[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 89 : Long fic : Kikaga : into

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    11 พ.ค. 63

"มีอาการอะไรต่อบ้างครับ"คุณหมอถามพร้อมกับจดข้อมูลลงไป บนสมุดเล่มหนึ่ง คากามิมองมือคุณหมอที่กําลังขยับสักพักก่อน จะเอ่ยปากบอกถึงอาการของตัวเองต่อ

"มีบางคืนที่ผมฝัน ผมจะฝันเห็นผู้ชายคนนึง"

"ครับ"คุณหมอจดข้อมูลลงไปบนสมุดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา สบตากับคากามิ "เล่าต่อเลยครับ"

"ถึงผมจะฝัน แต่ผมจําหน้าเขาไม่ได้เลย แต่ทุกครั้งที่ผมฝันถึงเขา ผมรู้สึกเหมือนตัวเองจะนอนนานมากกว่าปกติ พอตื่นขึ้นมาจะรู้สึกเหนื่อยๆ"

"..."

"ผมอยากนอนต่อ อยากฝันถึงเขาต่อไปเรื่อยๆ จนบางครั้งผมก็รู้สึกไม่อยากตื่นขึ้นมาเลยทุกครั้งที่เห็นเขาภายในฝัน"

"เป็นมานานเท่าไหร่แล้วครับ"

"สองปีแล้วครับ"

คุณหมอพยักหน้ารับฟังพร้อมจดลงไปในสมุดยิกๆ คากามิมองท่าทางนั้นโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ ในหัวพลันคิดถึงเรื่องที่เขาฝันมาตลอดนับสองปีหลังจากที่บินกลับมาจากอเมริกา

ที่ๆเขาฝันส่วนใหญ่มักจะเป็นสถานที่เดิมๆ เท่าที่เขาจําได้คือมันเป็นกองถ่ายๆหนึ่ง เขาไม่แน่ใจว่าคือกองถ่ายอะไร รู้แต่ว่ามันมีทั้ง กล้อง หลอดไฟ รวมถึงการเซ็ตฉากต่างๆเต็มไปหมด แต่กลับไม่มีคนเลยสักคนเดียว

โลเคชั่นรอบข้างเป็นทุ่งหญ้ากว้างสีเขียวชะอุ่ม ไม่มีต้นไม้หรือแม้กระทั่งดอกไม้โผล่มาให้เห็น รอบข้างต่างล้วนเต็มไปด้วยธรรมชาติจากทุ่งหญ้าสีเขียว

คากามิฝันวนเวียนแบบนั้นอยู่นานหลายวัน จนพอที่จะจําสถานที่ได้ลางๆ จนเมื่อสองปีก่อน คากามิก็ได้เจอผู้ชายคนนึงในฝันของเขาเอง ทั้งสองเจอกันในสถานที่ๆคากามิฝันมานานนับหลายวัน

คากามิยังคงฝันถึงผู้ชายคนนั้นเรื่อยๆ ถึงจะไม่ได้ฝันทุกวัน แต่ทุกครั้งที่ฝันคากามิจะรู้ตัวเขาเองว่าเขาจะนอนนานกว่าทุกที แม้แต่เสียงนาฬิกาปลุกก็ไม่ได้ยิน

มันไม่ใช่เพราะเขาตื่นยาก แต่เป็นเพราะเขาไม่อยากตื่นต่างหาก

ทั้งๆที่เวลาที่คากามิฝันถึงผู้ชายคนนั้น ทั้งสองคนจะทําเพียงแค่จ้องหน้ากัน และพูดคุยกันในสิ่งที่ตัวคากามิเองก็จําไม่ได้

ทุกครั้งที่คากามิตื่นขึ้นมา สิ่งที่ตัวเขาจะจําได้มีเพียงแค่อย่างเดียว คือเขาฝัน... ฝันถึงผู้ชายคนนึง ซึ่งตัวคากามิก็ไม่สามารถ รับรู้ได้เลยว่าผู้ชายในฝันเขาเป็นใคร

"สองเดือนหน้ามาตามเวลาที่หมอนัดนะครับ"

คากามิโค้งตัวเป็นการกล่าวอําลา เขาเริ่มที่จะมาหาหมอเมื่อสองเดือนก่อน ถึงมันจะเป็นระยะเวลาแค่สองเดือน แต่ตัวเขาก็ถูกเปลี่ยนหมอมาสามคนแล้ว

ส่วนหมอคนนี้ตอนนี้เขาคือหมอคนที่สี่ คนปัจจุบันที่คากามิได้เข้าพบวันนี้เป็นวันแรก คุณหมอก็ถามไถ่อาการเขาเหมือนคุณหมอทั่วไป

และคากามิก็เชื่อว่า อีกไม่นานเขาก็ต้องเปลี่ยนคุณหมออีกครั้ง เพราะอาการของเขา

มันรักษาไม่ได้...

ไม่มียาตัวไหนช่วยเขาได้ นอกจากตัวเขาเอง

กลับมาถึงบ้านได้ไม่นาน คากามิก็เดินตรงไปยังห้องนอนนําพาร่างตัวเองทิ้งแหมะลงไปบนเตียง เปลือกตาทั้งสองข้างเริ่มหนักอึ้งก่อนจะหลับพริ้มลงไปในที่สุด

'ไง'

เสียงทักทายที่ดังขึ้นจากด้านหลังส่งผลให้ตัวคากามิต้องหันไปมอง ใบหน้าที่เขาเห็นมานานนับสองปียังคงชัดเจนในฝันอยู่เสมอ แต่ทุกครั้งที่เขาตื่นขึ้นมา ตัวคากามิจะจําไม่ได้แม้กระทั้งสีผมอันเด่นสะดุดตาของอีกคน

'มานั่งสิฮะ'

อีกฝ่ายตบลงบนม้านั่งหินอ่อนข้างๆตนเองที่ถูกนํามาเซ็ตเป็นฉากอะไรสักอย่าง คากามิมองสักพักก่อนจะก้าวขายอมเดินไปนั่งแต่โดยดี

'อากาศดีเนอะ’

สายลมโชยอ่อนๆพากันพัดพากระทบทุ่งหญ้าให้ขยับเขยื้อนพริ้วไหวไปตามสายลม คากามิหลับตาเปิดรับความรู้สึกเบาสบายพวกนั้นเข้ามาในอก

'ไปเดินเล่นกันเถอะ'

อีกฝ่ายยื่นมือส่งมาให้พร้อมรอยยิ้มประดับบนใบหน้า คากามิยื่นมือส่งกลับไปอย่างไม่รอช้า ก่อนทั้งสองคนจะพากันเดินไปเรื่อยๆตามทุ่งหญ้าสีเขียวชะอุ่ม โดยมีสายลมโชยพัดพาอย่างแผ่วเบามาไม่ขาด


“คากามิ!!!”

"!"คากามิลืมตากว้างตื่นจากฝันทันทีที่ได้ยินเสียงเรียก ทันทีที่ลืมตาความรู้สึกเหนื่อยล้าก็พากันประดังเข้ามาถาโถมร่างเขาเสียจนหมด

"วันนี้ไม่ไปทํางานหรอ"สิ่งที่ฟุริฮาตะพูดส่งผลให้คากามิต้องดันร่างกายอันเหนื่อยล้าเหมือนคนไม่ได้นอน ทั้งๆที่พึ่งตื่นเมื่อสักครู่ขึ้นมา

ดวงตาทั้งสองมองไปยังนาฬิกาดิจิตอลบนหัวเตียงที่กําลังบ่งบอกเวลาว่าตอนนี้เที่ยงแล้ว พร้อมกับที่มีตัวเลขสีแดงเล็กๆ ข้างๆกระพริบขึ้นมาบ่งบอกวันที่ ว่าวันนี้เป็นวันอะไร

คากามิยกมือขึ้นมาขยี้ตา วันนี้เป็นวันที่สิบ ก็เท่ากับว่าเขานอน มานานเกือบหนึ่งวันเต็ม เพราะเมื่อวานเขาไปหาหมอวันที่เก้า กลับบ้านมาก็เกือบห้าโมงเย็น

เขานอนไปเกือบยี่สิบชั่วโมง...

"ห้าวว..."คากามิยกมือขึ้นมาป้องปากหาว ขนาดนอนไปเกือบยี่สิบชั่วโมงเขายังง่วงอยู่เลย เคยกินกาแฟช่วยก็แล้ว มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร

มีครั้งหนึ่งที่หมอเคยให้ยามา เขาก็กินตามที่หมอสั่ง แต่ผลที่ได้ตอบรับกลับมามีแต่ทําให้เขาง่วงและรู้สึกเหนื่อยยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

"หาวอีกแล้ว ฉันว่านายควรหาหมอนะ"ฟุริฮาตะบอกด้วยความเป็นห่วง เพราะตัวฟุริฮาตะเองก็เห็นคากามิเป็นแบบนี้ตั้งแต่ต้น จนตอนนี้มันเริ่มหนักขึ้นทุกวันๆ

"ไปมาแล้ว"

"เห้อ... ฉันซื้อชีสเบอร์เกอร์มา"ยกถุงชีสเบอร์เกอร์ขึ้นมาแกว่งเบาๆพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะถือวิสาสะลากคากามิลงมาจากเตียง

"กินๆ นายยังไม่ได้กินอะไรแน่ๆ ฉันมั่นใจ"ฟุริฮาตะพูดราวกับรู้ทัน คากามิทําเพียงยิ้มบางแล้วหยิบชีสเบอร์เกอร์มากัดเข้าปาก เคี้ยวพลางคิดถึงเรื่องที่ตัวเองกําลังฝันไปด้วย

นายเป็นใครกัน...

ทําไมถึงมาอยู่ในฝันของฉัน...


Tbc.


เรื่องใหม่มาแล้วววว เราวางแพลนไว้ว่าจะแต่งให้ครบทั้งหกคนในรุ่นปฏิหาริย์ ซึ่งคนที่เหลือเราวางพล็อตเอาไว้คร่าวๆแล้ว

เรื่องของคิเสะก็แต่งไปเกือบครึ่งเหมือนกัน เลยเอามาลงเป็นคู่ถัดไป และแน่นอน 5 ตอนจบเหมือนเดิมแหละ55555

ปล.ไม่รู้ทุกคนจะเห็นว่าเนื้อหามันถูกจัดหน้ากระดาษใหม่หรือเปล่า หวังว่ามันจะไม่ถูกจัดมาแปลกๆนะ55555

**หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้ทีหลังน้าาา**

ขอบคุณที่ติดตามกันน้าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #668 polytome (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 13:30
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #668
    0
  2. #667 Sunshine sky (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 10:57

    รอจร้าาา
    #667
    0
  3. #666 Compass__04 (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 10:24
    รอน้าาาา นานๆทีจะแต่งคู่นี้บ้าง5555
    #666
    0
  4. #665 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 05:32

    เปิดเรื่องใหม่อีกแล้ว เรายังรอของเก่า(และใหม่)ยุนะ 5555555555


    แนวนี้น่าสนใจดีค่ะ ฝันเรื่องเดิมมา2ปี หรือก้อคือ ฝันเรื่องเดิมติดๆกันเปนร้อยๆวัน อื้อหืออออ ถ้าฝันติดกันอย่างมากเราฝัน3คืนเองนะ ไม่ก้อแบบว่าฝันวันนี้แล้วจะฝันเรื่องเดิมในอีก4-5ปีหลังจากนี้ไรงี้


    เข้าใจความรุสึกเลย เราก้อเปน เราเปนโรคนอนนาน(เห็นเขาบอกว่าเปนโรคแบบนี้อ่ะ) พอได้นอนแล้วจะนอนนานมาก พอตื่นมาก้อยังง่วงยุ หานั่นนี่ทำแปปๆก้อหลับไปตอนไหนก้อไม่รุ หลับลึกด้วย จนข้ามวันข้ามคืนอ่ะ เคยหลับเกือบ2วันเต็ม แล้วจะรุสึกเหนื่อยๆเพลียๆมาก แต่เราไม่เคยฝันไง

    #665
    0
  5. #663 MakiDear (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 01:08

    มันส่งจะผลร้ายนะลูก นอนขนาดนี้ แงงง
    #663
    0
  6. #662 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 01:00

    กลัวหลับไม่ตื่นมาก หลัง ๆ อาการเริ่มหนักแล้ว...

    คิเสะผีหรือคนที่มาในฝันกันแน่ รอลุ้นพร้อมคางามิค่ะ 5555

    #662
    0
  7. #661 mintlovem4 (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 00:52
    กรี๊ดรอเลยจ้าาาาา เป็นกำลังใจให้น้าาาาาสู้ๆๆๆๆๆ รออ่านเสมอนะจ้า
    #661
    0