คัดลอกลิงก์เเล้ว

[FicKHR 2727] ❥ Tiramisu | ช่วยปลุกจากนิทรานี้ที.

Tiramisu ภาษาอิตาเลี่ยนที่แปลว่า " Wake me up " (ช่วยปลุกฉันทีเถอะ) ... ตัวฉันนั้นรู้ดีมาตลอดว่าเขามีตัวตน แต่ฉันทำได้แค่รับรู้และรู้สึกเพียงเท่านั้น ได้โปรด ใครก็ได้ช่วยปลุกฉันจากฝันนี้ทีเถอะ

ยอดวิวรวม

175

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


175

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 ต.ค. 61 / 20:22 น.
[FicKHR 2727] ❥ Tiramisu | ช่วยปลุกจากนิทรานี้ที. | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
  

Tiramisu|ช่วยปลุกจากนิทรานี้ที.

     [FicKHR 2727]❥Tiramisu|ช่วยปลุกจากนิทรานี้ที.


.. รู้ตัวดีมาตลอด ..

.. ว่าร่างกายของฉันมีเขาอยู่อีกคน ..

.. คนที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่อาจจะได้พบเจอกันซึ่งหน้า ..

.. คนที่ฉันรักมาตลอด ..

THANK YOU 



     
Z y c l o n
   

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 7 ต.ค. 61 / 20:22

บันทึกเป็น Favorite


Tiramisu|ช่วยปลุกจากนิทรานี้ที.


.. รู้ตัวดีมาตลอด ..

.. ว่าร่างกายของฉันมีเขาอยู่อีกคน ..

.. คนที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่อาจจะได้พบเจอกันซึ่งหน้า ..

.. คนที่ฉันรักมาตลอด ..

 

 “ เฮ้อ ” เสียงถอนหายใจทอดยาวอย่างไร้จุดหมาย เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลเหม่อมองท้องนภาสีฟ้าที่เมฆลอยไปมาแบบไร้ทิศทาง มือเล็กท้าวคางรองรับใบหน้าหวานของเขาบนโต๊ะในห้องเรียนตรงริมหน้าต่าง ตั้งแต่เช้าแล้วที่เขาจดจ้องอยู่แต่กับท้องฟ้าสีคราม ทำไมกันนะ? พอคิดถึงเขาที่อยู่ในร่างกายของตัวเอง หัวใจก็เต้นตึกตักระรัวไม่หยุดแบบเจ็บปวด


ฉันไม่มีวันได้พบเจอกับเขาเลยสักครั้ง ทำได้แค่รู้สึก ทำได้แค่รับรู้ ทำได้เพียงแค่สัมผัสตัวเองให้รู้ว่าเขานั้นมีตัวตน


“ นี่ ทำไมนายถึงไม่มีตัวตนจริงๆ กันล่ะ ” มือขวาขย้ำเสื้อนอกด้วยความเจ็บปวด ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างเศร้าใจ น้ำตาเริ่มคลอรอบดวงตาสีน้ำตาลของเขา เพียงแค่อยากจะได้พบสักครั้ง ขอแค่ได้คุยกันแค่นั้นก็ดีใจมากแล้วล่ะ


“ แต่ว่าเรื่องแบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้หรอก ก็เพราะว่าทั้งฉันและเขาคือ ‘ ซาวาดะ สึนะโยชิ ’ เป็นคนคนเดียวกัน ” สึนะหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดในสิ่งที่ตัวเขาเองนั้นเอื้อนเอ่ยออกมา ร่างเล็กฟุ่บหน้าลงบนโต๊ะหนังสือเรียนที่ตอนนี้รอบห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศยามเย็นที่แสนข่มขื่นสำหรับตัวของเขา หยุดคิดไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เรื่องของเขาคนนั้น


อิจฉาทุกคนจังเลย อิจฉาที่พวกเขาได้เจอกับคนที่ฉันรักและหลงใหลมาตลอด


“ ทำไมถึงไม่เป็นฉันบ้างนะ ” สึนะโยชิเงยหน้ามองกระดานในห้องเพียงชั่วครู่ก่อนจะดันร่างกายของเขาลุกขึ้นจากโต๊ะเรียน สัมภาระเล็กน้อยถูกจัดแจงใส่กระเป๋าอย่างช้าๆ ตามอารมณ์ของเขา มือเรียวลูบโต๊ะตัวประจำด้วยสายตาเศร้าสร้อยก่อนจะก้าวเดินด้วยเท้าทั้งสองออกจากห้องเรียน ออกจากโรงเรียนนามิโมริ


เขาเดินตรงกลับบ้านอย่างไม่ใส่ใจอะไรเลยแม้แต่น้อย จะข้างทาง จะท้องฟ้า หรือจะอะไรก็ตามก็เรียกความสนใจจากร่างเล็กไม่ได้ ตอนนี้ในใจและในหัวของเขามีแต่เรื่องราวของสึนะโยชิอีกคนหรือสึนะในโหมดไฮเปอร์เต็มไปหมด อ่า ... ดวงตาสีส้มนั่น คิ้วที่ขมวดคอยภาวนาให้การต่อสู้ในแต่ละครั้งให้จบไปอย่างรวดเร็ว อยากจะได้เจอสักครั้งจังเลย สึนะทำได้แค่นึกในสิ่งที่เขาได้ยินแต่ในสิ่งที่คนอื่นบอกมาว่าตัวตนของเขาอีกคนในโหมดนั้นมีลักษณะยังไง


“ กลับมาแล้วครับ ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างเรียบง่ายก่อนจะปิดประตูลงเบาๆ อารมณ์ของเขาในตอนนี้ช่างขัดกับสภาพบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเสียงใสแจ๋วจนแทบจะหนวกหูน่ารำคาญของเด็กน้อยทั้งสองอย่างอีผิงและแรมโบ้ กับเสียงพูดคุยของรีบอร์น เบี้ยงกี้ และแม่ของสึนะ


“ กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ สึนะคุง ” เสียงหวานตอบรับด้วยคำถาม ร่างหญิงสาวในชุดผ้ากันเปื้อนเดินออกมาจากห้องครัวเพื่อมาต้อนรับลูกชายคนเดียวของเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสอย่างทุกวัน วันนี้แม่ทำของโปรดให้ด้วยนะ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้วล่ะ รอหน่อยนะ จิตใจของสึนะผ่อนคลายลงจากเรื่องที่คิดมาทั้งวันลงเล็กน้อยเมื่อได้เห็นรอยยิ้มและคำพูดแสนอบอุ่นของแม่  


สึนะปลีกตัวออกมาจากชั้นล่าง เขาเดินตรงขึ้นไปยังห้องของตัวเอง มือเล็กเอื้อมบิดลูกบิดที่สัมผัสแล้วช่างเย็นเหลือเกินก่อนจะปิดประตูลงอีกครั้ง เขาวางกระเป๋าใบสีน้ำเงินกรมลงบนโต๊ะก่อนจะทิ้งตัวของเขาลงบนเตียงนอนอย่างไม่สนใจอะไร สึนะโยชิยกมือคว้าอากาศไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยสายตาที่เหม่อลอย เขาเม้มริมฝีปากลงเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลงไปอย่างเศร้าหมอง


“ ซาวาดะ สึนะโยชิ  ฉัน ... รักนายนะ ” ดวงตาสีน้ำตาลเปลือกไม้ลืมตาขึ้นมองเพดานห้องอีกครั้ง เสียงที่เอ่ยบอกรักตัวตนอีกคนนั้นสั่นออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ก็ฉันและเขาไม่สามารถเจอกันได้เลยสักครั้งนี่


ทำยังไงถึงจะได้เจอกันนะ? ทำยังไงฉันถึงจะได้สัมผัสตัวตนอีกคนของฉัน ... ขอแค่สักครั้ง ฉันอยากจะยิ้มให้เขาและบอกรักต่อหน้าให้เขาได้รับรู้


“ ไม่เอาอีกแล้ว ... ทำยังไงก็หยุดคิดเรื่องของนายไม่ได้เลยสักนิด ” มือเล็กยกมือปิดหน้าที่เริ่มมีน้ำตาไหลออกมา ตัวของเขาเริ่มขดลงบนเตียงอย่างช้าๆ เสียงสะอึกสะอื้นดังขึ้นอย่างเนืองๆ ความรักที่มันเป็นไปไม่ได้เนี่ย ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน การไม่ได้เห็นใบหน้าของเขา ไม่ฟังเสียงหรือคำพูดออกจากปากของคนที่รักเนี่ย เจ็บเหลือเกิน ...  


“ขอร้องล่ะ ใครก็ได้ช่วยปลุกฉันจากฝันร้ายแบบนี้ทีเถอะ 


-   The End  

"Writer 's Talking"

สวัสดีค่ะ ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านไม่ว่าจะเป็นนักอ่านเงาหรือนักอ่านที่คอมเม้นท์ก็ตาม

นี่เป็นฟิค KHR เรื่องแรกของเราที่ได้เขียนขึ้นมากค่ะ บอกตามตรงเลยว่าเราค่อนข้างชอบ 2727 

มากเลยทีเดียวล่ะค่ะ แต่ว่าคู่นี้ค่อนข้างหาฟิคอ่านได้ยากเหลือเกิน

เลยตัดสินใจที่จะลองเขียนด้วยตัวเองดูในรูปแบบแฟนฟิคเนื้อหาสั้น(สุดๆ)

ไม่รู้ว่านักอ่านทุกท่านจะชอบหรือเปล่า เพราะสิ่งที่เราเขียนออกจะมึนเล็กน้อย

แต่ก็ดีใจที่ทุกคนมาอ่านนะคะ ไว้เจอกันเรื่องหน้าเร็วๆ นี้ค่ะ

ขอบคุณค่ะ

[Date : 2018.10.05]


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ 「Neo . Night」 จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 SNON
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 05:50

    ชอบมากเลยค่า เขียนดีมากเลย ฮือ เราก็ชอบคู่นี้(ถึงจะสลับโพก็เถอะ..) หาอ่านยากมากจริงๆค่ะ จะรอดูผลงานต่อไปนะคะ ;v;

    #2
    0
  2. วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 23:14

    ทำไมหน่วงแบบนี้นะ U_U

    ภาษาสวยมากๆเลยค่ะ จะติดตามผลงานต่อไปนะคะ >o<

    #1
    0