กลร้ายพ่ายใจรัก

ตอนที่ 42 : ตอนที่ 13 เดตแรก ( 1 )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,081
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61






     ตั้งแต่เข้ามานั่งในรถตู้คันหรูทัดดาวก็เอาแต่นั่งเงียบสีหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ตลอดทั้งวันตั้งแต่เกิดเรื่องหญิงสาวก็ไม่ได้แสดงอาการวิตกกังวลหรือเครียดให้เขาเห็นเลย มีแค่คนสนิททั้งสองคนเท่านั้นที่คอยมารายงาน จากตอนแรกเขาคิดว่าประชุมเสร็จก็จะกลับไปเคลียร์งานที่บริษัทส่วนตัว แต่เพราะเป็นห่วงทัดดาวเลยตัดสินใจอยู่ต่อครั้นจะชวนคนขยันเกเรลางานครึ่งวันก็รู้ว่าไม่มีทางที่หญิงสาวจะยอม ตอนที่ลงมาด้านล่างสายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียวกัน บางคนก็ซุบซิบกันไปมาทำให้เขารู้และอดเป็นห่วงทัดดาวไม่ได้ พอเขาออกจากบริษัทก็สั่งให้คุณธรรมโทรไปบอกลูกน้องที่คอยรับส่งทัดดาวให้มาส่งหญิงสาวที่ร้านกาแฟซึ่งอยู่ห่างจากบริษัทนั้นพอสมควร ที่จริงอยากจะพามาด้วยตั้งแต่แรกแต่เพราะรู้ว่าทันทีที่ทัดดาวก้าวขึ้นรถเขาพนักงานที่เฝ้ามองอยู่ต้องเมาท์หนักกว่าเดิมแน่ เขาไม่อยากให้ทัดดาวไม่สบายใจมากขึ้น

     “เย็นนี้คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” เขาเอ่ยถามขึ้นเมื่อรถแล่นมาได้สักระยะแล้ว

     “อะไรก็ได้ค่ะตามใจคุณลมเลย” ทัดดาวหันมาพูดและยิ้มน้อย ๆ ให้ชายหนุ่ม เธอหวังว่ารอยยิ้มนี้จะทำให้ตัวเองดูเป็นปกติที่สุด 

     “ถ้าตามใจผมงั้นก็สั่งไปนั่งทานที่เพนท์เฮ้าส์ผมดีไหมล่ะ” วายุแกล้งถามแล้วลอบขำในใจเมื่อทัดดาวมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง

     “ทำไมทำหน้าดุแบบนั้นล่ะ ก็คุณบอกตามใจผมไม่ใช่เหรอแล้วผมพูดอะไรผิด” 

     ทัดดาวมองคนหน้ามึนแล้วนึกอยากจะหยิกหน้าหล่อให้แรง ๆ สักทีจะได้เลิกแกล้งทำหน้าใสซื่อสักที เธอถอนหายใจแล้วพูดตอบออกมา

     “อยากทานอาหารไทยแถวเอกมัยค่ะ” 

     วายุยิ้มน้อย ๆ แล้วหันไปพูดกับคุณธรรมที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่ “ได้ยินแล้วนะคุณธรรม”

     “ครับ” คุณธรรมรับคำโดยไม่ต้องถามชื่อร้าน 

     ไม่นานทั้งสองคนก็เข้ามานั่งในร้านอาหารไทยชื่อดังที่มีเชฟที่ชำนาญด้านอาหารไทย แม้จะมีวัตถุดิบหรือการนำเสนอที่แปลกใหม่ไป แต่ยังคงรสชาติได้เป็นไทยแท้เหมือนเดิม ทำให้ร้านนี้เป็นที่นิยมมากเวลาช่วงเย็นแบบนี้คนเลยเยอะเป็นพิเศษ

     “อยากทานอะไรก็สั่งได้เลยไม่ต้องเกรงใจนะ” วายุพูดเมื่อพนักงานเอาเมนูอาหารมาให้

     “พูดแบบนี้เดี๋ยวนุ่มก็สั่งหมดร้านซะเลย” ทัดดาวแกล้งพูด แต่คนหน้าดุหากลัวไม่แถมยังพูดพร้อมกับยกยิ้มเจ้าเล่ห์กลับไป

     “ถ้าคุณอยากทานทุกอย่างก็สั่งได้เลย แต่ถ้าทานไม่หมดจะต้องถูกลงโทษที่สั่งอาหารมาทิ้งขว้าง” 

     “หาเรื่องฉวยโอกาสตลอดแหละ” ทัดดาวพูดแล้วย่นจมูกใส่ก่อนจะหันไปสั่งอาหารที่ตัวเองชอบและอยากทาน

     วายุยิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นอาการของทัดดาวที่แสดงท่าทีผ่อนคลายบ้าง ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้ว่าในใจหญิงสาวคงเครียดไม่น้อยแต่ไม่อยากแสดงออกให้เขารู้

     “สั่งมาเยอะขนาดนี้ทานให้หมดนะ” วายุพูดเมื่ออาหารมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะไปหมด

     “หมดอยู่แล้วค่ะ ถ้าทานไม่หมดก็ใส่กล่องกลับไปทานต่อที่ห้องประหยัดจะตายไป” ทัดดาวลอยหน้าลอยตาพูดแล้วเอื้อมไปตักต้มยำกุ้งมาใส่ถ้วยเล็กแล้วยื่นไปด้านหน้าชายหนุ่มหน้าดุ

     วายุมองถ้วยใบเล็กสลับกับใบหน้าหวานก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าหญิงสาวพยักหน้าไปที่ถ้วยต้มยำทำให้เขารู้ว่าทัดดาวต้องการอะไร ปากหนายิ้มกว้างทันที

     “ขอบคุณครับ” เขารับถ้วยใบเล็กมาแล้วตักต้มยำเข้าปาก 

     และไม่น่าเชื่อว่าอาหารที่เคยมีอยู่จนเต็มโต๊ะตอนนี้หายไปอยู่ในท้องของวายุและทัดดาวหมดแล้ว วายุมองอย่างอึ้ง ๆ ไม่คิดว่าทั้งเขาและทัดดาวจะทานกันหมด

     “เห็นคุณตัวเล็กแบบนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะทานเก่งเหมือนกันนะ แต่ก็แปลกนะทานเยอะแต่ทำไมไม่อ้วนเลย” 

     “อาหารที่นี่อร่อยมาก และนุ่มก็ไม่ได้ทานเยอะแบบนี้ทุกวันสักหน่อย” ทัดดาวพูด ที่จริงเธอเป็นคนที่เครียดเรื่องอะไรก็ตามจะระบายความเครียดด้วยการทานอาหารนี่แหละ

     “อิ่มแล้วไปไหนกันต่อดี” วายุพูดชวนหลังจากที่เรียกพนักงานมาเช็คบิลค่าอาหารทั้งสองโต๊ะ อีกโต๊ะคือโต๊ะสองหนุ่มคู่หูคู่กายที่นั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของร้าน

     “กลับคอนโดสิคะ หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนแล้ว” ทัดดาวพูดพร้อมกับทำตาปรือให้วายุดู

     วายุหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดูแล้วพูดออกมา

     “แต่ผมยังไม่อยากกลับ เราไปดูหนังกันสักรอบไหม” 

     “ดูหนังเหรอคะ!” ทัดดาวถามอย่างตกใจ

     “ใช่ ทำไมมันแปลกมากนักเหรอ”

     “ก็นิดหน่อยค่ะ นุ่มไม่คิดว่าคุณลมจะชวนไปดูหนัง” ทัดดาวพูดเพราะบุคลิกอย่างวายุดูไม่น่าจะชวนเธอไปนั่งดูหนังในโรงหนังเหมือนคนอื่นได้

     “ที่จริงผมเป็นคนชอบดูหนังมากนะ แต่นานแล้วที่ไม่ได้เข้าไปดูหนังเหมือนคนอื่น” วายุพูดและถามตัวเองว่ากี่ปีแล้วที่เขาได้ดูหนังในโรง คำตอบที่ได้คือน่าจะเกือบสิบปีได้แล้วมั้ง

     “ตกลงว่ายังไงจะไปดูหนังกันไหม หรือคุณอยากทำอย่างอื่น” เขาถามอีกครั้งเมื่อเห็นว่าทัดดาวยังนั่งเงียบ

     ทัดดาวเม้มปากเล็กน้อยแล้วยอมพยักหน้ารับก่อนจะพูดออกมา

     “ไปดูหนังก็ได้ค่ะ นุ่มเองก็ไม่ได้ดูหนังหลายเดือนแล้ว” 

     ...

     โรงหนังที่วายุพามาอยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารมากนัก แต่ถึงอย่างนั้นกว่าจะมาถึงห้างเธอก็นั่งสัปหงกอยู่หลายรอบ วายุก็คอยถามตลอดว่ากลับคอนโดไปนอนไหมเธอก็ยืนกรานว่าจะไปดูหนังก่อน ที่จริงเธอตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้มาดูหนังครั้งนี้ เพราะทุกครั้งเธอไม่มาดูคนเดียวก็มากับปกรณ์และปนัดดา วายุถือเป็นผู้ชายและแฟนคนแรกที่เธอมาดูหนังด้วย แน่นอนว่าโมเมนต์นี้เธอไม่เคยได้สัมผัส แต่เพราะแอร์เย็นและอาหารเต็มท้องทำให้ดวงตาปรือปรอยมาตลอดทาง

     “เดินแบบนี้เดี๋ยวก็ล้มไปหรอก” วายุพูดอย่างขำ ๆ เมื่อเห็นว่าทัดดาวเดินเซไปเซมา

     “ขอเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหมคะ ไปล้างหน้าล้างตาหน่อยน่าจะดีขึ้น” เธอพูดแล้วมองหาห้องน้ำ

     “เดี๋ยวผมพาไปเองขืนให้คุณไปเองคงเดินไม่ถึงห้องน้ำแน่” พูดจบวายุก็คว้ามือบางมากุมไว้แล้วพาทัดดาวเดินตรงไปที่ห้องทันที

     ทัดดาวจากที่ง่วงอยู่พอถูกจับมือก็ตาสว่างเมื่อถูกจูงมือ คนที่ไม่เคยมีแฟนเดินจูงมือก็อดใจสั่นไม่ได้ ปากบางยกยิ้มขึ้นอย่างเขินอาย แต่พอเขาหันมาเธอก็รีบหุบยิ้มแล้วทำสีหน้าเฉย ๆ วายุเองก็ยิ้มขันเพราะรู้ว่าทัดดาวกำลังเขินและอายเขาอยู่

     ++++++

      เขามีเดตแรกกันแล้ว มีความอิจฉานุ่มเบาๆ 

       ตอนนี้ดาจัดโปรลดราคานิยายสี่เรื่องใครที่ยังไม่มีสามารถซื้อได้ในราคาพิเศษ ตั้งแต่วันนี้จนถึงวันที่  5 / 1 /  2563 !!แถมฟรี!! ตอนพิเศษเรื่องอลวนรักก้นครัว และ คู่กัดยอดเสน่หาด้วยนะคะ ฝากอุดหนุนและติดตามผลงานด้วยนะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. #11 Poysean8054 (@Poysean8054) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 15:04
    ไม่ได้อิจฉาเค้าเลยจริงจริ๊งงงง
    #11
    0