[YAOI]Devil...The heart of mafia ดวงใจมาเฟีย

ตอนที่ 37 : บทที่29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    14 เม.ย. 59

บทที่29

 

ฟรานเชสนอนอยู่บนเตียงอย่างเบื่อหน่าย ดีที่เมื่อไม่กี่วันก่อน อดิศวรเปลี่ยนจากการมัดข้อมือเขาไว้กับเตียงเป็นการล่ามโซ่ที่ข้อเท้าแทนเพื่อให้เขาเดินไปเข้าห้องน้ำได้ แต่ถึงอย่างนั้น เนื่องจากความไม่สะดวกในการเข้าห้องน้ำหรืออะไรก็ตามแต่(ที่อดิศวรอ้าง)มันจึงทำให้เขามาอยู่ในสภาพสวมเสื้อเชิ้ตโคร่งที่ยาวถึงต้นขาแค่ตัวเดียว โนอันเดอร์แวร์และบอกเซอร์ใดๆทั้งสิ้น การแต่งตัวแบบนี้ค่อนข้างทำให้ฟรานเชสรู้สึกหวิวๆอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว แต่โชคดีที่ว่าคนที่เข้ามาในห้องนี้มีเพียงอดิศวรเท่านั้นดังนั้นเขาจึงไม่ได้รู้สึกอายนัก

 

หลายวันที่อยู่ที่นี่ฟรานเชสรู้สึกว่าตัวเองไม่เหมือนกับนักโทษเท่าไหร่นักในเมื่ออดิศวรหาข้าวหาน้ำมาให้สามเวลาจนเขาที่เอาแต่กินๆนอนๆชักจะรู้สึกตัวหนักๆพิกล

 

ร่างโปร่งรู้แล้วถึงสาเหตุที่อดิศวรไม่ทำร้ายเขาแถมยังเก็บเขาไว้อย่างดี เมื่อไม่กี่วันก่อน ชายหนุ่มหัวหน้าแก๊งคิมหันต์เอาเอกสารฉบับหนึ่งซึ่งเป็นภาษาทางคอมพิวเตอร์มาให้เขาแปลซึ่งหลังจากที่เขาอ่านคร่าวๆแล้วก็พบว่ามันเป็นแค่เอกสารทางการค้าที่อดิศวรน่าจะไปเล่นสกปรกกับบริษัทคู่แข่งมา ตัวเขาที่เห็นว่ามันก็ไม่ได้เสียหายอะไรต่อวาเลนติโน่และคริสตอฟจึงยอมแปลข้อความพวกนั้นให้ อดิศวรก็ฉีกยิ้มดีใจแล้วก็หายออกไปจากห้อง

 

และเมื่อวานนี้อดิศวรก็เดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับเอกสารประมาณเกือบสิบฉบับที่มีทั้งภาษาทางคอมพิวเตอร์ ภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศสปะปนกัน ร่างสูงของอดิศวรเดินเข้ามาหาเขาที่นอนเล่นอยู่บนเตียงพร้อมกับขอให้เขาช่วยแปลเอกสารทั้งหมดนั่นให้อีกครั้ง แถมเจ้าตัวมีถามก่อนอีกด้วยว่าเขารู้ภาษาฝรั่งเศสหรือเปล่า ไอ้ความที่ฟรานเชสไม่อยากที่จะพูดปดก็เลยพยักหน้าไป แน่นอนว่าสุดท้ายก็โดนอ้อนวอนให้แปลให้และแน่นอนว่าใช้เวลามากจนเขาแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน ฟรานเชสคิดว่าชีวิตความเป็นอยู่ของการเป็นนักโทษให้กับอดิศวรก็ไม่ได้เลวร้ายนักแต่จะให้เขาอยู่แบบนี้ไปตลอดก็คงจะไม่เอาเหมือนกัน

 

แอ๊ด

 

เสียงประตูเปิดเข้ามา ฟรานเชสรู้ได้ทันทีว่านั่นคือใครเพราะมีแค่คนเดียวที่มีสิทธิที่จะเข้าห้องนี้ได้ อดิศวรเดินหน้าระรื่นเข้ามาพร้อมถาดอาหารที่มีกลิ่นหอมน่ากิน ฟรานเชสลุกขึ้นนั่งเมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ๆ

 

ตื่นแล้วหรออดิศวรยิ้ม วางถาดอาหารลงข้างเตียง ฟรานเชสไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

 

ฉันเอาข้าวต้มร้อนๆมาให้ หอมมั้ยร่างสูงยกชามข้าวต้มขึ้นมาพร้อมกับถือขึ้นมาที่หน้าฟรานเชส

 

หอมครับร่างโปร่งตอบแล้วรับชามข้าวต้มนั้นมา

 

ดีใจนะที่นายชอบฟรานเชสไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าอดิศวรต้องการอะไรกับการมาพูดมาทำแบบนี้อยู่ทุกๆวัน นี่คือเจ้าตัวกำลังพยายามทำดีเพื่อให้เขาเข้ามาร่วมอยู่ที่คิมหันต์อยู่หรือ

 

ไม่ไปทำงานหรอครับไม่ใช่เป็นห่วงงานการของคิมหันต์อะไรหรอกนะ แค่ไม่ชอบให้ใครมานั่งจ้องหน้าตอนที่กำลังกินอาหารอยู่ก็เท่านั้นเอง

 

เพิ่งทำเสร็จไปส่วนหนึ่งน่ะ แวะมาพักผ่อนกับนายก่อนเจ้าตัวยิ้มแป้น ฟรานเชสนับถืออดิศวรจริงๆที่ตื่นแต่เช้าไปทำงานตั้งแต่ตีสามครึ่งได้ทุกวัน เคยถามครั้งหนึ่งว่ามีงานเยอะขนาดที่จะต้องตื่นเช้าขนาดนั้นเลยหรือ แต่เจ้าตัวก็ตอบกลับมาว่าไม่ได้มีงานเยอะแต่ตื่นเช้าจนเป็นนิสัย ส่วนใหญ่ก็จะไปออกกำลังกาย กลับมาประมาณตีห้าก็อาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วค่อยทำงาน

 

ฟรานเชสรู้สึกว่าอดิศวรเป็นคนขยันอย่างไม่น่าเชื่อ ดูๆไปแล้วก็เหมือนจะไม่ได้เป็นคนไม่ดีอะไร แต่จริงๆเขาก็พอรู้ว่าอดิศวรเป็นคนเลือกปฏิบัติ เพราะจากรายงานคิมหันต์ของหน่วยกลางที่เขาเคยอ่านก็มีแต่บอกว่าอดิศวรเป็นคนคดโกงชอบใช้วิธีสกปรก แถมยังไม่มีความเมตตาต่อลูกน้อง ลูกน้องคนไหนที่เห็นแล้วว่าไม่มีประโยชน์หรือเจ้าตัวไม่ชอบก็จะโดนไล่ออกไม่ก็โดนซ้อมจนปางตายก็มี ลูกน้องทุกคนต่างหวาดกลัวเขาและแน่นอนว่าอดิศวรไม่มีคนสนิทอย่างคริสตอฟที่มีเลโอกับแอนโทนินเนื่องจากเจ้าตัวค่อนข้างเป็นคนขี้รำคาญเลยอยู่กับใครนานๆไม่ค่อยจะได้เท่าไหร่

 

ฟรานเชสก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าวันใดวันหนึ่งอดิศวรจะเกิดอาการรำคาญเขาแล้วซ้อมเขาเหมือนกันหรือเปล่า แต่อย่างไรก็ตามร่างโปร่งคิดว่าคงจะไม่มีวันนั้นเพราะเขาคงไม่ได้อยู่กับอดิศวรนานจนถึงขั้นที่จะทำให้อีกฝ่ายเบื่อหน้าได้

 

เมื่อวานเหนื่อยเลยสินะ นั่งแปลเอกสารให้ฉันถึงตีหนึ่งตีสองอดิศวรพูดขึ้น มองฟรานเชสที่กำลังกินข้าวบนเตียง

 

ไม่เท่าไหร่หรอกครับร่างโปร่งบอก เหมือนจะเป็นการถ่อมตัวแต่จริงๆนั่นก็คือความจริง เขาไม่ได้เหนื่อยอะไรเพราะเป็นแค่การแปลแต่มันน่าเบื่อมากกว่า

 

ฉันรู้ว่านายเหนื่อย วันนี้ฉันไม่มีอะไรให้นายช่วยหรอก พักผ่อนตามสบายเลยนะฟรานเชสพยักหน้า จะให้พักผ่อนมันก็ดีอยู่หรอกแต่ว่าทุกวันนี้เขาก็พักจนแทบไม่ได้ทำอะไรแล้ว ไม่รู้ว่าป่านนี้คริสตอฟจะหาทางช่วยเหลือเขาอยู่หรือเปล่า ไม่แน่ว่าบางทีอาจจะโกรธเรื่องที่เขาไม่บอกความจริงว่าเป็นแฮกเกอร์จึงไม่มาช่วยก็ได้

 

ผมจะออกไปข้างนอกห้องบ้างได้มั้ยครับฟรานเชสถามขึ้น อดิศวรหันหน้ามามองเขาทันที

 

จะออกไปไหนไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าแต่ฟรานเชสคิดว่าเขารู้สึกได้ถึงความไม่พอใจของอดิศวร

 

ผมอยู่ในห้องนี้ตลอดเลยบางทีก็รู้สึกอึดอัด ผมอยากออกไปข้างนอกบ้างฟรานเชสพูดออกไปอย่างไม่เกรงกลัวอดิศวรนิ่งไปเล็กน้อยก่อนที่จะส่ายหน้า

 

ฉันเข้าใจ แต่ว่าช่วยอยู่แต่ในห้องนี้เถอะนะ ข้างนอกไม่มีอะไรน่าดูหรอกฟรานเชสไม่เข้าใจว่าทำไมอดิศวรถึงไม่ยอมให้เขาออกไปข้างนอกเลย ไม่แน่ว่าคงเพราะว่าด้านนอกเป็นสำนักงานใหญ่ของแก๊งอาจจะมีความลับอยู่ที่เขาซึ่งเป็นคนนอก ไม่ควรจะรู้ก็เป็นได้

 

ทำไมล่ะครับถึงแม้จะอย่างนั้นฟรานเชสก็ยังคงถามต่อไป

 

ข้างนอกมีแต่พวกลูกน้องของฉันเต็มไปหมด ฉันไม่อยากให้ใครมายุ่งกับนายถึงแม้อดิศวรจะพูดแบบนั้นแต่ฟรานเชสก็ไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่

 

เชื่อฉันอย่าออกไปข้างนอกเลย อยู่ในห้องฉันสบายที่สุดแล้วเมื่อเห็นว่าอย่างไรอดิศวรก็คงจะไม่ยอมให้เขาออกไปข้างนอกเป็นแน่ ฟรานเชสเลยเลิกล้มความตั้งใจแล้วตั้งหน้าตั้งตากินข้าวต่อไปให้หมด

 

นายอยากได้อะไรมั้ย ถ้าเบื่อฉันหาอะไรมาให้นายทำก็ได้นะอดิศวรพูดขึ้น ฟรานเชสหันไปมองอย่างคาดไม่ถึง นี่อดิศวรเห็นแก่ความรู้สึกของเขาจริงๆหรือ

 

ถ้าเป็นไปได้ผมขอคอมพิวเตอร์จะได้มั้ยครับฟรานเชสพูดขึ้น อดิศวรมองหน้าฟรานเชสอย่างชั่งใจ ฟรานเชสเป็นถึงแฮกเกอร์สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือแฮกเกอร์ที่มีคอมพิวเตอร์อยู่ในมือนี่ล่ะ

 

นายก็รู้ว่าฉันให้ไม่ได้หรอกฟรานเชสก็พอเข้าใจว่าอดิศวรต้องไม่ไว้ใจเขาแน่ๆเพราะว่าเขาเป็นแฮกเกอร์ การให้คอมพิวเตอร์กับแฮกเกอร์ก็ถือว่าเป็นนความคิดที่โง่สิ้นดี

 

แต่ผมเบื่อ ผมอยากเล่นเกมฟรานเชสพูดออกไป เขาไม่ได้โกหกแต่อย่างใดว่าเขาอยากเล่นเกม อย่างน้อยเกมในคอมก็สามารถช่วยเขาให้หายเบื่อได้ อันที่จริงแล้วฟรานเชสไม่ได้คิดจะขอคอมพิวเตอร์มาแฮกอะไรแต่อย่างใด หลังจากที่เขาอยู่ที่นี่มาหลายวันเขาก็รู้อย่างแจ่มชัดแล้วว่าประตูที่ซ่อนอยู่หลังม่านนั้นด้านในเป็นห้องควบคุมระบบของคิมหันต์ทั้งหมดและจากการแกล้งทำเป็นหลับและสังเกตอดิศวรเวลาเข้ามานอนอยู่หลายครั้งก็รู้ว่ากุญแจของประตูห้องนั้นอยู่ที่ไหนด้วย เพียงแต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะลงมือทำอะไรเท่านั้นเอง ดังนั้นไม่จำเป็นที่จะต้องขอคอมพิวเตอร์มาแฮกอะไร เพียงแค่รอเวลาแล้วเข้าไปทำลายทุกอย่างในห้องนั้นก็จบ

 

แต่ฉันจะไว้ใจนายได้ยังไงล่ะ นายเป็นแฮกเกอร์นะ จะมาให้ฉันยื่นคอมพิวเตอร์ให้นายง่ายๆแบบนั้นน่ะหรอฟรานเชสก็รู้อยู่ว่ามันแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะขอคอมพิวเตอร์จากอดิศวรแต่มันก็แทบเป็นทางเดียวที่จะทำให้เขาหายเบื่อ

 

เอาอย่างนี้ ถ้านายเบื่อ ฉันมีเกมบอย เอาไปเล่นก่อนได้มั้ยล่ะฟรานเชสเลิกคิ้วขึ้นทันที คนอย่างอดิศวรเนี่ยนะมีเกมบอย

 

รอแป๊บนะแล้วเจ้าตัวก็เดินหายออกไปนอกห้อง ฟรานเชสได้แต่นั่งนิ่งๆอย่างงงๆอยู่บนเตียงจนร่างสูงกลับมา

 

อะ พอจะเล่นได้มั้ยฟรานเชสรับเกมบอยมาดูแล้วถามขึ้นมาอย่างสงสัย

 

เกมบอยคัลเลอร์?”อดิศวรพยักหน้า

 

เก่าเป็นสิบๆปีเลยนะครับเนี่ย จนป่านนี้เขาไปรุ่นไหนต่อไหนกันแล้วฟรานเชสพูดขึ้นมาอย่างตกใจ นี่น่าจะเป็นของเล่นของอดิศวรเมื่อเจ้าตัวยังเป็นเด็กๆเสียมากกว่า น่าแปลกใจที่มันยังไม่พังแถมเปิดได้เสียงดีเสียด้วย

 

ก็พอโตก็ไม่ได้เล่นเกมแล้วนี่หน่าฟรานเชสกดเกมบอยในมืออย่างสนใจ

 

นายเคยเล่นมั้ยฟรานเชสพยักหน้ารับ มือเรียวหันหลังดูแล้วพบว่าตลับเกมที่เสียบอยู่ที่เครื่องเป็นเกมโปเกมอน

 

โปเกมอนหรอครับอดิศวรยิ้ม

 

ใช่ ฉันชอบภาคนี้นะ เนื้อเรื่องยาวดีฟรานเชสพยักหน้ารับแล้วกดเข้าหน้าเกม

 

นายกด new game ได้เลยนะ ฉันเล่นค้างไว้เป็นสิบปีแล้วไม่ได้เล่นแล้วล่ะอดิศวรบอกอย่างอ่อนโยน เห็นเกมบอยก็นึกถึงตอนเด็กๆขึ้นมาเหมือนกัน

 

"ครับ ขอบคุณครับ"แล้วฟรานเชสก็เริ่มเล่นเกมโดยไม่สนใจอดิศวรอีก ตัวอดิศวรเองที่เห็นว่าฟรานเชสมีความสุขกับสิ่งที่เขาให้ไปก็พอใจแล้วหยิบถาดอาหารเดินจากไปอย่างเงียบๆ

 

หลังจากที่อดิศวรเดินออกไปจากห้องฟรานเชสก็วางเกมบอยในมือลงที่เตียง เกมบอยมันช่วยให้เขาหายเบื่อได้บ้างก็จริงแต่ว่าเค้าก็ยังรู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังทำสิ่งที่ไม่มีประโยชน์กับชีวิตอยู่ดีฟรานเชสมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีแต่วิวของท้องฟ้าพลางคิดในใจว่าเมื่อไหร่ท่านประธานถึงจะมาช่วยเขาเสียที แต่ อีกใจหนึ่งก็บอกว่า ไม่แน่ว่าอาจจะไม่มาช่วยก็ได้ทางที่ดีอย่าไปหวังให้มากจะดีกว่า

 

ฟรานเชสเหม่อมองประตูห้องที่กั้นด้วยม่าน เมื่อไหร่ที่เขามีหวังว่าจะได้ออกไปจากที่นี่เขาจะต้องเข้าไปในห้องนั้นเพื่อที่จะจบเรื่องทุกอย่างที่อดิศวรทำให้คนอื่นวุ่นวายทั้งหมด  เค้าจะทำลายระบบทั้งหมดของคิมหันต์และจะทำให้คิมหันต์ไม่สามารถฟื้นตัวกลับมาได้อีกเลยอดิศวรจะได้เลิกทำตัวแบบนี้เสียที

 

ฟรานเชสนั่งคิดถึงเรื่องแผนการและทุกสิ่งทุกอย่างที่ตนเองจะทำเมื่อมีโอกาสเข้าไปในห้องนั้น ร่างโปร่งกำลังจินตนาการว่าเมื่อเข้าไปในห้องนั้นแล้วเค้าจะเจอกับระบบคอมพิวเตอร์อะไรเขาจะต้องกดตรงไหนบ้างต้องทำลายตรงไหนบ้างและต้องดูอะไรบ้างเพื่อที่เขาจะได้ ทำลายคิมหันต์ลงอย่างสมบูรณ์

 

แต่อย่างไรก็ตามถ้าเกิดว่าคริสตอฟไม่มาช่วย สิ่งที่เขาคิดทั้งหมดมันก็สูญเปล่า เขาอยากรู้จริงๆว่าตอนนี้ท่านประธานกำลังทำอะไรอยู่ ไม่ได้อยากจะนึกถึงนักแต่ก็เผลอคิดไปถึงความรู้สึกอบอุ่นเมื่อได้อยู่กับท่านประธาน เขารู้สึกว่าเวลาอยู่กับคนอื่นมันไม่เหมือนกับเวลาที่เขาอยู่กับท่านประธาน ทั้งๆที่ท่านประธานก็ไม่ได้เป็นคนดีเด่อะไรมากมาย แต่ท่านประธานให้ความรู้สึกที่มันยากจะอธิบาย ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ต่อจากนี้ของเขากับท่านประธานจะเป็นอย่างไร ท่านประธานจะปฏิบัติกับเขาเหมือนเดิมไหมแต่ฟรานเชสก็รู้ใจตัวเองแล้วว่าเขาชอบท่านประธานเหมือนกัน

 

เขารู้ตัวว่าเขาชอบท่านประธานและเขาก็รู้ว่าท่านประธานชอบเขาแต่มันก็มีอุปสรรคอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาเอ่ยปากกับท่านประธานไม่ได้ว่าเขาอยากจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับท่านประธาน ฟรานเชสรู้ตัวดีว่าเรื่องระหว่างเขากับท่านประธานมันแทบจะเป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่เพราะเหตุผลว่าเขาเป็นแฮกเกอร์หรือท่านประธานเป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟียอะไร แต่มันก็เหมือนกับที่เขาเคยบอกกับท่านประธานไป ฐานะของพวกเขามันต่างกันเกินไป...

 

...มันต่างกันเกินไปจริงๆ...

 

- - - - - - - - - - -

 

ถ้าให้นับก็เป็นเวลาเกือบเดือนแล้วที่ฟรานเชสมาอยู่ที่ห้องของอดิศวร เจ้าตัวเริ่มชินเสียแล้วกับการนั่งๆนอนๆ เล่นเกมที่อดิศวรหามาให้และช่วยแปลเอกสารให้อีกฝ่ายเป็นบางครั้งบางคราว ฟรานเชสขออดิศวรออกไปเดินข้างนอกหลายหนแต่ก็โดนปฏิเสธกลับมาตลอด เขาเริ่มอยากรู้อย่างจริงจังแล้วว่าข้างนอกห้องนั้นมีอะไรทำไมอดิศรถึงไม่อยากให้เขาออกไปดู

 

วันนี้ฟรานเชสมีแผนบางอย่างอยู่ในใจเพราะเมื่อคืนตอนอดิศวรกลับมาเจ้าตัวได้ทำพวงกุญแจหล่นเอาไว้แล้วมันก็กระเด็นไปใต้เตียง อดิศวรคงไม่รู้แต่เขาที่แสร้งทำเป็นหลับอยู่นั้นเห็นอย่างชัดเจน เมื่อตอนเช้าฟรานเชสปล่อยให้อดิศวรออกไปออกกำลังกายกลับมาอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานตามปกติ และเมื่อถึงเวลาที่ฟรานเชสจะต้องทานอาหารเช้าร่างโปร่งก็แกล้งทำเป็นงัวเงียตื่นขึ้นมาและรีบๆกินให้หมด เมื่อฟรานเชสแน่ใจแล้วว่าอดิศวรออกไปทำงานและจะไม่กลับมาจนกว่าจะค่ำ เจ้าตัวก็ก้มลงไปคว้ากุญแจที่หล่นอยู่ที่ใต้เตียง เลือกดอกที่เห็นว่าน่าจะใช่ที่สุดแล้วไขโซ่ที่ข้อเท้าออก 

 

ฟรานเชสยิ้มเมื่อพบว่าตัวเองเลือกกุญแจถูกดอก ร่างโปร่งรีบเดินไปหยิบกุญแจของประตูหลังม่านนั่นแล้วไขเข้าไปให้เบาที่สุด เป็นไปอย่างที่ฟรานเชสได้รู้มา ห้องนี้เป็นห้องควบคุมระบบทั้งหมดของคิมหันต์ ฟรานเชสเดินเข้าไปใกล้กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มีเกือบยี่สิบจอ คีย์บอร์ดมากมายและข้อมูลที่วิ่งอยู่ตามจอต่างๆ ดวงตาสีฟ้ามองไปยังทุกๆจออย่างสนใจ ทั้งหมดที่เขาได้ดูและได้อ่านอยู่นี้เป็นเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นภายในคิมหันต์ หลายจอเป็นจอที่กำลังบอกความเคลื่อนไหวในขณะนี้ซึ่งฟรานเชสเห็นแล้วว่ามันกำลังมีความเคลื่อนไหวอย่างมากมาย คงเป็นเพราะว่าตอนนี้เป็นเวลาทำงานนั่นเอง

 

ฟรานเชสนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหน้าจอทั้งหมดนั่น ร่างโปร่งหันไปยังจอหนึ่งที่ไม่ได้มีความเคลื่อนไหวอะไร เป็นเพียงหน้าวินโดว์ธรรมดาๆเท่านั้น แต่จากความสามารถและประสบการณ์ของฟรานเชสแล้ว จอนี้ล่ะคือจอที่เขาจะต้องใช้ นิ้วเรียวพิมลงไปบนคีย์บอร์ดแค่ไม่กี่ตัวหน้าต่างระบบของคิมหันต์ก็ปรากฏขึ้น เพราะว่าห้องนี้เป็นห้องที่อดิศวรใช้ได้เพียงคนเดียว ดังนั้นมันจึงไม่มีรหัสใดๆที่ต้องใส่เพื่อเข้าสู่ระบบ ช่างเป็นโชดดีของเขาเลยจริงๆ

 

ฟรานเชสคิดว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้เมื่อเขาได้เข้ามายังห้องนี้แล้วก็คือการหาทางออกให้กับตัวเอง การทำลายระบบทั้งหมดนั้นก็สำคัญแต่จะมีอะไรสำคัญไปกว่าต้องเอาตัวเองออกไปให้ได้ก่อน

 

นิ้วเรียวจิ้มลงบนคีย์บอร์ดสองสามทีแล้วพิมพ์คำว่า’blueprint*หรือว่าพิมพ์เขียวลงไป หน้าจอแสดงรายการโฟลเดอร์บลูปริ้นท์ของตึกต่างๆที่เป็นของคิมหันต์ คิมหันต์มีตึกเยอะแยะมากมากเลยจริงๆจนฟรานเชสไล่หาไม่เจอดังนั้นร่างโปร่งจึงพิมพ์ลงไปอีกคำเพื่อค้นหาว่า 'Headquarters’ คราวนี้บลูปริ้นท์ของสถานที่ที่เขากำลังอาศัยอยู่นี่ก็ปรากฏขึ้นมา ฟรานเชสเปิดเข้าไปในโฟลเดอร์และพบว่ามันถูกแยกเป็นหลายไฟล์ตามชั้นของตึก ซึ่งฟรานเชสก็พบว่าตึกที่เขาอยู่นี่เป็นตึกสูงที่มีเกือบสามสิบชั้นและเขาก็อยู่ที่ชั้นสูงสุดเสียด้วย แผนผังของชั้นนี้ไม่มีอะไรมากเพราะเป็นชั้นที่พักส่วนตัวของอดิศวรเพียงแต่ด้านนอกอาจจะมีพ่อบ้านหรือแม่บ้านมาทำความสะอาด มีโต๊ะเลขาตั้งอยู่ที่หน้าลิฟท์  ยิ่งดูฟรานเชสก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไปอดิศวรต้องห้ามเขาออกไปจากห้องด้วยในเมื่อข้างนอกก็เป็นที่พักส่วนตัวของอดิศวรไม่ได้เป็นส่วนของสำนักงานเสียหน่อย

 

ดวงตาสีฟ้าไล่ต่อไปเพื่อหาทางหนีนอกจากการลงลิฟท์และพบว่ามีบรรไดหนีไฟอยู่ที่ด้านข้างของลิฟท์ แต่การที่จะให้ลงบันไดไปกว่าสามสิบชั้นถึงตอนนั้นเขาก็คงโดนจับระหว่างทางแล้ว มือเรียวเปิดต่อไปเรื่อยๆเพื่อดูที่ชั้นอื่นๆ ฟรานเชสพบว่าชั้นอื่นๆก็เป็นที่ทำงานของพวกคิมหันต์ไม่มีอะไรน่าสนใจ ฟรานเชสไล่ดูต่อไปเรื่อยๆยังชั้นด้านล่างและก็พบกับสิ่งที่น่าสนใจ ที่ชั้นล่างๆเป็นชั้นที่ป้องกันคนบุกรุกโดยเฉพาะ เมื่อเข้ามาตั้งแต่ชั้นสองเป็นต้นไปจนถึงชั้นสี่เป็นทางยาวๆซึ่งกั้นด้วยประตูที่ต้องใส่รหัสเป็นระยะๆ ในสามชั้นนี้ไม่มีบรรไดหนีไฟนั่นหมายความว่าถ้าเขาจะออกไปทางประตูหน้าก็จะต้องมีรหัสพวกนั้นทั้งหมด โดยที่รหัสเป็นเลขสี่ตัวไม่ซ้ำกันทุกบาน

 

ฟรานเชสออกจากหน้าจอตรงนั้นและค้นหารหัสของประตูแทน ไม่นานนักข้อมูลรหัสของประตูทั้งหมดในสามชั้นนั้นก็ปรากฏขึ้น ฟรานเชสมองรหัสพวกนั้นที่มีเป็นร้อยๆชุดอยู่ซักพักหนึ่งแล้วก็ออกจากหน้าจอตรงนั้นไป คราวนี้ร่างโปร่งตั้งใจที่จะหาข้อมูลเกี่ยวกับระบบความปลอดภัย ถ้าเขาคิดจะทำลายข้อมลูทั้งหมดของที่นี่ ระบบความปลอดภัยก็จะต้องไม่อยู่เฉยๆแน่ๆ เมื่อข้อมูลที่เขาต้องการรู้ปรากฏขึ้นมาฟรานเชสก็อ่านมันอย่างตั้งใจ

 

เมื่อระบบภายในของคิมหันต์มีปัญหาหรือได้รับไวรัสและการบุกรุกในขั้นวิกฤต ระบบความปลอดภัยจะทำการทำลายตัวเองเพื่อไม่ให้ข้อมูลรั่วไหลออกไปสู่ภายนอก โดยระบบจะทำการปิดล็อคประตูทั้งหมดในตึกและจะทำลายตัวเองภายในเวลาห้านาทีหลังจากนั้นรวมถึงจะปล่อยแก๊ซพิษตามช่องแอร์เพื่อเป็นการปิดปากบุคลากรทุกคนภายในแก๊งไม่ให้ข้อมูลรั่วไหลด้วย

 

ฟรานเชสอ่านมาถึงตรงนี้แล้วก็ต้องยอมรับว่าคิมหันต์ช่างเป็นแก๊งที่เข้มงวดในเรื่องข้อมูลรั่วมากเหลือเกิน คงเพราะว่าตัวเองไปทำไม่ดีกับคนอื่นไว้เยอะจึงต้องทำแบบนี้ เพื่อป้องกันการรั่วไหลของข้อมูลทุกวิถีทางก็จำเป็นที่จะต้องกำจัดทุกคนรวมถึงระบบของตัวเองด้วย

 

ร่างโปร่งมาคิดถึงตอนที่ตัวเองต้องหนีออกไป เขาจะต้องปล่อยไวรัสให้ทำลายระบบจากห้องตรงนี้และเขาจะมีเวลาไม่กี่นาทีในการลงจากชั้นสูงสุดไปถึงชั้นสี่ รวมถึงต้องไปด้วยความรวดเร็วไม่ให้คนในแก๊งไหวตัวทันเสียก่อน ซึ่งเมื่อลงไปถึงชั้นสี่พวกคิมหันต์ก็ลงรู้ตัวพอดี หลังจากนั้นระบบก็จะเริ่มรับรู้ถึงไวรัส เขามีเวลาน้อยมากในการปลดรหัสประตูทุกบานตั้งแต่ชั้นสี่ไปถึงชั้นสองแล้วก็วิ่งออกจากตึกก่อนที่ประตูจะล็อคตามระบบความปลอดภัย เพราะไม่อย่างนั้นเขาก็จะต้องตายจากควันพิษเช่นกัน

 

กริ๊ก

 

เสียงอะไรบางอย่างทำเอาฟรานเชสถึงกับสะดุ้ง รีบปิดทุกอย่างที่ตัวเองเปิดอยู่แล้วออกไปจากห้อง แต่เหมือนว่าจะไม่ทันซะแล้วในเมื่อเขาชนกับคนๆนั้นเขาเต็มๆ

 

ดวงตาสีฟ้ารีบเงยขึ้นเพื่อรับชะตากรรม อดิศวรต้องเอาเขาตายแน่ถ้าเกิดรู้ว่าเขาลอบเข้ามาในห้องนี้ได้

 

...

 

...

 

...

 

“ท่านประธาน...”

 

 - - - - - - - -

 

*Blueprint หรือพิมพ์เขียว คือแปลนที่ใช้ก่อสร้าง



ประมาณนี้ค่า




ขอโทษน้าที่มาช้า ฝากติดตามด้วนนะค้า ตอนหน้าหนีแล้ว อิอิอิอิ

 







O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

1,550 ความคิดเห็น

  1. #1512 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 19:49
    กรี๊ดดดดดด ในที่สุดเค้าก็มาาาาาา
    #1512
    0
  2. #1171 Butterfly DN. (@babyll) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 06:24
    ท่านประธานมาแล้วหรออออ
    #1171
    0
  3. #762 Boomm Wrn (@boomwrn66) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 23:14
    ท่านประทานมาแล้ววววว
    #762
    0
  4. #570 chojam (@23767) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 23:46
    รอฉันรอเธออยู่~~~~
    #570
    0
  5. #569 -Shawty- (@tumbmong) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 17:27
    ท่านประธานเข้ามาช่วยได้แล้วสินะ ฮือออออ เป็นเดือนเลยกว่าจะตามเข้ามาช่วยได้
    #569
    0
  6. #568 คิสึกิ (@gam20122541) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 14:12
    จะรอนะคะ
    #568
    0
  7. #567 Juthaporn Ngamsomsong (@kwangcrazy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 22:54
    จะหนีไปไหน~~~~~ กลับมาก๊อนนรอนานแล้ว สนุกมาก อัพต่อไวๆน้า
    #567
    0
  8. #566 NUTtadabbk (@nutsudaaa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 08:15
    ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง
    มาต่อเร็วๆนะคะไรต์
    #566
    0
  9. #565 pla.lookpla (@lookplapla) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 10:35
    และเราก็หากันจนเจอออออ~~?
    #565
    0
  10. #564 Noname_BMP (@nunamebmp) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 10:32
    กรี๊ดดดดด พระเอกเรามาแล้วค่าา
    #564
    0
  11. #563 ขุ่นแม้ (@open2001) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 07:49
    คริสตอฟก้มา5555
    #563
    0
  12. #562 super-haha (@super-haha) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 05:33
    คริสตอฟมาช่วยแล้ว!!!
    #562
    0
  13. #561 Zeafy (@horry) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 01:44
    รออยู่นะค่าา
    #561
    0
  14. #560 pam223 (@nupammee) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 01:18
    มาต่อนะ เธอหายไปนานเลยไรต์ มาชดใช่ซะดีๆ 55555555 (พูดเล่นฉุยๆนะ แต่ถ้าเบิ้ลให้จะขอบคุณมากค่ะ 5555)
    #560
    0
  15. #559 marujoy (@marujoy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 23:49
    ท่านประธานมาแล้วววว
    #559
    0
  16. #558 nice_KBNT (@nice_KBNT) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 23:36
    รอออออออ
    #558
    0
  17. #557 เตี้ย ดำ แมบ (@homploy45) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 22:59
    รอออออออออออออออออ
    #557
    0
  18. #556 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 22:24
    รอออออออ
    #556
    0
  19. #555 jureen (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 22:18
    ถึงค้างนาน ก้อรอนะคะไร้ท์ ขอบคุณค่ะ
    #555
    0
  20. #554 punchmark (@punchmark) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 22:02
    โหหหหโดนจับมาเป็นเดือนยังไม่ได้กลับอีกนานไปอีกกคิดถึงคริสตอฟเเบ้วว
    #554
    0
  21. #553 เมฆสีเงิน (@bewbewreborn) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 21:33
    ท่านประธานมาแล้วๆ
    #553
    0
  22. #552 หงษ์ปีกราตรี (@lovelytsuna) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 21:18
    รอนะคะ
    #552
    0
  23. #551 JS.sea-sky (@lovejunseung) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 21:05
    หือ ท่านประทานมาหรอ
    #551
    0
  24. #550 nonichan (@baiyoja) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 20:59
    โอ้ยยยย หายไปนานมากกกก คริสตอฟมาได้ไง ค้าง ฮือออ
    #550
    0
  25. #549 maynnnn (@maynnnn) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 20:54
    หือ ท่านประธาน!! ท่านประธานจริงๆหรอ \' 3 '/
    #549
    0