My Villian's Boss มาจีบบอสตัวร้ายกันเถอะ

ตอนที่ 7 : บทที่ 2 จะจีบบอสนี่ต้องเติมทรูเท่าไหร่คะ? 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    12 ต.ค. 62

#ความเดิมตอนที่แล้ว

ให้ตายเถอะ พูดอะไรสักคำสิ หรือต้องให้เธอพูดก่อนกัน?

 

..............................................................................................

(ต่อ)

 

หลังจากแข่งจ้องมองกันอยู่นานสุดท้ายซีหยางก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ ไม่ใช่เธอความอดทนต่ำนะ ต้องโทษที่อีกฝ่ายหน้าตาดีเกินไป ขืนเธอมองนานไปอีกชั่วครู่ ก็อาจจะทำให้ตระบะแตก แล้วกระโดดเข้าไปขืนใจฝ่ายตรงข้ามในรถแน่นอน เอาเป็นว่าเพื่อความปลอดภัยของบอสใหญ่ เธอควรเป็นฝ่ายยอมแพ้แล้วละสายตาเสียเอง

 

“เอ่อ... สวัสดี” ซีหยางเอ่ยทักเสียงตะกุกตะกัก ผ่านไปซักผักค่อยมีเสียงตอบกลับในลำคอส่งกลับมา

 

“อืม...” จูเก๋อเซียวอี๋มองเธอตาเป็นประกาย มุมปากมีรอยยิ้มที่สุดแสนจะอ่อนโยน หากเปลี่ยนเป็นผู้หญิงอื่นร้อยทั้งร้อยต้องอ่อนระทวยเพราะรอยยิ้มของเขาแน่นอน ส่วนสำหรับเธอน่ะหรือ เหอะ

 

...เธอก็เป็นหนึ่งในร้อยทั้งร้อยนั่นแหละ เฮ้อ!

 

แต่จะให้มานั่งจ้องกันไปกันมา หรือนั่งเคลิบเคลิ้มจนถึงบ้านก็ใช่เหตุ

 

ตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยประหม่าเท่านี้มาก่อนเลย เธอยอมไปนั่งเจรจาธุรกิจร้อยครั้งดีกว่านั่งคุยกับเขาซะอีก

 

“...บอส เอ้ย คุณกินข้าวหรือยัง?”

จู่ๆซีหยางก็โผงออกมาแววตาของจูเก๋อเซียวอี๋อ่อนเชื่อมลงก่อนจะส่ายหน้า แล้วเอ่ยน้ำเสียงชวนใจสั่น “รอเธอ...”

 

       ระ รอเธอ!!

 

       บอสใหญ่ยังไม่กินข้าวเพราะรอเธองั้นหรอนี่เธอเป็นคนทำให้เทพบุตรองค์นี้อดข้าว?

 

       ตอนนี้เธอรู้สึกผิดจนอยากจะกระโดดแม่น้ำฮวงโหวแล้ว!!!

 

       “เอ่อฉันขอโทษ เอาอย่างนี้ไหมเดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวคุณชายจูเก๋อเอง คุณชายชอบทานอาหารอะไร...” ไม่ทันทีพูดจบซีหยางก็รับรู้ได้ถึงกระแสพลังบางอย่างที่แผ่มาจากอีกฝ่าย มันช่างหนาวยะเยือกจนเธอแทบจะแข็งตาย นี่เธอทำอะไรผิดไปกัน?

 

        ตอนนี้ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้าเทพบุตร มีแต่ความเยือกเย็นที่เธอสัมผัสได้ นี่เธอไปแตะเกร็ดย้อนมังกรตอนไหน?

 

        เห็นอีกฝ่ายเงียบสนิทเธอก็ไม่กล้าพูด ยิ่งอีกฝ่ายดูกรุ่นโกรธ? เธอก็แทบจะบีบตัวเองให้เล็กจนแทบจะหายตัวได้

 

        “เซียวอี๋...” ในที่สุดอีกฝ่ายก็ยอมพูดแต่ดูเหมือนเธอจะได้ยินไม่ชัดจึงได้แต่มองใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่เข้าใจนัก

 

          พูดใหม่ได้ไหม?

 

                    ซีหยางน้ำตาไหลอยู่ภายในใจ เธอไม่กล้าขอให้บอสใหญ่พูดอีก

 

          “เซียวอี๋...” หมายถึงให้ฉันยิ้มเยาะบอสใหญ่งั้นหรอ? ไม่กล้าไม่กล้า (*เซียวอี๋=ยิ้มเยาะ)

 

           เห็นอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาจูเก๋อเซียวอี๋จึงพูดอีกครั้ง “เรียกผมว่า เซียวอี๋”

           

           คราวนี้มาเป็นประโยค ซีหยางเริ่มจับเคาได้ลางๆที่แท้บอสใหญ่ก็อยากให้เธอเรียกชื่อของเขานั่นเอง ได้ ในเมื่อเข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม

 

“...ซะ เซียวอี๋..” 

 

ชื่อเทพบุตรนี่ช่างต่างจากมนุษย์ทั่วไปจริงๆ 

 

หลังจากเอ่ยเสียงสั่นๆนั่นคิ้วของจูเก๋อเซียวอี๋ก็ขมวดทำให้ซีหยางรู้สึกว่าตนยังทำได้ไม่ดีพอ ต้องพยายามมากกว่านี้

 

เพราะกลัวบอสใหญ่จะอารมณ์เสียคราวนี้เธอจะทำให้ดีกว่าเดิม

 

"เซียวอี๋" 

 

พูดจบเธอก็แสดงสีหน้าเขินอายประหนึ่งนางเอกในละครที่เคยดูมา มั่นใจว่าต้องเหมือนอย่างน้อยก็ห้าส่วน นอกจากนี้ก็พยายามบีบเสียงเล็กให้ฟังดูนุ่มให้ถึงที่สุด รับรองว่าคนฟังต้องรู้คันยิบๆที่หัวใจ เพราะขนาดตัวเธอเองได้ยินเสียงตัวยังรู้สึกคันๆเลย ยังมีท่าทางก้มหน้าเขินอายให้เหมือนกับสาวน้อยบอบบางขนาดนี้อีก แบบนี้บอสใหญ่จะไม่หลงก็ให้มันรู้กันไป  

 

เธอแอบเมียงมองดูท่าทางของอีกฝ่ายก็พบว่าใบหน้าเทพบุตรกลับมาประดับรอยยิ้มอีกครั้ง ทั้งดวงตายังเจือไปด้วยไออุ่น

 

สำเร็จ!

 

สำหรับคะแนนของเสน่ห์สาวงามของเธอวันนี้ให้สิบเต็มสิบ

 

 

หลังจากแวะทานอาหารเย็นนั้นไม่นานบอสใหญ่ก็พาเธอมาส่งที่บ้านก่อนจะจากไปทิ้งให้เธอยืนโพสต์ท่านางงามโบกไม้โบกมือประหนึ่งนางงามจักรวาลคอยส่งสามี?

 

เมื่อไม่เห็นเงาของขบวนรถแล้วเธอก็ยืดเส้นยืดสายบิดแขนคลายเมื่อยทันที

 

ต้องยอมรับว่าการรับมือบอสตัวร้ายนี่มันเหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจจริงๆ

 

เอาเถอะยังไงก็ได้ดื่มดำความงามของบอสเป็นของตอบแทน ก็ถือว่าคุ้ม

 

เฮ้อ ยังมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการบางอย่าง  ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้หยุดเรียนดีกว่า ไหนๆแล้วอีกสามวันก็จะถึงวันหยุดของทางมหาลัย เอาเป็นว่าหยุดตั้งแต่พรุ่งนี้เลยเป็นไง!!


ทางด้านจูเก๋อเซียวอี๋หลังจากที่รถเคลื่อนตัวมาไกลจากคฤหาสน์ตระกูลอวิ๋นเขาค่อยๆละสายตาจากร่างบางที่ไกลออกไปเรื่อย มือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออก

 

สักครู่เมื่อปลายสายกดรับเขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

 

“งานที่สั่งเสร็จแล้ว?...”

 

ผ่านไปอีกเพียงเสี้ยวนาที เขาก็พูดขึ้นว่า “ฉันมีงานให้นายทำอีกเรื่อง...”

 

เช้านี้อวิ๋นซีหยางตื่นเช้ามาก วันนี้เธอตั้งใจแสดงฝีมือทางอาหารให้สองผัวเมียตระกูลอวิ๋นได้ประจักษ์ ในขณะที่มือกำลังจับกระบวยเคี่ยวหมูตุ๋นน้ำแดงอยู่ก็พลันนึกถึงหน้าบอสตัวร้าย 

 

ถ้าทำอาหารให้บอสใหญ่กิน อีกฝ่ายจะซึ้งใจและหลงใหลเธอเพิ่มขึ้นรึเปล่านะ?

 

เพราะหลังจากครุ่นคิดมาหลายๆวันเธอพบว่าควรจะเกาะ*ต้าเสินผู้นี้ให้แน่นๆจะได้มีหลักประกันชีวิตในอนาคต หากจะจีบกันโต้งๆก็กลัวว่าบอสจะตกใจจนหนีหาย แบบนั้นคงไม่ดีแน่ๆ 

แม้ไม่เคยจีบใครจริงๆมาก่อนแต่ซีหยางก็ค่อนข้างจะดูซีรี่ย์แนวพระเอกตัวร้ายอยู่บ่อยๆ ดังนั้นก็พอจะรู้เทคนิคอยู่บ้าง จีบตรงๆ อีกฝ่ายอาจไม่สนใจและเผลอจะทำให้รู้สึกแย่กับเธอได้ ดังนั้นเลยใช้ยุทธการซึมลึก ค่อยๆจีบ หยอดนิดหยอดหน่อยทำให้อีกฝ่ายเคยชิน อีกหน่อยก็ขาดเธอไม่ได้ คล้ายกลับเป้นส่วนหนึ่งในชีวิต แต่ปัญหาใหญ่ก็คือหน้าตาของบอสดีเกินไป อันตรายต่อหัวใจหากไม่ระวังก็อาจกลายเป็นเธอที่เป็นฝ่าบเพี้ยงพล้ำ ดังนั้นต้องคิดให้ดีๆ

 

ช่วงรับประทานอาหารเช้านายและนางอวิ๋นต่างก็ตื่นตะลึงเล็กน้อย ลูกสาวคนสาวตัวน้อยของพวกเขาเข้าครัว ฝนตกเป็นสีแดงแล้ว!!

 

แต่เหนือความตื่นตะลึงก็คือความปริ่มปลื้ม ลูกของพวกเขาโตแล้วจริงๆ มีจิตกตัญญู ดียิ่งๆ

 

ยิ่งไปกว่านั้นหมูตุ๋นน้ำแดงที่เธอทำก็อร่อยจนพวกเขาน้ำตาเล็ด ทักษะยอดเยี่ยมไปเรียนมาจากไหน? ถึงจะสงสัยเป็นที่สุดแต่ก็ไม่อยากจะถามเท้าให้บุตรสาวเสียความรู้สึก บางทีซีซีของพวกเขาอาจจะไปแอบเข้าครอสเรียนมาก็ได้ใครจะไปรู้

 

ในขณะที่นายท่านอวิ๋นกำลังดื่มด่ำกับความกตัญญูของลูกสาว อวิ๋นซีหยางที่สังเกตอารมณ์ทางสีหน้าของบิดามานาน และเห็นว่าอีกฝ่ายอารมณ์ดี ก็เอ่ยขึ้นมา “พ่อคะ เรื่องโรงแรมซีหยางที่เกาะ H ให้หนูไปดูแลได้ไหมคะ?”

 

นายท่านอวิ๋นชะงักกึก อะไรทำให้ลูกเขาพูดถึงโรงแรมในเครือซีหยางกรุ๊ป?

 

“มีอะไรรึเปล่า ซีซี?”

 

“คือซีซีอยากลองบริหารธุรกิจค่ะ นะคะพ่อ ยังไงโรงแรมนั้นก็มีรายได้ไม่ค่อยดี ถ้ายังไงพ่อก็ยกให้ซีซีไปเล่นดูพักนึงก็ได้นี่”

 

เห็นลูกสาวตัวน้อยออดอ้อนมีหรือนายท่านอวิ๋นจะไม่ใจอ่อน ลูกสาวเขากตัญญูขนาดนี้หากอยากจะบริหารโรงแรมแก้เซ็งก็ใช่ว่าจะไม่ได้

 

“ได้สิ แต่อย่าเหนื่อยมากนะเด็กดี”

 

“อื้ม!!” ว่าพลางเขามาหอมแก้มนายท่านอวิ๋นทำให้อีกฝ่ายหัวเราะชอบใจ ส่วนคุณนายอวิ๋นส่ายหัวกับคนหลงลูกสาว เพียงแต่นัยน์ตาของเธอเจือไปด้วยแววแห่งความสุข

 

หลังทานข้าวเสร็จ

 

เธอก็กดเบลอโทรหาเยียนจือหลิงทันที

 

เมื่ออีกฝ่ายสายเธอก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น

 

“เราพาอาเหมยไปพักผ่อนกันเถอะ!!”

 

จากนั้นเธอก็เก็บข้าวเก็บของเตรียมไปเที่ยวทะเลกับสองตัวร้ายทันที นานแล้วที่ไม่ได้ไปทะเล เธอรู้สึกแสนกระชุ่มกระชวย พลันมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่พ่อบ้านกู้จะเดินเข้ามาหาเธออย่างนอบน้อมแล้วบอกว่างานที่สั่งในไปทำเรียบร้อย ของถึงมือท่านผู้นั้นแล้ว เธอก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้น เธอมั่นใจว่างานนี้ต้องไปได้สวย

 

รถของเยียนจือหลิงมาจอดที่ลานบ้านข้างเธอพร้อมกับการปรากฏตัวของของนางร้ายทั้ง เยียนจือหลิงนั้นยิ้มร่าเริง มีความตื่นเต้นเต็มร้อย ในขณะที่ห่าวจิ้งเหมยมีสีหน้าเบื่อโลก รู้สึกบุคลิกของสองคนนี้จะสับกัน?

 

ไม่ได้เจอกันหลายวันห่าวจิ้งเหมยดูเหมือนจะสงบเงียบ มีท่าทางเหมือนสาวงามถูกทิ้ง ดูท่าเธอจะยังไม่หายปวดใจเรื่องพ่อพระเอกอย่างซั่งกวนเฉินอี้

 

       ทันทีที่ห่าวจิ้งเหมยเห็นซีหยางก็ ส่งสายตาทักทายอย่างเนือยๆมาให้

 

       ซีหยางพยักหน้ารับพร้อมยิ้มบางๆ เป็นเยียนจือหลิงที่ทนไม่ได้กับท่าทางของทั้งสองคน

 

“นี่อาเหมยอย่าทำหน้าให้มันดีๆหน่อยสิ พวกเรากำลังจะได้ไปเที่ยวด้วยกันนะ!!

 

“ ฉันเหนื่อย อยากพักผ่อน แต่เธอกลับลากฉันไปเที่ยวเนี้ยนะ ฉันไม่ด่าเธอก็บุญแล้ว” ห่าวจิ้งเหมยบ่นอุบ ก่อนจะกลับไปนั่งบนรถ

 

เยียนจือหลิงส่ายหน้าก่อนจะหันมาทักทายซีหยางอย่างอารมณ์ดี

 

“นานแล้วที่เราไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันแบบนี้ ว่าแต่เราจะไปไหนกันหรอซีซี?”

 

ซีหยางยิ้มก่อนจะเอ่ย 

 

“เดี๋ยวก็รู้”

 

        

       คฤหาสน์ตระกูลจูเก๋อ

           

       ณ ห้องรับประทานอาหารที่หรูหรา จูเก๋อเซียวอี๋กำลังนั่งมองหมูตุ๋นน้ำแดงที่อยู่ในชามพลางขมวดคิ้วแน่น โดยมีพ่อบ้านตระกูลจูเก๋อฉางชิงทำหน้าทีตักข้าวใส่จานให้

                

       “คุณหนูอวิ๋นช่างใส่ใจนายท่านจริงๆ เช้าขนาดนี้ยังให้พ่อบ้านนำอาหารเช้ามาให้”

                

        จูเก๋อเซียวอี๋ไม่พูดอะไรเพียงหยิบช้อนขึ้นมาตักน้ำหมูตุ๋นน้ำแดงมาชิม

 

               

         อร่อยมาก?

 

        เห็นจูเก๋อเซียวอี๋คลายคิ้วที่ขมวดทั้งยังมีแววตาที่อ่อนโยนยิ่งขึ้นฉางชิงรีบเอ่ยขึ้น

        

         “ฝีมือทำอาหารของคุณหนูอวิ๋นดีมาก แค่ผมมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าคุณหนูตั้งใจทำเพื่อนายท่านขนาดไหน”

     

   จูเก๋อเซียวอี๋ไม่พูดอะไรเพียงแต่มุมปากยกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ

 

 

............................................................................................



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

68 ความคิดเห็น

  1. #24 cat18 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 20:51

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png น่ารัดจัง
    #24
    0
  2. #23 tunfer (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 19:04

    อยากรู้บอสมากกว่าแล้วววค่ะ บอสคนคูล

    #23
    0
  3. #22 kyohyeE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 15:58
    บอสคะ ต้องจับนางร้ายให้อยู่หมัดนะคะ!
    #22
    0
  4. #21 ploywendy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 15:30
    ชอบเค้าละสิ
    #21
    0