[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 91 : Long fic : Akakaga : ตอนที่ 5 END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 654
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    13 พ.ค. 63

“โถ่คนดี~~~”

“อย่ามาเรียกฉันแบบนั้นอาคาชิ ฉันขนลุก”คากามิเดินหนีไปอีกทางจนคนเป็นกัปตันราคุซันต้องทำหน้าหงอยใส่

ภาพพ่อแง่แม่งอนของคนทั้งสอง ส่งผลให้ทั้งทีมเซย์รินและราคุซันที่ช่วงนี้ได้มาซ้อมแข่งกันบ่อยๆถึงกับต้องขมวดคิ้วส่งให้ด้วยความรำคาญใจ

“คากามิคุงยังไม่เลิกโกรธอาคาชิคุงอีกหรอครับ จะสองเดือนแล้วนะ”คนเป็นเงาเอ่ยปากถามแสงตัวเองที่เดินหนีมานั่งข้างเขา

ตั้งแต่ที่คากามิออกจากโรงพยาบาล อาคาชิก็มักจะคอยมาตามเทียวไล่เทียวขือคากามิอยู่แทบทุกวัน ราวกับโตเกียวและเกียวโตห่างกันแค่สองก้าวเดิน

แต่ถึงอย่างนั้นคากามิก็ยังไม่ยอมหายโกรธอาคาชิสักที

ทุกวันนี้ทั้งคากามิปละฟุริฮาตะกลับมาเป็นเพื่อนกันดังเดิมแล้ว ถึงแม้จะโกรธ แต่อีกใจเขาก็เข้าใจเช่นกัน ฟุริฮาตะตัดสินใจบอกเรื่องกับตัวเองที่บ้าน ซึ่งโชคดีที่คนที่บ้านเข้าใจและคอยช่วยเหลือ

รวมถึงฟุริฮาตะที่ขอหยุดพักเรื่องชมรมบาสไปก่อนเพราะต้องการรักษาอย่างจริงจัง ถึงแม้จะมีบางครั้งที่เผลอเพ้อถึงอาคาชิไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้หนักเท่าเดิมแล้ว

“งอนอะไร ไร้สาระ”คากามิบอกปัดไป ถึงแม้เหตุผลจริงๆที่ทำให้เขาไม่กล้ากลับไปคบกับอาคาชิจะรอยกวนใจอยู่เสมอก็ตาม

เขากลัว...

กลัวว่าอาคาชิจะไม่เชื่อใจเขา

ขนาดเรื่องฟุริฮาตะอีกฝ่ายยังไม่ยอมบอกเขาเลยสักนิด แถมยังต้องให้คุโรโกะกับมิโดริมะมาช่วยจนทั้งสองคนนี้โดนอาคาชิเขม่นไปทีอีก

“คนเราต้องกล้าเปิดรับอะไรใหม่ๆนะครับ”เอ่ยปากบอกคำแนะนำเหมือนมานั่งอยู่ในความคิด คากามิหันไปมองคุโรโกะเล็กน้อย แล้วเหลือบสายตาไปมองกัปตันราคุซันที่กำลังทำท่าหงอยๆใส่เขาอยู่

โดนผีเข้าหรือไงกันอาคาชิ

หมดมาดจักรพรรดิไร้พ่ายหมดเลยไอ้บ้านี่...

คากามิยกมือขึ้นก่อนกวักนิ้วเรียกอาคาชิกระดิ๊กๆ อาคาชิตาวาวรีบเดินเข้าไปหา ภาพที่ทำเอาคนในทีมแทบอยากจะทึ่งหัวกัปตันตัวเอง

ไหนกันจักรพรรดิ!

นี่มันไม่ใช่แล้ว!!!

“หายโกรธผมแล้วหรอ”ดวงตาวางวับด้วยความดีใจ ก่อนคากามิสลายฝันนั้นภายในพริบตาด้วยประโยคๆเดียว

“ฉันร้อนน่ะ ซื้อน้ำเย็นๆให้หน่อยสิ”

“คากามิคุง...”คุโรโกะถึงกับต้องเรียกชื่อคากามิอย่างเอือมระอากับนิสัยเด็กของคนเป็นแสง ดูก็รู้ว่าอยากจะแกล้งน่ะ

“ไทกะ...”อาคาชิเบะปากออกมาเล็กๆ ไม่ได้ชัดมากแต่ก็แสดงออกถึงความน้อยใจ ถึงสุดท้ายเจ้าตัวจะยอมเดินไปซื้อน้ำเย็นเจี๊ยบมาให้คากามิก็ตามทีเถอะ

“แล้วนั่นจะไปไหน?”เอ่ยปากถามอาคาชิเมื่ออีกฝ่ายส่งขวดน้ำให้แล้วทำท่าจะหันหลังเดินหนี

“กลับโรงเรียน เลิกซ้อมกันได้แล้ว”ดูท่าจักรพรรดิจะเริ่มกลับมามีมาดอีกครั้งเมื่อบอกคนในทีม อาคาชิหันไปมองคากามินิ่งๆ ดวงตาทั้งสองแปรเปลี่ยนสีเป็นคนละสีอีกครั้งยามไม่พอใจ

“ผมไม่ง้อไทกะแล้วนะ ไทกะคงรำคาญผมแล้ว”คำพูดบ่งบอกถึงความน้อยใจสตรีมนั้นทำให้คุโรโกะถึงกับต้องส่ายหัว ความจริงเจ้าหัวแดงสว่างนี่แค่หัวหมอทำแกล้งไปต่างหาก

สรุปเด็กกันทั้งคู่

คบกันแล้วชวนกันสมองเด็กแบบนี้ก็น่ารำคาญนะครับ...

“ไม่ง้อเขาหรอครับ?”หันไปถามตัวต้นเหตุที่ช็อคกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ไปแล้ว คากามิหันมาชี้นิ้วใส่หน้าตัวเอง

“ฉันผิดหรอ?”

“คงงั้นมั้งครับ อาคาชิคุงตามง้อคากามิคุงนานกว่าเวลาที่คุณร้องไห้อีกครับ”

“มันเทียบกันไม่ได้นี่นา...”

“ปล่อยเวลาไปแบบนี้มันก็เสียเปล่านะครับ อีกอย่างต่างฝ่ายต่างก็เจ็บเหมือนกัน มาทำนิสัยเด็กแบบนี้ ผมรำคาญครับ”บอกไปตรงๆพร้อมลุกขึ้นเดินหนี ไม่งั้นมีหวังโดนฝ่ามืออรกันเฉาะกลางหัวแน่ๆ

แค่คากามิมีความสุขก็โอเคแล้ว



ปัง!

“นายจะเปิดมั้ยประตูเนี่ยหะ!? อาคาชิ!!!”คากามิยกเท้าเตะประตูดังปัง เมื่อมาถึงบ้านอาคาชิเจ้าตัวก็หมกตัวอยู่ในห้องแถมไม่ยอมกินข้าวเย็น จนคุณป้าแม่บ้านตกใจมาฟ้องเขาใหญ่

เกิดมานายน้อยพึ่งกินข้าวไม่ครบสามมื้อ

เขาจะบ้าตาย

“อา! คา! ชิ! ฉันจะหมดความอดทนแล้วนะ!!!”คากามิยกมือขึ้นเสยผม นี่มันอะไรเนี่ย ดูไปดูมาเสียเวลาเหมือนที่คุโรโกะพูดจริงๆนั่นแหละ

“เซย์... เปิดประตูให้ฉันเข้าไปเถอะนะ”ไม้แข็งใช้ไม่ได้ผลก็ต้องใช้ไม้อ่อน คากามิลดเสียงลงพร้อมเอ่ยปากเรียกสรรพนามที่เขาเรียกในตอนที่คบกัน ก่อนหน้าที่จะเกิดเรื่อง

แกร๊ก!

“มาทำไม”

รอไม่นานเกินอึดใจ ประตูก็ถูกเปิดออก พร้อมเจ้าของใบหน้านิ่งเรียบของคนผมแดงสว่างที่ดูยังไงก็งอนเขาอยู่แน่ๆ โดยที่คากามิไม่รู้เลยสักนิดว่าคนตรงหน้ากำลังตอแหลใส่ชัดๆ!

“โกรธหรอ”

“ผมมีสิทธิ์โกรธไทกะด้วยหรอ”

“เจ้าคนขี้น้อยใจ”ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะจุ๊บเบาๆลงบนแก้มข้างซ้ายของอีกฝ่าย เมื่อผละออกมาก็ยิ้มกว้างส่งไปให้

“ไทกะ...”อาคาชิเรียกชื่อพร้อมดึงปกคอเสื้อของคากามิก้มต่ำลง เพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกัน ก่อนจะใช้มืออีกข้างจับใบหน้าอีกฝ่ายเอาไว้ให้เอียงเล็กน้อยแล้วประทับริมฝีปากของเขาลงไปบนริมฝีปากอีกคนอย่างหนักหน่วง

เขาอดทนแล้วนะ

ไทกะนั่นแหละผิด

ริมฝีปากค่อยๆขบเม้นไปช้าๆ ก่อนจะทรอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวาน โดยที่ไม่สนเลยสักนิดว่ากำลังยืนอยู่หน้าประตู

“ว้าย!!!”คุณป้าแม่บ้านที่กำลังถือถาดอาหารอยู่ถึงกับร้องอย่างตกใจ จะยกมือมาปิดตาก็ไม่ได้มือถือถาดอาหารอยู่ วัยรุ่นนี่ไฟแรงกันจริงๆ

แผล่บ!

อาคาชิถอนริมฝีปากออก ลิ้นเลียริมฝีปากนิดพร้อมมองหน้าคนอีกคนที่ตอนนี้หอบหายใจทำตาเยิ้มใส่เขาไปแล้ว

“ขอบคุณครับ”กัปตันราคุซันเดินไปรับถาดอาหารจากป้าแม่บ้านมือถือเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว ก่อนเดินเข้าห้องก็ลากเสือสิ้นฤทธิ์หน้าประตูให้เดินเข้ามาด้วย

“นะ...นายมันร้ายชะมัดเลยอาคาชิ”ทันทีที่ได้สติก็พูดขู่ฟ่อๆราวกับแมวพองขนด้วยความไม่พอใจ ทั้งๆที่หน้าตัวเองก็แดงแข่งกับสีผมไปแล้วในตอนนี้

ให้ตายเถอะ...

จูบกันหน้าห้องเนี่ยนะ

แถมมีคนเห็นอีก...

เอาหน้ามุดดินไปเลยคากามิ!

“หืม? เซย์สิครับไทกะ ผมน้อยใจนะ”ทำหน้าทำตาหน้าหมั่นไส้ จนคากามิต้องยกมือขึ้นฟาดไปบนแขนอีกฝ่ายทีนึงด้วยความไม่ชอบใจ

“นี่ไทกะ...”

“อะไร?”คากามิเลิกคิ้วสงสัยกับคนตรงหน้าที่จู่ก็เปลี่ยนอารมณ์กระทันหัน ก่อนที่ตัวเขาเองจะถูกดันให้นั่งลงบนเตียง

ตามมาด้วยตัวการที่มานอนแหมะเอาหัวหนุนตักเขาเอาไว้

มาดที่ไม่มีใครเคยเห็น

แม้แต่ครอบครัวของอาคาชิเอง...

คากามิยกมือขึ้นมาลูบหัวอาคาชิช้าๆ ท่าทางเป็นเด็กที่จะแสดงออกมาเสมอยามที่อีกฝ่ายรู้สึกเหนื่อยจากงาน หรืออะไรก็ตามแต่

“ผมไม่อยากให้ฟุริฮาตะเป็นแบบนั้นเพราะผมเลย”อาคาชิพูดพร้อมมองใบหย้าคนรักไปด้วย ถ้าเขาไม่คุยกับฟุริฮาตะตั้งแต่แรก เรื่องมันคงไม่เกิดขึ้น ฟุริฮาตะคงไม่ต้องเข้ารับการรักษา เขากับคากามิคงไม่ต้องมาพ่อแง่แม่งอนกันแบบนี้

“ไม่ใช่ความผิดของนายหรอก”สางผมของอาคาชิไปมาช้า มืออีกข้างก็ถูกคนหนุนตักจับไปกุมเอาไว้กลางอกรางกับเด็กกลัวแม่หายตอนกล่อมนอน

“ผมรักไทกะนะ”สบตาอีกฝ่ายยามบอกรักบอกให้เห็นถึงความจริงใจ

รัก

รักมาก...

“รู้แล้ว...”คากามิยกยิ้มน้อยๆม่งมาให้ พร้อมถอนหายใจออกมาช้าๆกับเรื่องที่ตัวเองคิดมาก ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาไม่กล้าตอบรับคบกับอาคาชิอีกครั้ง

“เซย์จูโร่... ฉันกลัว...”

“กลัวอะไรครับ หืม?”ลูบมืออีกข้างของคากามิที่กุมเอาไว้บนอกไปมาเบาๆ พร้อมเอ่ยปากตอบกลับไปเสียงนุ่มที่ถ้ารุ่นปฏิหาริย์คนอื่นมาเห็นคงพากันหัวเราะจนสำลักเป็นแน่

“กลัวว่านายจะไม่ไว้ใจฉัน เรื่องฟุริฮาตะที่นายไม่ได้บอกฉัน มันทำให้ฉันระแวง”

“ผมไม่อยากให้ไทกะรู้สึกไม่ดี อีกอย่าง ถ้าผมบอกไป ไทกะอาจจะทิ้งผม”

“เซย์ ฉันรักนายนะ”ก้มลงมองใบหน้าของคนบนตักที่กำลังมองเขาอยู่ด้วยกัน บอกถึงความจริงที่ตัวเขาก็รักอาคาชิมากเหมือนกัน

“...”

“แค่นายเชื่อใจและบอกฉัน ฉันไม่มีทางทิ้งนาย”

“ผมขอโทษ”ตอบกลับไปเสียงอ่อนด้วยความรู้สึกผิด เขาอาจจะคิดแทนคากามิมากไปเอง ตัดสินใจไปเองจนไม่ได้ลองเสี่ยงที่จะบอกถึงสิ่งที่เขาเก็บเอาไว้

ไม่แปลกที่คากามิจะระแวง เพราะครั้งนี้เขายังไม่บอก พอมีเรื่องอื่นที่หนักกว่านี้ เขาอาจจะเก็บไว้คนเดียวอีกก็ได้

สิ่งที่เขาทำได้มีแค่พูดคำขอโทษที่แสนไร้ประโยชน์เท่านั้น

“ไม่เป็นไร มันผ่านไปแล้ว”คิดถึงคำพูดของคุโรโกะแล้วตัดสินใจพูดออกไปแบบนั้น ปล่อยเวลาผ่านไปมันก็ไม่ช่วยอะไร หนีปัญหาสุดท้ายก็ต้องเจอ สู้เจอมันตอนนี้ไปเลยจะดีกว่า

“ครับ”

“ฉันเสียใจเพราะนายมาแล้ว”

“ผมรู้”

“นายก็เสียใจเหมือนกัน ฉันก็รู้”มองสบตากันอีกครั้ง ก่อนอาคาชิจะยันตัวลุกขึ้นนั่งประจันหน้ากับคากามิตรงๆ มือก็ยกขึ้นมาจับมือคากามิให้มานาบลงบนใบหน้าของตัวเองช้าๆ

“ไทกะ... มาเริ่มใหม่อีกครั้งกันนะ”

“...”

“ผมสัญญา ว่ามีอะไรผมจะบอก”

“...”

“ผมไม่มั่นใจว่าจะสามารถทำให้ไทกะไม่เสียใจเพราะผมได้ตลอดไปหรือเปล่า”

“...”

“แต่ผมมั่นใจ ว่าผมจะไม่มีทางปล่อยไทกะให้ไปไหนอีกแล้ว”

“...”

“เพราะฉะนั้น”

“...”

“กลับมาคบกันนะครับ”

จุมพิตฝ่ามือของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ดวงตาสีแดงสว่างทั้งสองมองใบหน้าของคนรักที่กำลังพยักหน้าออกมาทั้งน้ำตา

โกรธงอนกันไปก็เท่านั้น

ยังไงเรื่องนี้มันก็ผ่านมาแล้ว

สิ่งสุดท้ายที่จะทำได้

ก็คือการทำปัจจุบันของเราให้มีความสุขที่สุดก็พอ

“ผมรักไทกะ”

“ฉันก็รักนาย เซย์...”



แถม

“เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง ผมแอบแปลกใจนะฮะเนี่ยที่คนอย่างอาคาชิจจิปล่อยให้ฟุริฮาตะทำแบบนั้นได้น่ะ”คิเสะวางคางลงบนโต๊ะหลังจากที่พวกเขาทั้งห้าคนนัดกันมานั่งพูดคุยเรื่องชาวบ้าน

“ผมก็เหมือนกันครับ ปกติอาคาชิคุงคงมีความคิดที่จะแก้ไขปัญหาได้ดีกว่านี้ ถึงแม้ฟุริฮาตะคุงจะทำร้ายร่างกายตัวเองก็ตาม ไม่อยากจะพูดเลยนะครับ แต่ผมรู้สึกอาคาชิคุงโง่กว่าปกติ”คุโรโกะว่าอย่างเห็นด้วยปากก็ดูดวนิลาเชคเข้าปากอย่างสบายใจเฉิบ แถมว่ากัปตันราคุซันไปแล้วโดยไม่ทุกข์ร้อนเลยสักนิด

หรือเพราะมาคบกับคากามิ?

“นี่พวกนายลืมตอนที่สองคนนั้นคุยกันใหม่ๆไปแล้วหรือไง”มิโดริมะเลิกคิ้วแปลกใจที่ทุกคนลืมช็อตเด็ดที่เขาจดจำมันได้จนถึงวันนี้

“ตอนคุยกันใหม่ๆหรอ ฉันไม่รู้หรอก”มุราซากอยาระที่แทบไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยเลยเอ่ยบอกเสียงยานพร้อมทำท่าจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่

“อ๋อ! แบบนี้นี่เอง ตอนนั้นรู้สึกเหมือนอาคาชิจจิจะถูกคากามิจจิดุนะฮะ”

“ตอนไหนวะ?”อาโอมิเนะยกมือขึ้นลูบต้นคอก่อนจะทิ้งตัวพิงเก้าอี้ด้วยสภาพน่าอนาถ

“ก็ที่อาคาชิจจิใช้เงินจ่ายเป็นค่ารักษาคนที่คนขับรถของตัวเองเผลอขับรถเฉี่ยวจนบาดเจ็บไงฮะ แต่ลืมคิดถึงเรื่องพาไปโรงพยาบาล ดันจ่ายเงินก่อน”

“หา? แปลกตรงไหน ถ้าฉันมีเงินแบบหมอนั่นก็คงทำแบบนั้น”อาโอมิเนะเลอกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ จ่ายค่ารักษาให้แล้วก็ไปโรงพยาบาลเองได้นี่ ถ้าไม่พอใจอยากให้พาไปโรงพยาบาลก็แค่บอกเท่านั้น

“แต่คากามิคุงโกรธน่ะสิครับ บอกว่าทำไมไม่พาไปส่งโรงพยาบาล ดุไปดุมากลายเป็นสัจจะธรรมชีวิตเฉยเลยครับ”คุโรโกะพูดเมื่อนึกขึ้นได้ ตอนนั้นแสงของเขามาบ่นให้ฟังจนเอียนไปหมด แถมลามมาบอกตัวเขาให้อย่าทำแบบนั้นอีกด้วย

“ฉันจำได้ดีเลย อาคาชิหงอยไปหลายวัน จากนั้นก็บอกจะไม่ทำตัวเป็นใหญ่ จะพยายามไม่เอาตัวเองเป็นที่ตั้งโดยไม่ลืมคิดถึงความรู้สึกคนอื่นด้วย ไม่อย่างนั้นคากามิคงงอนไม่ยอมคุยด้วยอีกแน่ๆ”มิโดริมะคิดถึงเหตุการณ์ในอดีตก็อดขำไม่ได้ เป็นถึงกัปตันทีมราคุซัน แต่ดันแพ้เพราะคนๆเดียว

เรื่องอื่นเก่งไม่มีใครเทียบ

แต่พอเรื่องความรักหรือเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคากามินิดหน่อยกลับแพ้อย่างราบคาบ ไม่สมเป็นอาคาชิเลยสักนิด

“อ๋อหรอ~~~ เพราะแบบนั้นอาคาจินเลยยอมที่จะให้ฟุริฮาตะคนนั้นทำแบบนั้นหรอ”คนผมม่วงเอ่ยปากอย่างแอบไม่เข้าใจ ถ้าจะจัดการก็จัดการได้นี่ ปล่อยให้มาควบคุมตัวเองทำไม ฟุริหาตะคนนั้นก็ไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด

“หมอนั่นกลัวว่าเจ้าบ้าคากามิจะคิดมากน่ะสิ ถ้าเผลอลงมือทำไปตามความคิดตัวเอง คากามิอาจจะโกรธก็ได้ที่อาคาชิไม่คิดถึงความรู้สึกของฟุริฮาตะอะไรนั่นน่ะ”อาโอมิเนะเอื้อมมือไปจิ้มไก่เทอริยากิที่พนักงานเสิรฟมาเสริฟให้เมื่อสักครู่เข้าปาก

“ผมว่าคู่นี้คงต้องปรับตัวจูนเข้าหากันอีกหลายเรื่องนะครับ ยังไงนิสัยของพวกเขาทั้งคู่ก็ไม่น่สจะเข้ากันได้อยู่แล้ว”คนผมฟ้าพูดหน้าตายตามที่ตนเองรู้สึกจริงๆ

คนนึงมีอำนาจคับฟ้าได้ฉายาว่าเป็นจักรพรรดิ ไม่ว่าจะที่บ้านหรือที่ชมรมก็เป็นคนมีอำนาจ วางอำนาจได้อย่างไม่ต้องกลัวเกรง

พอมาเจอคนอย่างคากามิที่เติบโตมาอีกแบบตรงข้ามกับตัวเองโดยสิ้นเชิง เป็นแค่คนบ้าบาสที่กลัวหมา กลัวความมืด กลัวผี ทำอาหารอร่อยเป็นแม่บ้านแม่เรือน แถมเจ้าตัวยังคิดถึงความรู้สึกคนอื่นอยู่เสมอ ถึงแม้จะมีโวยวายไปบ้างแต่ก็แคร์อีกฝ่ายตลอด

คนที่เก่งทุกอย่างอย่างอาคาขิ พอมาเจอคากามิเข้าก็ต้องมีเขวบ้างเป็นธรรมดา เพราะคากามิเป็นคนแรกที่สอนให้รู้จักคำว่าพ่ายแพ้ สอนให้รู้จักถึงความรักทั้งๆที่ปกติไม่เคยจะแคร์ใครที่ไหน

พอคบกันเลยอยากที่จะทำตัวให้คากามิรับรู้ ว่าอย่างน้อยจักรพรรดิไร้พ่ายคนนี้ก็พ่ายแพ้ให้กับคากามิ ยอมรับฟังในสิ่งที่คากามิต้องการจะบอก

พยายามแคร์ความรู้สึกคนรอบข้างมากขึ้น ถึงแม้เรื่องของฟุริฮาตะจะเป็นการแคร์ที่ผิดก็ตาม

“แต่ผมเสียดายนิดหน่อยนะฮะเนี่ย ผมน่าจะจีบคากามิจจิตั้งแต่เจอกันครั้งแรก”คิเสะพูดกระเง้ากระงอดข้างหูมิโดริมะ ส่งผลให้อีกฝ่ายต้องหยิบหนังสือเล่มหนาซึ่งเป็นไอเทมนำโชคของวันนี้ไปฟาดหัวเข้าให้จังๆด้วยความรำคาญ

“จีบไปใช่ว่าเจ้าบ้านั่นจะเลือกแกสักหน่อยคิเสะ”หยิบน้ำเปล่าขค้นดื่มหลังจากกินเสร็จ อาโอมิเนะเหลือบสายตาไปมองคุโรโกะเล็กน้อยแล้วหันกลับมามองวิวทิวทัศน์แทน

ขนาดคนข้างกายใกล้แค่เอื้อมมือยังเป็นได้แค่เพื่อน

อย่างคิเสะจะทำอะไรได้

สุดท้ายพระเอกก็เป็นอาคาชิอยู่ดี ต่อให้โง่แค่ไหนสุดท้ายอาคาชิก็คือพระเอก

พระเอกที่คากามิเป็นคนเลือกเอง

อาคาชิชนะโดยที่ตัวพวกเขายังไม่ทันจะได้เริ่มสู้ แต่สุดท้ายพวกเขาก็ต้องแพ้ไปอย่างราบคาบ เพราะผลมันถูกล็อคมาตั้งแต่แรก

ว่าอาคาชิคือผู้ชนะ


END



กรี๊ดดดดดดด จบแล้วววว ได้เวลาไปปั่นเรื่องที่ยังไม่จบแล้วสิ~

เรื่องต่อไปเป็นKikagaแหละ ฝากติดตามกันด้วยน้าาา

**หากมีคำผิดจะพยายามมาตามแก้ให้ทีหลัง**

ขอบคุณที่ติดตามกันมากๆเลยยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

871 ความคิดเห็น

  1. #695 sos000 (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 16:02

    allต้องมาแล้ววว แต่น้องรอเรื่องpetsอยู่นะเจ้าค่ะ;_;
    #695
    0
  2. #694 Lily for Lisa (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 08:15
    ตร่กครก มีความบอกว่าเหมือนเด็ก
    #694
    0
  3. #693 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 02:43

    ไม่ต้องห่วงคิเสะ ฟิคหน้านายก้อทบต้นทบดอกไปเลย //อันนี้ไม่ได้ยุจริงๆนะ


    อันนี้อาคาชิต้องเปนฝ่ายตามง้อสิ โอ๊ยยยย เด็กจริงๆอย่าครกว่าแหละ กระเง้ากระงอดเหลือเกินพ่อ หนุนตักละดูเชื่องดีนะ 555555


    จบไปอีกเรื่องหลังจากดองไว้นาน 55555

    #693
    0
  4. #692 B.TEm (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 21:41
    เห้ย ก็แย่งมาเลㅡ ข ขอโทษที่บาปนะคะ
    #692
    0
  5. #691 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 21:32

    อาคาชิมาทีหลังสุดด้วย พวกนี้น้อยใจก็ไม่แปลก... ตรงนี้รู้สึกดราม่าแปลก ๆ...

    แบบเหมือนมาปรับทุกข์มาระบาย มิเนะก็ดูชอบคางามิจริง ๆ นะดูเข้าใจคางามิมากอยู่ด้วย แต่ทำเป็นไม่แสดงออกทำเป็นเล่นมากไป


    ดีใจที่ฟุริอาการดีขึ้นนะ


    ชอบด้านที่อาคาชิอยู่กับคางามิจัง ดูเป็นสิงโตที่เชื่องแล้ว พ่อบ้านใจกล้า--


    อีกนิดจะเป็นallkaga ที่อาคาชิเข้าวินแล้วค่ะ 555


    และคิเสะไม่ต้องห่วงตอนหน้าก็เป็นเหลืองไฟแบบยาว ๆ แล้ว 555

    #691
    0
  6. #690 rores (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 18:55
    ออลคางาต้องมาแล้ววว
    #690
    0
  7. #689 natta140150 (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 17:29

    อ๋อยยยยย ละลายหมดลิ้ววว
    #689
    0
  8. #688 PBBHOSE (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 12:43
    พีคคคไปอีก รุ่นปาฏิหาริย์แอบรักคากามิ โอ้ยมันต้องมี all แล้ว
    #688
    0
  9. #687 polytome (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 12:42
    โถ่ๆๆๆๆ ไม่เป็นไรน้าาาามันต้องมีตอนของพวกนายอยู่เเล้ว เนอะไรท์ ~~~ จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #687
    0
  10. #686 Sunshine sky (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 12:33

    คำพูดสุดท้ายนี่มันอะไรกัน555!!
    -'สุดท้ายอาคาชคือผู้ชนะ่ มาทีหลังดังกว่าจร้าาา
    #686
    0
  11. #685 mintlovem4 (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 12:30
    แกร๊ๆๆ ทำไมฉันสงสารอีก5คนทีเหลือว๊าาา แกร๊ all เลยได้ม่ะๆอยากกรี๊ด
    ปล.รอนะจ้ารา เป็นกำลังใจให้จร้า
    #685
    0