FIC [OS/SF] "EXO" (Chanbaek Lubaek Kaihun Krishan Hanhun)

ตอนที่ 20 : /OS/ พี่ชานยอล -CHANBAEK-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 พ.ค. 59










CHANBAEK.



 ก็ทำได้เพียงแค่เฝ้ามองเธออยู่

แต่เธอเองคงไม่เคยรู้

เก็บความในใจตั้งมากมาย มากเท่าไหร่

แต่ก็ทำได้แค่เฝ้าดู

 

อึดอัดแค่ไหนไม่เคยระบายกับใคร

กลัวเธอจะมองว่าแนนั้นดูเยอะไป

กลัวเธอไม่เข้าใจ

 

แค่อยู่ในมุมนี้ ฉันก็พอใจ

เพราะฉันรู้ ว่าเธอคงไม่คิดอะไร

 

 

 

 

ตู้ม!

เสียงน้ำแตกกระจายเพราะมีร่างสูงกระโดลงไป ร่างกายขยับเขยื้อนอย่างว่องไวและชำนาญในท่าฟรีสไตล์ เมื่อไปถึงอีกฝั่งก็ม้วนตัวตีลังกาว่ายกลับมาฝั่งเดิม เมื่อมือแตะขอบสระ หัวก็พุ่งขึ้นจากน้ำมือหนาเอื้อมไปกดหยุดเวลาและดันร่างกายตัวเองขึ้นมานั่งขอบสระ

 

ทุกอย่างตกอยู่ในสายตาใสๆของเด็กน้อยวัยแปดขวบที่นั่งอมยิ้มมองร่างสูงนั่นด้วยความเขินอาย เหลือบมองนาฬิกา ก็รีบลุกขึ้นพร้อมกับหยิบถุงที่ถือซื้อก่อนเข้ามาในสโมสร  ก็เพราะนาฬิกาชี้เลขแปด

 

ถึงเวลาที่พี่ชานยอลต้องกลับบ้านแล้ว><

 

เด็กน้อยตัวอวบค่อยๆแอบเข้าไปในห้องล๊อคเกอร์ ลากเก้าอี้ที่สูงพอจะปีนขึ้นไปวางเกลือแร่บนล็อคเกอร์  ก่อนจะรีบกระโดดลงเพราะได้ยินเสียงเดินมาจากไกลๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างสูงที่มีกล้ามเนื้อตามร่างกายแบบเด็กวัยรุ่นอายุสิบแปด เดินเช็ดผมเข้ามาก่อนจะหยุดอยู่หน้าล๊อคเกอร์ของตัวเอง มือหนาหยิบเกลือแร่ที่วางอยู่มาหมุดเปิดและเทเข้าปาก ถดตัวลงนั่งเก้าอี้ยาวที่วางไว้กลางห้องล๊อคเกอร์

 

  “ขยันซื้อมาให้จริงๆ”

 

            พูดแค่นั้นก็กรอกส่วนที่เหลือเข้าปาก หมุนปิดและเปิดล๊อคเกอร์วางขวดเกลือแร่ที่ว่างเปล่าไว้ตู้ล๊อคเกอร์ก่อนจะหยิบยาสระผมเดินเข้าห้องอาบน้ำ

 

 

 

 

 

 

 

“พี่ชานยอล~ร่างสูงเสสายตาจากหน้าจอโทรทัศน์ที่มีโลเกชั่นเป็นบ้านร้างและผีซอมบี้นอนตาย

 

“ว่าไงเด็กอ้วน” กดจอยให้ตัวละครในเกมหลบหลังกล่องลังไม้ใหญ่และกดสต๊อป ก่อนจะหันตัวมาหาเด็กน้อยที่นั่งมองอยู่บนโซฟา

 

“ไม่อ้วนสักหน่อย”

 

“พุงย้อยขนาดนี้เนี่ยนะไม่อ้วน” ไม่พูดเปล่ามือยังเอื้อมบีบพุงน้อยๆของเด็กตัวอวบ จนเด็กน้อยหลุดขำออกมาเพราะความจักจี๊ ร่างสูงจึงยอมปล่อยและลงไปนั่งพื้นตามเดิม กดเลิกพักเกมและเล่นต่อ

 

“งั้นวันนี้แบคจะไม่กินข้าวเย็น”

 

“ทำไม”

 

“แบคจะลดความอ้วน”

 

“เป็นเด็กเป็นเล็กกินเข้าไปเถอะกินเยอะๆ”

 

“แต่พี่ชานยอลบอกแบคอ้วน”

 

“อ้วนๆอ่ะดีแล้วน่ารักออก ฟัดแล้วมันส์ดี”

 

“พี่ชานยอล~

 

“ค้าบบบ” ลากเสียงยาวตอบกลับเด็กน้อยอีกครั้ง แต่สายตากับมือหนาก็ยังเล็งผีและยิงอย่างเมามันส์

 

“แบคอยากกินไอติม”

 

“ขี่จักรยานไปซื้อดิ่”

 

“ไม่อาวว”

 

“ให้พาไปว่างั้น?”

 

“เยส! แบคอยากนั่งเวสป้าอาอาอา”

 

“เคๆ ไปๆ” ร่างสูงพูดพร้อมกับวางจอยเกมลงแล้วเดินตามเด็กน้อยที่วิ่งออกไปยืนรอที่รถแล้ว

 

 

 

            เวสป้าสีฟ้าขับออกมาตามซอยของหมู่บ้านโดยมีร่างสูงๆหูกางๆเป็นคนขับ เด็กอวบตัวขาวกางแขนต้านลมนั่งอยู่ด้านหลัง  จนร่างสูงต้องดึงมือเล็กๆมาให้กอดที่เอวเขา โดยหารู้ไม่

 

            น้องแบคนี่เขินจนแทบจะโดดลงเวสป้าแล้วนะ!

 

 

            ร้านไอศกรีมเจ้าประจำของพี่ซาร่าคือจุดหมาย เมื่อเวสป้าจอดปุ๊บเด็กน้อยก็วิ่งดุ๊กๆเข้าไปในร้าน ชี้นั่นชี้นี่และเดินไปนั่งที่  ร่างสูงที่เดินตามเข้ามาส่งรอยยิ้มให้เจ้าของร้านแล้วสั่งของตัวเอง

 

“ของผมเอา ช๊อกโกแลตสองสกู๊ปครับ”

 

  “รอแปปนะชานยอล” ชานยอลพยักหน้าน้อยๆ ยืนรออยู่หน้าเคาวเตอร์  สักพักไอศกรีมสองถ้วยก็วางลงบนถาด ชานยอลพงกหัวขอบคุณ ก่อนจะหยิบเดินมาที่โต๊ะ แบคฮยอนยิ้มตาหยียื่นมือมารับถ้วยของตัวเอง

 

  “พี่ชานยอล”

 

 “หืม?” ส่งเสียงในคอแล้วเหลือบตาขึ้นจากสมาทร์โฟนก็เห็นช้อนเล็กที่มีไอศกรีมพูนอยู่ตรงหน้า

 

 “อ้ามๆ” ยิ้มให้กับเด็กน้อยแล้วอ้าปากรับไอศกรีมเย็นเข้ามาในปาก  มือหนาเอื้อมมือไปเช็ดมุมปากเล็กๆที่เลอะคาบไอศกรีม

 

 “อ่ะ ป้อนมั่ง” ตักไอศกรีมในถ้วยตัวเองแล้วยื่นจ่อปากเด็กน้อย  ปากเล็กอ้าปากรับไอศกรีม

 

          ช๊อคโกแลตหว๊านหวานแบคฮยอนชอบจัง~~

 

  “อ้าว ชานยอล” เสียงหวานของผู้หญิงเรียกทั้งสองคนทั้งเด็กหนุ่มและเด็กน้อยมองตาม

 

“อ่า ไงฮาอี”

 

“มากินติมอ่อ นั่งด้วยได้ป่ะ”

 

“ได้ๆ” ร่างสูงเขยิบชิดริมหน้าต่างๆเพื่อให้หญิงสาวได้มีที่นั่ง  ร่างเพรียวๆนั่งลงพร้อมส่งยิ้มให้กับร่างสูง

 

“ชิมหน่อยได้ป่ะ?”

 

“เอาดิ่”

 

“ลองกินของเราป่ะ?”

 

“รสอะไรอ่ะ?”

 

“ชาเขียว อร่อยนะ”

 

“อื้ม เหม็นเขียวไปหน่อย”

 

“จะบ้าหรอนี่มันไอติมนะชานยอล”

 

          ทุกการกระทำของคนสองคนอยู่ในสายตาของเด็กน้อยที่กำลังนั่งมอง ไม่ชอบเลยแบคฮยอนไม่ชอบพี่ผู้หญิงคนนี้เลย   แบคฮยอนอยู่ตรงนี้ทั้งคนนะ ไม่แม้แต่จะทักทาย ดูก็ร้ว่าเรียกร้องความสนใจพี่ชานยอล ไม่เอาแล้ว ไอติมไม่อร่อยแล้ว!

 

กรุ๊งกริ๊ง~

 

“อะ อ้าวน้องแบคฮยอนจะไปไหนน่ะ ชานยอลๆ”

 

“ครับพี่ อ้าวแบคฮยอน!” เมื่อเงยหน้าตามเสียงพี่เจ้าของร้านก็เห็นว่าเด็กน้อยไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้แล้ว หันซ้ายหันขวาหาก่อนจะเห็นหลังเล็กนั่นเดินลิบๆอยู่ข้างนอกร้าน

 

“ไปแล้วหรอชานยอล?”

 

“อืม  อ่ะพี่ครับนี่ค่าไอติม” วางเงินบนเคาวเตอร์แล้ววิ่งออกจากร้านทันที ขายาวก้าวคร่อมเวสป้าตัวเองสตาร์ทติดก็บิดคันเร่งทันที แปปเดียวก็ตามติดเด็กน้อยที่เดินดุ่มๆ มีหันมามองพอเห็นเวสป้าเขาก็เดินเร็วขึ้นอีก จนวิ่ง..  ก่อนจะหยุดเมื่อรู้สึกหายใจไม่ทันยืนหอบสักพักก็เดินต่อ

 

“ไม่ร้อนหรอ มาๆขึ้นมา”

 

“ไม่!

 

“แบคฮยอน~” ขับรถช้ามากๆให้พอๆกับเด็กอวบที่กำลังจ้ำอ้าว

 

“อะไร”

 

“เป็นอะไรเด็กอ้วน” จอดรถเมื่อถึงหน้าบ้านตัวเองกำลังจะคว้าแขนขาวๆมาให้คุยกันดีๆ

 

“โป้ง! พี่ชานยอลไม่ต้องมายุ่งกับแบคฮยอนเลย” พูดจบก็วิ่งเข้าบ้านข้างๆ 

 

อะไรเนี่ยชานยอลผิดอะไร๊?

 

 

 

 

 

 

เข้าบ้านปุ๊บก็กระโดดโถมตัวลงโซฟากลางบ้าน ซุกหน้ากับน้องหมีสีน้ำตาลตัวใหญ่ ตีขาลงกับโซฟาส่งเสียงดังตุ้บตั้บจนคนเป็นอาต้องออกมาดู

 

“โอ๊ยๆ น้องแบคค้าบบ เป็นอะไรค้าบบ เดี๋ยวโซฟาอาก็พังหรอก หืม?” คนเป็นอาเดินไปตีตูดหลานชายที่นอนคว่ำหน้า  แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็เบ้ปากใส่ ลุกขึ้นนั่งแล้วโถมกอดอาของตัวเอง

 

“อาคริส~

 

“ว่าไงหลานรัก”

 

“พี่ชานยอล”

 

“หือ? ทำไมโดนพี่ชานยอลแหย่อะไรมาอีกรึไง”

 

“เปล่า”

 

“แล้วพี่ชานยอลทำอะไรครับ”

 

“พี่ชานยอลแกล้งแบคฮยอน แกล้งแรงมากๆด้วย” พูดเสียงเด็กน้อยก็เริ่มสั่น น้ำตาเริ่มเอ่อคลอที่ดวงตาเล็กๆ

 

“จริงหรอ? เดี๋ยวอาจะไปจัดการพี่ชานยอลเลย เอ้ยย ไม่ร้องสิครับเป็นหลานอาคริสต้องเข้มแข็ง!

 

“ฮือ~

 

“เอ้ยย อาไม่ได้พูดให้น้องแบคร้องเยอะขึ้นนะ”

 

“ฮือ~

 

            แบคฮยอนโกรธพี่ชานยอลมากๆเลย!!!

 

 

 

แบคฮยอนไม่ได้เจอพี่ชานยอลมาสองวันแล้ว ไม่ใช่สิไม่คุยต่างหากเพราะแบคฮยอนยังไปดูพี่ชานยอลซ้อมว่ายน้ำ และไปวางเกลือแร่ให้ตลอด และเมื่อคืนแบคฮยอนก็ไปนั่งเล่นคอมกับอาคริสเห็นพี่ชานยอลถ่ายรูปกับพี่ผู้หญิงคนนั้นด้วย อาคริสบอกว่าไม่ใช่ของพี่ชานยอลแต่เป็นของเพื่อนพี่ชานยอลโพสแล้วแท๊กมาให้พี่ชานยอล งงมั้ย? แบคฮยอนก็งงเหมือนกัน แต่แบคฮยอนคิดว่าคนที่เป็นคนโพสต้องเป็นพี่ผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ

 

แบคฮยอนหงุดหงิด!

 

            แถมเมื่อเช้าตอนอาคริสขับรถไปส่งที่โรงเรียนแบคฮยอนก็เห็นพี่ชานยอลเดินอยู่กับพี่ผู้หญิงคนนนั้นอีกแล้ว  พี่ชานยอลลืมแบคฮยอนจริงๆด้วย 

 

 

            นึกไปก็ถือสายยางรดน้ำคุณต้นดอกกุหลาบที่ปลูกไว้ตามแนวนอกบ้าน แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นคนสองที่เดินมาทางนี้ แบคฮยอนรีบทิ้งสายยางปิดน้ำแล้ววิ่งไปหลบหลังกำแพงในบ้าน  ร่างสูงคุ้นๆตาเดินหยุดอยู่ข้างๆบ้าน

 

“จะเข้ามาก่อนมั้ยฮาอี?”

 

“อื้ม”

 

            แล้วพี่ชานยอลก็หายเข้าไปในบ้านกับพี่ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว เด็กน้อยอย่างแบคฮยอนด้วยความอยากรู้จึงค่อยๆเอาบันไดเล็กมาตั้งฉากกับกำแพงที่กั้นระหว่างบ้าน ขาเล็กเหยียบลงบันไดปีนขึ้นก่อนจะคร่อมกำแพง  เมื่อเห็นเงาคนกำลังจะออกมาจากบ้านจึงรีบกระโดดลงลงพื้น

 

 ปึก!

 

“โอ๊ย!!” ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บก่อนจะตะครุบปากตัวเองไว้ พี่ชานยอลหันมามองทำให้เด็กน้อยต้องเบียดตัวติดพุ่มไม้เพื่อบัง  ก่อนจะค่อยๆโผล่หน้าออกมา เห็นร่างสูงคุยกับร่างเพรียวบางนั่นด้วยรอยยิ้มแย้มออกจากบ้านไป

 

            พี่ชานยอลไม่ได้สนใจแบคฮยอนเลยสินะ ไม่คิดจะมาง้อเลยหรอไง? ใช่สิ่แบคฮยอนมันเป็นเด็กนี่!!

 

 

            ร่างสูงที่เดินตามความเร็วปกติค่อยๆชะลอฝีเท้าตัวเอง ใบหน้าหล่อชะเง้อมองเข้าไปในบ้านหลังข้างๆของเขา  ให้ตายสิเด็กอ้วนนั่นไม่ดผล่มาให้เขาเห็นหน้าได้สองวันแล้ว  คิดถึงพุงกลมๆจะแย่แล้วเนี่ย ป่านนี้จะกินข้าวหรือยังหว่า  เดินชะลอมาเรื่อยก็มายืนอยู่หน้าบ้านตัวเองถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเปิดประตูเข้าบ้าน   สองเท้าที่กำลังถอดรองเท้าต้องหยุดการกระทำทุกอย่างเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆที่คุ้น เคี้ยวหนาขมวดเป็นปมค่อยๆเดินไปตามหาต้นเสียง

 

“แบคฮยอน!!” ส่งเสียงเรียกก่อนจะรุดตัวเข้าไปหาเด็กน้อยที่เงยหน้ามองเข้าใบหน้าขาวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและน้ำตา  หัวเข่าเนียนสวยบัดนี้ชุ่มด้วยเลือด มือเล็กมีรอยแดงเป็นปืดและถลอก

 

“ไม่ต้องมายุ่งกับแบคเลย  ฮือ~ อาคริสฮึกๆ อาคริสไปไหน โอ๊ยๆ” ร้องเสียงหลงเมื่อชานยอลจับขาเล็กนั่นให้ยืดออกไม่ใช่งอเข่า

 

“พี่ขอโทษๆ”

 

“ฮือ~ ไปไหนก็ไปเลยอย่ามายุ่ง คนใจร้าย” งอแงต่อว่าร่างสูงที่นั่งยองด้วยความเป็นห่วง  จากการมองเข้าบ้านแบคฮยอนเมื่อกี้ คิดว่าพี่คริสต้องหลับอยู่แหงๆ  ชานยอลค่อยสอดแขนไปใต้ข้อขาเล็ก แขนอีกข้างประคองหลังแล้วอุ้มเด็กน้อยขึ้นจากพื้น

 

“ไม่เอาแบคฮยอน ยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บนะ พี่เตือนแล้วนะ” พูดดักคอเด็กน้อย จนแบคฮยอนต้องทำตัวนิ่งเพราะขยับก็เจ็บแบบที่พี่ชานยอลบอก   พาเด็กน้อยเข้ามาในบ้านก็วางลนบนโซฟาแล้วหายตัวเข้าไปในครัวสักัพกก็ออกมาพร้อมถังน้ำผ้าขาว และกล่องทำแผล 

 

“ฮือ~ ไม่อาวว พี่ชานยอลแบคฮยอนไม่ทำแผลมันแสบ” ร้องไห้จ้าเมื่อมือหนาหยิบชุบน้ำจุ่มลงในน้ำอุ่นพร้อมบิดจะมาแตะที่แผล 

 

“ไม่ได้ แบคฮยอนอย่าหนี นั่งดีๆเชื้อโรคทั้งนั้นต้องทำความสะอาดนะ” ร่างสูงต้องวางผ้าลงเหมือนเดิมเนื่องจากเด็กน้อยเริ่มจะกระเถิบหนี  หมดความอดทนจนต้องจำให้แบคฮยอนมานั่งบนตักเขาที่นั่งขัดสมาธิอยู่ที่พื้น

 

“พ....ฮึก พี่ชานยอล ฮึก ” ร่างสูงค่อยเอาผ้าชุบน้ำแตะบนแผลอย่างเบามือ ริมฝีปากเป่าลมร้อนลงแผลเพื่อปลอบใจเด็กน้อย ชุบน้ำอีกครั้งและเช็ดตามมือที่ถลอก ตามเนื้อตามตัว  เมื่อเปิดกล่องพยาบาลเด็กน้อยก็เริ่มจะชักขาหนีอีกรอบ

 

“ไม่เอาครับเด็กดี ไม่แสบหรอกพี่จะทำเบาๆนะ คนดีห้ามดีกับพี่นะครับ” ดวงตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำตาสบกับแววตาของคนโตกว่า แบคฮยอนพยักหน้าขึ้นลงเล็กน้อย ชานยอลจึงทำแผลต่อ 

 

“พี่ชานยอล”

 

“ครับ?”

 

“ไปไหนมา?”

 

“ไปโรงเรียนไง”

 

“ไม่ใช่ แบคเห็นพี่ชานยอลออกไปกับพี่สาวคนนั้นที่เจอที่ร้านไอติม”

 

“อ้อ ไปส่งน่ะ”

 

“ไปส่งทำไม? แล้วเขามาบ้านพี่ชานยอลทำไม”

 

“อะไรกันเด็กน้อย นี่สอบสวนอยู่หรอ” พลาสเตอร์ลายการ์ตูนพิกุแปะลงบนฝ่ามือเล็กๆเป็นอันเสร็จการทำแผล ชานยอลเก็บทุกอย่างเข้ากล่องเหมือนเดิม

 

“แบคโกรธพี่ชานยอลอยู่”

 

“เรื่องอะไรล่ะเด็กอ้วน งอนพี่เรื่องอะไร” มือแกร่งอุ้มเด็กน้อยลอยหวือให้นั่งบนโซฟาโดยตัวเองยังนั่งขัดสมาธิอยู่ที่พื้นตามเดิมแต่หันหน้าเข้าหาเด็กน้อย

 

“ก็.....พี่ชานยอล ฮึก ไม่   ไม่สนใจแบคฮยอน” พูดไปก็สะอื้นไปน้ำตาที่หยุดไปเมื่อสักครู่ไหลลงมาอีกเมื่อนึกถึงความน้อยใจ

 

“ไม่สนใจยังไง”

 

“ที่ร้านไอติม พี่ชานยอลเอาแต่คุยกับพี่สาวไม่สนใจแบคฮยอน ไม่ยอมมาง้อแบคฮยอนด้วย แบคฮยอนไม่ชอบพี่สาวคนนั้นเลยอ่ะ ฮือ~” ปล่อยโฮอีกรอบจนร่างสูงต้องใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาบนแก้มใส

 

“อ้อออ เรื่องนี้นี่เอง พี่ชานยอลขอโทษครับ ใครบอกจะไม่ง้อแต่พี่ไม่เห็นแบคเลยต่างหาก คิดถึงจะตายอยู่แล้วเนี่ย”

 

“ไม่เชื่อ พี่ชานยอลเป็นแฟนกับพี่สาวพี่ชานยอลก็จะไม่สนใจแบค”

 

“เห้ยย ใครบอก พี่ไม่ได้จะเป็นแฟนกับพี่ฮาอีสักหน่อย ว่าแต่แบคฮยอนมาล้มตรงบ้านพี่ได้ไงครับคนดี?”

 

“ปีน”


"ปีน?"

 

“ก็แบคเห็นพี่ชานยอลพาพี่สาวเข้าบ้านเลยอยากรู้ว่าทำอะไร ก็เลยปีนตอนจะลงพี่ชานยอลออกจากบ้านมาแบคก็เลยกระโดดลงมา” พูดพร้อมกับก้มหน้า  เสียงหัวเราะทุ้มๆทำให้เด็กน้อยเงยหน้าเบะปากใส่อีกรอบ

 

“โอ๋  จะไปสนใจคนอื่นได้ไงเนี่ย  นี่ไม่เจอแบคฮยอนวันนึงในหัวไม่คิดเรื่องอื่นเลยนะ คิดแต่แบคฮยอน แบคฮยอนทำอะไรอยู่น้า แบคฮยอนหายโกรธยังน้า  แบคฮยอนกินข้าวหรือยังน้า”

 

“จริงหรอ?”

 

“จริงสิ พี่ชานยอลก็มีแต่แบคฮยอนคนเดียวแหละ เด็กน้อยเอ๊ยย”

 

 

ขอแค่ได้คิดถึงเธอก็มีความสุข

ขอแค่ได้นึกถึงเธอจากมุมนี้ก็ดีแล้ว

ขอแค่ได้พบเธอ every once in a while

แต่ถ้าให้ดี ขอมากกว่านี้ได้หรือเปล่า

ขอมากกว่านี้ได้หรือเปล่า?

 

 

 

 

“พี่ชานยอล~

 

“ค้าบบบ” ขานตอบรับเสียงทั้งๆที่ตัวคนพูดยังไม่โผล่ตัวมาให้เห็น ก่อนจะรับรู้ถึงสัมผัสที่โอบกอดรอบคอ  ร่างสูงเบียงหน้ามองคนมาใหม่ก่อนจะส่งยิ้มให้

 

“ทำไรอยู่อ่ะ?”

 

“วาดแบบบ้านอ่ะดิ่”

 

“สวยจัง”

 

“โอ๊ย เบื่อแล้วคำนี้ เอาคำอื่นๆ”

 

“หล่อจัง~”  ไม่พูดเปล่าแบคฮยอนยังโน้มหน้ามาสบตากับชานยอลพร้อมกับเอานิ้วมาจิ้มจมูกของเขาอีก

 

“คำนี้ก็บ่อยแล้ว”

 

“คิดถึงจังเลย~” พูดจบก็รัดวงแขนที่โอบรอบคอแกร่งจากด้านหลังให้แน่นขึ้น กดจมูกเล็กๆลงแก้มของร่างสูง

 

“ฮ่าๆ โอเคคำนี้ไม่เบื่อ” หัวเราะร่าเมื่อได้กำลังใจจากคนตัวขาว  ปล่อยมือจากดินสอแล้วตบที่ตักตัวเองเป็นสัญญาณให้แบคอยอนมานั่งที่ตัก

 

“ไม่หนักหรอพี่ชานยอล”

 

“ถามแบบนี้แสดงว่าน้ำหนักขึ้นอีกแล้วอ่ะดิ่”

 

“ช่ายย ขึ้นมาตั้งสองโลแน่ะไม่รู้ขึ้นมาได้ยังไง”

 

“เด็กน้อยเอ๊ยย”

 

“สิบเก้าแล้วเหอะ อยู่ปีหนึ่งแล้ว”

 

“ก็เด็กอยู่ดีอ่ะ เด็กอ้วนนน”  ลากเสียงหยอกล้อ ก่อนจะโน้มตัวไปจุ๊บริมฝีปากอิ่มๆอย่างหมั่นเขี้ยว

 

“ตัวเองแก่เองต่างหาก”

 

“โอเคๆ ยอบรับครับคนดี เหนื่อยมั้ย? หิวยัง?”

 

“หิวแล้วววว”

 

“เมื่อกี้ยังบอกน้ำหนักขึ้นอยู่เลย”

 

“อยากกินโอเด้ง กับต๊อกชีสเยิ้มๆ ไปกินกันๆ” ไม่สนคำแหย่ของร่างสูง แบคฮยอนพูดความประสงค์ตัวเองออกไปพร้อมกับเอามือแนบแก้มสากเป็นการอ้อน

 

 “ป่ะๆ  ไปเมียงดงกัน”

 

“ควอลลล~”  ลุกจากตักชานยอลแล้วกึ่งเดินกึ่งกระโดดออกไป ให้ร่างสูงต้องเดินตาม หยิบเสื้อโค้ทที่พาดอยู่ตรงโซฟาสวมใส่ ก่อนจะหยิบหมวกบันนี่สีเหลืองติดมือมาสวมให้หัวกลมของเด็กน้อย ที่ยืนจัดขวดเกลือแร่ที่ชอบเอามาให้ร่างสูงตอนยังเป็นนักกีฬาว่ายน้ำอยู่

 

 

“ไปเร็วคนดี~

 

“รู้แล้ววว” วิ่งตามชานยอลที่ขึ้นไปรอสตาร์ทบนรถเรียบร้อย ปิดบ้านให้ร่างสูงก่อนจะก้าวขึ้นรถ เอสยูวียี่ห้อดังเคลื่อนตัวเพื่อพาคนสองคนไปยังจุดหมาย มือหนาเอื้อมมากอบกุมมือขาวที่มีเนื้อหนังนุ่มๆเพื่อเพิ่มความอบอุ่น

 

 

            แบคฮยอนรักพี่ชานยอลมากๆเลย ><

 









กิ๊วววววววว  ฟิคหวานๆมาอีกแว้วววววว
บ่ได้ว่างแต่อย่างไร   แต่มีแรงบันดาลจากการ
ฟังเพลง มุมของ LipTwo (เป็นชื่อที่มิกซ์ได้อย่างสร้างสรรค์มาก)
เพลงมันเพราะจริงๆ คอนเฟิร์มมม
คิดว่ากำลังจะผันตัวไปแต่งฟิคยาวสักเรื่องแล้วแหละ
ชานแบคนี่แต่งออกมาแนวไหนก็เข้าจริงๆ 
รักคนอ่านน้าา 
ขอบคุณค้าบบบบ



07082558   @01:34

by หน้านิ่ง





BB ขอบคุณธีมน่ารักๆค้าบบ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #131 gonjung (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 22:38
    ว้ายยยยยยยยยยหวานอ่ะ
    #131
    0
  2. #118 CHANNii (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 19:40
    โอ๊ยยๆๆๆๆ อิจฉาแบคอ่ะ น่ารักมากๆๆๆๆๆ
    #118
    0
  3. #94 MonaMoO~ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2558 / 09:15
    ชอบคำพูดชานยอลมากกก>< ผู้ชายอบอุ่น น้องแบคน่าย้ากกก
    #94
    0
  4. #90 Lecto_B (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 15:12
    อีหยั่งปะล่ำปะเหลือ! ละมุนไปอิก! รักกันยาวนานเชียว น้องแบคก็น่ารักขี้อ้อน พี่ชานก็ขี้อ้อยเหลือเกิน นี่ขนาดไม่สันทัดกับชานแบคเท่าไหร่ยังแอบบิดเลย เขินง่อววววววว~
    #90
    0
  5. #88 CoffeeMate (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 01:43
    งูยยย เต๊าะกันตั้งแค่เด็กเลยวุ้ย 555 ใครอ่อยใครวะ เราว่าพิชันอ่อย คริคริ
    #88
    0
  6. #87 gonjung (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 23:10
    อ้ายยยยยยยยยยยยยหวานน่ารักเชียว
    เห็นกันมาแต่เด็ก ชอบกันมาแต่เด้กอ่ะ
    #87
    0
  7. #86 myfang (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2558 / 19:56
    โอวววว น่ารักอ่ะ ฮอลลลล ชอบแนวนี้สุดๆ ชอบกะ ชานยอลกินเด็กกกก
    #86
    0