปไม่ถึงสิบห้านาทีซีบีอาร์สีดำล้วนก็ถูกขับมาจอดตรงหน้า  ถอดหมวกกันน๊อคออกก็เห็นหน้าเพื่อนรัก  จงแดทักทายพี่ลู่หานนิดหน่อยแล้วส่งหน้าเหนื่อยหน่ายมาให้แบคฮยอน ก่อนจะเดินไปที่รถ ทำนู่นทำนี่ซักพักก็หันหน้ามาคุยกับแบคฮยอน

 

 

มันใช้ได้แล้วแหละ แต่ฉันอยากให้นายพักรถไว้ที่นี่สักสองวัน แล้วฉันจะแวะมาดูให้อีกทีวันพรุ่งนี้เพื่อความปลอดภัย

 

 

ขอบคุณนะจงแดพูดเสียงสำนึกผิดให้กับเพื่อนแล้วเดินไปหยิบของในรถออกมา  ส่งกุญแจรถให้กับจงแด

 

 

แล้วนี่จะกลับยังไง  ฉันไม่ได้พกหมวกกันน๊อคอีกอันออกมาจงแดถาม เขากำลังจะตอบแต่ก็ถูกอีกเสียงตอบขัดขึ้นซะก่อน

 

 

เดี๋ยวพี่ไปส่งน้องแบคฮยอนเองครับ ไม่ต้องห่วงพี่ลู่หานพูดขึ้นมา  จงแดก็พยักหน้ารับแล้วไล่ให้เขาไปขึ้นรถ บอกว่าจะดูรถต่ออีกหน่อย  แบคฮยอนบอกลาเพื่อนแล้วเข้าไปนั่งในรถที่พี่ลู่หานเปิดประตูรอ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                แบคฮยอนนั่งถือแก้วโกโก้เมื่อเช้าอยู่ในมือพร้อมกับสายตาที่มองออกไปนอกรถ พอรู้สึกว่าถูกจ้องก็หันกลับมาสบตาอีกคนที่กำลังขับรถ

 

 

พี่ลู่หานมีอะไรรึเปล่าครับ?

 

 

ทำไมน้องแบคฮยอนต้องเอาแก้วโกโก้กลับบ้านด้วยครับ

 

 

เอ่อ.. คือ..”  ตอบไม่ถูกเลยครับ  จะให้บอกพี่ลู่หานว่าเอากลับไปล้างน้ำเปล่าแล้วใช้ไดร์เป่าผมเป่าให้แห้งแล้วเอาไปวางซ้อนกับแก้วโกโก้ใบอื่นก็ไม่ใช่เรื่อง

 

 

ลำบากใจก็ไม่ต้องตอบก็ได้ครับ ทุกคนมีเหตุผลเป็นของตัวเองกับสิ่งที่ทำ

 

 

ครับเขาตอบเบาๆกลับไป  รถของพี่ลู่หานช้าลงจนจอดอยู่กับที่

 

 

รถน้องแบคฮยอนยังไม่เสร็จ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่มารับไปทำงานนะครับ

 

 

ก็ได้ครับ ขอบคุณมากนะครับ”  บอกลาแล้วก้าวลงจากรถ โดยมีพี่ลู่หานลงมาส่งด้วย โบกมือลาเขานิดหน่อยก็ขึ้นรถกลับไปเหมือนเดิม  พี่ลู่หานขับรถออกไปแล้ว แต่มีรถอีกคันขับเข้ามาแทนไม่ได้จอดหน้าบ้านเขาแต่เป็นหน้าบ้านตรงข้ามต่างหาก คนที่ลงรถมาทำให้แบคฮยอนต้องรีบเปิดประตูวิ่งเข้าบ้าน ก็จะใครที่ไหน ชานยอลนั่นแหละที่เป็นคนลงมาจากรถ แอบมองจากในบ้านก็เห็นชานยอลกำลังมองมาที่บ้านเช่นกัน  เขามองแก้วในมือแล้วก็ถอนหายใจออกมา  ถ้าชานยอลเห็นว่าเขาเก็บมันคงไม่ดีต่อเขาแน่ๆ

 

 

โฮ่ง  โฮ่ง โฮ่ง  เสียงเห่าชยอลเรียกสติของแบคฮยอน มองเลยไปหน้าบ้านก็เห็นร่างสูงยืนอยู่

 

 

                ... เดี๋ยวๆ ยังไม่ได้เตรียมใจเลย

 




พี่!! พี่แบคฮยอน เขายกมือขึ้นลูบริมฝีปากอย่างชั่งใจ  เจ้าชยอลก็ยังเห่าวิ่งมาหาเขาให้ไปเปิดประตูบ้าน  แบคฮยอนสูดลมหายใจเข้าลึกๆปรับหน้าให้นิ่งวางแก้งโกโก้ไว้ที่โต๊ะกระจกข้างโซฟาแล้วเปิดประตูบ้านออกมา

 

 

มีอะไรรึเปล่า? ถามเสียงเรียบๆ แล้วค่อยๆเดินไปหาร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าบ้าน ส่วนตัวเขายืนอยู่ในตัวบ้านโดยมือประตูบ้านสูงระดับอกกั้นอยู่

 

 

ผมซื้อพวกเสน็คมาให้เจ้าชยอล แล้วก็เค้กร้านป้าแชยอนมาให้... เอ่อ.. มาให้พี่  คำพูดของชานยอลทำให้เขาผงะนิดหน่อยก่อนจะยกยิ้มน้อยๆส่งให้แล้วยื่นมือไปรับ นิ้วโป้งของเราสัมผัสกันนิดหน่อย

 

 

ขอบคุณนะ

 

 

ไม่เป็นไรครับ

 

 

อื้ม

 

 

เอ่อ..

 

 

“……”

 

 

งั้นผมไม่กวนแล้ว ไปนะครับ

 

 

บาย  พูดแค่นั้นก็หันหลังเดินกลับเข้ามาในบ้าน  มือทาบอยู่ตรงตำแหน่งหัวใจที่ตอนนี้มันเต้นแบบไม่เกรงใจร่างกายแบคฮยอนเลยแม้แต่น้อย  มองเค้กที่อยู่ในถุงก็หน้าร้อนผ่าว  เค้กร้านป้าแชยอนคือร้านที่ชานยอลเคยพาเขาไปกินบ่อยๆ  ซึ่งป้าแชยอนก็คือป้าของชานยอลนั่นแหละ









































เปรี้ยง!!

 

 

               

โฮ่ง!!  โฮ่งโฮ่งๆ

 

 

                แบคฮยอนรีบออกมาจากห้องน้ำ  วิ่งลงไปหาเจ้าชยอลที่กำลังวิ่งไปวิ่งมาเห่าอยู่รอบบ้าน มือสวยอุ้มมันขึ้นลูบปลอบ  มองไปที่ท้องฟ้าแดงๆก็ถอนหายใจออกมา  เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นอีกครั้ง 

 

 

แบคอยู่ตรงนี้ชยอล ไม่ต้องกลัว พูดปลอบเจ้ามหาที่อยู่ในอ้อมแขนก็ต้องชงัก ตาสวยหันไปมองบ้านหลังตรงข้ามอย่างกังวล

 

 

เปรี้ยง!!  ฮึ่ม!

 

 

                ขาขาวรีบวิ่งขึ้นบนห้องทั้งๆที่ยังอุ้มสิ่งมีชีวิตสี่ขาอยู่ในอ้อมแขน  แบคฮยอนวางชยอลไว้ที่เตียงแล้วรีบผละออกมาแต่งตัว   แสงฟ้าแลบมาอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้ฝนยังไม่ตกแต่คาดว่าอีกไม่ถึงสิยนาทีต้องเทลงมาแน่ๆ  แต่งตัวเสร็จก็หันไปอุ้มชยอลมาไว้อ้อมแขนเหมือนเดิมไม่ลืมคว้ามือถือที่อยู่เตียงมาด้วย  เดินลงมาข้างล่างอย่างรีบร้อน หันซ้ายหันขวาหากุญแจบ้านตัวเอง  พอเห็นก็หยิบมันขึ้นมาแล้วพุ่งตัวออกจากบ้าน ล๊อคประตูเสร็จก็เดินไปบ้านฝั่งตรงข้ามทันที  ประตูบ้านข้างนอกของชานยอลไม่ได้ล๊อคมันทำให้เขาเข้ามายืนในบ้านได้อย่างง่ายดาย  ใจเต้นตุบๆเมื่อพาตัวเองมายืนอยู่หน้าบันไดที่จะพาขึ้นไปชั้นบน

 

 

                กลับบ้านตอนนี้ทันมั้ย?

 

 



เปรี้ยง!!

 

 

                วิ่งขึ้นบันไดไปชั้นบนทันทีเมื่อได้ยินเสียงฟ้าผ่าอีกรอบ  บานประตูห้องหนึ่งปิดไม่สนิททำให้แบคฮยอนค่อยใช้มือไปผลักให้มันเปิดออกมากว่านี้  ภาพร่างสูงกำลังใส่เฮดโฟนสีฟ้ามือใหญ่กำเครื่องเอ็มพีสี่แน่นพร้อมกับหลับตาปี๋ นอนฝังหัวอยู่กับหมอนแบบหวาดกลัว  เขาวางเจ้าชยอลลงพื้นแล้วเดินเข้าไปหาอีกคน ดูร่างสูงจะไม่รู้ตัวสักนิด เพลงถูกเปิดดังจนเขาที่เดินเข้าไปใกล้ได้ยิน   เสียงฟ้าผ่าลงมาอีกรอบคนมี่หลับตาก็สะดุ้ง

 

 

นี่...”  เสียงแผ่วเบาขนาดนี้แบคฮยอนก็แค่เอ่ยไปงั้นแหละ

 

 

          ชานยอลกลัวเสียงฟ่าผ่าเขารู้ แล้วก็รู้ด้วยว่าต้องปลอบร่างสูงนี้ยังไง

 

 

มือสวยค่อยๆเอื้อมไปถอดเฮดโฟนสีฟ้านั่นออกแล้วเอามือตัวเองปิดหูของร่างสูงแทน ตาโตเบิกขึ้นด้วยตกใจก่อนจะสั่นไหว มองเขา

 

 

พี่...

 

 

ฟังเพลงดังขนาดนี้เดี๋ยวหูก็หนวกหรอกแบคฮยอนพูดแค่นั้นร่างสูงก็หลับตาปี๋อีกครั้งเมื่อเสียงฟ้าผ่าดังอีกระลอก  พร้อมกับเสียงฝนที่เทลงมาอย่างกรรโชก  ชานยอลค่อยขยับตัวลุกขึ้นทำให้เขาปิดหูคนตัวสูงได้ถนัดขึ้น   มองหน้ากันอยู่สักพักพอเห็นว่าน่าจะไม่มีเสียงฟ้าผ่าก็ค่อยๆลดมือลง แต่ก็ถูกมือใหญ่ทาบลงมาไม่ให้เขาเอามือออก

 

 

เดี๋ยวมันคำรามอีกแบคฮยอนพยักหน้าเมื่อเห็นแววตาสั่นไหวของคนตรงหน้า เสตาไปมองข้างตัวเจ้าชยอลมานอนขดอยู่ข้างๆ  ชานยอลขยับตัวมานั่งขัดสมาธิเขาจึงขยับนั่งด้วยท่าเดียวกัน

 

 

เปรี้ยง!!

 

 

                เสียงฟ้าผ่าดังกระหึ่มอีกครั้งพร้อมกับแสงไฟแลบ  ชานยอลขยับเข้ามาใกล้แบบอัตโนมัติก้มหน้าซบลงกับไหล่ของแบคฮยอน มือใหญ่ที่ตอนแรกทาบกับมือเขาอยู่ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นกอดที่เอวเขาแบบหลวมๆโดยที่มืออีกข้างยื่นไปลูบเจ้าชยอลที่สะดุ้งเหมือนกัน  มันเป็นภาพคุ้นชินตอนที่เขากับชานยอลอยู่ด้วยกันในคืนที่เป็นแบบนี้ เสียงฟ้าดังแบบนี้  ฝนเทลงมาอย่างหนักแบบนี้  อากาศหนาวๆแบบนี้ มันเป็นความทรงจำที่กำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง 

 

 

                แบคฮยอนได้แต่ภาวนาขอแค่ว่าไม่ใช่ใจของเขาคนเดียวที่เต้นรัวแบบนี้

 

 

 

รถพี่ไปไหน?

 

 

หือ?เลิกคิ้วให้กับคำถามของคนที่ยังฟุบหน้าอยู่กับไหล่เขา

 

 

ผมถามว่ารถพี่ไปไหน?

 

 

อ...อ้อ  มันเสียน่ะจงแดกำลังซ่อมอยู่

 

 

 

แล้วทำไมเขาต้องมาส่งพี่ล่ะ

 

 

พี่ลู่หานน่ะหรอ

 

 

 

นั่นแหละเสียงทุ้มๆห้วนๆตอบกลับมา แบคฮยอนมองหัวทุยแล้วลอบยิ้ม

 

 

ก็รถพังพี่เขาเลยอาสามาส่ง

 

 

เขาเป็นอะไรกับพี่ครับ?

 

 

หัวหน้าตอบไปสั้นๆแค่นั้น  ชานยอลเงียบไปพักใหญ่  ถึงได้ค่อยๆเงยหน้ามานั่งหลังตรง  แบคฮยอนก็ลดมือออกจากหูของร่างสูงเหมือนกัน แต่มือของชานยอลยังคาอยู่ที่เอวของเขาเหมือนเดิม

 

 

                ....หัวใจจ๋า  แบคฮยอนเหนื่อย เต้นให้มันเบาลงหน่อยเถอะ

 

 

แค่หัวหน้าหรอ?

 

 

พ่วงตำแหน่งพี่ชายไปอีกหนึ่งก็..

 

 

หัวหน้าตำแหน่งเดียวนั่นแหละพอแล้วเสียงติดจะหงุดหงิดกับคิ้วขมวดเป็นปม แบคฮยอนกำลังทำตัวไม่ถูกได้แต่มองตาโตๆของชานยอล  

 

 

เปรี้ยง!!

 

 

                เสียงฟ้าดังขึ้นอีกรอบทำให้ร่างสูงตกใจกอดเขาแน่นบ่นอุบอิบว่าทำไมถึงยังไม่หยุด แบคฮยอนยกมือขึ้นลูบหลังปลอบพร้อมหัวเราะเบาๆ

 

 

ไม่ใช่เด็กม.ปลายแล้วนะชานยอล

 

 

พี่อาบน้ำแล้วหรอ

 

 

อาบแล้ว

 

 

ผมก็อาบแล้ว

 

 

อ่า..

 

 

นอนกันเถอะ!

 

ห้ะ?!แบคฮยอนร้องเสียงหลงเมื่อแขนแกร่งที่กอดเขาอยู่เทตัวลงที่นอน จัดแจงให้เขานอนข้างๆดีๆแต่ก็ยังกอดเขาอยู่

 

 

ดึกแล้ว เดี๋ยวพี่ไปทำงานสายนะพรุ่งนี้

 

 

เดี๋ยวๆ ประตูบ้านยังไม่ได้ล๊อคเลยกำลังจะลุกแต่แขนแกร่งของชานยอลกลับกระชับตัวเขามาอยู่ใกล้มากขึ้น

 

 

ฝนตกขนาดนี้ โจรแม่งออกมาก็คงเป็นโจรที่โง่มากๆ

 

 

 

...”  ผมเงียบ  เงยหน้ามองใบหน้าที่ดูดีและดูโตขึ้นกว่าเมื่อก่อน  เด็กวัยมัธยมที่มาตามจีบเขาเมื่อก่อนมันดูดีขนาดนี้ได้ไงกันนะ

 

 

พี่

 

 

หือ?

 

 

สบายดีมั้ย?ชานยอลถามพร้อมกับก้มหน้ามามองหน้าเขา

 

 

สบายดี นายหล่ะ

 

 

สบายกาย แต่ไม่สบายใจ

 

 

?

 

 

คิดถึงแต่พี่  เดินไปเจอเด็กน้อยกินไอติมเลอะก็คิดถึงพี่  กินของอร่อยๆที่นู่นก็คิดถึงพี่  ฝนตกทีไรก็คิดถึงมืออุ่นๆของพี่...

 

 

“….” เงีบยสิครับรอไร  ใจเต้นอีกแล้วตอนแรกก็เต้นแรงอยู่แล้วพอมาได้ยินสิ่งอีกคนกำลังพูดมันก็ยิ่งเต้นแรงไปอีก  ยิ้มออกมาเมื่อรู้สึกว่าใจของอีกคนก็กำลังเต้นแรงอยู่เหมือนกัน

 

 

พรุ่งนี้หัวหน้าพี่ก็จะมารับไปทำงานหรอ?

 

 

อืม

 

 

เอามือถือมารึเปล่า  ส่งข้อความไปหาเขาว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องมารับพี่

 

 

ห้ะ?

 

 

เดี๋ยวผมไปส่ง...

 

 

“…”

 

แล้วก็จะไปรับด้วย


HOME



โอ๊ยย ใครอยากได้แฟนเก่าแบบชานยอลขอให้ยกมือขึ้น 55555555

HOME =TREE= loading....

ขอบคุณค้าบบบ


25590316   @14:30


by หน้านิ่ง.

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #130 MonaMoO~ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 22:08
    ยกมือขึ้นพรวด555 โอ้ยยย ละมุนมากค่ะ><ชานยอลกลัวเสียงฟ้าร้องงื้ออ กลับมาคบกันเถอะะ
    #130
    0
  2. #127 CHANNii (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 13:45
    กลับมาคบกันเหอะ
    #127
    0
  3. #122 Piggeefat (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 23:05
    ยกมือขึ้นแทบไม่ทันเลยยย
    #122
    0
  4. #121 gonjung (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 19:37
    โหยยยยยยยยยยยต่างก็โหยหากันนะเนี่ย

    กลับมาคบกันซิเมื่อยังรักกันแบบนี้อ่ะ
    #121
    0