[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 92 : Long fic : Kikaga : ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    17 พ.ค. 63

"อาการยังคงปกติดีค่ะ"หญิงสาวชุดขาวหันไปบอกกับคนข้างกายที่ตอนนี้กําลังอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตปกติธรรมดา ซึ่งแตกต่างจากเวลางานที่มักจะสวมเสื้อกาวน์เอาไว้ทุกครั้งที่มีตรวจ

"ครับ รบกวนฝากบอกพยาบาลที่จ้างเอาไว้ให้มาเฝ้าทุกๆหนึ่งชั่วโมงด้วยนะครับ"

"ทราบแล้วค่ะ ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ คุณหมอมิโดริมะ"พยาบาลสาวโค้งตัวบอกกับคนผมสีเขียวมรกต ก่อนจะขอตัวเดินออกไปจากห้องพักพิเศษ

มิโดริมะพยักหน้ารับเบาๆ พลางละสายตาหันไปมองคนที่อาการทรงตัวอยู่บนเตียง

"เมื่อไหร่นายจะตื่นขึ้นมาสักที คิเสะ..."เอ่ยปากพึมพําบ่นคนบนเตียงที่กําลังนอนหลับไม่รู้อิโหน่อิเหน่เบาๆ

ร่างกายของคนบนเตียงเริ่มซูบผอมจนเกือบเห็น

ซี่โครง แตกต่างจากตอนที่พวกเขาทั้งสองคนได้พูดคุยกันครั้งล่าสุดมากโขจนเทียบไม่ติด

มิโดริมะคิดพลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบาด้วยความเหนื่อยใจ เพราะอีกฝ่ายเป็นเพื่อน เขาจึงเลือกที่จะเป็นคนรักษาเอง แต่ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายจะเล่นเป็นเจ้าชายนิทราหลับมานานเป็นปีขนาดนี้

ตัวคิเสะเองเป็นถึงนายแบบชื่อดังของญี่ปุ่น ด้วยความดังของตัวเองก็ย่อมมีผลเสียบางอย่างตามมา รวมถึงเหตุการณ์ครั้งนี้ด้วยเช่นกัน

คิเสะถูกรถพุ่งชนหลังจากที่มีข่าวลือว่ามีแฟนสาวซุกเอาไว้ ก่อนหน้านั้นเจ้าตัวเคยได้รับจดหมายขู่หลายฉบับ ส่วนใหญ่เนื่อหาคล้ายกันในเรื่องห้ามมีแฟน ถ้ามีแฟนฉันจะฆ่านายอะไรประมาณนั้น

ยังไงมันก็แค่จดหมายขู่ เลยไม่ได้คิดอะไรมาก รู้ตัวอีกที ความไม่คิดอะไรมากของคิเสะก็ส่งผลให้เจ้าตัวมานอนหลับเป็นเจ้าชายนิทรานายถึงสองปี เพียงเพราะการกระทำของแฟนคลับเพียงคนเดียว

ถึงแม้จะมีใครหลายคนต่างพูดออกมาว่ายังไงก็ไม่มีทางรอด แต่สําหรับตัวมิโดริมะและเพื่อนคนอื่นๆต่างก็ยังเชื่อ

เชื่อว่าสักวันนึง คนที่นอนหลับสนิทบนเตียงอย่างคิเสะจะตื่นขึ้นมา

กึก!

"ยังไม่กลับหรอชินทาโร่”เสียงเปิดประตูดังขึ้นขัดกับบรรยากาศเงียบเชียบภายในห้อง อาคาชิก้าวขามายืนข้างมิโดริมะพลางมองไปยังร่างบนเตียงคนไข้ที่ยังคงไร้การตอบสนอง

ถ้าหากไม่เห็นว่าหน้าท้องของอีกฝ่ายยังคงกระเพื่อมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะอยู่ อาคาชิคงคิดว่าอีกฝ่ายได้จากไปแล้วด้วยซํ้า

"ไม่มีประชุมหรือไง"มิโดริมะพอจําได้กลายๆ ว่าลูกชายคนเดียวของเจ้าของบริษัทอาคาชิกรุ๊ปมีประชุมในวันนี้ตอนทุ่มครี่ง แถมนี่ก็เลยเวลาประชุมมาสิบนาทีแล้วด้วย

"ถูกเลื่อนวันน่ะ"

พยักหน้ารับคําตอบกลับไปเบาๆ มิโดริมะมองร่างบนเตียง มือของเขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมไปจับชีพจรบนข้อมือของคิเสะอีกครั้งเป็นการยืนยัน

ขอแค่มีสัญญาณว่าอีกฝ่ายยังคงมีชีวิตอยู่ เขาก็จะพยายามรักษาให้ถึงที่สุด

"คนอื่นๆล่ะ"อาคาชิเอ่ยปากถามถึงเพื่อนร่วมกลุ่มที่คบกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้นจนถึงวัยทํางานปัจจุบันอย่างในตอนนี้

"คุโรโกะติดตรวจการบ้าน มุราซากิบาระบินไปต่างประเทศ ส่วนอาโอมิเนะมีไขคดีลักลอบสินค้านําเข้า"

"แลดูงานยุ่งนะ"อาคาชิกระตุกยิ้มมุมปาก มิโดริมะเหลือบสายตามองคนข้างๆตัวเองก่อนจะแอบกรอกตาใส่อีกฝ่ายโดยไม่ให้อาคาชิเห็น

พูดไม่ดูตัวเอง!

"เมื่อไหร่จะฟื้นนะ..."มองใบหน้าของคนบนเตียงด้วยแววตานิ่งสนิท ใบหน้าหล่อยังคงเค้าความดูดีไว้เหมือนเดิมสมกับที่เป็นนายแบบเบอร์ต้นๆของญี่ปุ่น แต่เปลือกตากลับยังคงปิดสนิท ใบหน้าเริ่มซูบผอมลงไปจากเดิมถนัดตา

"ไม่รู้เหมือนกัน"มิโดริมะพึมพําตอบเสียงแผ่ว หมออย่างตัวเขาเองก็จนใจ พยายามหาทางทุกทางแล้ว อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าจะฟื้นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

สิ่งที่ทําได้ คงมีแต่รอปฏิหาริย์เท่านั้น



'นี่... มีดอกกุหลาบด้วยนะฮะ'

คากามิจ้องมองคนในฝันที่กําลังมีท่าทางร่าเริงกับดอกไม้ดอกแรกที่พึ่งปรากฎขึ้น ซึ่งก็พอๆกับเขา

ตั้งแต่ที่เขาเห็นที่นี่ นับว่านี่เป็นครั้งแรกที่มีดอกไม้โพล่ขึ้นมาหลังจากที่มีเพียงหญ้าเขียวชะอุ่ม

กุหลาบโผล่มาจากหญ้าที่เขียวชะอุ่ม? แปลกดี

‘ลมเย็นจังเลยนะฮะ’

ผมสีสะดุดตาที่คากามิไม่เคยจะจำได้ยามตื่นนอนปลิวสไวไปตามลม อีกฝ่ายหันมามองหน้าเขาพร้อมส่งยิ้มสว่างเจิดจ้ามาให้

‘นั่นสิ เย็นมากเลย’

ปะทะแรงลมที่โหมกระหน่ำ ลมเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆจนผิดปกติ ส่งผลให้คากามิต่องขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้

‘ฝนน่าจะตกนะฮะแบบนี้’

ดูท่าทางฟ้าที่จู่ๆก็เริ่มมืดครึ้ม มันยิ่งทำให้คากามิต้องขมวดคิ้วมุ่นหนักกว่าเก่า เพราะนี่เป็นครั้ง ครั้งแรกที่ฝนตกที่นี่

‘หาที่หลบกันเถอะฮะ’

อีกฝ่ายรวบจับข้อมือของคากามิเอาไว้แล้วออกแรงดึงให้เดินไปด้วยกัน คากามิก้มลงมองมือของคนที่จับข้อมือเขาอยู่แล้วละสายตาไปยังที่ที่อีกฝ่ายจะพาไป

สถานที่ตรงหน้าเป็นเพียงฉากฉากนึงที่ถูกเซ็ตขึ้นมา เหมือนเป็นสตูดิโอเล็กๆแห่งหนึ่ง ก้าวขาเข้าไปด้านในเป็นเวลาเดียวกันกับที่ฝนพากันเทลงมาพอดิบพอดี

‘ตกแรงเลยนะฮะแบบนี้’

หันมาสบตากันก่อนจะไปนั่งลงบนโซฟาที่ถูกเช็ตเอาไว้ภายในฉาก รู้สึกเหมือนที่นี่ ที่ทุ่งหญ้านี่จะมีทุกอย่างที่แปลกประหลาดไปเสียทุกอย่างจนหาคำอธิบายไม่ได้เต็มไปหมดเลย

เปรี้ยง!!!

‘เฮือก!’

คิดอะไรเรื่อยเปื่อยจมเข้าสู่ภวังค์ของตัวเองก่อนจะสะดุ้งตกใจเมื่อฟ้าร้องคำรามลั่นออกมาเสียเสียงดัง คนที่นั่งอยู่บนโซฟามองภาพนั้นพร้อมรอยยิ้ม มือยกขึ้นตบแปะข้างๆที่ตนเองเชิงให็คากามิเดินไปนั่ง

‘กลัวเสียงฟ้าร้องหรอฮะ’

‘เปล่าหรอก แค่ตกใจน่ะ’

เดินไปนั่งลงใกล้ๆพร้อมๆกับร่างของใครอีกคนที่โถมตัวมาพิงไหล่เขาเอาไว้

‘เป็นอะไร?’

คากามิเอ่ยปากถาม มือยกขึ้นเคาะจมูกโด่งของอีกฝ่ายไปเบาๆ คนพิงไหล่ทำเพียงยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย

‘ผมรู้สึกแปลกๆน่ะฮะ’

กอบกุมมือของคากามิเอาไว้พลางลูบไปมาเบาๆ จู่ๆดอกไม้ก็ขึ้นมาทั้งที่ไม่มีมาตลอด จู่ๆฝนก็ตก ทั้งๆที่ไม่เคยตกลงมาเลยสักครั้ง

มันเหมือนเป็นสัญญาณที่กำลังบ่งบอกอะไรบางอย่าง

‘ฉันก็ด้วย’

‘ฮะๆๆ ใจเราตรงกันนะฮะ’

ผละตัวมามองประจันหน้า ดวงตาทั้งสองคู่สบกันอย่างไม่มีใครคิดจะหันหลบ กลิ่นเย็นชื้นของฝนที่กระทบพื้นดินลอยเข้าจมูกพร้อมๆกับใบหน้าของอีกฝ่ายที่เคลื่อนเขามาใกล้เรื่อยๆ

สัมผัสนุ่มนวลถูกนาบลงบริเวณริมฝีปาก ใบหน้าถูกอีกฝ่ายจับเอนเอียงปรับมุมองศาให้เข้าที่เตรียมรับจูบที่หนักหน่วงมากขึ้น

ร่างกายร้อนวูบวาบอย่างรู้สึกบอกไม่ถูก ริมฝีปากนุ่มหยุ่นถูกขบเม้มไปเรื่อยๆ ก่อนจะตัดสินใจหลับตาลงรับจูบนั้นอย่างเต็มใจ

‘ฮะๆ’

พอผละจูบออก ต่างฝ่ายต่างพากันก้มหน้ามองพื้นพร้อมหัวเราะเสียงแผ่ว คากามิยกมือขึ้นมาลูบต้นคอของตนเองเป็นการกลบเกลื่อน ใบหน้าร้อนจนรับรู้ได้เลยว่าตอนนี้หน้าคงต้องแดงมากแน่ๆ

พอๆกับอีกฝ่ายที่ทำท่าทางเดียวกันอยู่ข้างกาย พอตั้งหลักได้ถึงยอมหันกลับมามองคากามิอีกครั้ง แล้วตัวของคากามิเองก็เช่นกัน

‘ฝนหยุดตกแล้วนะฮะ’

‘นั่นสิ’

ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยกันทั้งคู่ มือข้างที่ใกล้กันถูกนิ้วก้อยเกี่ยวเอาไว้ก่อนจะเดินไปออกไปด้านนอกฉากสตูดิโอ

พื้นหญ้าที่ไม่ได้เปียกเลยสักนิดราวกับฝนตกเมื่อสักครู่เป็นเรื่องโกหก ส่งผลให้คากามิต้องเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

‘ดอกกุหลาบมัน...’

คนข้างกายของเขาพูดพลางมองไปยังจุดที่ดอกกุหลาบอยู่ กลีบของดอกกุหลาบร่วงลงมาสู่พื้นดินถึงสามกลีบ คากามิก้มเก็บมันขึ้นมาพลันกันหน้าไปมองคนข้างกายของตัวเอง


เฮือก!!!

ถูกกระชากออกจากฝันด้วยความรู้สึกเหนื่อยหอบ หัวใจเต้นเร็วรัวกระหน่ำไม่หยุดจนต้องยกมือขึ้นมาจับบริเวณอกด้านซ้าย

“เมื่อกี้...”คิดถึงภาพความฝันที่จำได้เลือนลางแตกต่างไปจากทุกที ยามเมื่อเขาหันไปเห็นใบหน้าของคนในฝันชัดๆเต็มตา

“หน้าคุ้นๆ”ถึงจะบอกว่าหน้าคุ้นๆ แต่ถ้าจะให้นึกหน้าอีกรอบเขากลับลืมมันไปแล้ว เหมือนจะรู้จัก แต่ก็ไม่รู้จัก

นี่มันอะไรกันเนี่ย...

เหลือบสายตาไปมองนาฬิกาดิจิตอลบนหัวเตียง บ่งบอกวันที่ยี่สิบสาม เวลาตีห้าสี่สิบ ดูเหมือนครั้งนี้เขาจะนอนข้ามวันไปเลย...

โชคดีที่ระยะเวลาที่เขานอนหลับข้ามวันนั้นเป็นวันหยุดพอดี ส่งผลให้ไม่ได้มีผลกระทบกับงานสักเท่าไหร่ หรือเปล่านะ...

เหมือนวันที่ยี่สิบสองที่เป็นวันหยุด เขาตื่นนอนมาตอนตีสี่ พอพบว่าเป็นวันหยุดเลยคิดที่จะนอนต่ออีกสักหน่อย แต่ใครจะไปคิดว่าอีกสักหน่อยของเขาเล่นข้ามวันมาอีกวันนึงเลย

ลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยอาการเหนื่อยและหน้ามืดเล็กน้อย เนื่องจากร่างกายไม่ได้รับสารอาหารไปเป็นวัน มือเรียวยกขึ้นจับท้องด้วยความปวดแปร๊บๆ

ดูเหมือนเขาจะเป็นโรคกระเพราะ

ก้าวขาตรงไปยังห้องน้ำด้วยสภาพไม่สู้ดีนัก แต่ถึงยังไงวันนี้เขาก็ต้องไปทำงานอยู่ดี เขาเป็นเพียงพนักงานในร้านคาเฟ่ชื่อดังแห่งหนึ่ง

รู้สึกเหมือนเจ้าของร้านจะชื่อมุราอะไรสักอย่าง ตัวเขาก็ไม่เคยเจอเหมือนกัน เห็นฮิมุโระผู้จัดการร้านชอบบอกว่าอีกฝ่ายมักจะบินไปต่างประเทศเพื่อดูสูตรขนมใหม่บ่อยๆ

กริ๊ง!

“มาเช้านะไทกะ แล้วทำไมหน้าโทรมแบบนั้น?”ฮิมุโระ ทัตสึยะชายหนุ่มที่เป็นผู้จัดการร้านเอ่ยปากทักคนที่เปรียบเสมือนน้องชายคนนึงของตัวเองด้วยความเป็นห่วง

สีหน้าอิดโรยดูเหนื่อยตลอดเวลาอดทำให้เขาถามไถ่ไม่ได้ เหมือนฟุริฮาตะจะเคยๆบอกเขาไว้เหมือนกันว่าคากามิมักชอบฝันแปลกๆ พอฝันก็จะนอนนานกว่าปกติ แต่พอตื่นขึ้นกลับลืมสิ่งที่ฝันแถมยังเหนื่อยเหมือนไม่ได้นอนอีก

“แค่รู้สึกเหนื่อย... นิดหน่อย”เอ่ยปากตอบฮิมุโระไป มือก็คว้าชุดกันเปื้อนมาสวมเอาไว้ก่อนฮิมุโระจะเดินมาผูกเชือกด้านหลังให้

“ไม่ไหวก็บอกนะ”

“ขอบคุณนะ ทัตสึยะ”



Tbc.


ตอนแรกมาแล้วววว

ช่วงนี้ติดโคนันงอมแงมขั้นหนักมาก จะมาอัพตอนแรกตั้งแต่เมื่อวานแต่ดันดูโคนันยิงยาวมาเลยแหละ555555 แต่มาอัพแล้วน้าาาาา

**หากมีคำผิดจะพยายามมาตามแก้ทีหลังน้าา**

        ขอบคุณที่ติดตามกันค่าาา^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

848 ความคิดเห็น

  1. #721 แพนด้าขอบตาเเดง (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 00:23

    แฟนคลับรุนแรงมากอ่ะ สงสารคิเสะที่มีแฟนคลับแบบนี้ // รอคิเสะ
    #721
    0
  2. #704 yaibakid (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 14:22

    รออยู่น้า
    #704
    0
  3. #702 Sunshine sky (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 11:41

    รอคอยคิเสะค่ะ
    #702
    0
  4. #701 Lily for Lisa (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 10:07
    มาเกือบครบทีมนะเนี่ย สงสารคิเสะที่มีแฟนคลับแบบนี้ แย่มาก
    #701
    0
  5. #700 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 01:16

    ผิดที่เราอ่านเร็วไปรึเปล่านะ เลยรุสึกว่า..มันไม่พออ่ะ 555555


    หนูลูกกก โอยยย อย่างกับโดนสูบพลังงาน กินข้าวเยอะๆนะลูก หาของมาบำรุงด้วย สงสารอ่ะ การนอนคือการพักผ่อนที่ดีที่สุด แต่น้องนอนละน้องโดนสูบพลังงานอ่ะ!! ม่ายยยยย!!!


    อ่านไปละเพลงนี้ลอยมาเลยค่ะ อาจไร้ตัวตนในสายตาใคร แต่ไม่เดียวดายในสายตาเธอ เมื่อฟ้าบันดาลให้ฉันได้พบกับเธอ ทุกสิ่งเปลี่ยนไป~ //บ่งบอกอายุมาก 555555

    #700
    0
  6. #699 B.TEm (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 22:41
    อ่ย ;---; สงสารคิเสะเลย แฟนคลับคนนั้นก็นะ.. คางามิก็ด้วย แบบนี้ส่งผลไม่ดีต่อสุขภาพเหมือนกัน ;---; ถ้าเกิดสองคนเจอกันมันจะหายมั้ยน้อ -อาการแบบนี้
    #699
    0
  7. #697 polytome (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 18:18
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ คิเสะตื่นขึ้นมาได้เเล้วน้าาา
    #697
    0
  8. #696 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 17:21

    ฝั่งคิเสะก็หนักเอาการเหมือนกันเป็นเจ้าชายนิทราแบบนี้ ร่างกายก็เริ่มแย่ลงเรื่อย ๆ

    พวกfcก็น่ากลัวเกิน ทำให้ชีวิตคน ๆ นึงพังได้ เฮ้ออ


    แต่โลกกลมตรงที่คางามิทำงานกับร้านมุคคุงนี่แหละ


    คิเสะในฝันคางามิคือดูสบาย ๆ มาก

    แต่ก็ดูเหมือนมีอะไรติดในใจอยู่แต่ไม่อยากพูด แถมหลงคางามิมากด้วย

    แต่ถ้าทั้งคู่อยู่ในสภาพแบบนี้มันก็ส่งผลแย่กับทั้งคู่เหมือนกัน

    และที่คิเสะนอนเป็นผักแบบนี้เพราะความฝันด้วยหรือเปล่า...

    #696
    0