FIC [OS/SF] "EXO" (Chanbaek Lubaek Kaihun Krishan Hanhun)

ตอนที่ 22 : /OS/ Visibility -KaiHun-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 622
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 ต.ค. 58

















KAIHUN.





 

 

สายลม

 

กลิ่นทราย

 

เสียงคลื่น

 

 

ทะเล

 

 

เสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากชมพูอ่อน ผมสีดำปลิวไสวลู่ลม  เปลือกตาบนใบหน้าค่อยๆปิดลง จินตนาการภาพทะเลที่ตัวเองเคยนึกเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมองน้ำสีครามที่กำลังกระทบฝั่งงแล้วแย้มยิ้มพร้อมกวาดสายตาไปรอบๆ

 

 

เซฮุนทำอะไรอยู่หรอ? ร่างขาวหลุบสายตามองมือหนาที่กอดเอวเขา ก่อนจะเงยหน้าสบตากับคนที่เลิกคิ้วขอคำตอบให้คำถาม เซฮุนส่ายหน้าช้าๆพร้อมดวงตาที่หยีลงเพราะปากชมพูอ่อนกำลังยิ้ม

 

 

ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ ว่าที่เราจินตนาการไว้จะเหมือนกับที่เห็นเปี๊ยบเลย

 

 

จริงอ่ะ? ในจินตนาการของเซฮุนทะเลเป็นแบบนี้หรอ?

 

 

อืม แค่ใหญ่กว่าที่คิด แล้วก็สวยกว่าที่คิดด้วย ร่างบางพยักหน้าแล้วเงยตามองคนที่หัวเราะเบาๆใส่เขา

 

 

แสดงว่าการเล่าของเรามันต้องดีมากๆ ถึงทำให้เซฮุนจินตนาการเหมือนของจริงแบบนี้

 

 

อันนี้เราไม่เถียงนะ ……….จงอิน

 

 

หืม?

 

 

ขอบคุณนะ จงอินพยักหน้าเบาๆแล้วกดจมูกลงบนแก้มขาว  กระชับกอดให้แน่นขึ้นเพื่อรับลมทะเลที่พัดกระทบเนื้อเขาและร่างขาวที่อยู่ในอ้อมกอด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

17 ปีก่อน

 

 

 

 

 

เฮ้ยนาย!!!   ระวัง!!!!”

 

 

ตุ้บ!!

 

   ร่างเล็กๆนั่นล้มลงทันที ทำให้จงอินต้องวิ่งเข้าไปหา  ชันเข่าลงตรงหน้าของอีกคนมือค่อยๆแตะที่หน้าผากทำเอาอีกคนสะดุ้ง

 

 

เราขอโทษ นายเจ็บมากมมั้ย?

 

 

เจ็บ

 

 

เราขอโทษจริงๆ ลุกไหวมั้ย?  มาเดี๋ยวเราช่วยจงอินลุกขึ้นก่อนจะส่งมือให้อีกคน แต่เด็กตัวขาวกลับนั่งกุมหน้าผากเหมือนเดิม จนเขาต้องเข้าไปพยุงขึ้น ถึงจะลุกมาด้วยกัน

 

 

เฮ้ย จงอินมาเหอะ เร็วๆจะเล่นต่อเขากลับไปมองกลุ่มเพื่อนแล้วโยนลูกบอลให้ หันมาอีกทีร่างเล็กๆนั่นก็เดินลิ่วไปแล้ว มองอยู่สักพักพอโดนเรียกอีกครั้งก็วิ่งกลับเข้าสนามเหมือนเดิม

 

 

เร็วๆดิ่วะจงอิน   ไม่ต้องไปสนใจไอ้เด็กบอดนั่นมากหรอก

 

 

บอด?

 

 

เฮ้ย  โห จงอินทำไมไม่เตะหว้าาาาา

 

 

โทษที ไม่เล่นละจะกลับบ้าน เขาเดินละออกจากสนามโบกมือลาเพื่อนใหม่ที่พึ่งรู้จักกันก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายและออกตัววิ่ง   ใช่   เขากำลังวิ่ง   วิ่งเพื่อหาเด็กคนนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไงจงอิน  กลับมาแล้วหรอ โรงเรียนใหม่เป็นไงบ้างลูก

 

 

ดีครับแม่”  ตอบให้คนเป็นแม่สบายใจ แล้วก็ละสายตาไปหาเจ้าตัวขนสีน้ำตาลที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา

 

 

ไงมงกู    คิดถึงฉันละสิ”  ลูบขนนิ่มก่อนจะอุ้มมันขึ้นมานั่งบนตัก  ในหัวยังคิดไม่ตกกับเด็กผู้ชายตัวเล็กๆขาวๆนั่น

 

 

จงอินไปซื้อซอสมะเขือเทศให้แม่หน่อยได้มั้ยลูก

 

 

ครับ

 

 

 

 

 

                จักรยานสีน้ำตาลปั่นแบบไม่เร็วมากกำลังวิ่งไปตามถนนเล็กๆในซอยคงเพราะจงอินกำลังเพลิดเพลินกับการมองละแวกบ้านใหม่  แต่สายตาดันไปเห็นอะไรสักอย่างทำให้สองขานั่นปั่นจักรยานให้เร็วขึ้น  จงอินขับจักรยานเข้าบ้านเตะขาตั้งแล้วรีบวิ่ง วางขวดซอสที่โดนสั่งให้ไปซื้อแล้วก็รีบไปคว้าเชือกจูงมาคล้องให้กับตัวขนสีน้ำตาล

 

 

แม่ผมขอพามงกูไปเดินเล่นนะพูดแค่นั้นก็รีบวิ่งออกจากตัวบ้านไม่สนใจว่าจะได้รับอนุญาตรึเปล่า

 

   

จงอินยืนหอบสายตาจ้องมองร่างขาวๆที่กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งใส่หูฟังและหลับตา   เขากระตุกเชือกให้มงกูที่ยืนหอบเหมือนกันให้เดินตาม  เข้าไปใกล้ๆร่างขาวๆนั่น

 

 

อ๊ะ!!   อะไรน่ะ อย่ามายุ่งกับเรานะน้ำเสียงหวาดกลัวกับดวงตาที่ดูตื่นตระหนกของคนตรงหน้าทำให้จงอินต้องงก้มลงไปอุ้มเจ้ามงกูขึ้นมา  เพราะสิ่งที่ทำให้ร่างขาวๆนี่ตกใจก็คงเป็นมงกูที่เดินเข้าไปดมฟุดฟิดที่ขาคนตรงหน้าเขา

 

 

อย่าน่ามงกู     ไม่ต้องกลัวมันไม่กัดจงอินพูดยิ้มๆ คนตรงหน้าหันมาทางเขาแต่ดวงตานั้นกลับมองเลยเขาไปยังงั้น จงอินยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้าอีกคนแต่ก็ได้รับแต่สายตาที่มองเลยอยู่ดี  

 

 

                ตาบอดจริงๆด้วย

 

 

คุณเป็นใครครับ ผมไม่คุ้นเสียงเลย

 

 

เราเป็นคนที่ทำบอลโดนหัวนายวันนี้อ่ะร่างขาวๆเลิกคิ้วนิดหน่อย

 

 

อ่อ  มีอะไรรึเปล่า

 

 

เป็นไงบ้าง หายเจ็บยัง?”  ร่างขาวได้รับคำถามก็แตะมือบนหน้าผากลูบรอยนู่นก่อนจะพยักหน้า

 

 

อืม  ครูแชยอนประคบให้แล้ว หายแล้วไม่เป็นไรแล้ว”  จงอินพยักหน้า

 

 

เรานั่งด้วยได้มั้ย?ร่างขาวๆนิ่งไปครู่นึงแล้วค่อยขยับให้เขา  

 

 

อืม”  จงอินยิ้มก่อนจะหย่อนตัวลงนั่ง มองคนข้างๆที่มองมาทางเขา

 

 

มองทำไม?

 

 

มอง?    เราตาบอดมองไม่เห็นหรอก

 

 

แต่ตานายมองเราอยู่”   จงอินพูดกับสบตาใสที่ว่างเปล่า ก่อนจะต้องหัวเราะเมื่ออีกคนเลือกที่จะหันไปอีกทาง

 

 

ขำอะไร

 

 

ขำนายไง  นายชื่ออะไรหรอ?

 

 

เซฮุน    โอเซฮุน  อ๊ะ!!”  ร่างขาวสะดุ้งอีกรอบเมื่อมงกูยื่นหน้าไปดมมือขาว

 

 

ไม่ต้องกลัวๆ มันแค่อยากเล่นกับนาย   เราจงอินนะ ส่วนนี่มงกู   ลองจับสิ

 

 

มันไม่กัดแน่นะ

 

 

“,มั่นใจได้เลย มือขาวค่อยๆยกขึ้นและคลำหาสิ่งมีชีวิต  จงอินเห็นแบบนั้นเลยจับมืออีกคนให้ค่อยๆวางลงบนขนนุ่มของมงกู  มือขาวลูบช้าๆก่อนจะแย้มยิ้มทำให้ดวงตานั่นหยีลง

 

 

มงกูจงอินที่มองการกระทำเหล่านั้นก็ยิ้มออกมาเหมือนกัน

 

 

นายอายุเท่าไหร่?

 

 

สิบสอง

 

 

งั้นก็เรียนชั้นเดียวกันน่ะสิ  ว่าแต่นายอยู่ห้องไหน

 

 

เราไม่ได้เรียนที่โรงเรียนหรอก

 

 

อ้าว  แล้ววันนี้นายไปทำอะไรที่โรงเรียน

 

 

ไปส่งไอ้นี่ จงอินมองมือขาวที่ล้วงไปในกระเป๋ากางเกงหยิบสิ่งหนึ่งออกมา

 

 

ไอ้นี่อ่ะเหรอ  นายทำเองหรอ

 

 

ใช่ เราถักเอง  จงอินหยิบออกมาจากมือขาว เชือกร่มเส้นเล็กๆถักไขว้กันไปมาสลับสามสีความยาวพอดีข้อมือ มัดปมแล้วปล่อยเชือกยาวไว้ผูกกับข้อมือ

 

 

สวยแหะ นายถักได้ไง

 

 

ครูแชยอนสอน

 

 

นายขายหรอ? เท่าไหร่?

 

 

พันวอน

 

 

เก่งแหะ  อ่ะจงอินวางเชือกถักคืนบนมือขาว เซฮุนก็เก็บเข้ากระเป๋าเหมือนเดิม

 

 

จงอิน

 

 

ว่าไง

 

 

มงกูขนสีอะไรหรอ

 

 

สีน้ำตาล

 

 

น่ารักมั้ย?

 

 

น่ารักสิ  หมาเรานะ

 

 

นั่นสิเนอะ

 

 

 

 

ตี๊ดๆ ติ๊ดๆ

 

 

                เสียงนาฬิกาดิจิตอลสีแดงบนข้อมือขาวดัง เซฮุนคลำปิดมันก่อนจะลุกขึ้นยืนก่อนจะหันหน้ามาหาเขา

 

 

เราไปก่อนนะ  บายยมงกู

 

 

เดี๋ยวดิ่  เดี๋ยวเราเดินไปส่ง เซฮุนดูตกใจนิดหน่อย  แต่ก็ไม่ได้ห้ามร่างขาวเดินนำไปก่อนเขาเลยจูงมงกูเดินตาม

 

 

 

 

 

 

 

 

นายเจ๋งชะมัด

 

 

ทำไม

 

 

นายเดินกลับบ้านได้ทั้งที่มองไม่เห็น

 

 

เราก็เดินอยู่แค่นี้แหละ  บ้าน  โรงเรียน  สวนสาธารณะ

 

 

 

แล้วนายไปที่สวนบ่อยมั้ย?

 

 

ก็ไปทุกวัน

 

 

เซฮุนคุยกับใครน่ะ?

 

 

สวัสดีครับจงอินโค้งให้หญิงสาวที่เดินออกมาจากบ้าน

 

 

สวัสดีจ้ะ  ไปพาหนุ่มน้อยที่ไหนมาบ้านเนี่ยเซฮุน  แถมมีน้องหมาด้วย

 

 

 

บังเอิญเจอครับ  ครูแชยอนนี่จงอินที่เขาเป็นคนทำบอลโดนหน้าผากผม

 

 

อ่อ พามาสารภาพผิดสินะ

 

 

เอ่อ  ขอโทษครับผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆครับ  ขอโทษจริงๆครับเขาโค้งแทบจะติดเข่าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงหัวเราะ

 

 

ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ  เซฮุนก็ไม่ได้เป็นอะไรแล้วนี่ ใช่มั้ย?

 

 

ครับครู

 

 

เข้ามาก่อนสิจ๊ะจงอิน

 

 

อ่อ ไม่เป็นไรครับผมได้เวลากลับบ้านแล้วเหมือนกัน

 

 

อ้าวหรอ  บ้านจงอินอยู่ไหนล่ะ

 

 

ซอยข้างๆเองครับ ไม่ไกล งั้นผมลานะครับ สวัสดีครับ  ไปนะเซฮุน

 

 

อืม  ไว้เจอกันนะจงอิน  มงกูบายยเซฮุนยกมือขึ้นโบกไปมา  ก่อนจะถูกครูแชยอนบอกให้เข้าบ้าน  เขาโค้งให้หญิงสาวอีกครั้งก่อนจะเดินออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โอ๊ยยยย เบาหน่อยดิ่ ซี๊ดด เซฮุนเบาๆ”  จงอินจับมือขาวที่จะพุ่งเข้ามาเอาสำลีจิ้มมุมปากไว้ก่อนจะซี๊ด

 

 

จงอินไปตีกะเขาทำไม?

 

 

ก็………”  จะให้บอกยังไง  ที่ไปตีกับคนอื่นก็เพราะเซฮุนนี่แหละ  ยิ่งโตยิ่งน่ารัก ล่อตาไอ้พวกบ้าเสียจริงๆ

 

 

ก็อะไร?

 

 

ช่างมันเถอะน่า ผู้ชายก็งี้แหละ  ทำต่อเร็ว จงอินจับมือเซฮุนที่ถือสำลีชุมแอลกอฮอล์แล้วค่อยๆให้มือขาวแตะสำลีลงบนแผลโดยที่มีเขากำกับอยู่    ใบหน้าคมอมยิ้มมองอีกคนที่คิ้วขมวด

 

 

จงอิน

 

 

หืม?

 

 

ไม่ตีแล้วนะ  อย่าไปตีกับคนอื่นอีกนะ”  เซฮุนวางสำลีลงบนโต๊ะ ก่อนจะค่อยๆคลำใบหน้าจงอิน นิ้วเรียวลูบไปตามโครงหน้า

 

 

ไม่สัญญานะ แต่จะพยายาม

 

 

มีแผลบนหน้าไม่หล่อนะจงอิน

 

 

รู้ได้ไง?  ฉันอาจจะหล่อกว่าตอนใสกิ๊งก็ได้   โอ๊ยย อย่ากดสิเซฮุน

 

 

สมน้ำหน้า”  เซฮุนพูดเสียงแผ่วๆใส่เขาก่อนจะละมือออกมาเก็บของลงกล่องปฐมพยาบาล

 

 

นี่เซฮุน เราไม่อยู่สามวันนะ

 

 

ไปไหน?

 

 

ไปแคมป์กับที่โรงเรียนน่ะ

 

 

อย่าไปตีกับใครอีกนะ!!”

 

 

รับทราบ!!  เดี๋ยวเราโทรหานะ

 

 

อืม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฮัลโหลครับ

 

(ครับ  เซฮุนหรือเปล่าครับ  นี่จงอินนะครับ)

 

 

สนุกหรอ?

 

 

(ฮ่าๆ  โหดจัง  เราอยู่ทะเลแหละเซฮุน)

 

 

จริงหรอ  ทะเลสวยมั้ยจงอิน

 

 

(สวยสิ)

 

 

เป็นไงเล่าให้ฟังหน่อย

 

 

(ก็ลมเย็นๆ  คลื่นเล็กๆอยู่ในทะเลกระทบขึ้นฝั่ง   กลิ่นเค็มๆปนกับกลิ่นทราย   ทรายละเอียดๆ  เหยียบแล้วจั๊กจี๊เท้าดี)

 

 

อืมมมม

 

 

(คิดตามอยู่หรอ?)

 

 

ใช่

 

 

(อยากมาทะเลมั้ยเซฮุน)

 

 

อยากสิ

 

 

(งั้นไว้เราขับรถเป็นแล้วมาทะเลด้วยกันนะ)

 

 

ห้ะ ?

 

 

(ไว้มาทะเลด้วยกันนะ)

 

 

โอเค พูดแล้วนะจงอิน

 

 

(สัญญาเลย  แค่นี้ก่อนนะอาจจะไม่ได้โทรแล้วด้วย กิจกรรมเยอะมากเลย ดูแลตัวเองด้วย)

 

 

 

เช่นกันนะ

 

 

(ครับ)

 

 

 

 

                ริมฝีปากชมพูอ่อนค่อยๆยิ้มออกมาเปลือกตาขาวปิดลงพร้อมกับนึกในสิ่งที่จงอินเล่าให้ฟังเมื่อกี้  ลมเย็นๆ  กลิ่นเค็มของทะเลจะเป็นยังไง  เสียงของจงอินที่วนอยู่ในหัวทำให้เซฮุนยิ้มกว้างขึ้นไปอีก

 

 

                ไว้มาทะเลด้วยกันนะ

 

 

 

ยิ้มซะกว้างขนาดนี้    ถ้าถ่ายรูปไปให้จงอินดูจะเป็นยังไงเนี่ย

 

 

อย่านะครับมือขาวยกขึ้นปิดหน้า เรียกเสียงหัวเราะให้สาวมีอายุ มือที่เริ่มมีริ้วรอยดึงแก้มขาวเบาๆแล้วจูงมือเซฮุนมานั่งที่โซฟาด้วยกัน

 

 

ก็แหม  เชื่อเลยว่าขนาดขายเชือกถักได้เกือบหมื่นวอนเซฮุนยังไม่ยิ้มเท่านี้เลย

 

 

มันไม่เหมือนกันนี่

 

 

นั่นสิเนอะเชือกถักไม่ได้น่ารักเหมือนจงอินนี่เนอะ

 

 

ครูแชยอนน

 

 

แซวน่า”  แชยอนมองใบหน้าขาวของเซฮุน สายตาที่ว่างเปล่าแล้วก็เวิ้งว้าง   เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเลือกไม่ให้เด็กคนนี้ตายไปซะ  ทั้งๆที่เด็กคนนี้เกิดมาจากผู้หญิงที่แย่งคนรักของเธอไป   เธอกลับไปเก็บเด็กคนนี้มาเลี้ยงและขึ้นชื่อเป็นผู้ปกครองแทน    แต่นั่นมันก็ช้าไปทำให้เด็กคนนี้ต้องเสียตาทั้งสองข้าง

 

 

ครูครับ

 

 

หืม?

 

 

เปล่าครับ   ผมเห็นครูเงียบไปเป็นอะไรหรือเปล่าครับ

 

 

เปล่าจ้ะ  เด็กชายโอเซฮุนทำไมยิ่งโตยิ่งน่ารักเนี่ย

 

 

ครับ?

 

 

เซฮุนตอนอายุสิบสองว่าน่ารักแล้ว   เซฮุนตอนอายุสิบเจ็กย่างสิบแปดน่ารักขึ้นกว่าเดิมอีก

 

 

อารมณ์ไหนเนี่ยเซฮุนพูดฉุนๆแต่ก็มีนิ้วๆแดงปรายที่แก้มขาว

 

 

ขอโทษนะเซฮุน   ถ้าครูมีเงินกว่านี้เซฮุนคงไม่ต้องอยู่แต่ในโลกมืดๆ”  เซฮุนเงียบไปเมื่อสัมผัสถึงน้ำเย็นๆหยดลงบนมือขาว   

 

 

ผมอยู่แบบนี้ก็มีความสุขดี  มันไม่ได้มืดนะครับครู  มันมีหลายสีจะตาย อีกอย่างสิ่งที่ผมจินตนาการอาจจะดีกว่าสิ่งที่เห็นจริงก็ได้  เซฮุนพูดติดตลก มือขาวยกขึ้นคลำใบหน้าแชยอน นิ้วเรียวปาดน้ำตาออกจากใบหน้าเธอ  ยกยิ้มน่ารักส่งให้   แชยอนยิ้มตอบกลับแม้เซฮุนจะไม่เห็นก่อนจะกอดร่างขาวๆ เซฮุนกอดเธอกลับและโยกตัวไปมาเหมือนกล่อมเด็กนั่นเรียกเสียงหัวเราะให้เธอ และเซฮุนก็หัวเราะตาม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วู้วววววว   แม่   แม่ค้าบบบบบบ!!!!!”

 

 

เสียงดังอะไรกันจงอิน  เดี๋ยวป้าข้างบ้านก็ปากระทะใส่หรอก

 

 

นี่แม่   มีอะไรจะโชว์จงอินยิ้มกว้างเดินเข้าไปหาคนเป็นแม่โอบกอดเอวก่อนจะกดจมูกลงแก้มนิ่มๆ

 

 

อะไรจะมาขออะไรแม่อีกล่ะตัวดี

 

 

ไม่ใช่สักหน่อย   นี่ต่างหาก

 

 

เก่งจริงๆลูกฉัน   ตกลงจงอินจะเรียนหมอจริงๆหรอลูก คุณนายคิมมองหน้าจอมือถือที่แสดงหน้าเว็บว่าคิม จงอินสอบติดหมอมหาวิทยาลัยอี

 

 

 

ครับแม่   แล้วก็ผมสอบใบขับขี่ผ่านแล้วนะ    จงอินขอยืมรถแม่พาเซฮุนไปทะเลนะ

 

 

จะพาเซฮุนไปทะเล?

 

 

 

แม่ไปด้วยนะ  ผมจะพาครูแชยอนไปด้วย

 

 

เอาสิ    แม่ไม่ได้ไปทะเลนานแล้วเหมือนกัน

 

 

เยส  แต่แม่ห้ามพูดเรื่องผมสอบติดหมอนะ” 

 

 

จะเซอร์ไพส์เซฮุนว่างั้น?

 

 

ใช่

 

 

จริงจังเลยป่ะเนี่ย?

 

 

แน่นอน    แม่ก็ชอบเซฮุนผมรู้น่า

 

 

แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรซะหน่อย

 

 

ผมรักแม่ที่สุดเลย  จงอินกดจมูกลงแก้มคนเป็นแม่ไปหนึ่งฟอดแล้วผละออกมา ก่อนจะวิ่งออกจากบ้านไป คุณนายคิมทำได้แค่หัวเราะกับสิ่งที่ลูกชายตัวเองทำ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แฮร่!!!!”  จงอินกระโจนเกาะไหล่ร่างขาว ทำให้ร่างขาวสะดุ้งคิ้วสวยขมวดเป็นปมทันทีเมื่ออีกคนเล่นอะไรไม่รู้เรื่อง

 

 

สิบแปดแล้วนะจงอิน

 

 

ก็ยังไม่แก่สักหน่อย  เซฮุนนั่นแหละมัวแต่คิ้วขมวดระวังแก่เร็วจงอินพูดพร้อมกับส่งนิ้วโป้งไปคลึงระหว่างหัวคิ้วของอีกคนให้คลายออก

 

 

อ้าว จงอิน

 

 

ครูแชยอนสวัสดีครับ

 

 

ตามสบายนะจงอินยิ้มรับ  แล้วหันหน้ากลับมามองใบหน้าขาวอีกครั้ง  ดีดนิ้วดังเป๊าะให้เซฮุนหันหน้ากลับมามองตัวเอง

 

 

มาทำไมแต่เช้า

 

 

อยากให้เรากลับว่างั้นจงอินเลิกคิ้ว  ใบหน้าคมยื่นเข้าไปใกล้ใบหน้าขาว  มองดวงตาเซฮุนที่ยังมองตรงเลยเขาไป ก่อนอมยิ้มเมื่อคนตรงหน้าเริ่มขมวดคิ้วอีกครั้ง

 

 

เปล่า   อย่าแกล้งเราน่าจงอิน เอาหน้าออกไป เซฮุนยกมือคลำๆก่อนจะค่อยๆดันหน้าจงอินออก

 

 

 

มีข่าวดี กับดีมากมาบอกเซฮุนจะฟังอันไหนก่อน?

 

 

ดีมาก

 

 

เฮ้ยย ได้ไงอ่ะต้องฟังดีก่อนดิ่

 

 

อ้าว  แล้วจงอินมาให้เราเลือกทำไมเนี่ยเซฮุนแหวเสียงใส่  จงอินกลั้วหัวเราะก่อนจะควักสิ่งหนึ่งและวางบนมือขาว

 

 

อ่ะ นี่ไงข่าวดี เซฮุนเลิกคิ้วใส่เขา มือขาวจับบัตรแข็งๆ คลำไปเรื่อยๆ

 

 

อะไรหรอจงอิน  บัตรอะไร? 

 

 

ใบขับขี่รถยนต์ ของนายคิม จงอิน

 

 

หรอ

 

 

ไปทะเลกันนะเซฮุน

 

 

ครูแชยอนไปด้วยได้มั้ยจงอิน”  คำถามของเซฮุนทำให้จงอินยกยิ้ม

 

 

ต้องพาไปด้วยอยู่แล้ว  แม่ฉันก็ไปจงอินตอบ สายตาไม่ละออกจากใบหน้าขาวเพื่อที่จะดูปฏิกิริยา จนเซฮุนยกยิ้มกว้างแล้วพยักหน้า ยิ่งทำให้จงอินหัวใจพองโต

 

 

โอเค  ไปทะเลกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ค่อยๆเดินเซฮุน

 

 

ทรายหรอจงอิน

 

 

ใช่แล้ว  เดินเร็วเซฮุนขาขาวค่อยๆก้าวทีละก้าว  มือก็ยกขึ้นเพื่อหาอีกคนที่ปล่อยมือไป

 

 

แล้วจงอินอยู่ไหนอ่ะ

 

 

อยู่นี่ๆ    เดินมาหาเราเร็ว”  เซฮุนขมวดคิ้วแต่ก็ก้าวเท้าไปตามเสียงที่ได้ยิน  แปปเดียวก็โดนจับมือ   จงอินดึงเซฮุนมายืนข้างๆกัน   มองเสี้ยวหน้าขาว ดวงตาของเซฮุนมองไปเบื้องหน้า

 

 

เป็นไง

 

 

สดชื่น  กลิ่นเค็มๆสดชื่น  เสียงที่ได้ยินก็เสียงคลื่นใช่มั้ยจงอิน

 

 

ใช่   รู้สึกไงบ้าง

 

 

รู้สึกมีความสุข   เพราะได้มาทะเล  แล้วครูแชยอนก็มาด้วย  และจงอินก็ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย  เซฮุนหันหน้ามามอง  ถ้าเซฮุนมองเห็นก็คงเห็นจงอินยิ้มจนแก้มแทบฉีก  คนอะไรทำให้เขาเขินได้ตลอด

 

 

“……”

 

 

จงอิน ทำไมเงียบ

 

 

ยิ้มอยู่

 

 

อ่อหรอ ฮ่าๆเซฮุนหันหน้ากลับไปทางเดิม อมยิ้มพร้อมกับริ้วแดงจางๆก็ประปรายบนแก้มขาว

 

 

เซฮุนก้าวเท้าซ้ายจงอินพูด เซฮุนก็ก้าวตามก่อนจะชักเท้ากลับเมื่อสัมผัสกับความเย็นชื้น

 

 

น้ำทะเลหรอจงอิน

 

 

อืม  ไปเร็วเล่นน้ำกันจงอินจูงมือขาวค่อยเดินเรียบหาดลงน้ำ

 

 

ลึกมั้ยจงอิน

 

 

ตรงนี้ไม่หรอก แต่ถ้าเดินไปเรื่อยๆ มันก็จะลึกเรื่อยๆ

 

 

งั้นอยู่แค่ตรงนี้ก็พอเนอะ

 

 

เราอยู่นี่ไม่ต้องกลัวหรอก  ลองนั่งมั้ย?

 

 

เอาสิ”  เซฮุนพยักหน้า

 

 

จงอินนั่งลงก่อนจะค่อยๆดึงมือเซฮุนเพื่อให้นั่งตาม  ร่างขาวหย่อนตัวลงนั่งก่อนจะหัวเราะเบาๆเพราะความเย็นที่ตีเข้าผิวหนัง    มือขาวอีกข้างที่อยู่ใต้น้ำ ค่อยสัมผัสกับพื้นทราย  เซฮุนหยิบขึ้นมาบนน้ำแล้วแบมือออกก่อนจะยื่นไปให้จงอินดู

 

 

 

 

ทรายน่ะเซฮุน

 

 

สีอะไรจงอิน

 

 

ออกน้ำตาล เหลือง ทอง ผสมกัน

 

 

   ซ่า~

 

 

                คลื่นที่ค่อนข้างใหญ่ซัดเข้าฝั่งทำให้ตีหน้าทั้งสองไปเต็มๆ  จงอินรีบฉุดให้เซฮุนลุกขึ้นทันที  แต่ก็ต้องกลั้วหัวเราะ  เพราะใบหน้าเหยเกของร่างขาว

 

 

 

แค่กๆ   อย่างเค็มอ่ะจงอิน

 

 

มันเป็นทะเล  ก็ต้องเค็มสิ

 

 

แหวะเซฮุนแหวอีกรอบ ก่อนจะค่อยเดินตามจงอินที่จูงมือ  หย่อนตัวลงทรายเพราะจงอินฉุดให้นั่งลง  

 

 

นี่เซฮุน

 

 

ว่า

 

 

นอนลงสิ

 

 

นอนหรอ  จงอินกำลังนอนอยู่หรอ

 

 

ใช่  นอนอยู่”  เซฮุนพยักหน้าเบาๆ แล้วเอนตัวลงนอน

 

 

ถ้านอนแบบนี้  จะเห็นท้องฟ้าเซฮุนพูดเบาๆ ดวงตามองไปรอบๆเหมือนสำรวจเมฆบนท้องฟ้า

 

 

ใช่  เมฆเต็มเลย เรายังไม่ได้บอกข่าวดีมากกับเซฮุนเลย

 

 

อะไรล่ะ

 

 

เรารู้จักกันมากี่ปีแล้วนะ

 

 

อืมมม  เราเจอจงอินตอนอายุสิบสอง ตอนนี้สิบแปด หกปีได้มั้ง เซฮุนยกนิ้วขึ้นมานับก่อนจะตอบ

 

 

รอเรานะเซฮุน คำพูดของจงอินทำให้เซฮุนใจหายวาบ

 

 

ทำไม จงอินจะไปไหน?

 

 

ไม่ใช่  ที่บอกให้รอ  เพราะเราสอบติดหมอแล้วนะ รอเราเรียนจบ เราจะทำให้เซฮุนมองเห็นทุกอย่าง ดีมั้ย? จงอินหันหน้ามองเสี้ยวหน้าอีกคน เซฮุนดูนิ่งไปดวงตากระพริบถี่ๆ ปากสีชมพูอ่อนเม้มเข้าหากัน

 

 

อืมม  ดีสิ  เรารอนะ เซฮุนหันหน้ามาหาเขาก่อนจะตอบกลับ  จงอินมองใบหน้ากับดวงตาที่มองมาสักพัก  ก็พลิกตัวโน้มหน้าเข้าหาใบหน้าขาว  เอาหน้าผากตัวเองแนบกับหน้าผากของอีกคน เซฮุนดูตกใจแต่สักพักก็ส่งยิ้มมาให้เขาก่อนจะทำแบบเดียวกัน เปลือกตาขาวค่อยๆปิดลง รับความอบอุ่นที่จงอินส่งให้  จงอินเป็นคนเดียวที่ทำให้หัวใจเซฮุนเต้นแทบบ้าแบบนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เปลือกตาขาวค่อยๆเปิดออก  ภาพเบลอๆสะท้อนเข้ามาในความคิด ปิดเปลือกตาอีกครั้งก่อนจะเปิดเปลือกตา กระพริบถี่ๆจนภาพทุกอย่างค่อยๆชัดเจนขึ้น  หรี่นิดหน่อยเมื่อเจอกับแสงข้างนอกหน้าต่าง ใบหน้าขาวค่อยหันกลับมา  ก่อนจะเปิดเปลือกตาเต็มที่ หญิงมีอายุกำลังส่งยิ้มให้นั่นทำให้ร่างขาวค่อยๆยกมือขึ้นสัมผัสกับใบหน้านั้น

 

 

ครูแชยอนใช่มั้ยครับ  ครูแชยอนจริงด้วยๆ

 

 

เซฮุนน”  ร่างขาวถลาโอบกอดหญิงมีอายุตรงหน้า ทั้งกอดกันอยู่สักพักก็ผละออก เซฮุนใช้นิ้วเรียวปาดน้ำตาบนนใบหน้าเหี่ยวย่น  ก่อนจะหายใจเข้าลึกๆและผ่อนออกมา

 

 

จงอิน

 

 

ครับ?

 

 

อยู่ข้างหลังเราหรอ

 

ครับอยู่ข้างหลังเซฮุน

 

 

หันไปมองหมอรูปงามสิเซฮุน เซฮุนมองหญิงตรงหน้าอย่างชั่งใจ  ค่อยๆหมุนเก้าอี้เพื่อหันไปมองจงอิน

 

 

                ผู้ชายตัวสูง ผิวสีน้ำผึ้ง  ร่างกายสมส่วน  ใส่ชุดคลุมสีขาว  ที่จงอินบอกว่ามันคือชุดกาวน์  เซฮุนเงยหน้ามองใบหน้าดวงตาโต  จมูกที่โด่งแบบพอดี  รอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งให้ทำให้หัวใจของเซฮุนอ่อนยวบ  จงอินไม่ได้อันตรายต่อเซฮุนแค่คำพูดและการกระทำแล้วแหละ

 

 

สวัสดี เราคิม จงอิน

 

 

เรา  โอ เซฮุนร่างขาวพูดเสียงแผ่ว ยกมือขึ้นคลำใบหน้าที่ตัวเองเห็นพร้อมกับปิดเปลือกตาลง  ยิ้มกว้างเมื่อคุ้นกับสัมผัส ลืมตาขึ้นก็เห็นจงอินส่งยิ้มมาให้

 

 

ไปเที่ยวทะเลด้วยกันนะเซฮุน








ชือดึ๊บ  ชือดึ๊บ 

เอาฟิคที่ดองไว้มาลง

เกิดอาการนอนไม่หลับเลยเปิดแล๊บท๊อบขึ้นมา

รื้อๆอ่านฟิคที่แต่งค้างไว้เจอเรื่องนี้มา ต้นฉบับทีแรกเป็นพี่กายกับน้องฟ้าค่ะ

55555555555555555555555555555555

เลยเอามาเปลี่ยนนิดๆหน่อยๆ

ประมาณสี่ชั่วโมงได้ 

ฝากติชม เม้นบอกความรู้สึกกันหน่อยน้าาา

ขอบคุณค้าบบบ


25581013   @17:35

by หน้านิ่ง. 

 

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #142 KimMDIndy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 11:57
    มันดีอ่ะ อบอุ่นหัวใจมากฮือออออ TT
    #142
    0
  2. #133 SoftCream (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 00:16
    น่ารักมากเลยค่ะ อบอุ่นสุดๆไปเลย ช่วยเยียวยาจิตใจเราตอนนี้ได้ดีมากๆ ฮือออออออ
    #133
    0
  3. #120 ILSH94 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 00:44
    อ่านไปยิ้มไปเลยอ่ะะ
    #120
    0
  4. #119 ILSH94 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 00:44
    น่ารักมากTT
    #119
    0
  5. #110 Lecto_B (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 09:59
    ขอแบบจงอินคนนึงค่ะ ละมุนละไม  ใส่ใข่พิเศษ ดีกับใจมาก
    #110
    0
  6. #109 Est-1705 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 18:37
    โฮววว มันดีมากกกอะ
    ละมุนมากเลย
    #109
    0
  7. #108 CHANNii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 22:50
    อบอุ่นจัง ^^
    #108
    0
  8. #107 gonjung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 00:19
    อบอุ่นจังเลยอ่ะ ดีงามมาก
    #107
    0
  9. #106 d-dani (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 22:49
    อบอุ่นมากกกก...ฮืออออ
    #106
    0
  10. #105 d-dani (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 22:49
    อบอุ่นมากกก
    #105
    0
  11. #104 Mint Piyada (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 22:10
    ชอบบบ ฮรือออ ดีกับใจจจ
    #104
    0
  12. #103 MonaMoO~ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 21:59
    โรแมนซ์มากกก อ่านไปยิ้มไปตลอดทั้งเรื่อง ชอบค่ะชอบ><
    #103
    0
  13. #102 Guggai Exo-l (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 20:06
    ทำไมจงอินน่ารัก ^^
    #102
    0
  14. #101 My.idsehunie1810 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 19:09
    งื้อน่ารักก จงอินอบอุ่นมากเลยยยยย
    #101
    0