FIC [OS/SF] "EXO" (Chanbaek Lubaek Kaihun Krishan Hanhun)

ตอนที่ 18 : /OS/ Heart don't change. -KAIHUN-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 ก.ค. 58

  CR.SQW













KAIHUN.





3ปี

..

...

....

......

อะไรก็เปลี่ยนแปลงได้ทุกอย่างจริงมั้ย

ผมก็เหมือนกัน

 

 

 

 

จงอินโค้งหัวขอบคุณให้แหม่มผมทองลูกค้าประจำของร้าน ก่อนจะเดินเข้าหลังครัวเพื่อเอาขนมถาดใหม่มาวางที่ตู้โชว์เก็บอากาศ เขามาอยู่ในฝรั่งเศสได้สามปีแล้ว มาตอนแรกค่อนข้างลำบากเพราะเขาไม่มีอะไรเลย นอกจากเงิน 1 ก้อน ที่ออกมาจากบ้านหลังนั้น

 

กริ๊ง~

 

เสียงกระดิ่งที่แขวนตรงประตูเรียกสายตาของเขาที่กำลังจะเข้าไปหลังครัวอีกรอบได้อย่างดี เด็กหนุ่มผู้ชายผอมสูงตัวขาวเดินเข้ามาในร้าน และตอนนี้สายตาของเขาก็จับจ้องที่ร่างเพรียวบางนั่น  มันช่างคุ้นตาคิมจงอินเหลือเกิน

 

“เซฮุน นายจะกินอะไร”

 

“อืม น่ากินหมดเลยแหะ นายว่าฉันควรจะกินอะไร”

 

“แนะนำนี่เลยเว้ย บราวนี่ชานม”

 

“มีด้วย?”

 

“เยส ที่นี่อะไรที่พอทำเป็นรสชานมได้มีหมดเลย และอร่อยโคตรคอนเฟิร์มโดยชานยอลสุดหล่อ”

 

“เริ่มไม่เชื่อเพราะบอกนายหล่อนี่แหละ”

 

“ฮ่าๆ ไม่เอาน่า ลองดิ่นายชอบกินชานมนี่”

 

“ก็จริง ว่าแต่คนขายอยู่ไหนอ่ะ”

 

“เดี๋ยวก็ออกมา พี่ไคคงเข้าไปเอาขนมมาเติมน่ะ นายก็เลือกๆอันอื่นรอไปก่อน วันนี้สุดหล่ออย่างฉันจะกิน.....”

 

จงอินที่ตอนนี้อยู่หลังประตูครัว มองพฤติกรรมร่างเพรียวคุ้นตา หน้าตาที่ดูหยิ่งๆ  จมูกที่จิ้มลิ้ม ปากสีอมชมพูนั่นมันยิ่งทำให้ความรู้สึกของเขาพุ่งพล่าน ว่าแต่ทำไมมากับไอ้เด็กหูกางนั่น?

 

ไม่รอให้ความสงสัยอยู่ในหัวนานเขาก็เดินออกมาจากที่หลบ ส่งรอยยิ้มให้ลูกค้าอีกคนที่รออยู่หน้าเคาวเตอร์ก่อนแล้ว

 

“ขอโทษที่ให้รอครับมาดาม”

 

“ไม่เป็นไรจ้ะ”

 

“ขอบคุณครับ เชิญใหม่ครั้งหน้านะครับ”

 

“จ้ะ”

 

รอจนลูกค้าเดินออกจากร้าน เขาก็ทักทายเด็กคุ้นหน้าคุ้นตา

 

“ไง วันนี้ตัวโยดาถูกใช้มาซื้ออะไรให้เด็กลูกหมา”

 

“โห พี่ถ้าทักแบบนี้เรียกผมไอ้เด็กหูกางเหมือนเดิมเถอะครับ”

 

“ฮ่าๆ วันนี้ไม่ได้มากับไอ้ลูกหมา นอกใจมันหรอ?”

 

“โอ๊ย ผมไม่กล้าหรอกพี่  นู่นๆซื้อของอยุ่ฝากนู้นนู่น นี่เพื่อนใหม่ผมเองพี่ เด็กแลกเปลี่ยนบ้านผมเป็นโฮสให้ชื่อเซฮุน”

 

เซฮุนส่งรอยยิ้มให้คนรู้จักคนใหม่ แต่เมื่อตาสบตาก็ทำให้คนตัวขาวเอียงคอ

 

สายตาของคนๆนี้ เซฮุนคุ้นมันเหลือเกิน

 

การกระทำน่ารักของคนตัวขาวตรงหน้ายิ่งทำให้จงอินมั่นใจล้านเปอร์เซ็นว่าเซฮุนต้องจำเขาไม่ได้ ก็เขาเปลี่ยนไปตั้งเยอะ หุ่นก็เฟิร์มขึ้น สูงขึ้น โตขึ้น แต่เซฮุนวัยไฮสคูลทำไมน่ารักอย่างนี้

 

“สวัสดีครับ”

 

“ครับ”

 

“นี่พี่ไค เป็นคนเกาหลีเหมือนกัน”

 

“อ้าวหรอ”

 

“ครับ”

 

“แต่คุยฝรั่งเศสกันนี่แหละดีแล้ว นายจะได้สำเนียงแม่นๆ”

 

เซฮุนพยักหน้า แล้วส่งยิ้มให้เขาอีกรอบ รอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมาสามปีกว่าๆ มาเห็นอีกทีมันยิ่งทำให้เขาหลงอีกหลายเท่าตัว

 

“จะรับอะไรดี หื้ม?”

 

“ผม? อ่า ผมเอาบราวนี่ชานมสองชิ้น พุดดิ้งชานมหนึ่งครับ” คงเพราะเขาเอาแต่มองหน้าเซฮุนตอนสั่งพร้อมกับพยักหน้าตอบรับแต่ดันไม่มองหน้าจอคอมพ์เพื่อคีย์ออเดอร์ล่ะมั้ง เลยทำให้เด็กตัวขาวดูเก้อเขินจงอินถอนสายตาเมื่อคนอีกคนมาเกาะหน้าเคาวเตอร์

 

“ไอ้เด็กหูกางกินไร”

 

“ผมเอาเค้กโกโก้เชอรี่หนึ่ง บราวนี่สอง พุดดิ้งนมสดสี่ให้ไอ้ลูกหมา”

 

“โอเค”

 

“พี่เรียกผมไอ้เด็กหูกาง เรียกแบคฮยอนว่าเด็กลูกหมา แล้วเซฮุนล่ะเด็กอะไรดี?”

 

“เกี่ยวอะไรกับเขา” จงอินเหล่ตามองชานยอลขณะที่คีบบราวนี่ชานมลงถาด

 

“ก็เซฮุนก็ถือว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มผมแล้ว พี่ก็ต้องเรียกด้วยดิ่”

 

“อะไรดีล่ะ” จงอินเดินกลบัมาที่เคาวเตอร์พร้อมกับถามขนมที่หยิบมาตามออเดอรืก่อนจะส่งยิ้มให้เซฮุน

 

“เอาที่พีคิดเลยครับ ฮ่ะๆ” ตาหยีๆที่ประดับบนใบหน้ามันน่ามองขนาดนี้เมื่อไหร่กันนะ

 

“งั้น.....” เขาลากเสียงยาวพร้อมกับคีบขนมลงถุงกระดาษ

 

“ว่าไงพี่”

 

“เด็กชานมดีมั้ย?” พูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองเด็กตัวขาวที่กระพริบตาปริบๆ

 

“เฮ้ย โคตรเจ๋งอ่ะ พี่รู้ได้ไงว่าเซฮุนเนี่ยชอบกินชานมมากเลยนะ”

 

“นั่นสิ รู้ได้ไงนะ” จงอินสบตากับเซฮุนที่ยังมองเขาอยู่ตลอด รอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ลูกค้าสาวๆอยากเห็นมันตอนนี้ถูกส่งให้กับเด็กหนุ่มตัวขาว

 

กริ๊ง~

 

“ทำไมเข้ามานานจัง ฉันยื่นรออยู่ฝั่งนู้นตั้งนานแน่ะ”

 

เสียงใสๆ ดังใกล้เข้ามา ชานยอลหันไปหาคนมาใหม่ก่อนจะดึงมาโอบไหล่

 

“แนะนำเพื่อนใหม่ไง”

 

“ไง ไอ้ลูกหมา ไม่คิดจะเข้ามาทักทายกันเลย?”

 

“เปล่าสักหน่อย”

 

“สิบโมงแล้ว” ที่ยืนอยู่นิ่งๆพูดขึ้นทำให้แบคฮยอนยืนตาโต

 

“สายแล้วว ไวๆเลยชานยอล”

 

“ครับๆ อ่ะพี่ทั้งหมดเท่าไหร่”

 

“ฟรี”

 

“ห้ะ?”

 

“ต้อนรับเด็กชานม” พูดจบก็ยิ้มให้เด็กชานมที่ยังมองเขาด้วยสายตาเดิม

 

เซฮุนกำลังแปลกใจ

 

“ขอบคุณมากพี่ ไปเถอะ”

 

“ขอบคุณครับ” เซฮุนโค้งให้เขาก่อนจะวิ่งตามสองคนที่เดินไปโบกรถแล้ว

 

3ปี

 

ยังมีอีกอย่างนึงในตัวของคิมจงอินยังไม่เปลี่ยนไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3ปีที่แล้ว

 

ร่างเล็กที่นอนอ่านการ์ตูนบนโซฟาคอยเหลือบตามองไปทางประตูไม้ลายสลัก

 

“นมครับ เมื่อไหร่คุณพ่อจะปล่อยพี่จงอินออกมาครับ”

 

“นมว่าคุณหนูอย่ารอเลยค่ะ เราขึ้นไปนอนดีกว่าเนอะ”

 

“ไม่เอาอ่ะ เซฮุนจะรอพี่จงอิน”

 

“คุณหนุอย่าดิ้อสิคะ อย่าไปยุ่งกับคนพรรคนั้นเลยค่ะ”

 

“คนพรรคไหนครับนม พี่จงอินเป็นคนพรรคนั้นนี่เป็นยังไงครับ” เด็กน้อยที่อยู่ในวัยเกรดเก้าเด้งตัวมองตาขุ่นใส่นมประจำตัว

 

“เอ่อ ก็คนพรรคนั้นล่ะค่ะ คนผิดประเภท คุรหนูอย่าไปใส่ใจเลยนะคะ”

 

“นมหยุดพูดไปเลย”

 

เด็กชายสะบัดตัวหนีแล้วเดินไปหน้าบานประตู แนบแก้มขาวๆเพื่อพยายามจะฟังเสียงข้างใน

 

คุณพ่อคุยอะไรกับพี่จงอิน?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ผมไม่มีอะไรจะพูดครับคุณพ่อ”

 

“แก! ฉันเลี้ยงแกจนป่านนี้ไม่ใช่เพื่อให้แกมาทำแบบนี้”

 

“ผมขอโทษครับ”

 

“แกควรพูดคำอื่น เช่น แกจะเลิกคิดอะไรผิดๆแบบนี้”

 

“ผมรักแค่รักเซฮุน”

 

ผลั๊วะ!

 

แรงตบจากฝ่ามือทำให้หน้าคมเสไปตามแรง

 

“ออกไปจากบ้านฉัน พรุ่งนี้ฉันต้องไม่เห็นแกอยู่ในบ้านของฉัน เข้าใจมั้ย?”

 

จงอินมองคนสูงอายุที่ดูแลเขามาตลอด 5 ปี ตั้งแต่แม่เขาเสีย แม่ของเขาคือรักแรกของผู้ชายคนนี้

 

“ฉันถามว่าแก เข้า-ใจ-มั้ย?”

 

“ครับ ถ้าพ่อต้องการแบบนั้นผมจะไปครับ”

 

“ไม่ใช่ในประเทศนี้ แกแค่บอกมาฉันจะส่งแกไป”

 

“ครับ”

 

“ดี ออกไปได้แล้ว”

 

จงอินโค้งอีกรอบแล้วเดินออกจากห้อง ทิ้งให้คนมีอายุถอนหายใจหนักๆแล้วทิ้งตัวลงเก้าอี้ มือที่เนื้อหนังเริ่มเหี่ยวย่นตามอายุดึงเก๊ะที่อยู่ใกล้มือ หยิบภาพหญิงสาวที่แย้มยิ้มสดใสให้เด็กน้อยทารกในอ้อมแขน โอจางฮีรักรอยยิ้มผู้หญิงคนนี้ ทำให้เขารักเด็กน้อยในอ้อมแขนเธอ คิมจงอิน คือ ชื่อของเด็กน้อย

 

แต่ยังไงเขาก็ต้องเลี้ยงเซฮุนให้ดีที่สุด

 

และเขาก็ไม่ยอมให้จงอินอยุ่อย่างลำบากแน่นอน

 

 

 

 

เงินจำนวนห้าล้านถูกส่งไปรวมกับเงินในบัญชีของคิมจงอินพร้อมกับพาสปอตและตั๋วเครื่องบินไปฝรั่งเศสตั้งอยู่บนโต๊ะในห้องของเขา จงอินหยิบมันขึ้นมาแล้วเดินออกจากห้องในเวลาเช้าตรู่  จงอินอยากจะบอกลาเซฮุนสักนิดแต่เขาไม่สามารถทำได้ เขาผิดเองที่ปล่อยตัวเผลอทำแบบนั้นกับเซฮุน

 

เขาเผลอเอาริมฝีปากไปประทับกับใบหน้าขาวนุ่ม

 

เผลอลากจมูกไปตามโครงหน้าน่ารักนั่นเพื่อสูดกลิ่นหอม

 

โดยไม่ทันยั้งใจและเหตุการณ์ต่อจากนั้นคือพ่อเดินเข้ามาดึงเสื้อเขา และลากออกจากห้องนอนเซฮุน

 

จงอินก้าวเท้าไวๆออกขากบ้านที่มีรถของที่บ้านสตาร์ทรออยู่

 

“พี่จงอิน! จะไปไหนครับ” เสียงหอบเหนื่อยๆพร้อมกับเสียงร้องเท้าสลิปเปอร์ที่ส่งเสียงแปะๆเมื่อกระทบกับพื้นบ้าน เขาหันหลังทันทีเมื่อได้ยินเสียงห้าวๆนั่น  เขาย่อตัวลงเพื่อรับเซฮุนมาไว้ในอ้อมแขน เด็กตัวผอมกอดรอบคอเขาแน่น ใบหน้าขาวฝังหน้าลงกลับบ่า

 

“ทำไมตื่นไวจัง”

 

“เมื่อคืนเซฮุนหลับก่อนพี่จงอินออกจากห้องคุณพ่อ เซฮุนได้ยินเสียงรถด้วย พี่จงอินจะไปไหน”

 

“ไปทำงานไง”

 

“เอากระเป๋าเสื้อผ้าไปทำไม” เด็กน้อยเงยหน้ามองเขา จงอินยิ้มนิดหน่อยก่อนจะปล่อยร่างนั่นแล้วเอามือมาลูบผมนุ่มๆแทน

 

“พี่ต้องไปทำงานที่อื่นน่ะ เซฮุนต้องเป็นเด็กดีของนมรู้มั้ย ชานมไข่มุกกินวันละหนึ่งแก้วพอ อ่านหนังสือเรียน แล้วก็ออกกำลังกายด้วยนะรู้เปล่าไอ้เด็กชานม”

 

“ไม่อ่ะ พี่จงอินจะไปทำงานที่ไหน กี่วัน ทำไมเอากระเป่าไปใบใหญ่จัง คุรพ่อสั่งใช่มั้ย เดี๋ยวเซฮุนไปคุยกับคุณพ่อให้นะ พี่จงอินไม่ต้องไปหรอก เอากระเป๋าไปเก็บนะ” เด็กน้อยพูดพร้อมกับจะลากกระเป๋าใบใหญ่เข้าในบ้าน จนเขาต้องจับไว้

 

“ไม่เอาสิ พึ่งบอกว่าอย่าดื้อ ทำไมเซฮุนถึงไม่ฟังพี่”

 

“ไม่ใช่แบบนั้น......เซฮุน   ค.....แค่ไม่อยากให้ไป   ไม่ไปนะ”

 

“ไม่ได้ครับ พี่ต้องไปทำงานแล้วนะ ไม่งั้นสายแน่ๆ”

 

“ไม่ให้ไป!!!!

 

“เซฮุน!!

 

“คุณพ่อ  คุณพ่อจะให้พี่จงอินไปทำงานที่ไหนครับ ไปกี่วันหรอ  ไม่ไปได้มั้ย  เซฮุนไม่อยากให้พี่จงอินไป”

 

“ไม่ได้ แกไปได้แล้ว นมพาเซฮุนขึ้นไปนอน”

 

“ไม่เอา  บอกก่อนก็ได้ ว่าไปกี่วัน พี่จงอินไปกี่วัน”

 

“ตลอดไป”

 

“ว่าไงนะ” เด็กน้อยหันไปหาผู้เป็นพ่อที่กำลังเดินเข้ามาหาเพื่อยืนยันคำตอบ น้ำตาร่วงเผาะทันทีที่เห็นผู้เป็นพ่อทำหน้าจริงจัง จะเดินกลับไปหาพี่จงอินแต่ก็ถูกจับแขนไว้

 

“พี่จงอินเขาอยู่กับเราไม่ได้แล้ว”

 

“ทำไม?  พี่จงอินทำไม? ไม่รักกันแล้วหรอ? พี่จงอินบอกว่าจะดูแลผมครับคุณพ่อ พี่จงอินต้องทำตามสัญญาสิ”

 

“พอได้แล้วเซฮุน”

 

“พี่.....ฮึก  พ... จ..  พี่จงอิน”

 

“ไปได้แล้ว”

 

“ครับ พี่ไปก่อนนะ”

 

จงอินก้มหน้าไปหาเด็กน้อยตัวขาวที่ตอนนี้หน้าเปรอะไปด้วยน้ำตา ฝืนยิ้มแกนๆส่งให้ ก่อนจะมองหน้าผู้มีพระคุณอีกครั้ง สูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อไม่ให้เสียงสั่น ไหนๆก็โดนไล่อยู่แล้ว....

 

“พี่รักเซฮุนนะครับ”

 

“แก...”

 

จงอินโค้งหัวชิดเข่า ยกกระเป๋าเดินทางของตนเองเข้าหลังรถ แล้วเดินเข้าไปนั่งในรถ

 

“ไม่เอา!!

 

“เซฮุน..”

 

“คุณพ่อเซฮุนรักพี่จงอิน  ให้พี่จงอินอยู่ด้วยไม่ได้หรอ”

 

“บอกว่าไม่ได้”

 

“เซฮุนรักพี่จงอิน”

 

“เซฮุน!!

 

“ฮึก..” เซฮุนร้องไห้ตัวสั่นมองหน้าคุณพ่อที่กอบกุมไหล่เล็กและจ้องหน้า

 

“แกรักจงอินไม่ได้”

 

“ผมรักพี่จงอิน คุณพ่อได้ยินมั้ย เซฮุนรักพี่จงอิน ฮืออ” เด็กน้อยสะบัดไหล่ออกจากการเกาะกุม แล้วออกวิ่งตามรถที่พึ่งเคลื่อนออกจากตัวบ้านไป  ทำให้นมต้องวิ่งตามพลางส่งเสียงเรียกชื่อคุณหนูของบ้าน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่ไคชอบนายชัวร์เลยเซฮุน”

 

“ห้ะ? อะไรของนายชานยอล”

 

“จริงนะ เห็นตอนที่ส่งยิ้มมั้ย  สายตาพี่ไคน่ะเยิ้มเชียวเหมือนหลงนาย”

 

“อย่างนั้นเลยหรอ?”

 

“ถูกต้องเลยล่ะแบคฮยอน ที่ชานเห็นนะ เหมือนตอนชานมองแบคเลยล่ะ” ชานยอลพูดพร้อมกับประกอบท่าทางด้วการส่งสายตากรุ่มกริ่มไปให้คนรัก

 

“นั่นมันเรียกหื่นกามชานยอล”

 

“อ้าวหรอ?”

 

“คงไม่ใช่หรอก ชานยอลนายมั่วแล้ว” เซฮุนที่นั่งอยู่ด้านหน้ายกมือขึ้นโบกซ้าย โบกขวา เพื่อปฏิเสธ แต่ในใจตอนนี้ก็คิดตามชานยอล ที่ชานยอลพูดมันก็ถูก พี่ไคส่งสายตาเหมือนโหยหาเขายังไงยังงั้น แต่ที่แปลกก็ตรงที่เขาไม่รู้รังเกียจมันนี่แหละ

 

“แต่ตั้งแต่รู้จักกันมา ก็ไม่เคยเห็นมีสาวคนไหนเลยนะ ไม่เคยยิ้มหวานให้ใครสักคนฉันก็พึ่งเคยเห็นยิ้มแบบนั้นตอนพี่จงอินยิ้มให้นายนั่นแหละ”

 

“ว่าไงนะ!!!” เซฮุนที่นั่งอยู่ดีๆต้องหันหลังกลับมาเมื่อได้ยินชื่อคุ้น

 

“อะไรกันเซฮุน”

 

“นายเรียกเขาว่าพี่จงอิน”

 

“อ่าใช่ พี่จงอิน ฉันไปเห็นในใบเอกสารราชการน่ะ คิม จงอินคือชื่อจริงๆของพี่เขา ไคเป็นแค่โค้มเนม” เซฮุนเบิกตากว้าง ตอนนี้เหตุการณ์เริ่มร้อยเรียงต่อกัน สายตาที่เขาคิดว่ามันคุ้นเริ่มชัดขึ้นความทรงจำ รอยยิ้มที่ได้รับเริ่มทำให้ใจหวั่นไหว

 

“จอดด้วยครับ”

 

“ห้ะๆ  เซฮุนจะไปไหน”

 

“ฝากขอโทษคุณน้าด้วย แต่ฉันเจอคนรู้จัก ต้องไปเจอเขา ขอโทษด้วยนะ” พูดจบก็ปิดประตูแล้ววิ่งกลับไปทางเดิม

 

“ไปต่อมั้ยครับ?”

 

“ครับๆ ไปต่อเลย” ชานยอลตอบโชเฟอร์แล้วส่งสายตางงกลับมาหาคนข้างๆ ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่าปล่อยไปเหอะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างเพรียวบางวิ่งกลับมาทางเดิม เปิดประตูร้านเบเกอรี่ที่พึ่งเข้าไปไม่ถึงห้านาที  ยืนหอบกวาดสายตามองทั่วร้าน แต่ก็ไม่พบเจอร่างของจงอิน  เซฮุนค่อยเดินไปตามเคาวเตอร์  ร่างขาวสั่นระริกทั้งตัว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดีใจ กังวล หรือเพราะหัวใจข้างในอกซ้ายมันเต้นแรงจนจะเด้งออกมา  มือขาวผลักประตูเล็กๆที่ปิดทางเข้าเคาวเตอร์ แล้วเดินไปเปิดประตูสีเทา กลิ่นขนมปัง ครีม เนย ปะทะเข้าจมูก  เห็นหลังของคนที่คิดถึงอยู่ใกล้ๆ อยากจะเดินเข้าไปหาแต่ตอนนี้ตัวเซฮุนเหมือนโดนล๊อคไว้ มีแค่น้ำใสที่ออกจากดวงตา จนร่างๆนั้นหันกลับมา  จงอินเบิกตานิดหน่อยเมื่อเห็นเด็กตัวขาวยืนอยู่ตรงนี้ เซฮุนกำลังร้องไห้  เขาหันกลับไปวางถาดขนมลงที่เดิม ก่อนจะก้าวขาตัวเองไปถึงตัวของร่างเพรียว

 

“พี่จงอินหนีมาไกลจัง ตั้งสามปีแน่ะ แล้วยังจะมาทำเป็นแกล้งเซฮุนอีก” เสียงสั่นที่เปล่งออกมาทำให้หัวใจจงอินพองโต เขาเก็บยิ้มไว้ไม่อยู่จนต้องยิ้มออกมา

 

“พี่ไม่ได้หนี”

 

“เซฮุนไม่ฟังคุณพ่อแล้ว”

 

“เด็กดื้อ”

 

“คุณพ่อยังไม่สนใจความรู้สึกเซฮุนเลย” จงอินยิ้มเมื่อเซฮุนแสดงหน้าตาหงอยๆ มือสากปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเปรอะแก้วขาวออก แล้วลูบผมนุ่ม  เด็กตัวขาวยื่นแขนมาโอบรอบคอเขาแล้วโถมตัวเข้าหา จนจงอินต้องใช้มือรัดรอบเอวบางเพื่อไม้ให้ลงไปกองกับพื้นทั้งคู่ เสียงสะอื้นพร้อมกับความรู้สึกเย็นๆที่บ่าทำให้จงอินรู้สึกผิด

 

“เจอกันแล้วร้องไห้ เป็นสัญญาณที่ไม่ดีเลยนะเด็กชานม”

 

“เซฮุนคิดถึงพี่จงอิน”

 

“พี่จงอินก็คิดถึงเซฮุน”

 

“เซฮุนรักพี่จงอินด้วย” ประโยคที่เด็กตัวขาวเปลางออกมาทำให้เขาชะงักทุกการกระทำ

 

“รักของพี่กับเซฮุนอาจจะไม่เหมือนกัน”

 

“ทำไม” เซฮุนผละตัวออกมา แต่มือยังอยู่ที่คอแกร่งเช่นเดิม ตาแดงๆกับริมฝีปากแดงๆนั่นมันทำให้จงอินต้องข่มอารมณ์

 

“พี่..”

 

“เซฮุนรักพี่จงอิน อยากอยู่กับพี่จงอิน อยากให้พี่จงอินแบบเมื่อกี้ อยากให้พี่จงอินพาไปนู่นไปนี่ อยากให้พี่จงอินดูแลเซฮุน อยากนอนหลับอยู่กับกอดพี่จงอิน อยากให้พี่จงอินยิ้มให้แบบเมื่อกี้ อยากให้พี่จงอินมองเซฮุนคนเดียว เราไม่ด้ำอะไรผิด เซฮุนเป็นลูกคุณพ่อ แต่พี่จงอินไม่ใช่ลูกคุณพ่อ เหมือนกันมั้ยครับพี่จงอิน”

 

 ยิ้ม ตอนนี้เขากำลังยิ้มจนแทบแก้มแตกให้กับเด็กตัวขาวที่ยังคงส่งเสียงสะอื้นเป็นพักๆ

 

“เหมือนกันนะ แต่ขาดไปนิดนึง”

 

“?”

 

จงอินก้มไปฝังจมูกกับแก้มนุ่ม สูดกลิ่นเฉพาะตัวที่แต่ละคนจะมีจากเซฮุนสักพักใหญ่ๆก่อนจะผละออก เด็กตัวขาวยิ้มแก้มปริจ้องหน้าใบหน้าคมโดยไม่สบตา

 

“อยู่ในความเหมือนของเซฮุนมั้ย?”

 

“ขาดอีกอย่างนึงครับ” พูดจบริมฝีปากจิ้มลิ้มก็ประทับลงมากับริมฝีปากของเขา เป็นเพียงแค่ปากแตะปาก แต่ก็ทำให้จงอินตกใจไม่น้อย เขาออกแรงดันคนตัวขาวก่อนจะจ้องหน้าจริงจัง

 

“เคยทำกับใคร?”

 

“เปล่านะ แค่เคยเห็นในทีวี คนรักเขาจะทำแบบนี้ไม่ใช่หรอ...” คำตอบแบบขลาดอายนั่นยิ่งทำให้เขาอยากจะฟัดเด็กตรงหน้าจริงๆ แต่คงต้องยั้งร่างกายเพราะยังไงเซฮุนก็ยังเด็กอยู่ดี  มือแกร่งจับคางเล้กนั่นส่ายไปมาแล้วลุบผมนุ่มๆ ตาหยีๆเพราะเซฮุนยิ้มมันน่ารักมากๆสำหรับคิมจงอิน

 

“ไม่ไปกับสองเด็กนั่นแล้วหรอ”

 

“ไม่ไปแล้วจะอยู่กับพี่จงอิน”

 

“หึ....”

 

“จะไม่กลับไปกับชานยอลแล้วด้วย จะอยู่กับพี่จงอิน”

 

“เอางั้นเลย”

 

“ใช่ ถึงไม่ให้อยู่ก็จะอยู่ ไม่ให้ไล่ด้วย พี่จงอินห้ามไล่เซฮุนนะ” ร่างเพรียวกระชับแขนที่โอบรอบคอเขาให้แน่นขึ้น นั่นทำให้หน้าขาวๆเข้ามาแทบจะชิดกัน  จงอินหมดความอดทนกับเด็กตัวขาวนี่จริงๆแล้วครับ แขนแกร่งรัดเอวบางให้แนบชิด จมูกเขาคลอเคลียอยู่กับจมุกจิ้มลิ้มของเซฮุนพร้อมกับดันตัวให้คนในอ้อมแขนพิงอยู่กับกำแพง เบียดริมฝีปากลงริมฝีปากเล็กละเลียดริมฝีปากตัวเองค่อยๆดูดไปตามสัมผัสนุ่มหยุ่น ก่อนจะขบริมฝีปากล่างให้เผยออกแล้วเด็กตัวขาวก็ดันรู้งานซะด้วยสิ

 

จงอินส่งลิ้นร้อนค่อยรุกล้ำในโพรงเล็กๆที่เวลากินข้าวจะชอบยัดๆจะแก้มป่อง  ลิ้นเล็กที่หลบสัมผัสด้วยความไม่เคยยิ่งทำให้เขาได้ใจ ทุกอย่างเป็นไปด้วยความเบาหวิว อ่อนโยนจนทำให้ใจของเซฮุนรู้สึกไหวๆอยู่ทุกครั้งที่รับรู้ถึงสัมผัสของลิ้นร้อนที่อยู่ในโพรงปากของเขา จงอินค่อยๆถอดลิ้นออกจากโพรงปากเม้มริมฝีปากอย่างหมันเขี้ยวอีกรอบก่อนจะผละออกมา

 

“ไม่ให้ไปไหนแล้วนนะ”

 

“เหมือนกันครับผม”






นี่อัลไล!! ทำไมมันหวานงี้อ่ะ

แต่งได้ไงฉัน อารมณ์ชั่ววูบในการฟินไคฮุน คู่นี้เขาดูน่ารักน่าชัง

น่าอิจฉาชริงๆค่ะ คึคึ

(ได้ข่าวว่ายังเคลียชอ๊ตฟิคอีกเรื่องไม่จบ)

แหะๆ  อ่านอันนี้กันก่อน เนอะ เนอะ

รู้สึกฟิน เล็บจิกหมอน  ยังไงเม้นน้าาาาา

ขอกำลังใจน้าาา เม้นน้าาาา

รักน้าาาา  (อันนี้ใครต้องการบ้าง)

ขอบคุณค้าบบบบ


25580717  @00:26

By  หน้านิ่ง.





  CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #80 Boody_Marry (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 20:55
    เลอค่าาาาา คือหวานไกลไปดาวพลูโตเลยแกรรร
    #80
    0
  2. #79 Est-1705 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 19:47
    ชอบบรรยากาศในร้านมากเลยค่ะ
    ชานมๆ อ่านแล้วหิวเลย T-T
    #79
    0
  3. #77 eve_popparazzi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 00:08
    น่ารัก>< อยากจะบอกน้องน่ารักมาก แนวแบบจิ้มลิ้มอ่ะแก~ โอ๊ย
    #77
    0
  4. #76 lonermatch (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 22:04
    อู้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย~ น้ำก๊วยเตี๋ยวที่ว่าหวานยังยอมแพ้ พี่งินกับน้องงึน ตั้ลร้ากกกกกกกกกกกส์
    #76
    0
  5. #75 CHANNii (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 20:40
    หวานมาก
    #75
    0
  6. #74 gonjung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 17:15
    หวานมากๆ รักที่มีอุปสรรค์ แต่คู่แท้สุดท้ายก็ได้อยู่ด้วยกันอิอิอิอิอิ
    #74
    0
  7. #73 B'EAM (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 13:00
    หวานมดขึ้นแล้ว   -///- เขินนน
    #73
    0