FIC [OS/SF] "EXO" (Chanbaek Lubaek Kaihun Krishan Hanhun)

ตอนที่ 17 : /OS/ ลืม CHANBAEK.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 966
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ส.ค. 58





17 04 2010.

“อึดอัดมากมั้ย”

 

“...”

 

“กูขอโทษ กูก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้”

 

“...”

 

“เดี๋ยวมึงก็ไม่ต้องอึดอัดแล้ว สบายใจได้”

 

“ก็ดี”

 

“รู้มั้ย?  มึงบอกว่ามึงอึดอัด  กูก็อึดอัดเหมือนกัน”

 

“...”

 

 

“แย่ว่ะเหี้ย  มึงอย่าไปต่อยกับใครเขาอีกล่ะ  เจ็บมาคงหาคนทำแผลดีๆแบบกูไม่ได้แล้วนะ” ผมพูดเสียงกลั้วหัวเราะ ไอ้ชานยอลหันทำหน้ายุ่งๆใส่ผม

 

“เพ้อเจ้ออะไร มึงจะไปไหนหรือไง”

 

“เออ กูชอบเพ้อเจ้อจะตายมึงก็รู้”

 

“...”

 

“มึงยังเห็นกูเป็นเพื่อนอยู่มั้ยวะชานยอล”

 

“...”

 

“ทำไมมันห่างจังวะ  เหมือนกูกับมึงเป็นคนที่ไม่สนิทกัน  เหมือนกูเป็นคนนอก”

 

“...”

 

“...”

 

“โทษทีว่ะ กูไม่รู้จะตัวแบบไหน”

 

“มึงบอกจะไม่หนีกู  จะอยู่ข้างกูไง  มึงพูดทำไมวะไอ้เหี้ย”

 

“พอเหอะ  กูไม่อยากคุยกับมึงเรื่องนี้”

 

“ก็ว่างั้น ขอโทษอีกที  มึงเป็นเพื่อนคนนึงที่กูรักมากเลยนะเว้ย ถึงจะรู้จักกันแค่สองปี  กระตือรือร้นได้แล้ว กูจะพยายามเตือนมึงบ่อยๆ ถ้ากูทำได้    หิวข้าวว่ะ เหลืออีก 20 นาที กูไปหาอะไรกินดีกว่า มึงแดกไรมั้ย?”

 

“...”

 

“โอเค”  ผมลุกออกจากที่นั่ง  หันตัวเดินไปทางลงบันได  สูดลมหายใจเข้าที่สุดเท่าที่จำได้  แสบจมูกไปหมด  ไม่อยากร้องไห้

.

.

.

.

.

.

.

 

ผมอ่อนแออีกแล้ว 

 

บันไดขั้นสุดท้ายกลายเป็นที่พักพิงของผม  ไม่มีแรงจะเดินมันแย่

 

 

 

แย่ที่สุดเท่าที่เคยเจอในเรื่องแบบนี้

 

ผมเคยมีแฟน เคยเลิก  แต่มันไม่เห็นเจ็บเท่านี้เลย

 

 

ทำไมกัน

 

 

เจ็บไปหมด 

 

ไม่รู้ว่าเจ็บตรงไหน 

 

 รู้แค่ว่าเจ็บ

อยู่เฉยๆก็เจ็บ

 

ขยับก็เจ็บ

 

ยิ่งพูดก็ยิ่งเจ็บ

 

ยิ่งคิดยิ่งโคตรเจ็บ

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

จบสักที

 

ผมเดินออกจากโรงเรียน โดยบอกเฉินกับเทาแค่ว่าอยากกลับบ้าน 

 

น้าผมโทรมาบอกว่าเรื่องเรียบร้อย

 

เหลือแค่ทางโรงเรียนแจ้ง ให้ผมไปรับใบรับรองว่าจบ

 

ลาออก

 

ไม่อยู่มันแล้วโซลเนี่ย

 

ผมจะไปเรียนที่อื่น

 

ไม่ใช่เพราะเขาหรอก

 

แต่เพราะอนาคตผมต่างหาก

 

เรียนที่แคนาดาไม่ใช่ง่ายๆ มีคนเอาโอกาสมาให้

 

ก็ต้องคว้าไว้

 

เอามันเป็นที่พักผ่อนของตัวเองก็ดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 24 04 2010

 

"มึงไม่บอกกูตอนถึงแคนาดาเลยล่ะไอ้เหี้ยแบค"

 

"เออ ไอ้เหี้ย แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าไม่ต้องไปส่งมึงอีก"

 

"มึงไม่ต้องเลย  กูเสียใจมาก"

 

"ยังมีหน้ามาหัวเราะอีกนะ"

 

"เดี๋ยวๆ กูยังด่ามึงไม่เสร็จเลยไอ้แบค ไอ้แบค"

 

 

สองขายาวก้าวเข้ามาในห้อง คิ้วขมวดเมื่อเห็นเพื่อนสองคนนั่งตาแดงๆ   ชานยอลเดินเข้าไปหาแล้วตบไหล่ทักทาย

 

"ไม่เจอสองอาทิตย์ คิดถึงพวกมึงจัง" พูดแล้วส่งยิ้มกวนตีนๆให้พวกมันสองคน   แต่ก็ต้องหุบเมื่อได้การตอบสนองเป็นตาแดงๆและใบหน้าที่จะร้องไห้

 

"พวกมึงเป็นอะไรกันเนี่ย แม่ยัดขี้เถ้าให้กินหรอเพื่อน?"

 

"กูไม่เล่นไอ้ชานยอล" เสียงสั่นๆของเฉิน ทำเอาชานยอลตีหน้านิ่ง  มองมาทางเทาที่นั่งนิ่งจะร้องไห้แล่ ไม่ร้องแล่ 

 

"เออ โอเค งั้นพวกมึงเป็นอะไร"

 

"มึงยังไม่รู้หรอ?"

 

"รู้อะไร?"

 

"ไอ้แบคไง"

 

"ไอ้แบคทำไม" ชานยอลเริ่มขมวดคิ้วอีกครั้ง

 

"โห มึงโทรหาไอ้แบคเลย มึงกับมันยังทะเลาะกันอยู่ใช่มั้ย โทรไปง้อให้มันกลับมาเลย"

 

"ทะเลาะที่หน้า  ไม่ได้ทะเลาะกัน"

 

"รุ่นน้องกูบอกว่า วันสอบวันสุดท้ายของกลางภาคเห็นไอ้แบคร้องไห้ตัวสั่นอยู่ที่บันได"    เทาที่นั่งเงียบๆพูดขึ้นมา

 

"พวกมึงมีเรื่องอะไรวะ" เฉินถามพร้อมกับมองหน้าชานยอล  ตาโตฉายแววความกังวล  หันไปก็เห็นเฉินกับเทามองเพื่อเอาคำตอบ

 

"ไม่มี  ที่นี้มึงตอบกูบ้าง แบคฮยอนไปไหน?"

 

"แคนาดา ไอ้แบคไปเรียนต่อที่แคนาดาวันนี้"

 

 

 



----------------------------------------------------------------

 

 

เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารขึ้นเครื่องบิน เรียกให้ผมลุกจากเก้าอี้  มองหน้าจอที่กดพิมพ์ข้อความทิ้งไว้  ก่อนจะกดส่งแล้วปิดมือถือ  เจอกันตอนที่ทุกอย่างโอเคนะเมืองโซล

 

 

 

 

'ดูแลตัวเองดีๆ รักพวกมึง'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




20  06  2014


สองเท้าเล็กก้าวออกจากเก็ทอย่างไม่เร่งรีบ   โบกแท็กซี่บอกปลายทาง  แล้วหยิบเครื่องมือสื่อสารติดต่อหาอีกคน

 

(ฮัลโหล)

 

"ดีโอ เดี๋ยวส่งโลเคชั่นที่จัดมาด้วยนะ"

 

(ถึงเกาหลีแล้วหรอ?)

 

"ใช่แล้ว กำลังกลับบ้าน ตอนเย็นเจอกัน"

 

 (โอเค)

 

"อืม"

 

กดวางสายได้ไม่นาน เสียงเตือนข้อความเข้าก็ดัง  เป็นโลเคขั่นที่ดีโอส่งมา  

 

สี่ปีที่ไปอยู่แคนาดา ตอนแรกก็ยากหน่อยเพราะสื่อสารไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่พอไปเรื่อยๆก็เริ่มสนุกๆ

 

สนุกจน

 

รู้สึกอิ่มตัว และ...

 

เริ่มคิดถึงบ้าน

 

ตัดสินใจกลับมาเรียนต่อที่โซล เลยโอนตัวเองมาที่มหาลัยอี ซึ่งมันก็ไม่ยากเท่าไหร่  เพราะที่นู่นเขาก็ทำเกรดไว้ค่อนข้างดีทีเดียว

 

"จอดข้างหน้าเลยครับ"

 

รถแท็กซี่ค่อยๆจอดเทียบบ้าน  เขาจ่ายค่าโดยสารก่อนจะหิ้วทุกอย่างลงจากรถ  กดออดหน้าบ้านที่คุ้นเคย

 

"พี่แบคฮยอน!!!"

 

"ไง สุดสวย"

 

แบคฮยอนรับตัวเด็กผู้หญิงเข้ามาไว้ในอ้อมกอด  ก่อนเงยหน้าส่งยิ้มให้กับผู้หญิงที่หยุดยืนอยู่หน้าบ้าน   ผละกอดจากน้องสาวก็เดินไปกอดอีกคนทันที 

 

กอดที่คิดถึง

 

 

 

 

 

 

"ไปเรียนที่นู่นสนุกมั้ยพี่แบค"

 

"โคตรสนุกเลย อยากไปมั้ย?"

 

"ไม่เอาอ่ะ ถ้าพี่แบคไปด้วยโอเคนะ"

 

"พี่ไปด้วยแล้วใครจะอยู่กับแม่?"

 

"เอาแม่ไปด้วย!"

 

"ไม่เอาหรอก แม่ไม่อยากไป"

 

"โธ่ เออพี่ไม่ค่อยได้ติดต่อกับพี่ชานยอลหรอ?"

 

"ทำไมหรอ?"

 

"ก็พี่ชานยอลชอบมาถามว่าพี่สบายดีมั้ย"

 

"..."

 

"ไม่ได้ติดต่อกันเลยหรอลูก"

 

"ผมไม่ค่อยว่าง แล้วก็ไม่รู้จะติดต่อมันยังไง"

 

สี่ปีที่ผ่านมา ช่วยอะไรได้บ้างผมยังถามตัวเองอยู่  อาจจะแค่ทำให้ไม่ต้องอยู่กับความอึดอัด ไม่ต้องปิดบังใคร  ไม่ต้องทนอยู่กับการโดนเมิน

 

โทรศัพท์ของผมรีเซ็ตเครื่องเมื่อถึงแคนาดา  มีแค่เบอร์แม่  ไม่ได้ติดต่อกับใครในสองเดือนแรกที่ไป เข้าเดือนที่สามถึงมีสายจากเฉินและเทา และก็ติดต่อกันเรื่อยๆ แต่ก็นานๆที 

 

ส่วนชานยอล ก็ฟังจากพวกมันว่าเป็นยังไงบ้าง ไม่เคยได้คุยกัน

 

ช่วงเข้ามหาลัยทุกคนคงยุ่งๆเลยขาดการติดต่อไปสักพักใหญ่  จนมาเจอดีโอที่บล๊อคเว็บนึง ติดต่อกันผ่านทางนั้น  และไม่มีคนรู้จนผมกลับมาที่นี่

 

"วันนี้กินอะไรดี?" คำถามของแม่ทำให้ผมหลุดจากความคิด   ส่งยิ้มแหยๆไปให้ ทำให้แม่หรี่ตามอง

 

"แม่กินตอนเย็นกันเลยครับ  แบคต้องไปงานเลี้ยงรุ่นคืนนี้ กะจะเซอร์ไพรส์พวกมันซะหน่อย"

 

"อะไรกัน กลับมาก็หาเพื่อนเลย"

 

"โธ่ แม่ครับเดี๋ยวพรุ่งนี้แบคจะรีเควสอาหารจานเด็ดแน่ๆ  แม่เตรียมฝีมือไว้เลย"

 

 



------------------------------------------------------------------






 

เสียงดังจากบ้านหลังใหญ่ทำให้ผมยิ้มออกมา

 

ทุกคนจะดีใจมั้ยที่เจอผม

 

จะจำผมได้มั้ย

 

ไอ้เฉินกับไอ้เทาต้องด่าผมแน่ๆ

 

ครืด~

 

"ฮัลโหล อยู่หน้าบ้านน่ะ"

 

 (โอเค เดี๋ยวออกไปรับ /ไปไหนวะดีโอ/  ไปเอาของขวัญ"

 

"อ่า"

 

ผมตัดสายจากดีโอ ไม่นานก็เห็นผู้ชายตาโปนๆวิ่งมา

 

"ไม่สูงขึ้นเลยหรอวะดีโอ"

 

"มึงสูงขึ้นตายเลยแบคฮยอน"

 

"ฮ่ะๆ  กูเป็นของขวัญตั้งแต่เมื่อไหร่"

 

"ตอนนี้แหละ ไปเร็วๆ"

 

ดีโอลากผมมาอยู่หน้าห้องที่จัด  มาเกือบหมดเลยถ้าประมาณจากสายตา เลี้ยงรุ่นปีนี้จัดกันบ้าน ซูโฮ ประธานนักเรียนสุดเนี้ยบของสายชั้น

 

ดีโอจูงผมตามหลังมันมาเรื่อยก่อนจะหยุดเมื่อถึงกลุ่มใหญ่ของห้องผม

 

"พวกมึงๆ พาของขวัญมาส่ง" ดีโอพูดจบผมก็โผล่หน้าออกไปกับยิ้มที่จะทักทายพวกมัน

 

"ไอ้แบคค!"

 

เฉินกับเทาเป็นคนแรกที่เดินมาหาผม ก่อนที่คนอื่นจะผลัดกันทักทาย

 

"ไม่ติดต่อกันเลยนะสัส ไม่เห็นกูเป็นเพื่อนแล้วดิ"

 

"โห ไม่เห็นมึงเป็นจะให้ไปเห็นใครวะครับเพื่อนเฉิน เพื่อนเทา คิดถึงมึงที่สุดอ่ะ"

 

"คิดถึงมึงเหมือนกันนน"

 

กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่สามคนสักพัก ก็ผละออกจากกัน  เฉินยังมาจับตามเนื้อตามตัวแล้วบ่นนู่นบ่นนี่

 

 

 

"แบคฮยอน"

 

ผมหันตามเสียงเรียก รอยยิ้มค้างอยู่บนหน้ากลายเป็นหน้ากากอีกครั้ง

 

"ไอ้ชานยอล"

 

"ไง ไม่เจอตั้งนาน เตี้ยเหมือนเดิมเลย"

 

"มึงก็เหมือนกัน หูกางเหมือนเดิม"

 

ครืด~

 

โทรศัพท์ที่อยู่ในมือผมสั่น ทำให้บทสนทนาหยุดอยู่แค่ผมขอออกมาข้างนอก

 

 

 

 



















"ครับแม่ รู้เรื่องครับ"

 

กดวางสาย กะจะหันกลับเข้าไปในงานแต่คิดอีกทีผมว่าอยู่ข้างนอกดีกว่า

 

พอเจอจริงๆ กลับวางตัวไม่ถูกซะงั้น

 

บางทีชานยอลอาจจะลืมแล้วก็ได้

 

 

 



"เรียนที่แคนาดาเป็นไงบ้างวะ" ผมหันไปมองคนมาใหม่   คนตัวสูงค่อยๆเดินมายืนหน้าผม ทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้น

 

"ก็ดีว่ะ ได้เงินเยอะดี"

 

"?"

 

"ก็เรียนไม่หนัก กูเลยมีเวลาทำงานเยอะ"

 

"มึงบอกว่ากูไม่เห็นมึงเป็นเพื่อน แต่กูว่าเหมือนมึงจะไม่เห็นกูเป็นเพื่อนมากกว่า"

 

"...."

 

"ไม่ติดต่อกูเลยเพื่อนที่ไหนเขาทำกัน"

 

"กูขอโทษว่ะมึง มือถือกูมันรีเซ็ตเครื่อง กูจำอะไรของใครไม่ได้"

 

"ที่หนีไปเพราะกูใช่มั้ย"

 

ผมนิ่งไปกับคำถามของชานยอล

 

 อยากตอบว่าใช่แต่มันก็ไม่ทัังหมด เพราะสี่ปีมันแทบจะช่วยอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

 

ยังคิดถึงอยู่ตลอด

 

"หลงตัวเองไปแล้วครับเพื่อน  อนาคตกูค้าบบ อนาคต.."

 

"แล้วกลับมาทำไม ไอ้เฉินบอกมึงโอนมาเรียนที่มหาลัยอี"

 

"กูคิดถึงบ้านไม่ได้ไง?"

 

"คิดถึงกูบ้างป่ะ?"

 

ผมเงยหน้ามองมัน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นว่าชานยอลไม่ได้ทำหน้าตาจริงจัง

 

"คิดถึงมาก คิดถึงมึงที่สุดเลยเนี่ย" ผมพูดแล้วลุกขึ้นกระโดดกอดคอมัน  ชานยอลกอดกลับแล้วอุ้มผมหมุน

 

"มึงไม่อยู่ไม่มีใครทำแผลให้กูเลย กูต้องนั่งทำเอง"

 

"ยังไม่หยุดมีเรื่องกับคนอื่นหรอมึง"

 

"ก็กูมันอารมณ์ร้อน"

 

"ถุย อย่ามาควายครับชานยอล" ผมมองค้อนส่งให้มัน ก่อนที่เราจะหัวเราะใส่กัน  

 

ชานยอลยังเหมือนเดิม  มีสเน่ห์เหมือนเดิม

 

ให้ตายสิ

 

ผมรู้สึก....อีกแล้ว

 

"แบคฮยอน"

 

"หือ?"

 

ผมหันไปเลิดคิ้วใส่มันก่อนจะหลับตา เมื่ออยู่ดีๆมันก็พุ่งเข้ามากอด  ใบหน้าหล่อๆของมันซุกอยู่ที่ไหล่ผม

 

"คิดถึงมึงมากเลยรู้มั้ย"

 

"เป็นเหี้ยอะไรเนี่ยห้ะ? ฮ่ะๆ"

 

ผมกำลังเกร็ง

 

"...."

 

"กูก็..."

 

พูดออกไปจะดีมั้ย?

 

"..."

 

"คิด... คิดถึงมึงมากเหมือนกัน"

 

ผมยกมือขึ้นก่อนตอบ  ชานยอลส่งเสียงหัวเราะเบาๆก่อนจะผละออกแล้วเอื้อมมือมาโอบบ่าผม

 

“กูจะมีคนมาจำจี้จำไชเหมือนเดิมละ”

 

“ไม่หรอก กูไม่อยากให้มันแย่”

 

“กูชอบการจำจี้จำไชของมึงว่ะ   ไปเหอะเข้างานๆ”  พูดจบก็หมุนตัวไปทางเข้าบ้าน โดยที่มือนั่นยังโอบผมอยู่

 

ขอพูดอีกรอบ

 

สี่ปีไม่ได้ช่วยอะไรเลย

 

ผมยังหวั่นไหว

 

ผมจะไม่เสียใจอีก

 

แค่นี้แหละ ผมมีความสุขแล้ว

 

ยืนยาวแบบเพื่อนนี่แหละ

 

จะได้ไม่ต้องกลัวว่าคนๆนั้นจะหายไปไหน

 













ฟิคชั่ววูบ
ทั้งๆที่ยังดองอีกเรื่องอยู่
55555555
เรื่องมันเศร้า ขอนมนึงกล่อง (แอลกอฮอล์ไม่ดีนะจ๊ะ)
คิดว่าทุกต้องตกอยู่ในสถานะไหนสถานะนึงแน่ๆ


25580614   @19.10
By หน้านิ่ง

SQWEEZ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #65 gonjung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 20:47
    น่าสงสารอ้าาาาาาาา
    #65
    0
  2. #64 MonaMoO~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 11:11
    สงสารแบคฮยอนนนนT..T ทรมานมากๆเลย
    #64
    0