OS|SF PD101 MISSION FIC

ตอนที่ 5 : M-2 花和山 (ดอกไม้กับภูเขา) {Minhyun x Seonho}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ธ.ค. 60

  



Mission 02 : Girl like girl. 
Title : 花和山(ดอกไม้กับภูเขา)
Pairing : Fem! Minhyun x Fem! Seonho
Rate : PG
Genre : 










            ในห้องเสื้อผ้าขนาดใหญ่ เหล่าผ้าแพรหลากสีที่พลิ้วไหวตามแรงลมสะบัดคาดกับร่างบอบบางที่ยืนอยู่ด้านหลังผืนผ้าสวยงามราวภาพวาด แม้มองผ่านความบางเบาของเนื้อผ้าก็ยังสัมผัสได้ว่าหญิงสาวที่อยู่หลังผืนผ้านั้นงดงามเพียงใด งดงามจนคนที่หยุดยืนมองอยู่พักใหญ่ต้องเอ่ยเรียกเพื่อเก็บภาพนั้นไว้เท่านี้ ก่อนที่จะสำลักความงามตาย

 


คุณหนูซานหง

 


เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำให้หญิงสาวที่กำลังง่วนกับการเลือกชิ้นผ้าแพรต้องเอี้ยวตัวหันหาต้นเสียง จนเมื่อดวงตาสบกันรอยยิ้มที่สดใสราวกลีบแรกของดอกไม้งามก็แย้มขึ้นอย่างทุกครั้ง

 


เหมยฮว่า!”

 


อย่าเสียงดังสิคะคุณหนู

 


ก็เราคิดถึงเจ้า หายไปไหนมา

 


 พูดจบคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคุณหนูก็เดินผ่านผ้าแพรผืนแล้วผืนเล่าฝ่ามาหาคนที่ตนเพิ่งบอกคิดถึงพร้อมกับสวมกอดอย่างรักใคร่ ด้านคนที่ถูกสวมกอดจากคนที่ตนเรียกว่าคุณหนูก็ไม่ได้นิ่งเฉย เรียวแขนขาวยกขึ้นโอบกอดร่างบางตรงหน้าเช่นกัน

 

 


          ใช่... เหมยฮว่าและซานหงเป็นคู่รักกันทั้งยังเป็นหญิงเช่นเดียวกันอีกด้วย  และด้วยความที่เป็นหญิงเหมือนกันจึงทำให้ทุกอย่างยากลำบากไปพอควร ทั้งคู่ต้องแอบคบหากันอย่างลับๆ ซานหงผู้เป็นถึงลูกเสนาบดีชั้นสูงมียศถาบรรดาศักดิ์ผิดกับเหมยฮว่าที่เป็นเพียงลูกสาวนางรับใช้ของครอบครัวซานหง  ทั้งคู่เป็นคู่รักที่จะมีโอกาสพลอดรักกันได้แค่ในที่ๆลับตาคนเท่านั้น อย่างเช่นห้องเสื้อผ้า ห้องเครื่อง และห้องนอน  เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นๆทั้งคู่จะได้เป็นเพียงคุณหนูและสาวใช้คนสนิท

 


แต่ถึงแม้จะยุ่งยากสักเพียงใด ทั้งคู่ก็ไม่เคยย่อท้อต่อความรักที่มีให้กันเลยสักนิด

 


 

เหมยฮว่าไปช่วยท่านแม่จัดห้องโถงใหญ่มาค่ะ ดูเหมือนว่าท่านพ่อของคุณหนูจะมีเรื่องแจ้งทุกคน

 


เอ๋ งั้นหรอ... แต่ช่างท่านพ่อเถอะ เจ้ามาแต่งตัวให้ข้าดีกว่านะ

 


รอยยิ้มที่แสนงดงามถูกส่งมาให้เหมยฮว่าอีกครั้ง  ร่างเปลืยเปล่าที่มีเพียงชุดชั้นในน้อยชิ้นกำลังเขย่งยื้อพร้อมทั้งกวาดเรียวแขนมาโอบเกี่ยวลำคอของสาวใช้คนสนิทไว้  และเพียงชั่วพริบตาเสื้อผ้าอาภรณ์ของเหมยฮว่าก็หายไปจนเหลือน้อยชื้นไม่ต่างกับคุณหนูของเธอ

 


ทั้งคู่ใช้เวลาในห้องเสื้อผ้าเกือบสองชั่วยาม  จนเมื่อได้ผ้าแพรสีสวยที่หยิบสุ่มๆเอาเพราะในขณะนั้นมีสาวใช้สามสี่คนเข้าไปที่ห้องเสื้อผ้ากะทันหัน จึงทำให้ไม่มีเวลาได้เลือกมากนัก ก่อนทั้งคู่จะออกมาอย่างปลอดภัยไร้ข้อสงสัยใดๆ         

 

 

 

 

 

 



 

           ทุ่งดอกไม้ขนาดพอเหมาะที่จะทำให้เดินเล่นได้อย่างไม่รู้จักเบื่อเป็นอีกสถานที่ที่เหมยฮว่าและซานหงเลือกในยามที่อยากจะใช้เวลาร่วมกัน  ทั้งคู่เดินจับมือกันแม้ตรงกลางจะมีแนวกั้นเป็นดอกไม้งามต่อกันเป็นทางยาว นิ้วเรียวของทั้งคู่กอดเกี่ยวหยอกล้อขูดเขี่ยกันไปมาอย่างสนุกสนาน  ทั้งเดินทั้งยิ้มให้กันไปตลอดทางอย่างมีความสุข  กลับกันหากภาพตรงหน้าเป็นคู่ชายหญิง คนที่ผ่านมาพบเห็นต้องเข้าใจว่าทั้งคู่เป็นคู่รักกันอย่างแน่นอน แต่ภาพที่ฉายอยู่ตอนนี้เป็นเพียงผู้หญิงสองคนที่สนิทรักใคร่กันตามประสาหญิงสาวทั่วไปจึงไม่มีใครมาตะขิดตะขวงใจสงสัยในความสัมพันธ์

 


เรามีความสุขมากเลยเวลาอยู่กับเจ้า

 


ซานหงเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่กำลังช่วยกันก้มเก็บดอกไม้แสนสวยที่บานสะพรั่งเบิกรับแสงแดดจากดวงอาทิตย์

 


เหมยฮว่าก็เหมือนกันค่ะ

 


เราจะรักกันตลอดไปเลยใช่ไหม? เหมยฮว่า

 


ค่ะ เหมยฮว่าจะรักคุณหนูตลอดไป ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนๆ

 

 


           คำสัญญาที่ออกมาจากปากสาวใช้คนรักทำให้ซานหงอดที่จะยกยิ้มกว้างอีกครั้งไม่ได้ สองมือเรียวยื่นออกไปโอบจับใบหน้าของสาวใช้แสนรักเอาไว้อย่างอ่อนโยน  ต้นหญ้าที่ขึ้นระคนมากพอที่จะบดบังร่างของคนทั้งสองได้ เมื่อดูรอบๆแล้วมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ คุณหนูซานหงที่ดูจะทนกับความน่ารักเอาใจใส่ของสาวใช้ตนไม่ไหว ก็ใช้โอกาสนี้ฝากรอยจูบไว้ที่ริมฝีปากงามที่ตนหวงแหนท่ามกลางทุ่ง ให้ดอกไม้เป็นพยานความรักของตนตรงนั้นเลย

 


คุณหนู... ถ้าใครมาเห็นเข้าจะทำอย่างไร

 


ก็ใครใช้ให้เจ้าพูดคำสัญญาแสนหวานแบบนั้นออกมากัน

 


เอาแต่ใจเสียจริง

 


เจ้าก็ตามใจเสมอ

 


บทสนทนาหยอดคำหวานยังคงเจื่อยแจ้วระหว่างทั้งคู่อยู่ไม่ขาด  แต่ไม่ทันไรระหว่างที่เหมยฮว่ากำลังจะทัดดอกไม้เข้าที่มวยผมของคุณหนูสุดที่รัก ดันมีเสียงของสาวใช้คนหนึ่งที่มาถึงเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ขัดเอาไว้เสียก่อน

 


คุณหนูซานหงคะ ท่านเสนาบดีให้มาเรียกทุกคนไปรวมกันที่โถงใหญ่ค่ะ

 


อืม เดี๋ยวเราตามไป

 

 

หลังจากสาวใช้คนนั้นออกไปซานหงและเหมยฮว่าก็จัดการเก็บข้าวของและดอกไม้ที่ช่วยกันเด็ดเพื่อเดินทางกลับไปที่บ้านตามคำสั่งของท่านเสนาบดีใหญ่ประจำบ้าน

 

 

 




 

เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ทุกคนก็นั่งอยู่พร้อมกันหมดแล้ว ซานหงเองจึงต้องแยกกับเหมยฮว่าเพื่อนั่งลงประจำที่ของตัวเอง

 

 


มากันครบแล้วใช่ไหม  ข้ามีเรื่องจะมาแจ้งให้ทุกคนรู้

 

 

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ตั้งใจฟังท่านเสนาบดีใหญ่ประจำบ้านแจ้งเรื่องสำคัญอย่างตั้งใจ

 

 

วันพรุ่งนี้ข้าจะส่งซานหง ไปคัดเลือกเพื่อเข้ารับการอภิเษกกับองค์รัชทายาท

 


ท่านพ่อ!”

 


ซานหงเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อเสียงดังด้วยความตะหนก ได้ยังไงกันจะให้ไปคัดเลือกเป็นชายาขององค์รัชทายาทงั้นหรือ ให้ตายเขาก็ไม่มีทางยอม ในเมื่อเขามีเหมยฮว่าอยู่แล้วทั้งคน

 


เจ้าต้องเป็นหน้าเป็นตาให้กับตระกูลเรา หรือเจ้ามีปัญหาอะไร

 


คือลูก...

 


ซานหงอ้ำอึ้ง อยากบอกผู้เป็นพ่อแทบขาดใจว่าตนรักกับสาวใช้คนสนิทอยู่ แต่หากทำเช่นนั้นนอกจากจะใม่ได้รักกันต่อไปแล้ว เหมยฮว่าอาจจะโดนเฆี่ยนจนตายเลยก็ได้

 


ซานหงเหลือบมองคนรักที่นั่งอยู่ปลายแถวของเหล่านางรับใช้ เหมยฮว่าเอาแต่นั่งก้มหน้าสงบนิ่ง เสี้ยวหน้าหวานที่มองจากมุมของซานหงช่างเศร้าเสียจนอยากจะเข้าไปโอบกอดแล้วพร่ำบอกว่ายังไงเราก็รักเจ้าคนเดียว

 


ลูก... งั้นลูกขอพาเหมยฮว่าไปด้วยได้ไหมเจ้าคะ

 


ตามแต่ใจเจ้า

 


ขอบพระคุณท่านพ่อ

 


งั้นไปเตรียมตัวได้แล้ว วันพรุ่งนี้จะได้เข้าวังพร้อมพ่อเลย

 

 

ทุกคนแยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่ตัวเอง ทุกอย่างดูวุ่นวายผิดปกติเนื่องจากต้องเตรียมสิ่งต่างๆให้พร้อมสำหรับการเดินทางเข้าวังของคุณหนูน้อยของบ้าน 

 

 

หน้าที่เก็บข้าวของส่วนตัวของคุณหนูตกเป็นของเหมยฮว่าอย่างไม่ต้องสงสัยเนื่องจากเป็นคนสนิทที่จะต้องติดตามไปด้วย

 


ซานหงนั่งมองเหมยฮว่าด้วยดวงใจที่เจ็บปวดและคิดว่าเหมยฮว่าเองก็คงเจ็บปวดไม่แพ้กัน

 


เหมยฮว่า...

 


เหมยฮว่าเมื่อเห็นว่าคุณหนูคนรักเอ่ยเรียกจึงยอมวางมือจากข้าวของที่กำลังเก็บใส่ห่อผ้าลง ก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างบอบบางที่นั่งทำหน้าเบื่อหน่ายอยู่บนเตียงนอน

 


เราไม่อยากไป

 


คุณหนูว่าอย่างเอาแต่ใจก่อนจะสวมกอดสาวใช้คนรัก ทั้งยังซบหน้าลงคลอเคลียกับอกแสนอบอุ่นของเหมยฮว่าราวกับเป็นหมอนนุ่มใช้พักพิงใจ

 


ไม่ได้หรอกคุณหนู

 


แต่เรา...

 


คุณหนูอาจจะไม่ถูกเลือกก็ได้ อย่าเพิ่งกังวลไปก่อนสิคะ

 


ถึงไม่ถูกเลือกก็ยังต้องเป็นสนมขององค์รัชทายาทอยู่ดี

 


เหมยฮว่าจะอยู่ข้างๆคุณหนูเสมอ…”

 


แต่เราไม่อยากเป็นของคนอื่นนอกจากเจ้า

 


คุณหนู... ฟังเหมยฮว่านะคะ เกิดเป็นหญิงก็ต้องคู่กับชาย เราเกิดมาเจอกันผิดที่ผิดเวลาไปเอง เหมยฮว่าอยากให้คุณหนูเข้าใจ ถ้าในภพชาติต่อๆไปเรายังมีบุญต่อกันอยู่เราคงได้รักกันอีก เชื่อเหมยฮว่านะคะ

 


ถ้าจะให้เกิดมาเป็นแบบนี้ก็ไม่ควรกำหนดมาให้เรารักกันสิ ทำไมฟ้าดินถึงใจร้ายนัก

 


งอแงอีกแล้วคุณหนู  เหมยฮว่าสัญญา... ว่าจะอยู่กับคุณหนูตลอดไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เชื่อเหมยฮว่าได้ไหม

 


อืม เราเชื่อเจ้าก็ได้

 


 ซานหงยอมเงยหน้าขึ้นจากอกของสาวใช้คนรักพลางส่งยิ้มหวานอย่างที่เหมยฮว่าเคยบอกว่าชอบนักหนาไปให้  เหมยฮว่าก็ไม่น้อยหน้าบรรจงกดจูบลงกับหน้าผากบางอย่างรักใคร่เพื่อย้ำเตือนคำสัญญาอีกครั้ง

 


คืนนี้นอนกับเรานะ

 


ได้สิคะ เหมยฮว่าจะกอดคุณหนูไว้ทั้งคืนเลย

 

 

 







 

            ในที่สุดเช้าที่ซานหงไม่อยากตื่นมาพบที่สุดก็มาถึง เป็นเช้าที่วุ่นวายพอควรเนื่องจากการเตรียมขบวนเดินทางครั้งนี้ค่อนข้างสำคัญ ท่านเสนาบดีดูจะมั่นใจเหลือเกินว่าซานหงจะถูกเลือก คอยดูแลซานหงอย่างดี แถมยังย้ำทุกคนซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าให้ดูแลซานหงอย่างดี

 

 


และก็เป็นไปอย่างที่ท่านเสนาบดีมั่นใจ  ซานหงถูกรับเลือกให้เข้าพิธีอภิเษกกับองค์รัชทายาท ทุกคนล้วนปิติยินดีเว้นเสียแต่ตัวซานหงเองและเหมยฮว่าที่ไม่รู้จะทำเช่นไรกับเหตุการณ์ต่อจากนี้ หนำซ้ำพิธีอภิเษกก็จะจัดขึ้นในอีกไม่ช้านี้แล้วด้วย  ไม่มีเวลาให้เตรียมใจสักนิด

 


 

จนแล้วจนรอดในที่สุดพิธีอภิเษกก็มาถึง  งานเฉลิมฉลองจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติองค์รัชทายาท  ผิดกับสาวงามที่กำลังจะได้ชื่อว่าเป็นชายาขององค์ชายรัชทายาทในไม่ช้านี้ที่ ไม่มีท่าทียินดียินร้ายกับสิ่งใดในงานนี้เลยสักนิด

 


เหมยฮว่าข้าไม่อยากเข้าร่วมพิธีเลย ข้ารักเจ้า

 


น้ำตาใสคลออยู่ที่ดวงตาวาวพลางมองหน้าสาวใช้คนรักอย่างอาลัยอาวรณ์ 

 


เหมยฮว่าก็รักคุณหนู... ไม่ต้องห่วงนะคะ เหมยฮว่ายังอยู่กับคุณหนูเสมอ จะไม่ไปไหน

 


แม้ว่าเราจะต้องเป็นของคนอื่นอย่างนั้นหรือ

 


จะเป็นอย่างไรก็ได้ ขอแค่หัวใจของคุณหนูเป็นของเหมยฮว่าก็พอ

 

 




          หลังจากพิธีที่แสนทรมานสำหรับซานหงผ่านพ้นไป  ด่านต่อไปที่ทำเอาซานหงแทบอยากจะกลั้นใจตายก็คือพิธีส่งเข้าหอ ในค่ำคืนนี้ซานหงรู้ดีว่าตนต้องตกเป็นของชายอื่น แค่คิดเช่นนั้นก็รู้สึกผิดกับเหมยฮว่าเหมือนมีดน้อยนับพันเล่มกระหน่ำแทงเข้ากลางใจ  ถึงอย่างไรการตกเป็นของคนอื่นนอกจากคนที่ตนรักโดยไม่เต็มใจก็เจ็บปวดเสมอ ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่มีสิทธิออกปากออกเสียงใดๆ เพราะอีกคนเป็นถึงองค์รัชทายาทของแผ่นดินที่ตนอาศัยอยู่

 


 

ภายในห้องขนาดใหญ่แต่มันช่างรู้สึกคับแคบยิ่งนักในความรู้สึกของซานหง  น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่ไหลออกมาแทนเสียงกรีดร้องในใจไม่ได้ทำให้ชายที่กำลังสุขสมกับร่างกายของนางรับรู้เลยสักนิด ความเจ็บที่ร่างกายว่าเจ็บนักแล้วยังเทียบกับความเจ็บในใจไม่ได้เพียงสักเสี้ยวเดียว   เจ็บจนอยากจะหนีไปให้ไกลหากตายไปได้เลยก็ยิ่งดี...

 

 


ถ้าคนที่ซานหงได้แต่งงานด้วยอย่างถูกต้องตามประเพณี และมีความสุขอยู่ในหอด้วยกันตอนนี้เป็นเหมยฮว่าก็คงจะดี




.

.

.

.

.

.


 

 

2 ปีผ่านไป...

 


           หญิงสาวผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นชายาขององค์รัชทายาทที่กำลังจะขึ้นครองบัลลังก์ในไม่ช้านี้ลืมตาตื่นขึ้นในกลางดึก  ซานหงเบิกตากลมโตพยายามมองฝ่าความมืดไปยังองค์ชายสูงส่งที่หลับพริ้มอยู่ข้างตน  มือเรียวเอื้อมไปแตะลำแขนแกร่งเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าอีกคนหลับแล้วจริงๆ ก่อนจะพยายามลุกออกจากเตียงนอนให้เงียบเสียงที่สุด

 

 


จุดหมายก็เป็นที่ใดไปเสียไม่ได้นอกจากห้องพักเล็กๆของนางกำนัลคนรักที่ตนแวะเวียนมาแทบทุกคืน

 

 


ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้ามากลับไม่พบกับคนที่ต้องการเจอนั่นจึงทำให้ซานหงอดที่จะแปลกใจไม่ได้  แต่เพียงไม่นานร่างบอบบางของซานหงก็ถูกโอบกอดจากด้านหลัง  โดยไม่ต้องพยายามหันไปดูว่าเป็นใครซานหงก็รู้แล้วว่าเป็นคนรักของตน  นั่นจึงทำให้รอยยิ้มสวยปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบางได้เป็นอย่างดี

 


เล่นเป็นเด็กเชียวนะเหมยฮว่า

 


ก็เหมยฮว่าอยากให้คุณหนูแปลกใจ

 


เรานึกว่าเจ้าจะหนีไปก่อนเราเสียอีก

 


เหมยฮว่าไม่มีทางทิ้งคุณหนู

 


ขยันหยอดคำหวานนักเชียว

 



ทั้งคู่กอดเกี่ยวกันอยู่เช่นนั้นเกือบหมดคืน  รักลับๆระหว่างชายาขององค์รัชทายาทกับนางกำนัลสาวสวยถูกเก็บเป็นความลับมาเสมอโดยไม่มีใครล่วงรู้ เกือบทุกคืนที่ห้องพักเล็กๆนี้จะหอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นอายความรักของสองหญิงสาว แม้จะเป็นความผิดบาปสำหรับซานหงที่นอกใจสามีมาพลอดรักกับนางกำนัล  แม้จะเป็นความผิดบาปของเหมยฮว่าที่ไปยุ่งกับคนที่มีคู่ครอง แม้จะเป็นความผิดบาปของทั้งคู่ที่เกิดมารักคนที่เป็นหญิงเหมือนกัน

 

 


 แต่ในผลลัพธ์สุดท้ายขอแค่ได้มีความสุขกับคนที่ตนรักด้วยหัวใจจริงไม่ว่าจะเพศใด ชนชั้นไหน  ผิดบาปเช่นไร  สำหรับซานหงและเหมยฮว่าแล้วขอเพียงมีกันและกันก็เป็นพอ

 



เมื่อไหร่เจ้าจะพาเราออกไปจากที่นี่เสียที เราทนทรมานร่วมหลับนอนกับชายที่เราไม่รักมานานแล้วนะ เราไม่อยากอยู่กับเจ้าแบบหลบๆซ่อนๆเช่นนี้แล้วด้วย

 


อดทนหน่อยนะคะคุณหนู ทุกอย่างเกือบจะพร้อมแล้ว

 


ถ้าเป็นเรื่องนั้น แค่เราหยิบสมบัติจากหีบออกมาสักสามสี่ชิ้นเราก็ตั้งตัวกันได้แล้วนะ

 


เหมยฮว่าอยากพาคุณหนูไปด้วยตัวเหมยฮว่าเอง เหมยฮว่าอยากมั่นใจว่าจะทำให้คุณหนูสุขสบายได้เหมือนอยู่ที่นี่ เหมยฮว่าไม่อยากให้คุณหนูลำบาก

 


แค่ได้อยู่กับเจ้า มีแค่เจ้า จะพาเราไปตกนรกลงเหวที่ไหนเราก็ไม่สน

 


แต่เหมยฮว่าสน เหมยฮว่ารักคุณหนูนะคะ เหมยฮว่าจะไม่ยอมให้คุณหนูลำบาก

 


งั้นเมื่อไหร่...  เราอยากมีความสุขจริงๆสักที

 


อีกสองวันค่ะ

 


สองวัน?

 


ค่ะ อีกสองวันเรือขนสินค้าจะออกไปยังเกาะทางใต้ของโครยอ เหมยฮว่าจะพาคุณหนูไปจากที่นี่

 



ความสุขของทั้งสองเอ่อล้นออกมาในรูปแบบของน้ำตาใส ร่างบางสองร่างโอบกอดกันแน่น เพียงแค่คิดว่าจะไปมีความสุขด้วยกันที่เมืองอันแสนไกลที่ที่ไม่มีใครคอยกีดกั้นความสัมพันธ์ เท่านี้ก็ทำเอาอดใจรอวันที่จะมาถึงไม่ไหว



.

.

.

.

.

.

.




 2วันผ่านไป...

 


         กลางดึกเช่นเดิมที่ซานหงตื่นขึ้นมาในความมืด นางนั่งนึกขอให้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามียกโทษให้ในใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจวางจดหมายที่ใช้เวลาคิดเกือบสองวันลงบนหมอนของตนอย่างรีบร้อน โดยไม่ลืมที่จะทำความเคารพผู้เป็นสามีและเป็นองค์ชายรัชทายาทด้วยความรู้สึกผิดในหน้าที่ชายา ห่อผ้าที่บรรจุเต็มไปด้วยเสื้อผ้าและสมบัติไม่กี่ชิ้นถูกเกี่ยวขึ้นด้วยมือบาง 

 


ยกโทษให้หม่อมฉันด้วยนะเพคะ

 


สองขาเรียวรีบก้าวตรงไปยังห้องพักนางกำนัลคนรักอย่างเร่งรีบ หัวใจสั่นระรัวเมื่อคิดได้ว่ากำลังจะหลุดพ้นจากที่นี่  ที่ที่ทำให้ตนและเหมยฮว่าต้องปิดบังความรักที่มีต่อกัน

 


เหมยฮว่า

 


ซานหงเอ่ยเรียกคนรักที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มพิมพ์ใจของเหมยฮว่าถูกส่งไปให้ซานหงโดยทันที เหมือนสิ้นสุดการรอคอย มือเรียวของทั้งคู่ประสานเข้าหากันก่อนจะออกเดินหันหลังให้ราชวังโดยไม่หันมองกลับไปอีก

 

 


เพียงไม่นานดวงใจที่เต้นแรงมาตลอดทางก็เกิดเต้นแรงขึ้นไปอีก เมื่อตรงหน้าของทั้งคู่คือเรือสำเภาขนสินค้าขนาดใหญ่ พาหนะเดียวที่จะพาทั้งคู่ไปจากที่นี่ได้ไกลแสนไกล

 


เราจะมีความสุขกันใช่ไหมเหมยฮว่า

 


ค่ะ เราจะมีความสุขด้วยกันนะคะคุณหนู

 


 

           เรือสำเภาที่ค่อยๆไกลออกไปจากฝั่ง เปรียบเสมือนความลำบากทุกข์ทนของความรักระหว่างเหมยฮว่าและซานหงที่กำลังงจะหายไป  ที่ต่อไปนี้จะได้เป็นอิสระล่องลอยออกสู่ทะเลกว้าง  ไม่มีใครคอยกีดกัน ไม่มีใครคอยแบ่งแยกชนชั้น มีเพียงหญิงสาวสองคนจากเมืองไกลที่เป็นคนรักกันเท่านั้น

 

 



แค่ผู้หญิงสองคนที่เกิดมารักกัน...

 

 

 

        

 

26 ความคิดเห็น