นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF] Countdown 3.2.1 เลิกกับเขา...แล้วเรามารักกัน ^^

โดย Kaebsong

"เลิกกันเถอะ" ทำไมฉันไม่เศร้าเลยนะที่โดนบอกเลิก...นายเองก็โดนบอกเลิกงั้น..."เรามาคบกันเถอะ!?"

ยอดวิวรวม

508

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


508

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  5 พ.ค. 58 / 22:54 น.
นิยาย [SF] Countdown 3.2.1 ԡѺ...ѡѹ ^^

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 พ.ค. 58 / 22:54


  ShortFic  :
   
      [ BaekDo ]

 

               Countdown 3.2.1 เลิกกับเขา...แล้วเรามารักกัน ^^

 


 









 

กลับมาอีกครั้งกับฟิค เกรียนๆเรื่องนี้ ที่อัพจริงๆอยากให้อ่านกันเพื่อจะได้เขากับบรรยกาศ ณ ตอนนี้
คอนเฟิร์มเลยว่า  รีดที่นั่งอ่านนี้ เคาท์ดาวน์หน้าคอมกันแหงๆ งั้นก็มาอ่านฟิคจากไรท์ไปพลางๆ 
รับรองว่าคุณจะฟินนนนนนไปกับคืนข้ามปีคืนนี้พร้อมๆกับแบคโด้แน่นอน!
ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ อย่าลืมส่งต่อความสุขนี้ใครคนที่คุณรักนะ เพื่อความสุขที่มากยิ่งขึ้นน....

สวัสดีปีใหม่คร่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ^^ 

รักนะคะทุกคน จุ๊บ ><

-KaebSong -







               แสงอาทิตย์สีทองยามบ่ายสาดส่องผ่านผ้าม่านริมหน้าต่างที่ปลิวไสวเพราะแรงลม ร่างสูงเคลื่อนตัวออกจากผ้าห้มช้าๆ เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น

 

อืมมมมร่างสูงหยิบโทรศัพท์มาสไลด์หน้าจอก่อนจะเอามาแนบหูกรอกเสียงลงไป ในขณะที่ตายังคงปิดสนิท

[แบคฮยอนยังไม่มาอีกเหรอ อย่าลืมสิวันนี้เรามีนัดเคาท์ดาวกันนะ]

อื้มมม เดี๋ยวฉันรีบไป

[อย่าลืมซื้อของมาล่ะ ฉันจัดห้องเสร็จแล้ว]

อื้มมม นี่ชานยอล...เรานัดกันกี่โมงนะ

[สี่โมงเย็นไง...นายลืมนัดฉันเหรอเนี่ย??]

เปล่านะ ฉันถามนายเผื่อนายลืมต่างหาก ฉันไปอาบน้ำล่ะ แล้วเจอกันแบคฮยอนกดตัดสายทิ้งโดยที่ไม่ฟังเสียงของชานยอลที่ประท้วงอยู่เลยสักนิด

 

สี่โมงเหรอ? นี่เพิ่งบ่ายสามสี่สิบห้าเอง เหลือเวลาอีกตั้งสิบห้านาทีนอนต่ออีกหน่อยล่ะกัน...

 

ร้อนอะไรแบบนี้ว๊าาา

ร่างสูงลุกขึ้นถอดเสื้อยืดตัวบางของตัวเองเหวี่ยงไปข้างเตียง แล้วล้มตัวลงนอนต่ออย่างสบายใจ

แผ่นหลังเปลือยเปล่ากระทบกับแสงแดดยามบ่ายบวกกับสีดำของกางเกงยีนส์ที่สวมช่วยขลับให้แผ่นหลังแบนเรียบดูขาวนวลน่าสัมผัส ร่างเอกเขนกที่นอนแผ่หลาอยู่บนที่นอนค่อยๆพลิกตัวกลับ ดวงตาใสจ้องมองเพดานว่างเปล่าเพื่อใช้ความคิด

....

...สิบห้านาที สี่โมงเย็น...สิบห้านาทีเหรอ?? ชิบหายแล้วไง!! สิบห้านาทีจะซื้อของทันมั้ยเนี่ย!!

 

 

 

คอนโด xxx  5:30 pm

 

ร่างสูงของแบคฮยอนเดินย่างก้าวเข้ามาในลิฟท์อย่างทะลักทุเล ฝ่ามือบางหอบของสำหรับปาร์ตี้คืนนี้อย่างพลุงพลัง แบคฮยอนหันไปส่งยิ้มในเพื่อนร่วมลิฟท์ผิวเข้มที่กำลังจะเดินออกเพื่อบอกให้รู้ว่าเค้าต้องการความช่วยเหลือ

 

จะไปชั้นไหนครับเพื่อนร่วมลิฟท์ถามแบคฮยอนทันทีเมื่อเห็นสายตาขอความช่วยเหลือ

ชั้นสิบสองฮะ

ร่างสูงผิวเข้มกดให้ตามคำบอกของแบคฮยอน เขาหันมาส่งยิ้ม ก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ

 

ขอบคุณนะครับแบคฮยอนโค้งหัวให้ก่อนที่ประตูลิฟท์จะค่อยๆปิดลง

 

ใครว่ะ?? นิสัยดีจัง...แต่ช่างเถอะ ป่านนี้ชานยอลคงหงุดหงิดแย่แล้ว...มาสายตั้งครึ่งชั่วโมง

 

ติ้ง...

                ทันทีที่ประตูลิฟท์เปิดออก แบคฮยอนก็รีบสาวเท้าเดินตรงไปที่ห้องห้องหนึ่งทันที แต่เมื่อเดินมาได้สักพักแบคฮยอนก็หยุด ใช้สายตากวาดมองไปรอบๆ

 

                ไม่ได้มาคอนโดนี่นานแล้วด้วยสิ...ชานยอลเพิ่งเปลี่ยนห้องใหม่นี่นา? อยู่ห้องไหนกันล่ะ??

 

                แบคฮยอนเดินต่อไปเรื่อยๆ ก่อนจะตัดสินใจไปหยุดอยู่หน้าบานประตูห้องริมสุด ร่างสูงหยิบคีย์การ์ดที่ชานยอลเพิ่งให้มาออกจากกระเป๋า ก่อนจะเสียบลงไปที่กล่องรับ ไฟบอกสถานะเปลี่ยนเป็นสีเขียวทันที

               

ห้องนี้จริงๆด้วยแบคฮยอนยิ้มกริ่มก่อนจะชักคีย์การ์ดคืน แล้วเปิดประตูเข้าไปพร้อมกับข้าวของมากมาย

                “ชานยอล...ฉันมาแล้วนะ นายอยู่ไหนน่ะ...แบคฮยอนส่งเสียงเรียก วางถุงอาหารไว้ที่เคาร์เตอร์ในครัว ก่อนจะเดินออกมาสำรวจต้นคริสต์มาสกลางห้อง

 

                เดี๋ยวนี้หวานขึ้นนะเนี่ย...มีต้นคริสต์มาสซะด้วย ห้องก็ดูสะอาดตาดีจัง เปลี่ยนไปเยอะเลยนะชานยอล

 

            แบคฮยอนเดินสำรวจห้องของชานยอลที่ดูแปลกหูแปลกตาไปจากปกติ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่รูปบานใหญ่บนฝาพนัง

 

                นั่นมันคนที่เจอในลิฟท์นี่นา...แล้วคนข้างๆนี่ใครอ่ะ น่ารักจังแฮะ...ตาโต๊โต

 

                แบคฮยอนจ้องมองรูปภาพใหญ่บนพนังอย่างสงสัยก่อนจะลดสายตาลงมาเมื่อเห็นรูปชานยอลถ่ายคู่กับสองคนในรูปใหญ่นั่น

               

 

ชานยอลนี่ถ้าจะประสาท...เอารูปเพื่อนไว้ข้างบน แถมใหญ่อีก แล้วดูเอารูปตัวเองมาติดไว้ข้างล่าง รูปยังไม่ได้หนึ่งในสี่ของรูปบนเลย

           

Rrrrrr  Rrrrrr....

                เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น แบคฮยอนหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา ก่อนจะขมวดคิ้วสงสัยเมื่อเสียงนั้นไม่ใช่ของตัวเอง ไม่นานเสียงโทรศัพท์นั้นก็หายไป แบคฮยอนย่อนโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋ากางเกงอีกครั้ง ก่อนจะหันมาสนใจกับรูปบนพนังต่อ

 

                ของเราตั้งสั่นไว้นี่นา สงสัยของข้างห้อง....

               

ในขณะที่แบคฮยอนกำลังเพลิดเพลินกับการดูรูปอยู่นั้น ร่างเล็กในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวก็เดินออกมาจากห้อง ผ่านหลังแบคฮยอนตรงไปยังโต๊ะวางของมุมห้องโถง ร่างเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอปรากฏสายมิสคอลล์จากผู้โทรเข้าที่ชื่อ ‘จงอิน’ ร่างบางรีบกดโทรกลับในทันที

 

Rrrrrrr  Rrrrrrr......

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของแบคฮยอนสั่นเป็นจังหวะ มือเรียวหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมา อ่านชื่อผู้โทรเข้า แล้วรีบกดรับ

 

                “ชานยอลอ่า...นายอยู่ไหนน่ะ ฉันมารอที่ห้องแล้วนะ...แบคฮยอนตอบเสียงใส ก่อนจะเดินออกไปคุยที่ระเบียงห้อง

                [แบคฮยอน...คือตอนนี้ฉันออกมาข้างนอกน่ะ]

                “อ่าว...ไปซื้อของเหรอ ไม่ต้องซื้อแล้วฉันเตรียมมาเยอะแยะ

                [ไม่...คือ ฉันรอต่อไปไม่ได้จริงๆ...]

                “รอ...นี่นายหิวขนาดนั้นเลยเหรอ?? จริงๆบะหมี่นายก็มีติดห้องตลอดเวลานี่นาทำไมนะ...

                [เลิกกันเถอะ...]

                “....!

               

 

 

 

                “ว่าไงจงอิน? พอดีฉันอาบน้ำอยู่น่ะเลยไม่ได้รับสายร่างเล็กรีบกรอกเสียงไปทันทีที่ปลายสายรับ

                [คยองซู...]

                “อือ นายเป็นอะไรรึเปล่า?” ร่างเล็กเอ่ยเสียงนุ่มเมื่อปลายสายเรียกชื่อตนด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ

                [คือ...ฉันคิดว่าฉันต้องบอกนาย ฉันคงรู้สึกผิดไปตลอดแน่ๆถ้าฉันไม่ได้บอกนายก่อน...ที่ฉันจะไป]

                “ไปไหน? นายพูดเรื่องอะไร จงอิน?”

                [เราเลิกกันเถอะ]

                !!!

                [ฉันขอโทษนะ...ฉันคือฉัน...ขอโทษจริงๆ   นาย...ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?]

                “นายเล่นอะไรเนี่ย ฉันไม่ขำนะ...นายกำลังแกล้งฉันอยู่ใช่มั้ย?”

                ร่างเล็กพูดเสียงสั่น พยายามข่มไม่ให้ตัวเองคิดไปไกล ดวงตาใสมองออกไปที่ประตูระเบียงที่เห็นวิวด้านนอก ฉับพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงที่สวมเสื้อกันหนาวสีดำเอาฮูทใส่หัวยืนคุยโทรศัพท์อยู่ริมระเบียง

               

 

คิดจะแกล้งฉันเหรอจงอิน...แกล้งแบบนี้มันเกิดไปหน่อยแล้ว

 

 

                ร่างเล็กแสยะยิ้ม ก่อนจะเดินตรงไปหาร่างสูงที่ยืนนิ่งบนระเบียงช้าๆ

 

                “นะ...นายล้อเล่นใช่มั้ยชานยอล

                [ฉันแค่รู้สึกว่าฉันรอนายไม่ได้แล้วแบคฮยอน...นายให้ฉันรอนานเกินไปแล้ว]

 

กึก~

 

                แบคฮยอนหยุดชะงักเมื่ออยู่ๆร่างกายก็ถูกสวมกอดจากด้านหลังจนตกใจ ร่างสูงอมยิ้มนิดๆเมื่อคิดว่าตัวเองโดนคนรักอำเล่นซะแล้ว

                “แกล้งกันแบบนี้มันแรงไปหน่อยรึเปล่า จงอิน ^^” ร่างเล็กที่สวมกอดแบคฮยอนส่งเสียง ร่างสูงในอ้อมแขนขมวดคิ้วสงสัยทันทีที่ได้ยินชื่อคนอื่น ก่อนจะค่อยๆหันกลับมาช้าๆ

               

เฮ้ย!! นายเป็นใครเนี่ย! 

 

แบคฮยอนและร่างเล็กตรงหน้าตะโกนออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ ร่างเล็กรีบผลักแบคฮยอนออกจากตัวอย่างรวดเร็ว จนแบคฮยอนเซถลาไปกระแทกขอบระเบียงจนจะหงายหลังตกลงไป ร่างเล็กเห็นก็ตกใจตาโต รีบคว้าแขนร่างสูงตรงหน้ากลับมา ทันทีที่ถูกดึงแบคฮยอนก็รีบคว้าตัวคนตรงหน้าไว้เป็นที่ยึดหลัก รวบตัวร่างเล็กมาไว้ในอ้อมแขนจนหมด

 

สายตาสองคู่ประสานกัน ร่างเล็กในอ้อมแขนชะงักทันทีที่ใบหน้าของทั้งสองห่างกันไม่ถึงเซ็น แบคฮยอนกวาดสายตามองร่างเล็กตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะมาหยุดที่ลำคอขาวที่มีหยดน้ำเล็กๆเกาะ

               

นี่มันคนในรูปนั้นนี่นา...ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีกแฮะ...

 

 “ขอบคุณนะที่ดึงฉันไว้แบคอยอนยิ้มกรุ่มกริ่ม ร่างเล็กตรงหน้าที่ยังคงตกอยู่ในอาการช็อกกระพริบตาปริบๆ แบคฮยอนยังคงรั้งตัวร่างเล็กไว้ไม่ยอมปล่อย และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูอีกครั้ง

 

ชานยอลอ่า ที่นายบอกเมื่อกี้ฉันตกลงนะ เลิกก็เลิก

[ฮะ?! นายโอเคแน่นะแบคฮยอน]

อื้ม โอเคมากๆเลย นายไปเถอะ แล้วเจอกัน สวัสดีปีใหม่นะ

แบคฮยอนกดตัดสายทิ้งอย่างไม่ใยดี เก็บมือถือลงกระเป๋าแล้วหันมาเคลียปัญหาตรงหน้าต่อ

ปล่อย...”  ร่างเล็กประท้วงเมื่อตัวเองถูกกักไว้ในอ้อมแขนของของชายแปลกหน้านานเกินไป

อ้อ ขอโทษที เมื่อกี้นายไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

มะ...ไม่ นายเลิกกับแฟนเหรอ?”  ร่างเล็กขมวดคิ้วสงสัยที่จู่ๆคนแปลกหน้าที่มาอยู่ในห้องของตัวเองถูกบอกเลิกเหมือนกัน

อื้ม เค้าบอกเลิกฉันน่ะ นายคงรอแฟนอยู่ล่ะสิ ถึงได้คิดว่าฉันเป็นแฟนนาย

อื้ม...แต่คงไม่ต้องรอแล้วล่ะ

ทำไม?”

เค้าก็เพิ่งบอกเลิกฉัน

 

ว้าววว...ให้มันได้อย่างนี้สิ...ฉันควรจะเสียใจที่โดนบอกเลิก หรือควรจะดีใจที่หนุ่มน้อยน่ารักตรงหน้ากำลังจะเป็นโสดดีนะ ^^

 

อ้ออ ขอโทษนะ...แบคฮยอนยิ้มกริ่ม หยิบโทรศัพท์มือถือที่ยังค้างสายในมือของร่างเล็กขึ้นมาแนบหู

ที่นายพูดเมื่อกี้ เป็นอันว่าตกลงนะ

[นายเป็นใคร?]

เป็นคนที่อยู่ตรงหน้าแฟนเก่านายไง เอ๊ะ...ถ้าเดาไม่ผิดนะ นายคงเป็นคนรักคนใหม่ของชานยอลสินะ

[นายรู้ได้ไง? นายเป็นใคร]

เป็นคนที่เพิ่งวางสายจากชานยอลเมื่อกี้ไง เอาเถอะ...ฉันเป็นใครไม่สำคัญ แต่ฝากบอกชานยอลด้วยว่า อย่าหัวเราะดัง เพราะเสียงมันแทรกเข้ามาในโทรศัพท์ แล้วก็ฝากบอกเข้าด้วยว่า มีความสุขมากนะๆ ส่วนนาย เลิกกับแฟนนายแล้วก็อย่ามายุ่งกับแฟนนายอีก เพราะตอนนี้แฟนเก่าของนาย เป็นแฟนใหม่ฉัน จบนะ

แบคฮยอนตัดสายทิ้งทันทีที่พูดจบ ร่างบางตรงหน้าทำตาโต ก่อนจะส่งเสียงประท้วงทันที

 

ใครเป็นแฟนใหม่นายแล้วนี่นายเป็นใครทำไมมาอยู่ในห้องฉัน

เดี๋ยวค่อยตอบได้มั้ย เพิ่งโดนบอกเลิก ยังรู้สึกช็อกอยู่เลย แล้วนายไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือไง นายเพิ่งโดนบอกเลิกนะ

“...รู้สึกสิ...ใครที่ไหนกันโดนบอกเลิกแล้วไม่รู้สึกอะไร ฉันเสียใจ...เสียใจมากด้วย ฮือๆ T^T

เมื่อแบคฮยอนทัก ร่างเล็กตรงหน้าก็น้ำตาไหลพรากทันที แบคฮยอนค่อยๆคว้าตัวร่างเล็กมากอดปลอบอย่างแผ่วเบา ก่อนจะยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเลห์

ผมนายเปียกนี่นา เพิ่งอาบน้ำมาล่ะสิ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไป เดี๋ยวจะไม่สบาย แค่ร้องไห้เพราะโดนบอกเลิกก็หนักแล้ว ถ้าไม่สบายอีกนะ ตายแน่ๆ

บอกเลิกเหรอ??! ฮือๆๆ TOT

แบคฮยอนลากร่างเล็กเข้ามาในบ้านก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอน ถือวิสาสะค้นห้องหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดผมให้ร่างเล็กตรงหน้า

อย่าร้องไห้สิ ร้องไห้มากหน้าแก่นะ

แล้วนายไม่เสียใจบางหรือไง นายก็โดนบอกเลิกนะ

เสียใจสิ แต่ฉันจะเสียใจมากกว่า ถ้าเห็นนายร้องไห้ เอ้า...เช็ดผมเสร็จแล้ว ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไป

 

ร่างเล็กลุกขึ้นทำตามที่แบคฮยอนบอกอย่างว่าง่าย ร่างที่คล้ายคนหมดแรงค่อยๆเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองช้า ทิ้งให้ร่างสูงจ้องมองตามด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

 

ห้องโถงกว้างที่ร่างเล็กจัดเตรียมพื้นที่สำหรับปาร์ตี้เล็กๆถูกแบคฮยอนยึดพื้นที่จัดการทำเป็นที่นั่งฉลองส่งท้ายคนเก่าตอนรับคนใหม่ ทั้งสองคนนั่งอยู่บนพรมนุ่มๆที่ถูกขั้นด้วยโต๊ะญี่ปุ่นขนาดกลาง บนโต๊ะมีอาหารมากมายที่แบคฮยอนซื้อมาสำหรับปาร์ตี้กับชานยอล แต่อาหารทั้งหมดนั้นถูกวางไว้เพื่อให้แบคฮยอนและร่างเล็กตรงหน้าเท่านั้น

 

นี่ เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว จะเสียใจอะไรมากมาย” 

ก็ฉันไม่ได้ตายด้านเหมือนนายนี่นา...คนบ้าอะไรโดนบอกเลิกยังยิ้มอยู่ได้

ก็ไม่รู้สินะ~  พอเห็นหน้านายทีไร มันต้องยิ้มทุกที ไหนลองยิ้มให้ดูหน่อยสิ

แบคฮยอนว่าพลางเอื้อมมือไปดึงแก้มขาวตรงหน้า ร่างเล็กหัวเราะออกมาน้อยๆ จนปรากฏร้อยยิ้มรูปหัวใจ

อูวา~  รอยยิ้มนายเหมือนรูปหัวใจเลย เจ๋งจัง ^_^

ฮึก ฮือๆๆ TOT นายพูดเหมือนจงอินเปรี๊ยบเลย

เฮ้ยร้องไห้อีกแล้ว อย่าร้องๆ กินนี่ก่อนแบคฮยอนหยิบตะเกียบไปคีบกิมจิใส่ปากร่างเล็ก ร่างเล็กเคี้ยวตุ้ยๆ แต่ก็ยังร้องไห้ไม่หยุด

เด็กน้อยเอ้ย...

ฮือๆๆๆ นายเรียกฉันเหมือนจงอินอีกแล้วนะ TOT

ฮะ?! ขอโทษๆ อย่าร้องเลย เอานี้กินพิซซ่าดีกว่าแบคฮยอนป้อนพิซซ่าใส่ปากร่างเล็ก

นายคงรักจงอินมากสินะ ถึงได้ร้องไห้ขนาดเนี้ย คนโดนบอกเลิกนี่น่าสงสารจริงเลย

บอกเลิกฮืออๆๆๆ TOT

กินไก่มั้ย?” แบคฮยอนส่งไก่ชิ้นใหญ่ใส่ปากร่างเล็ก ก่อนจะท้าวคางมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างตั้งใจ

หยุดร้องสักทีนะ รู้แบบนี้ให้กินไก่ตั้งแต่แรกก็ดี นายชอบกินเหรอ

เปล่า จงอินชอบ TOT ฮือๆๆ จงอิน...ฮึก จงอินชอบกินไก่ ฮือๆ

-_- คือบางทีก็ร้องเยอะไปนะ งั้นกินนี่รับลองหายร้องชัวร์แบคฮยอนถอนหายใจก่อนจะ หยิบอมยิ้มในกระเป๋าออกมาแกะแล้วส่งให้ร่างเล็ก

พอแล้ว...อิ่มคนขี้แงส่ายหน้า

 “เลิกร้องไห้ได้แล้วน้า~  มาเคาท์ดาวน์กันเถอะ อีกไม่กี่ชม.แล้วนะ

เคาท์ดาวน์...จริงสินะวันนี้ฉันต้องเคาท์ดาวน์กับจงอินนี่ ฮือๆๆๆ T[ ]T

เฮ้ยพอแล้ว ถ้าไม่หยุดร้องฉันจูบจริงๆนะ

ฮึบเลิกร้องแล้ว

แหม...ทันทีเลยนะ = =

ร่างเล็กใช้มือเรียวปาดน้ำตาที่อาบแก้ม ก่อนจะหยิบขวดเบียร์ของแบคฮยอนมาดื่มอย่างรวดเร็ว

เฮ้ยๆๆ กินเป็นเหรอ กระดกซะน่ากลัวเชียว เดี๋ยวก็สำลักตายหรอก

ขมจัง >< ว่าแต่...นายเป็นใคร??”

เออจริงสิเรายังไม่รู้จักกันเลยนี่เนอะ ฉันชื่อ แบคฮยอน พยอน แบคฮยอน นายล่ะ?”

โด คยองซู แล้วนายมาทำอะไรที่ห้องฉัน?”

นั่นสิ ตกลงว่านี่ห้องนาย ไม่ใช่ห้องของชานยอลเหรอ? ก็ฉันเอาคีย์การ์ดไปเสียบมันก็ปลดล็อกได้นี่นา

ประตูห้องฉันมันพังน่ะ เอาการ์ดห้องไหนเสียบก็ขึ้นสีเขียวหมดแหละ

เวรกรรม -_- ”          

แล้วนายไม่สงสัยบ้างเลยเหรอว่าทำไมห้องของแฟนนายเปลี่ยนไป

ก็สงสัยนะ แต่เห็นรูปที่นายแขวนไว้มันมีชานยอลอยู่ด้วย

ชานยอล? ปาร์ค ชานยอลน่ะเหรอ นายเป็นแฟนกับปาร์ค ชานยอล ที่เป็นเพื่อนของจงอิน แฟนฉัน?”

   “ฉันก็เพิ่งรู้ว่าชานยอลเป็นเพื่อนกับแฟนนาย แต่ตอนนี้สองคนนั้นคงไม่ใช่เพื่อนแล้วล่ะ

   “แปลกนะ แสดงว่านายแทบจะไม่เคยมาห้องของชานยอลเลยใช่มั้ย?”

  “อื้ม ฉันเรียนหนักมาก ก็เลยไม่ค่อยมีเวลา แล้วที่เค้าบอกเลิกฉันก็เพราะแบบนี้แหละ เขารอฉันไม่ได้

นาย เคะหรือเมะ

ฮึ?? ทำไมถามแบบนี้อ่ะ

ก็ ถ้านายเป็นแฟนชาน นายก็ต้องเคะ แต่ทำไมนายไม่เหมือนเลยล่ะ

ก็ไม่รู้สิ บางทีฉันก็รู้สึกว่าฉันไม่อยากเป็นเคะ แต่พอมาเจอนาย ฉันมั่นใจเลยว่าฉันไม่ใช่เคะ

-///- อะไร?”

นายน่ารักมากเลยรู้มั้ย?”

บ้าไปแล้ว นี่นายเสียใจจนเสียสติไปแล้วใช่มะ? อย่าเครียดๆ ดื่มกันดีกว่าว่าจบคยองซูก็กระดกเบียร์อีกครึ่งขวดลงกระเพราะไปอย่างรวดเร็ว

เฮ้ยๆ เดี๋ยวก็เมาหรอก

ดี ให้เมาไปเลย จะได้ไม่ต้องมานั่งร้องไห้

งั้นฉันดื่มด้วย เรามาฉลองทิ้งความเศร้ากันเถอะ^^

ทั้งสองพูดคุยเปิดใจกันอย่างออกรส คยองซูที่เคยเศร้าตอนนี้กลับดูอารมณ์ดีเมื่อได้แบคฮยอนคอยปล่อยมุขปลอบใจ พูดคุยกันไปดื่มกันไปจนเบียร์ที่ซื้อมาเกือบโหลหมดไปในเวลาเพียงชั่วครู่

 

ปุ้งฟู่~

 

                “นั่นพลุนี่นา เราไปดูพลุกันเถอะคยองซูแบคฮยอนคว้าข้อมือร่างบางก่อนจะพาวิ่งออกไปที่ระเบียง แสงของดอกไม้ไฟยามค้ำคืนส่องสว่างไปทั้วท้องฟ้า ร่างเล็กจ้องมองมันด้วยดวงตาวาวใสอย่างมีความสุข แบคฮยอนแอบเหลือบมองคยองซูที่ยิ้มหวานจนฉีกยิ้มตามอย่างไม่รู้ตัว

 

                นายหายเศร้าแล้วสินะ...คยองซู

 

                “ว้าว แบคฮยอน นายดูพลุอันนี้สิ สวยจัง

                “อื้ม สวยมากเลยแบคฮยอนพูดทั้งๆที่สายตายังคงจ้องมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของร่างเล็กข้างๆ

 

หนาวมั้ย...

 

 แบคฮยอนถอดเสื้อกันหนาวของตัวเองออกก่อนจะเอามันมาคลุมไว้ที่ไหล่ของร่างเล็ก

               

ขอบใจนะ

                “เค้าว่ากันว่า อะไรก็ไม่คลายหนาวได้ดีเท่าอ้อมกอดหรอก รู้เปล่า? ^^

                “ใกล้เที่ยงคืนรึยัง?” ร่างเล็กหน้าแดง พูดเปลี่ยนเรื่องทันที

                “จริงสิ ลืมไปเลย อ่า ได้เวลาแล้ว เรามาเคาท์ดาวน์กันเถอะ นับพร้อมกันนะ ...

 

10...             

9…            

 8…               

7…            

6…                    

 5…

4…

3…

2…

1…

                “hapOxo

ฝ่ามือหนาคว้าคอของร่างเล็ก ก่อนจะกดริมฝีปากลงไปบนเรียวปากบางอย่างนุ่มนวล ร่างเล็กตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ ก่อนจะค่อยๆกดเปลือกตาลงช้าๆ เมื่อสัมผัสร้อนจากปลายลิ้นเริ่มลุกล้ำเข้ามาในช่องปากของร่างเล็ก ร่างเล็กดันตัวออกเล็กน้อยแต่กลับถูกฝ่ามือหน้ากดศีรษะให้แนบชิดกว่าเดิม

ริมฝีปากร้อนผ่าวของแบคฮยอนบรรจงดูดเอารสหวานของแอลกอฮอลล์ที่หลงเหลืออยู่บนเรียวปากบางของคยองซู ความร้อนจากร่างกายทั้งสองที่แนบชิดกันปลุกให้สัมผัสที่นุ่มนวลค่อยๆปรับเปลี่ยนเป็นร้อนแรงขึ้นช้าๆ ริมฝีปากที่ครอบงำร่างเล็กไว้เริ่มตักตวงรสหวานของจูบราวกับโหยหามานาน

ฝ่ามือหนาจัดการปลดเสื้อที่ตัวเองสวมออกจนหมด เผยให้เห็นหน้าท้องขาวแบนราบบวกกับมัดกล้ามเนื้ออ่อนๆบนหน้าท้องที่ชวนให้สัมผัส แบคฮยอนค่อยๆถอนริมฝีปากออกช้าๆ ก่อนจะก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูของร่างเล็ก

 

ไปต่อข้างในเถอะ...






................... NC >> https://docs.google.com/file/d/0B29uA9u6mtnWcWlDRlI0RU80aDg/edit............................

 





                  แสงแดดของเช้าวันใหม่สาดเข้ามาแยงตาของคยองซู ร่างเล็กใต้ผ้าห่มพลิกตัวไปมาในอ้อมแขนกว้าง ค่อยๆกระพริบตาปรับโฟกัสให้เข้ากับแสงจ้า

ตื่นแล้วเหรอคยองซู

อื้อ

                “สวัสดีปีใหม่นะ...

                “แบคฮยอน...

                “อือ?”

                “เช้าแล้ว...ฉันนึกว่านายจะไปแล้วซะอีก

                “ทำไมฉันต้องไปล่ะ...ในเมื่อตอนนี้ สิ่งสำคัญของฉันอยู่ตรงหน้า ฉันจะทิ้งมันไปได้ไง

                “นายแน่ใจนะ...คยองซูหันกลับมาจ้องตาร่างสูงตรงหน้าอย่างไม่แน่ใจ

                “คยองซู...ต่อจากนี้ไป เรามาเริ่มต้นใหม่ด้วยกันนะ ให้ฉันดูแลนาย...ตลอดไปได้มั้ย?”

                “อื้มม...

                ร่างเล็กพยักหน้ารับ แขนกว้างโอบรอบตัวของร่างเล็กให้แน่นขึ้นอีก หน้าหวานซุกลงบนอกกว้างเพื่อปิดสีแดงระเรื่อบนใบหน้า

                “ขอนอนต่อนะร่างเล็กบอก

                “อื้มมม จะนอนกอดกันทั้งวันเลยก็ได้นะ....

 

                ...คยองซู....มันอาจจะเร็วไปถ้าฉันจะพูดคำๆนี้กับนาย แต่ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆนะ และจะรู้สึกตลอดไปด้วย..

 

.

                ฉันรักนายนะ...คยองซู

 

THE   END.....

...........................................................

 

 

……………………………………………………………………

               

 

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ Kaebsong

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 13:31
    ไอหยอยกับไอดำนี่น่ากระทืบเจรงงงง ไม่เป็นไรๆ พี่แบคจะดูแลน้องโด้เองงงงงงงงง
    #7
    0
  2. วันที่ 4 เมษายน 2557 / 02:53
    แต่งเอ็นซีเก่งเหมือนกันนะไรท์ 55555555555555555
    ฟินมากอ่าาาาาาา ละมุนนนน
    ถึงจะขำกับคำ่ว่าร่างสูงก็เถอะ มโนแบคร่างสูงยากมาก 555555555
    ละมุน ฟินชอบ แอร๊ -//-
    #6
    0
  3. วันที่ 3 เมษายน 2557 / 10:38
    พี่แบคเมะ กรีดร้อง ชอบมากเลยยย 
    #5
    0
  4. วันที่ 3 เมษายน 2557 / 00:00
    อ่าน กี่ทีๆ ก็เขิลลล ฮ่าๆๆ   แต่งแจ่มมาก 
    ปล. แต่งอีกนะ ชอบ 55+
    ปล.2 ตุ่นหิมะ  - -+
    #4
    0
  5. วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 11:34
    อ๊าาาาาาา ฟินเวอร์เลย
    #3
    0
  6. วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 19:54
    มัันน่ารักมากจริงจริงนะ ชอบตอนคยองร้องไห้อ่ะ555น่ารักเว่อ
    #2
    0
  7. วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 17:10
    น่ารักมากกกก กรี้ดด เขินๆ-///////-
    #1
    0