FIC [OS/SF] "EXO" (Chanbaek Lubaek Kaihun Krishan Hanhun)

ตอนที่ 10 : /OS/ ไม่ได้รัก HANHUN.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 มี.ค. 58







HANHUN.




 

"เรียกชื่อพี่หน่อยสิเซฮุน"  เสียงหอบเพราะความเหนื่อยพูดใส่หูคนข้างล่าง พร้อมกับขยับท่อนล่างของตัวเองขึ้นลงตามจังหวะ มือขาวลูบไล้ไปตามเอวบางผิวเนียนเหมือนน้ำนม ที่ตอนนี้มีรอยดูด รอยกัด รอยขบจากคนที่ขยับร่างกาย


"พี่ลู่หาน... อ๊าา เบาๆหน่อย อื้อออ"เมื่อได้สิ่งที่ต้องการ ลู่หานก็เริ่มจังหวะให้เร็วขึ้นอีกครั้ง โครงหน้าหวานก้มลงไปไซร้ซอกคอขาว ริมฝีปากเลื่อนขึ้นมาขบเม้มที่ลาดไหล่บาง เร่งจังหวะให้รุนแรงอีกครั้ง ก่อนจะผ่อนจังหวะและปล่อยในตัวอีกคน แยกตัวออกก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างอ่อนแรง เซฮุนเขยิบกายออกมา จัดผ้าห่มให้คนที่นอน ยันกายลุกขึ้นจากเตียง เข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย เอาน้ำสีขาวขุ่นของอีกคนออกจากตัว
.
.
.
.
.
.
.
.

.

.

.

.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ครืด~


แรงสั่นจากเครื่องมือสื่อสาร กระทบกับโต๊ะไม้บนหัวนอน เกิดเสียงจนทำให้คนที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มหนารู้สึกตัว มือขาวควานหยิบมือถือขึ้นมาดูชื่อที่โทรเข้า กดรับเปล่งเสียงอ่อนโยนให้ปลายสาย แบบที่เขาไม่เคยได้รับ เพราะภายในห้องที่มีคนสองอยู่เงียบสนิทมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากา ทำให้เซฮุนได้ยินเสียงของปลายสายทะลุออกมาด้วย


"ว่าไงครับเฟิง"


(ลู่เก่อ อยู่ไหน)


"อยู่ห้องเพื่อนครับ เฟิงอยู่ไหน?"เมื่อรู้สึกว่าคนที่ตอนแรกนอนอยู่ข้างกายลุกขึ้นนั่ง เซฮุนก็แกล้งขยับตัวพลิกกายมากอดอีกคน 


(อยู่ร้านลองเสื้อ ม๊าพามาลองชุด)


"ชุดแต่งงานของเราใช่ป่ะ?"


(ใช่แล้ว เห็นชุดแล้วเพลียเลย ดูใส่ยากมาก)


"อยากเห็นแล้วสิว่าจะสวยขนาดไหน?"


(ถ้าเก่ออยากเห็นเดี๋ยวเฟิงส่งรูปชุดไปให้ก็ได้)


"หมายถึงเราต่างหากล่ะ เฟิง.."เซฮุนเผลอจิกเล็บลงบนผิวของอีกคน ลู่หานสะดุ้งส่งตาแข็งมองร่างบางที่กอดเอว ก่อนจะลุกออกจากที่นอน พูดอีกสองสามประโยคส่งให้ปลายสาย แล้ววางมือถือลงกับโต๊ะ หายเข้าไปในห้องน้ำสักพักก็เดินออกมาในสภาพที่แต่งตัวเสร็จแล้ว เซฮุนลุกขึ้นนั่งมองร่างตรงหน้าที่ยืนเซ็ตผมอยู่น่ากระจก


"พี่จะไปแล้วหรอ?"


"ใช่"น้ำเสียงห้วนถูกส่งกลับมา มือบางกำผ้าห่มที่คลุมท่อนล่างแน่น น้ำใสเอ่อคลอที่ตาเศร้า 


"หึ ดีเนอะแค่เด็กนั่นโทรมากริ๊งเดียว พี่ก็ไปหาเลย"เก็บเสียงให้ไม่สั่น ส่งคำพูดเหน็บตอบกลับไป


"แน่นอนอยู่แล้วเฟิงเป็นเจ้าสาวของฉัน"ลู่หานตอบกลับมาในท่าทีสบายๆ จัดเสื้อผ้าให้อยู่ทรง หยิบมือถือเตรียมจะเดินออกจากห้อง เซฮุนลุกออกจากเตียงทันที เดินไปดักอีกคนโดยที่เรือนร่างยังเปลือยเปล่า ปรากฏให้เห็นรอยจ้ำแดงๆ ที่เกิดจากบทรักเมื่อคืน ที่คนตรงหน้าทำเอาไว้ ร่างบางเดินเข้าหาคนหน้าหวาน เบียดกายเข้าไปเสียดสีกับร่างอีกคน

"พอแล้ว พี่ไม่ได้อยาก"


"แต่ผมอยาก..."


"ไม่!" ลู่หานผลักร่างบางลงเตียง สายตาเหยียดถูกส่งให้กับเซฮุน ก่อนจะก้าวขาออกไปจากห้อง 


"โธ่เว้ยยย" หมอนสามสี่ใบถูกขว้างเพื่อระบายอารมณ์ของเขา น้ำตาที่ไหลลงอาบใบหน้าสวย แต่ไม่มีเสียงสะอื้นใดๆออกมา จะพูดว่าแค้นก็แค้น แต่ก็รัก แต่ก็ยอม

 

 

 

 

 

 

 

 

 










 

 

 

 

 

 

 

หลังจากจมกับความเสียใจที่ถูกอีกคนหยิบยื่นให้แล้วเขาก็รับไว้อย่าง เต็มใจ เซฮุนออกมาเดินห้างใหญ่กลางกรุง ก่อนจะไปสะดุดกับคนคุ้นเคย ขาก้าวไปไวกว่าความคิด ร่างบางเดินมาหยุดตรงหน้าลู่หาน อีกคนดูตกใจกับการมาของเขา แต่ก็ต้องละความสนใจเมื่อได้ยินเสียงจากอีกคนเรียก


"ลู่เก่อ ลองตัวนี้ๆ"ผู้หญิงที่มีส่วนสูงเกือบเท่าลู่หาน เอาเสื้อมาทาบลงกับตัวคนหน้าหวาน


"ตัวมันใหญ่ไปป่าวเฟิง"


"พนักงานบอกมีไซส์เก่อ กำลังจะเอามาให้ เฟิงเลยเอาตัวนี้มาทาบก่อน เก่อชอบมั้ย?"


"ถ้าบอกไม่ชอบมีหวังเด็กแถวนี้ได้หน้างอแน่ๆ"


"เว่อร์ เฟิงไม่ได้งี่เง่าขนาดนั้นสักหน่อย"


"ล้อเล่นครับล้อเล่น ใครมาว่าเจ้าสาวพี่ไหนๆ"ลู่หานวางมือบนหัวของหญิงสาวโยกไปมา แววตาความอบอุ่นถูกส่งให้หญิงสาว

 

ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของร่างบางที่ยืนมองเหม่อจนเผลอเดินถอยหลัง ไปชนราวผ้าเสียงดังลั่นเรียกความสนใจได้เป็นอย่างดี รวมถึงคนสองคนที่อยู่ในสายตาเขาก่อนหน้านี้ 


"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"หญิงสาวที่คอยเป็นทำร้ายหัวใจเขา เดินเข้ามาถาม มือเล็กแตะลงบนแขนเรียกสติ เซฮุนจ้องเธอตาเขม็ง สะบัดแขนที่มือเล็กแตะออก


"ไม่เป็นไร ผมขอโทษด้วยนะครับ"ตอบกลับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร ก่อนจะหันไปโค้งขอโทษให้กับพนักงานในร้าน 


"ไปเถอะครับเฟิง"ลู่หานมองเขาไม่วางตา ก่อนจะส่งยิ้มละมุนให้หญิงสาว


"เดี๋ยวก่อนดิ่เก่อ เสื้อล่ะ"


"เก่อไม่อยากอยู่ร้านนี้แล้วครับ ไปนะ"พูดน้ำเสียงออดอ้อน พร้อมกับประสานมือตัวเองเข้ากับมือเล็ก จุงออกจากร้าน เซฮุนทำได้แค่มองมือทั้งสองที่ประสานกันเดินหายไป น้ำตาพานจะไหลอีกรอบ ขาเรียวเลยเดินออกจากร้านเสื้อผ้า แล้วตรงกลับบ้านทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงตะกุกตะกักภายในห้องทำเอาร่างบางที่เผลอจากความเหนื่อยล้า ลืมตาตื่น เห็นแผ่นหลังคุ้นตา ร่างบางก็ลุกจากเตียงเดินไปสวมกอดเต็มรัก 


"พี่มาหาผมแล้ว ผมคิดถึงพี่มากเลย"


"แต่ฉันไม่ได้คิดถึงนาย ปล่อย"คำพูดของลู่หานทำหัวใจของร่างบางฟีบลงทันที ยิ้มเยาะให้กับตัวเอง คำตอบแบบนี้มันก็ถูกแล้ว


"แต่พี่มาหาผมนี่ วันนี้นอนกับผมนะ"แขนที่กอดคนหน้าหวาน รัดแน่นขึ้นอีก


"เปล่า ฉันแค่มาเก็บของ"


"เก็บของ? เก็บของทำไม"ลู่หานยัดเสื้อตัวสุดท้ายเข้ากระเป๋า ก่อนแกะมือที่กอดรัดเอวออก หันมาเผชิญหน้ากับเซฮุน ที่เริ่มมีน้ำตาเอ่อ


"อาทิตย์หน้าฉันแต่งงาน แล้วก็จะไม่มาที่นี่อีก"


"ไม่ได้! พี่โกรธผมใช่มั้ย ผมขอโทษผมจะทำอีกแล้ว ผมจะไม่ไปให้พี่เห็นหน้าเวลาอยู่กับผู้หญิงคนนั้น ผมขอร้องล่ะ?"เซฮุนพุ่นเข้ากอดเอวลู่หาน เสียงสะอื้นพร้อมกับคำพูดอ้อนวอน

 "เซฮุนปล่อย!"


"ไม่! ขอร้องล่ะ ผมขาดพี่ไม่ได้...ฮืออ"ร่างบางปล่อยโฮ ทั้งทีโอบแขนยังกอดเอวลู่หานแน่น 


       ไม่มีทาง เขาอยู่ไม่ได้แน่ๆ ถ้าไม่มีผู้ชายคนนี้


"ปล่อยเซฮุน ฉันบอกนายแต่แรกแล้ว ว่าฉันกับนายมันได้แค่นี้ ฉันต้องแต่งงาน และฉันรักเฟิง ไม่ได้รักนายเซฮุน"


"ผมไม่ได้ขอให้พี่มารักผม แต่พี่อย่าทิ้งผม ได้โปรดเถอะครับ ขอร้อง"เสียงแหบสั่น เว้าวอนอย่างไม่ยอมแพ้   ลู่หานพ่นลมหายใจสุดท้าย แล้วแกะมือบางที่กอดเอวออก ก่อนจะผลักร่างบางไปกองที่พื้น


"ไม่มีทาง! มันหมดแล้วเซฮุน ฉันต้องแต่งงาน นายได้ยินมั้ย ต่อจากนี้ฉันกับนายจะไม่รู้จักกันอีก นายจะไม่รู้จักคนที่ชื่อลู่หาน และฉันก็ไม่รู้จักนาย พี่ขอร้องล่ะ ลืมมันไปซะ!"พูดจบลู่หานก็ยกกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากห้อง โดยไม่ลืมวางกุญแจ ที่เขาเคยให้ไว้วางอยู่บนโต๊ะ มันเป็นสัญญาณที่บอกว่า จะไม่กลับมาอีก

หัวใจเขาแตกสลายตั้งแต่คนที่เขารักมากพูดคำว่าไม่รู้จักกันอีก น้ำตาเป็นสายพร้อมเสียงร้องไห้อย่างหนักดังอยู่ในห้อง เสียงสะอื้นที่แทบจะขาดใจ ร่างบาง ที่สั่นตามแรงสะอื้น นั่งกอดเข่าพิงผนังอย่างหมดแรง 


     คนบางคนเขาคิดว่าการลืมใครสักคนมันง่ายขนาดนั้นเลยรึไง...แน่สิ ก็คนที่รักมันเราไม่ใช่เขานี่















งงกันมั้ยคะ?
เนื่องจากไรท์เตอร์มองพี่หานเป็นคนแมนของจริงค่ะ
ถึงหน้าพี่หานจะไม่เต็มใจเลยก็ตาม แต่ยังพี่หานก็แมนค่ะ
ชอบไม่ชอบยังไง เม้นบอกหน่อยนะคะ 
อยากให้แต่งคู่ไหน ลองเม้นบอกได้น้าา
ถ้าแต่งได้จะแต่งให้ค่ะ
ขอบคุณค้าบบบบ


25571218 @22:09

by หน้านิ่ง.


© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #148 wildchildinla (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 09:51
    สงสารน้องฮุน
    #148
    0
  2. #147 wildchildinla (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 09:51
    อิพี่ลู่คนเลว
    #147
    0
  3. #55 gonjung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 15:47
    ง้าาาาาาสงสารฮุนพี่หานเลว
    #55
    0
  4. #26 [ 김세현 ] (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 08:38
    ทำไมฮุนฮานต้องไม่สมหวังง่าาาาาา
    #26
    0
  5. #21 MonaMoO~ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 14:58
    พี่ลู่ทำร้ายจิตใจเซฮุนของเค้าาาTT
    #21
    0
  6. #19 CHANNii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 16:07
    น้ำตาจะเล็ด
    #19
    0
  7. #18 hunhan9477 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 22:40
    ไรท์ ทำไมมันเศร้าอย่างนี้ สงสารเซฮุน ฮืออ T^T
    #18
    0