FIC [OS/SF] "EXO" (Chanbaek Lubaek Kaihun Krishan Hanhun)

ตอนที่ 1 : /OS/ Chanbaek "ขอโทษ"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    15 พ.ค. 59




:;CHANBAEK.....
:;ได้แรงบันดาลใจจากเพลง 12:30 - BEAST
:;ยังไงลองฟังเพลงดู อาจจะได้ฟิลกว่านี้
:;ฝากติชมด้วยนะคะที่รัก :P
:;ขอบคุณคร้าบบบ

 





















































Nothing stays the same.

.

.

.

.

.

.

.

.

“ชานพรุ่งนี้วันเกิด เราไปทะเลกันนะ ไม่ได้ไปมานานแล้วคิดถึง....”


“พรุ่งนี้ผมไม่ว่าง”มือขาวที่จับบนบ่าคนรักค่อยๆร่วงไปข้างลำตัว แบคฮยอนมองคนตัวสูงที่ตอนนั้นเอาแต่สนใจกับกองกระดาษม้วน ถือดินสอวาดเส้นโครง พร้อมเขียนตัวเลขตรงนี้ที ตรงนั้นที


“ไม่ว่าง?”เขาทวนคำพูดเบา น้ำร้อนๆรื้นออกมาที่ขอบตา


“ใช่ พรุ่งนี้ผมต้องเอาแบบไปให้ลูกค้าดู”ร่างสูงตอบอย่างไม่ใส่ใจ มือขาวกำแน่นดวงหน้าหวานพยายามข่มอารมณ์โกรธ หายใจเข้าเพื่อไม่ให้น้ำตารื้นออกมา


“งั้นชานเอางานไปให้ลูกค้าดูก่อนแล้วเราค่อยไปก็ได้”


“ไม่ พรุ่งนี้ผมไม่ว่างก็คือไม่ว่างเข้าใจมั้ยแบค”ร่างสูงเริ่มหัวเสีย กระแทกดินสอลงบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะหมุนเก้าอี้มาหาคนรักของตัวเอง


“ไม่เข้าใจ พรุ่งนี้วันเกิดเรานะชาน ไปกับเราหน่อยไม่ได้หรอ เย็นๆก็ได้”มือขาววางบนบ่าแกร่งออกแรงบีบเบาๆ แต่ก็โดนสะบัดออก ชานยอลยืนขึ้นเต็มความสูง ใบหน้าหล่อแสดงออกอย่างเห็นได้ชัดว่าเขากำลังหงุดหงิด


“จะงี่เง่าไปถึงไหนวะ เกิดปีเดียวหรือไง เดี๋ยวปีหน้าก็เกิดไม่ใช่หรอไง”เสียงห้าวตะโกน พร้อมกับขว้างหมวกที่ตัวเขาเองชอบใส่เพื่อปกปิดผมยุ่งๆลงพื้น แบคฮยอนค่อยๆนั่งชันเข่าพิงกับโต๊ะทำงานของคนรัก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเงยหน้ามาสบตากับร่างสูงที่ยืนอยู่


“และถ้าปีหน้ามันไม่มีล่ะชาน”


“หมายความว่ายังไง จะตายแล้วหรอไง”คำพูดของร่างสูงทำให้เขานิ่ง น้ำตาเริ่มไหลอาบหน้า


“ชานเวลาของเรามันหายไปไหน ชานไม่มีเวลาให้เราบ้างเลยหรอไง”เสียงสั่นจากการที่พยายามจะข่มน้ำตา แบคฮยอนลุกขึ้น แขนขาวปัดทุกอย่างที่อยู่โต๊ะทำงานลงพื้น


“แบคฮยอน!!!!!!


“ทำไม! เวลาของชานมีแค่กับไอ้พวกนี้ เคยนึกบ้างมั้ยว่างชานมองไอ้พวกกระดาษบ้านี่มากกว่ามองหน้าเราอีกน่ะ ฮึก”


“เลิกงี่เง่าแล้วค่อยมาคุยกัน”ร่างสูงผลักเขาไปอีกทาง ก่อนจะก้มลงเก็บกระดาษมาวางไว้บนโต๊ะอย่างเดิม


“งี่เง่าหรอ? ใครกันแน่ที่งี่เง่า ใครกันแน่ที่คอยคิดว่าตัวเองถูกไปซะทุกอย่างทั้งๆที่โครตโง่เง่า!!!!!


“มันจะมากไปแล้วนะแบคฮยอน!!!!”มือแกร่งจับไหล่บางเข้าหาตัวก่อน จะผลักให้หลังคนรักชนเข้ากับผนัง


“มันไม่จริงหรอไง!!! ทนมาเยอะแล้วเหมือนกัน ในเมื่อมีคนรักแล้วเหมือนไม่มี ก็อยู่คนเดียวดีกว่า ไม่ต้องมีอะไรผูกมัดกับใครด้วย หึ”สายตาแข็งกร้าวถูกส่งมาสบตาเขา แบคฮยอนเปลี่ยนดวงหน้าสวยให้สงบนิ่งที่สุด เขาไม่ทนแล้ว ในเมื่อมันไม่ดีขึ้นมันก็ควรพอกับการให้โอกาส


“แค่นี้สินะ เชิญจะไปไหนก็ไป”ชานยอลปล่อยการเกาะกุม ก่อนจะแค่นยิ้มเดินกลับไปนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะทำงาน จับดินสอและทำงานเหมือนปกติ


“ตั้งใจทำงานล่ะ”แบคฮยอนพูดมือคว้าโทรศัพท์ของตัวเอง เดินออกจากห้อง นิ้วเรียวแตะมือถือโทรหาอีกคน โดยพยายามข่มอาการที่กำลังจะเกิดขึ้น



(ว่าไงแบคฮยอน)

“มา.....รับฉัน....หน่อยสิ”ปล่อยตัวเองนั่งลงหน้าห้อง มือควานหาสิ่งที่ต้องการ ก่อนจะส่งมันเข้าปากอย่าลวกๆ

(ได้ นายโอเคใช่มั้ย? ห้านาทีถึง แค่นี้)

สายตัดไปแล้ว  แบคฮยอนนั่งนิ่ง หลับตามือขวาสัมผัสสิ่งที่กำลังเจ็บปวดเหมือนกับการปลอบปะโลม










.

.

.
.
.
.
.
.

“แบคฮยอน!!! นายโอเคมั้ย แล้วทำไมมานั่งหน้าห้องแบบนี้”


“จบแล้วคยองซู เราเลิกกันแล้ว”ร่างอวบพูดเสียงแผ่วๆ จับมือคนที่ตัวเล็กกว่ามากุมไว้


“งะ....งั้นหรอ ไปเหอะ”คยองซูค่อยๆพยุงแบคฮยอนให้ยืนขึ้น ขากำลังจะก้าวไปจากหน้าห้อง แต่ก็มีเสียงประตูพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงที่ดูเหตุการณ์มาสักพัก


“หึ หาเรื่องทะเลาะ เพื่อที่จะเลิกกับฉัน ไปอยู่กับคนๆนี้สินะแบคฮยอน”เสียงห้าวพูดเหยีดมองคนสองคนด้วยสายตาหมิ่น คยองซูกำมือแน่น พุ่งเข้าหาคนที่ตัวโตกว่า แต่ก็ถูกแขนขาวคว้าตัวไว้


“อย่าคยองซู ไปเหอะ อย่าไปใส่ใจกับคนอย่างเขา”แบคฮยอนพูด ตาบวมแดงจากการร้องไห้สบกับตาแข็งของร่างสูงเป็นครั้งสุดท้าย ลากคนตัวเล็กให้เดินตาม คยองซูเดินตามแบคฮยอน ก่อนปากของเขาจะเปล่งคำพูดที่ทำให้ร่างสูงนิ่งไป


“นายต้องโดดเดี่ยว และเสียใจทั้งชีวิตชานยอล.....”

.

.

.

.

.

.

.
.

.

.

.



.

.

.

.


.

                คำพูดของคยองซูยังวนเวียนอยู่ในหัวเขา คยองซูพูดถูกทุกอย่าง เขาจะต้องโดดเดี่ยว และเสียใจไปตลอดชีวิต  ร่างสูงกระชับดอกคามีเลียที่ถูกสั่งให้จัดเป็นช่อปูเก้เล็กๆอย่างเบามือ ขายาวก้าวเดินขึ้นเนินไปตามทางเดิน ฤดูใบไม้ร่วงที่มีสายลมเย็นพัดผ่าน ใบไม้ที่ร่วงหล่นตามพื้นยิ่งกระตุ้นความรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นไปอีก  ขายาวค่อยๆย่อลงนั่งคุกเข่า หยิบช่อคามีเลียที่ใกล้จะแห้งออก และวางช่อดอกไม้ชนิดเดียวกันแต่มีสีสดกว่าไว้ที่เดิม โน้มตัวให้หน้าผากชนกับแผ่นหินเย็น ตาเศร้ามองชื่อที่ถูกสลักอย่างเว้าวอน ริมฝีปากค่อยๆประทับจูบไปที่ชื่อสลักอย่างหวงแหน  เขามันโง่เง่าแบบแบคฮยอนบอก เขาให้เวลาแต่กับความฝันของเขา จนลืมคนที่เป็นกำลังใจให้เขาตอนที่ทำความฝันของตัวเอง




“ผมขอโทษ ผมรักแบคนะ เบื่อประโยคนี้รึยัง ทนฟังมันหน่อยนะ เพราะมันมาจากใจของผมจริงๆ”
 

                หลังจากที่เขาเลิกกับแบคฮยอน ประมาณสี่เดือนเขาเจอกับแบคฮยอนโดยบังเอิญ  ร่างอวบดูซูบ  เขาอยากจะเข้าไปกอดจะแย่ ทั้งคิดถึง ทั้งอยากสัมผัส แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นผู้ชายที่ชื่อคยองซู สมองก็สั่งการให้เขาออกไปตรงนั้น  การเจอโดยบังเอิญผ่านไปหนึ่งเดือนเขาได้รับโทรศัพท์จากคยองซูว่าแบคฮยอนไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว แบคฮยอนเป็นโรคหัวใจ ร่างสูงอยู่ในอาการล้มทั้งยืน แบคฮยอนไม่เคยมีคนอื่น  มีแต่เขาเองที่โง่เง่า

   


จะงี่เง่าไปถึงไหนวะ เกิดปีเดียวหรือไง เดี๋ยวปีหน้าก็เกิดไม่ใช่หรอไง

และถ้าปีหน้ามันไม่มีล่ะชาน

หมายความว่ายังไง จะตายแล้วหรอไง




      น้ำตาร่วงกระทบกับกลีบดอกคามีเลีย เสียงสะอื้นที่แทบจะกลืนไปกับสายลม  2ปีที่เขาต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวกับความเสียใจของตัวเอง เขาถูกลงโทษแล้วจริงๆ เพราะมันทรมานทุกครั้งที่เขานึกถึง และเขาก็นึกถึงมันแทบจะทุกลมหายใจ











“ผมรักแบคนะ ผมขอโทษ.....”

 










언젠가 이별이 앞에 무릎 꿇을 시간

เมื่อไหร่ที่เราจบลง ก่อนที่ฉันจะคุกเข่าลงขอเวลานั้น

다시 우릴 따라 흐르게 거라 믿어 그렇게 거라 믿

ผมเชื่อว่าเราจะกลับมา ผมเชื่อว่าเวลาจะเดินอีกครั้ง

지금 보내지만 너를 보냈지만 모든 멈췄지…….

แต่เมื่อมองดูเวลา เมื่อผมมองดูคุณ ทุกอย่างก็เหมือนจะหยุดอยู่ตรงนั้น……







 


-ย้ายฟิค-
20141029 @14:20
by หน้านิ่ง.



© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

149 ความคิดเห็น

  1. #124 BABYzPCY (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 07:58
    เศร้าดี ชอบ ฮืออออ
    #124
    0
  2. #112 SrSmile (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 19:16
    ไรต์ทำเราร้อง ฮือออ โมโหชานจริงๆ
    #112
    0
  3. #98 Hennesy Xcn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 03:55
    โอ๊ย...เศร้ามาก....น้ำตาไหลอ่ะคือแบบ..ดีมากๆแต่งดีจนแบบเราน้ำตาไหล55555555
    #98
    0
  4. #45 gonjung (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 08:40
    แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเศร้ามากกกกกกกกกกกก
    #45
    0