กลร้ายพ่ายใจรัก

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 4 สนุกแล้วสิ ( 2 )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,270
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61







     “แล้วคุณมาบอกผมทำไมล่ะ” วายุถามไม่มีการถนอมน้ำใจคนที่โทรมาเลย

     “ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ ลมยังโกรธพัดอยู่อีกเหรอ” พัดชาถามเสียงอ่อย ๆ 

     วายุเลิกคิ้วขึ้นสูงก่อนจะพูดออกมาช้า ๆ แต่ชัดเจน

     “ผมไม่ได้โกรธคุณแล้วพัดชา” คำพูดนี้ทำให้หญิงสาวหัวใจเริ่มพองโต แต่ต้องเหี่ยวเฉาลงเมื่อได้ยินประโยคถัดไป

     “เพราะผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณทั้งนั้น เรื่องของเรามันจบไปนานจนผมลืมคุณไปแล้ว”

     “มะ ไม่จริงคุณยังไม่ลืมพัด คุณยังรอพัดอยู่” เสียงหวานสะอื้นออกมาเมื่อได้ยินคำพูดที่ตัดรอนของอดีตคนรัก

     “คุณก็รู้นิสัยผมดีอะไรที่ผมบอกว่าลืมก็คือลืม” 

     “คุณยังโกรธใช่ไหมคะที่พัดเลือกเขา ถ้าย้อนเวลากลับไปได้พัดจะไม่ทำลมเสียใจ ให้โอกาสเราสองคนได้เริ่มต้นใหม่เถอะนะคะ” พัดชาพูดขอร้องอ้อนวอนชายหนุ่ม

     วายุถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย พัดชาลืมไปหรือไงว่าน้ำตาของเธอใช้ไม่ได้กับเขาที่คบกับเธอมาตั้งหลายปี

     “ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมจะวางสายนะ แล้วไม่ต้องโทรมาที่บริษัทผมอีกเข้าใจนะ” พูดจบเขาก็วางสายไปทันที

     วายุเอนตัวพิงเก้าอี้แล้วหลับตาอยู่สักพักก็ลุกขึ้นมาทำงานต่อให้เสร็จจะพักเสียที แต่ยังไม่ทันได้จับปากกาประตูห้องก็เปิดเข้ามาพร้อมกับคุณธรรมที่เดินเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาล

    “ประวัติและข้อมูลทุกอย่างของคุณทัดดาวครับ” คุณธรรมพูดพร้อมกับวางซองสีน้ำตาลไว้บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่

     “ขอบใจมากนายไปพักเถอะ” พอเห็นว่าลูกน้องออกไปแล้วเขาก็รีบหยิบเอกสารขึ้นมาดู ถึงตอนนี้ก็ให้คำตอบตัวเองไม่ได้ว่าเพราะอะไรถึงได้ดูสนใจผู้หญิงคนนี้นัก ที่ตอบได้ก็คงเพราะความไม่ยอมใครของทัดดาวนี่แหละที่ดึงดูดความสนใจจากเขาได้เป็นอย่างดี

     วายุนั่งอ่านเอกสารตรงหน้าอย่างใจตั้งใจและคิ้วหนาต้องเลิกสูงขึ้นเมื่อเห็นอายุของหญิงสาว เขาไม่คิดว่าหญิงสาวจะอายุยี่สิบแปดปีแล้วเพราะหน้ายังดูอ่อนวัยอยู่เลย และต้องหลุดหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นสถานที่ทำงานของทัดดาว เขาไม่คิดว่าจะโลกกลมขนาดนี้เพราะบริษัทที่หญิงสาวทำงานอยู่เป็นบริษัทที่เขากำลังจะร่วมงานด้วย

     “มีเรื่องสนุกให้ทำอีกแล้ว คุณหนีผมไม่พ้นหรอกทัดดาว อะไรที่ผมอยากได้ผมต้องได้” สักวันเขาจะปราบให้     ทัดดาวอ่อนหวานใต้ร่างเขาให้ได้

++++++


     ไม่รู้ว่าวันนี้เกิดอะไรตาข้างขวาเธอกระตุกตั้งแต่เช้า ตามคำโบราณบอกว่าขวาร้ายซ้ายดีแล้วจะเกิดเรื่องอะไรกับเธออีกล่ะเนี่ย เสียเงินไปห้าแสนแล้วยังร้ายไม่พอใช่ไหม แล้วช่วงสายของวันเธอก็ถูกหัวหน้าเรียกเข้าไปพบ

     “นั่งก่อนสินุ่ม” ผู้จัดการสาวชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้ามเธอ

     “พี่วิมีงานอะไรให้นุ่มทำหรือเปล่าคะ” เธอถามหัวหน้าที่นั่งทำหน้าเหมือนกำลังลำบากใจอะไรสักอย่าง

     “มีสิ แต่พี่ลำบากใจมากที่จะพูด” วิกานดาพูดกับลูกน้องที่เธอถูกใจทั้งนิสัยและฝีมือการทำงาน

     “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”

     “เมื่อเช้าผู้บริหารเรียกพี่ขึ้นไปพบแล้วเขาก็บอกว่าขอยืมตัวนุ่มไปเป็นเลขาฯ ของผู้ร่วมทุนคนใหม่หน่อย”            วิกานดาพูดอย่างลำบากใจและข้องใจว่าเพราะอะไรผู้บริหารถึงได้เลือกทัดดาวไปทำงานแทนที่จะเป็นคนอื่นที่มีประสบการณ์มากกว่านี้

     “ทำไมถึงเป็นนุ่มล่ะคะ พนักงานที่อายุการทำงานมากกว่านุ่มมีอีกเยอะเลย แล้วทำแบบนี้จะไม่เป็นการข้ามหัวคนอื่นเหรอคะ” ทัดดาวพูดอย่างตกใจ แค่เธอขยับจากพนักงานธรรมดามาเป็นเลขานุการของวิกานดาเธอก็โดนเขม่นจากเพื่อนร่วมงานคนอื่นจะแย่แล้ว แต่นี่กระโดดไปเป็นเลขานุการของผู้ร่วมทุนคนใหม่ไม่อยากจะคิดถึงสายตาคนเวลาไปทานอาหารที่แคนทีนเลย

     “บอกตรง ๆ นะพี่เองยังงงเลยว่าทำไมต้องเป็นนุ่มด้วยทั้งที่มีคนอื่นที่เหมาะกว่าตั้งหลายคน แต่นุ่มรู้ใช่ไหมว่าอะไรที่ผู้บริหารตัดสินใจแล้วพี่ไม่มีทางเลือก พี่เองก็เสียดายนุ่มนะไม่รู้ว่าคนใหม่ที่เข้ามาทำงานแทนจะเป็นยังไง” วิกานดาพูดและถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ

     “แล้วนุ่มต้องไปทำงานเมื่อไรคะ” ทัดดาวถามเพราะเห็นว่าไม่มีทางเลือกจริง ๆ ขนาดหัวหน้าเธอยังงัดไม่ได้แล้วนับประสาอะไรกับพนักงานตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ

     “อาทิตย์หน้าจ้ะ”

     ทัดดาวตกใจเมื่อได้ยินกำหนดวันที่ต้องเข้าไปรับตำแหน่งใหม่

     “แล้วงานในมือนุ่มล่ะคะใครจะเข้ามารับช่วงต่อ”

     “เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมีพนักงานคนใหม่มารับช่วงต่อ นุ่มก็สอนบอกรายละเอียดงานให้เขาด้วยแล้วกัน” วิกานดาพูดอย่างอ่อนใจ อุตส่าห์ได้ลูกน้องที่ถูกใจก็อยู่ด้วยกันไม่นานอีก

     “ได้ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วนุ่มขอตัวไปเคลียร์งานก่อนนะคะ” ทัดดาวพูดพอหัวหน้าพยักหน้ารับเธอก็เดินออกจากห้องไปอย่างงง ๆ 

     ข่าวการร่วมทุนกับนักธุรกิจท่านหนึ่งเป็นเรื่องที่พนักงานทุกคนพูดคุยกันไปทั่ว แถมยังมีข่าวว่านักธุรกิจคนนี้จะเข้ามาบริหารงานด้วยบรรดาสาว ๆ ต่างก็พากันหาประวัติของเจ้านายคนใหม่กันจ้าละหวั่นพร้อมกับวาดหวังว่าตัวเองจะได้รับเลือกไปเป็นเลขาฯ หน้าห้องทำงานด้วย แต่มีอยู่แค่สองคนเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ดีทุกอย่างแต่กลับปิดปากเงียบ

     “เป็นข่าวดังเหมือนกันนะนุ่ม” ปนัดดาพูดเบาๆ กับเพื่อนที่กำลังจะได้รับตำแหน่งที่สาว ๆ ทั้งหลายหมายปอง

     “อืม ไม่รู้ใครมาบอกว่าผู้บริหารคนใหม่เป็นหนุ่มโสดพวกผู้หญิงเลยตื่นตัวเป็นพิเศษ” ทัดดาวตอบกลับ เมื่อสองวันก่อนมีพนักงานสาวคนใหม่มาเรียนรู้งานจากเธอ และวิกานดาก็เรียกเลขาฯ คนใหม่ไปคุยพร้อมกับกำชับว่าเรื่องนี้ห้ามบอกให้คนอื่นรู้ไม่อย่างนั้นจะเปลี่ยนตัว ถ้าใครถามก็บอกว่ามาช่วยงานเธอชั่วคราวเท่านั้น อีกฝ่ายก็รับปากอย่างดีเพราะไม่มีใครอยากพลาดตำแหน่งงานที่สูงขึ้นนั้นหมายความว่าเงินเดือนก็มากขึ้นตามไปด้วย

     “ดูดารินทร์สิทำจีบปากจีบคอ เดี๋ยวคอยดูนะเจ้าหล่อนต้องเข้ามาพูดจิกกัดเธอแน่” ปนัดดาพูดและยังไม่ทันขาดคำดีเมื่อดารินทร์หันมาเห็นทัดดาวก็เดินพุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

     “นุ่มฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอพอดีเลย” 

     “แปลกนะที่เธอมีเรื่องจะคุยกับฉัน มีอะไรก็ว่ามาเถอะ” ทัดดาวพูดออกมา

     “เธอพอจะรู้ไหมว่าใครจะได้ไปเป็นเลขาฯ ของผู้บริหารคนใหม่” ดารินทร์ถามและทำเป็นไม่สนใจคำพูดจิกกัดของทัดดาว

     “เรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

     “เธอจะไม่รู้ได้ยังไงในเมื่อพี่วิต้องเป็นคนคัดเลือกพนักงานไปเป็นเลขาฯ” ดารินทร์โวยออกมาเมื่อไม่ได้คำตอบที่ต้องการ

     “ถ้าอยากได้คำตอบเธอก็ไปถามพี่วิเองสิ ฉันรับรองได้ว่าเธอจะได้คำตอบที่ต้องการแน่นอน” ทัดดาวพูดแล้วทำหน้าเรียบนิ่งทำให้ดารินทร์กัดปากอย่างเจ็บใจ 

     เมื่อไม่ได้คำตอบดารินทร์ก็สะบัดหน้าแล้วเดินหนีไปอีกทางทันที

     “นี่ถ้ายัยดารู้เรื่องนี้มีหวังกัดเธอไปยันลูกบวชแน่ ๆ” ปนัดดาพูดแล้วลงมือทานอาหารกลางวันต่อหลังจากที่ถูกขัดจังหวะไป

       ++++++

          หนูนุ่มได้เลื่อนขั้นแล้ว ทำงานดีผลงานเข้าตา5555555
          
         ตอนนี้กลร้ายพ่ายใจรักวางจำหน่ายในรูปแบบอีบุ๊กแล้วนะคะ ตอนนี้ดาจัดโปรลดราคาอยู่เหลืออีก 4 วันเท่านั้น อย่าลืมแวะไปรับคุณวายุไปอยู่ด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

21 ความคิดเห็น