[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 88 : Long fic : Akakaga : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    10 พ.ค. 63

“กินข้าวสักทีเถอะครับคากามิคุง”คุโรโกะว่าพลางคีบเนื้อไก่เทอริยากิไปวางแหมะไว้ให้ คากามิก้มลงมองก่อนจะเงยหน้ามาจ้องมองหน้าคุโรโกะ

“นายโกหกหรือเปล่า”เอ่ยปากถามถึงเกตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่นานนัก จู่ๆคุโรโกะก็มาเปิดคลิปเสียงบางอย่างให้เขาดู และมันทำให้เขาได้รู้ถึงความจริงที่อาคาชิไม่เคยบอกเขาเลยสักนิดเดียว

“คิดว่ายังไงครับ?”คุโรโกะเอ่ยปากถามกลับไป ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิดที่เปิดคลิปเสียงให้คากามิฟังเรื่องที่เขาคุยกับอาคาชิ ปฏิกริยาผิดคาดกว่าที่คิดไว้มากเพราะคากามิค่อนข้างจะนิ่งเกินไปสักหน่อย

“เดี๋ยวฉันมา”คากามิลุกขึ้นยืนจากโต๊ะก่อนจะเดินออกไปด้านนอก คุโรโกะเลิกขึ้นเล็กร้อยพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ผมควรบอกคากามิคุงจริงหรือเปล่าครับเนี่ย?”คิดไปคิดมาก็กดโทรศัพท์โทรไปหาผู้ร่วมกระบวนการอย่างมิโดริมะไปด้วย

จะโดนอาคาชิคุงฆ่าก็มาโดนด้วยกันเนี่ยแหละ





“คุณคากามิ?”คุณป้าแม่บ้านประจำบ้านของตระกูลอาคาชิเอ่ยปากถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นคากามิมายืนกดกริ่งอยู่หน้าบ้าน

“อาคาชิอยู่หรือเปล่าครับ”

“คะ... อยู่ค่ะ”พยักหน้าไปพร้อมเบี่ยงตัวเป็นการให้คากามิเข้ามาด้านใน คากามิทำเพียงเดินเข้าไปนิ่งๆก่อนจะตรงดิ่งเข้าไปภายในห้องที่คาดว่าอาคาชิน่าจะอยู่

เปิดประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะก่อนจะเหมือนภาพเดจาวูเมื่อได้ยินเสียงคนสองคนพูดคุยกัน

“อาคาชิ ขอคุยด้วยหน่อย”

“ไทกะ?”อาคาชิเลิกคิ้วเบิกตากว้างด้วยความสงสัยปนตกใจ พอๆกับฟุริฮาตะที่เหมือนจะมีท่าทางตกใจแต่ตากลับถลึงใส่เขาราวกับไม่พอใจสะงั้น

ช่างย้อนแย้งสะจริง

“อย่าไปนะ!!!”ฟุริฮาตะรีบคว้าแขนอาคาชิเอาไว้ไม่ให้อาคาชิเดินไป เขารู้สึกรางสังหรณ์ไม่ดี ถ้าอาคาชิไปกับคากามิ เขาก็ไม่มีทางที่จะได้อาคาชิกลับมาแน่

อาคาชิเป็นของเขา

เขามาก่อน

เซย์เป็นของเขาแค่คนเดียว เซย์รักเขา

เซย์ไม่ได้รักคากามิ

ตวัดสายตาไปมองเพื่อนร่วมทีมของตัวเองก่อนจะมองตาขวาง

“ออกไป”ฟุริฮาตะพูดเสียงเรียบ พยายามสะกดอารมณ์ความไม่พอใจแต่ดูท่ามันจะถูกสะกดไว้ได้ไม่มากพอ

“...”คากามิทำเพียงแค่ยืนนิ่งพลางคิดถึงเรื่องที่ได้ยินมาจากโทรศัพท์ของคุโรโกะว่าฟุริฮาตะเป็นโรคทางจิต เขาจะทำอะไรวู่วามไม่ได้

“บอกให้ออกไปไง!!!!”

เพล้ง!


ยังไม่ทันที่คากามิจะหาคำพูดมาเกลี้ยกล่อม แจกันข้างเตียงก็ปลิวมากระแทกกำแพงเสียเสียงดัง คากามิหันหน้าหลบเศษกระเบื้องที่กระจายออกมาโดนตัวเองเล็กน้อยด้วยความรวดเร็ว

“ไทกะ ออกไปก่อน”อาคาชิเริ่มเห็นท่าไม่ดีกันไปบอกกับคากามิด้วยสายตาเชิงอ้อนวอนเล็กๆ แม้เขาจะ อยากคุยกับคากามิก็ตาม แต่ฟุริฮาตะคงไม่ยอม

ตอนนี้อารมณ์ของฟุริฮาตะยังไม่คงที

ถ้าปล่อยไว้คนที่เสี่ยงที่จะเจ็บตัวมากที่สุดจะเป็นตัวคากามิ ซึ่งเขายอมไม่ได้

“ฉันไม่ได้อยากจะเอาแต่ใจนะอาคาชิ ฉันจะพูดตรงนี้เลยก็แล้วกัน ฉันไม่ได้ซื่ออย่างที่นายเห็น มีเรื่องอะไรก็หัดบอกฉันสะบ้าง อย่าทำเหมือนฉันเป็นคนโง่ ถึงแม้ภายนอกฉันจะดูเข้มแข็งยังไง ไม่ใข่ว่สฉันจะไม่รู้สึกอะไรนะ”

“...”

“อย่าคิดว่าคนที่ดูภายนอกแข็งแกร่งมันไม่สมควรกลับการที่จะถูกดูแล เพราะฉันก็อ่อนแอเป็น”

“พูดบ้าอะไร!!! บอกให้ออกไปไง!!!”สะบัดแขนอาคาชิออกก่อนจะเดินตรงไปหาคนสูงกว่าพลางออกแรงผลักให้อีกฝ่ายถอยหลังไป

ด้วยขนาดตัวและแรงที่ต่างกันคากามิจึงขยับถอยไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“นายเป็นเพื่อนฉันนะฟุริฮาตะ ไม่ว่านายจะทำอะไร ฉันพยายามที่จะสนับสนุนนายทุกอย่าง”

“ทำไม... จะมาสนับสนุนฉันทำไม ทำเป็นพูดดี สุดท้ายนายก็แค่อิจฉาฉันนี่”แสยะยิ้มพลางมองใบหน้าของคากามิราวกับผู้เหนือกว่า

“...”

“ดูสิ... ตอนนี้เซย์เป็นของฉัน... และฉันมาก่อน ฉันดีกว่านายทุกอย่างคากามิ ไม่มีเหตุผลที่นายต้องมาสนับสนุนฉันเลยสักนิด ออกไปได้แล้ว”

คากามิขมวดคิ้ว พึ่งรู้ว่าฟุริฮาตะจะอาการหนักถึงขนาดนี้ ทำไมอาการถึงพึ่งมาออกชัดเจนเฉพาะตอนอยู่กับอาคาชิ

“ตามใจนายก็แล้วกัน แต่ก่อนอื่น...”เดินเข้าไปใกล้อาคาชิเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าเข้าไปใกล้ๆเพื่อจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูด ฟุริฮาตะก็เดินมาผลักเสียสุดแรงจนตัวเขาเซออกไปนอกระเบียงเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว

“มันเจ็บนะเฟ้ย!”

“อย่ามายุ่งกับของของฉัน!”ฟุริฮาตะถลึงตามองด้วยความโกรธ อาคาชิเป็นของเขา

ของเขาคนเดียว!!!!

“ฉันยัง- เห้ย!!!”เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนอาคาชิที่มองเหตุการ์ณอยู่ตั้งตัวไม่ทัน คากามิรีบคว้าตัวฟุริฮาตะไว้ โดยที่จู่ๆเจ้าตัวก็ทำท่าจะวิ่งเข้ามาหาเขาแต่เกิดลื่นพรมปูพื้นจนพุ่งตัวแทบตกไปนอกระเบียง

คากามิพยายามดึงตัวฟุริฮาตะไว้อย่างสุดความสามารถ ทันทีที่ฟุริฮาตะสามารถตั้งหลักได้จนไม่ต้องตกไปนอกระเบียงแล้ว โชคชะตาก็เหมือนเล่นตลกให้ตัวคากามิเสียหลักพุ่งตกลงไปแทน

“ไทกะ!?”อาราชิร้องเรียกชื่อคากสมิลั่นด้วยความตกใจ ขามั้งสองข้างพยายามวิ่งเพื่อไปคว้าสักส่วนหนึ่งของตัวคากามิเอาไว้แต่ดูท่ามันจะไม่ทันเสียแล้ว

ตึก!


เสียงตกกระทบบางอย่างลงบนพื้นแทบทำให้อาคาชิใจสลาย ฟุริฮาตะเบิกตากว้างมองไปยังร่างคากามิที่นอนแน่นิ่งอยู่ภายในสวน

“ฉะ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ”พูดออกมาเสียงสั่นพึมพำวนไปมาราวกับคนเสียสติ เขาไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้

เขาแค่อยากให้อาคาชิสนใจเขาเท่านั้น

เขาไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้

“ไทกะ!!!”อาคาชิรีบวิ่งตรงลงไปด้านล่างไปยังสวนที่เขามักจะมานั่งอ่านหนังสืออยู่บ่อยๆ คุณป้าแม่บ้านเดินมาพร้อมกรีดร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นร่างของคากามินอนนิ่งสนิท

“รถพยาบาล! โทรเรียกรถพยาบาลที!!!”

นายน้อยของบ้านตะโกนดังลั่น ดวงตาพลันเปลี่ยนสีไปแวบนึงด้วยความกรุ่นโกรธ ก่อนจะจางหายไปเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

ทำไมการแคร์ความรู้สึกคนอื่นมันยากขนาดนี้....




“คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ”ทันทีที่หมอบอกออกมาเช่นนั้นทั้งอาคาชิและพวกรุ่นปฏิหาริย์ที่ตามมาทีหลังก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ฮึก...”ฟุริฮาตะกัดฟันก่อนจะปล่อยน้ำตาออกมา คากามิตกลงไปเพราะช่วยเขา ทั้งๆที่เขาจะวิ่งเข้าไปหาเรื่องคากามิแท้ๆ

“ไม่ใช่ความผิดของฟุริฮาตะคุงหรอกนะครับ”คุโรโกะที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยปากเชิงกำลังปลอบโยน ถึงแม้ความจริงคนเป็นเงาจะโกรธมากก็ตามเถอะ ฟุริฮาตะส่ายหน้าไปมาพร้อมบอกทั้งน้ำตา

“ฮึก... ฉะ...ฉันจะรักษาดีๆก็ได้”บ่งบอกถึงอาการของตัวเองที่เขาก็รับรู้ว่าผิดปกติ แต่มันไม่ได้เป็นกับทุกคน มันเป็นเฉพาะกับอาคาชิคนเดียวเท่านั้น รวมถึงคนที่อาคาชิชอบด้วย

ที่บอกจะรักษาดีๆเพราะทุกครั้งที่เข้าพบหมอเขามักจะพูดบ่ายเบี่ยงไม่ได้ตอบตรงประเด็นของหมอเลยสักนิด จนอาคาชิต้องจัดการบอกอาการที่อาคาชิเห็นเอง

โดยที่อาคาชิไม่เคยรู้เลยว่าอาการที่บอกว่าเขาทำร้ายตัวเองนั้นไม่จริงเลยสักนิดเดียว... เขาแค่อยากได้อาคาชิให้มาเป็นของเขา แต่กลับกันเขาก็ไม่ได้โง่มากพอที่จะทำร้ายตัวเองเพื่อเรียกร้องความสนใจ

เรื่องทุกอย่างเขาแต่งเรื่องขึ้นมาเองทั้งหมด ทั้งเรื่องที่ใช้คัตเตอร์กรีดตัวเอง เขาเพียงแค่ใช้สติกเกอร์และสีมาแต่งเติมให้มันดูเหมือนจริงก็เท่านั้น

รวมถึงเรื่องที่เคยใช้มีดแทงตัวเอง ความจริงมันเป็นเพียงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจากการที่เขาพลัดตกลงบันได จนสีข้างเผลอไปกระแทกกับขอบเหล็กจนเกิดแผลลึกถึงขั้นต้องเย็บก็เท่านั้น

และใช่... อาคาชิไม่รู้เรื่องนี้ ส่วนตัวเขาในตอนนี้ก็ไม่กล้ามากพอที่จะบอกด้วย

เขาชอบอาคาชิ...

อาคาชิเป็นเพียงคนเดียวที่ตอบรับความรู้สึกของเขา ถึงแม้จะตอบรับเขาในฐานะเพื่อน แค่อีกฝ่ายก็เป็นคนแรกที่คุยกับเขา

ทุกๆครั้งที่เขาไปจีบใคร คุยกับผู้หญิงคนไหน เขามักจะโดนปฏิเสธมาก่อนเสมอ ไม่ก็ถูกอีกฝ่ายกล่าวอ้างต่างๆนาๆทั้งที่ยังไม่เคยคุยกัน

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาค่อนข้างจะชอบอาคาชิเป็นพิเศษ

ยิ่งหลังจากรู้เรื่องว่าคากามิกัยอาคาชิคบกัน มันก็ยิ่งทำให้เขาโกรธ ความคิดอย่างเดียวที่เขารับรู้ คือเริ่มเกลียดคากามิ อาคาชิควรเป็นของของเขาแค่คนเดียว

และนั่นจึงเป็นเหตุผล ที่ทำให้เขาชอบเรียกร้องให้อาคาชิทำร่องลอยบนตัว รวมถึงเรียกร้องการมีสัมพันธ์ทางกาย แม้อีกฝ่ายจะไม่เคยตอบสนองเขาเลยสักนิดเดียวก็ตาม

แต่พอเหตุการณ์ที่คากามิช่วยเหลือเขาจนตัวเองตกระเบียงแทนเกิดขึ้นมา มันทำให้เขาได้รู้...

ว่าเขาก็แค่รักตัวเอง เขาแค่อยากจะได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

เขาอิจฉาคากามิ...

คากามิดีกว่าเขาแทบทุกอย่าง ไม่ว่าจะกีฬา หรือแม้แต่เรื่องของอาคาชิที่อีกฝ่ายได้ไปครอบครอง มันทำให้เขายอมรับไม่ได้

ทั้งๆที่คากามิไม่ผิดอะไรเลย

เขามาก่อนก็จริง

เพียงแต่ว่าเขาไม่ใช่คนที่ถูกเลือก

เพราะอาคาชิเลือกคากามิต่างหาก

เขาควรยอมแพ้ไปตั้งแต่แรกแล้ว...

เรื่องมันก็มีเท่านี้....





“ไทกะ...”อาคาชินั่งลงข้างเตียงก่อนจะจับมือของคนที่ยังนอนหลับอยู่ขึ้นมาจับเอาไว้ แล้วค่อยจรดริมฝีปากอย่างแผ่วเบาลงบนมือของคากามิช้าๆ

หมอบอกคากามิไม่เป็นอะไรมาก แต่ยังคงต้องรอดูอาการหลังฟื้นอีกด้วย โชคยังดีที่คากามิเพียงแค่หัวแตก ข้อเท้าและมือข้างขวาซ้น ที่สลบไปเพียงเพราะช็อกเนื่องจากตกใจที่ตกลงมาเท่านั้น

มองใบหน้าคนรักที่หลับตาพริ้มก็ทำให้อาคาชิต้องยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นคงเป็นเพราะตัวเองเขาเอง ถ้าเขาบอกเรื่องนี้กับคากามิตั้งแต่แรก บางทีเรื่องมันอาจจะไม่ถึงขั้นนี้

“อึก!”คนบนเตียงส่งเสียงร้องออกมาเล็กน้อยพร้อมค่อยๆกระพริบตาเพื่อปรับสายตากับแสงสว่าง ความรู้สึกปวดแปล๊บบริเวณศรีษะทางด้านขวาส่งผลให้เขาต้องเบ้หน้าด้วยความเจ็บ

“ไทกะ”

“อาคาชิ?”มองหน้าคนที่กำลังจ้องหน้าตัวเองอยู่ด้วยความงงงวย

เขามานอนอยู่ที่นี่ได้ยัง?

“ไทกะตกระเบียงน่ะครับ ผมขอเรียกคุณหมอก่อน”



“คนไข้ปลอดภัยดีครับ ไม่กระทบกระเทือนถึงสมอง คราวหลังก็ระวังเอาไว้นะครับ หมอขอตัว”ทันทีที่คุณหมอพูดจบก็เดินออกไปจากห้องพักวีไอพีที่อาคาชิเป็นคนจ่ายค่าใช้จ่ายทุกอย่าง

คากามิขมวดคิ้วมองอาคาชิที่เดินมานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง เหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเขาจำมันได้ทั้งหมด แถมมีอาคาชิคอยเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างให้เขาฟังด้วย เขาจึงพอเข้าใจอะไรมากขึ้น

จะว่าไปแล้ว...

“ฟุริฮาตะล่ะ”ถามถึงคนที่เขาช่วยไว้ด้วยความเป็นห่วง อาคาชิยกยิ้มก่อนจะจับมือของคากามิขึ้นมาประทับริมฝีปากลงไปอีกครั้ง แตกต่างกันตรงที่ครั้งนี้คากามิสามานถที่จะรับรู้ถึงมันได้เท่านั้นเอง

“ปลอดภัยดีครับ ฟุริฮาตะไปกับชินทาโร่แล้ว”สรรพนามที่เปลี่ยนไปส่งผลให้คากามิต้องเลิกคิ้ว จนพ่อหนุ่มราคุซันต้องยกยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางนั้น

“ผมกับฟุริฮาตะไม่ได้คบกันครับ ดูเหมือนเท็ตสึยะจะบอกไทกะแล้ว”

“เหอะ! ไม่ต้องมาจับ”คากามิชักมือกลับก่อนจะหันหน้าหนี คิดแล้วก็แอบเคืองที่อีกฝ่ายมีเรื่องเดือดร้อนแต่ไม่ยอมบอกเขาเลยสักนิด แถมยังปล่อยให้เขาเสียใจเกือบเดือน!

“อะไรกันครับไทกะ โกรธผมหรอ”อาคาชิถามด้วยความไม่เข้าใจเล็กน้อย ถึงแม้เรื่องบาส เรื่องธุรกิจ หมากญี่ปุ่น รวมถึงเรื่องการเรียนเขาจะค่อนข้างหัวดี

แต่เรื่องความรักนี่บอกเลยว่าเขาไม่ค่อยสันทัดจริงๆ เพราะส่วนใหญ่ใช้เวลาหมกมุ่นไปกับเรื่องอื่นทั้งหมด

“ยังมีหน้ามาถามอีก? นายไม่ไว้ใจฉันหรอ ทำไมมีอะไรไม่ยอมบอก”

“ผมไม่อยากให้ไทกะรู้สึกไม่ดี”

“แต่นายก็ควรบอกฉันนะอาคาชิ เราเป็นแฟนกัน เอ๊ะ? ไม่สิ เราเลิกกันแล้วนี่”เอ่ยปากราวกับกวนประสาทเรียกรังสีทมิฬจากกัปตันราคุซันได้เป็นอย่างดี

“ไทกะ... ทำยังไงถึงจะหายโกรธ”แม้จะมีรังสีทมิฬออกมาให้เห็น แต่ตัวอาคาชิเองก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าตัวเขาเนี่ยแหละที่ผิดเต็มๆ เลยต้องเอ่ยปากถามออกไปเสียงหงอยเหมือนราชสีห์เชื่องๆแทน

“โกรธหรอ ฉันจะโกรธนายทำไม เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”คากามิลอยหน้าลอยตา หันหน้ากลับมามองอาคาชิราวกับกำลังเจอเรื่องตลก

“หืม? งั้นหรอครับ ผมว่าเราควรต้องทบทวนความจำกันหน่อยแล้ว”

“อย่าบังอาจเอาร่างกายที่นายไปทำอะไรกับคนอื่นมาแตะต้องฉันนะอาคาชิ”ยกนิ้วชี้หน้าอย่างไม่เกรงกลัว ไอ้เจ้าคนเจ้าเล่ห์ที่ตอนนี้ทำหน้าราวกับเจอเหยื่อนี่มันน่าทุบจริงๆ

“ผมเปล่าสักหน่อย มากสุดแค่จุ๊บปาก จริงๆนะ”

“จุ๊บก็คือจุ๊บ”

“โถ่... ไทกะ”ถึงแม้ปากจะตัดพ้อ แต่ตัวก็นั่งเกยขึ้นมาบนเตียงคนไข้มาแทบครึ่ง คากามิถลึงตาใส่ ยกมือข้างที่ไม่ได้ซ้นขึ้นตีคนเจ้าเล่ห์ไปทีด้วยความหมั่นไส้

“ผมคิดถึงนะ ไม่ได้ทำกันตั้งเดือนกว่าเลยนะ”ส่งสายตาอ่อนวอนร้องขอความเห็นใจ คากามิเบ้หน้ามองคนเรียกร้องด้วยแววตาหวาดระแวง

“ทำมาเป็นขอ เหมือนฉันห้ามนะ-“ยังไม่ทันพูดจบประโยค อีกฝ่ายก็ก้มลงมามอบจูบให้อย่างรวดเร็ว คากามิหลับตาปี๋ ก่อนจะเผลอเผยอปากออกเมื่อลิ้นร้อนของอีกฝ่ายไล้เลียริมฝีปากเขาเบาๆ ซึ่งนั่นเป็นการเปิดโอกาสให้เจ้าคนเจ้าเล่ห์สอดลิ้นร้อนเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

จูบที่ห่างหายไปนานนับเดือนนั้นเนิ่นนานเป็นนาที จนคากามิเริ่มหายใจไม่ออก รู้สึกเหมือนกำลังโดนสูบวิญญาณยังไงอย่างงั้น

“อื้อ!”ส่งเสียงร้องเมื่ออาคาชิถอนริมฝีปากออกแล้วจูบริมฝีปากเขาหนักๆไปหนึ่งทีจนคากามิต้องร้องโวยวายใส่

“ไอ้บ้านี่! ฉันบาดเจ็บอยู่นะเฟ้ย!!!”




Tbc.




กรี๊ดดดดดดดด ตอนหน้าจบแล้ววว


เรื่องเร็วมาก ปุ๊ปปั๊ปน้องเสือคือบาดเจ็บไปแล้วT_T ส่วนเหตุผลที่มี5ตอนไม่นับinto เพราะว่าก่อนหน้านั้นเรื่องของKurokaga กับ Aokaga มี5ตอนพอดี เพื่อความยุติธรรมคู่อื่นก็ต้องมี5ตอนกันต่อไปก่อนนะจ๊ะ


ปล.วันนี้(ไม่ก็พรุ่งนี้เพราะอาจจะลงหลังเที่ยงคืนเป็นต้นไป) เราจะมาลงintoของkikagaเอาไว้น้าาา


**หากมีคำผิดจะพยายามมาตามแก้ให้ทีหลังน้าา**


ขอบคุณที่ติดตามกันมากๆเลยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

869 ความคิดเห็น

  1. #678 B.TEm (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 09:20
    ยัง ยังโกรธอยู่ ทั้ง ๆ ที่เลือกจะบอกน้องไทกะไปก็ได้แท้ ๆ แต่ไม่บอก มันยังไงนัก ไหน มาคุยกันก่อน ชั้นยังไม่ยอมรับลูกเขยคนนี้นะคะ แต่ถ้าเป็นคุโรโกะคุงนี่ชอบมาก /ใครขว้างกรรไกรมา !
    #678
    0
  2. #664 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 05:20

    ก้อว่าละ ถึงว่าสิ อย่างอาคาชิหรอจะปล่อยให้ฟุริเปนแบบนี้ละหมอไม่มีปัญญารักษา อ่อ มันยุที่เจ้าตัว ตอบคำถามหมอไม่ตรงโรค โอยยยย ทำไมไม่ให้ความร่วมมือหมอห๊ะ!!! จับปั๊มยาดีมั้ย!! บอกมา!!จะให้ฟาดตรงไหน!! ก้านมะยมในมือสั่นแล้ว!!!


    เก่งทุกเรื่อง แต่เรื่องรักๆนี่สมควรให้ติดFจริงๆอ่ะอาคาชิ เฮ้อ! เพลียตับ หนูมิก้อน่าตีพอกัน ไม่รุจักดูแลตัวเองเลย เลือกมา จะให้ตีก้นรึตีมือ

    #664
    0
  3. #660 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 00:40

    เรื่องความรักก็ค่อย ๆ เรื่องรู้ไปนะอาคาชิ อย่าทำแบบนี้อีก ไม่นึกถึงใจคางามิเลย

    และคิดว่าฝั่งอาคาชิคงเจ็บแหละ แบบต้องปกปิด ต้องเก็บอารมณ์ ต้องมองคางามิที่กำลังเศร้า แต่ทำอะไรไม่ได้

    แบบยอมได้หรอ ถ้ามีคนมาจีบคางามิน่ะ และถ้าคางามิคบคนนั้นนี่ก็เตรียมรับผลที่ตามมาได้เลย


    และคางามิลูกนางฟ้ามาก ขอบคุณที่ไม่ทำร้ายไปมากกว่านี้นะคะ สงสารทั้งคู่มาก


    รอตอนเหลืองไฟเลยค่ะ กริ๊ดด

    #660
    0
  4. #659 mintlovem4 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 23:50
    รออยู่น้า เป็นกำลังใจให้จ้าาาาา ชอบนายน้อยมากกกกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #659
    0
  5. #658 Jkl Kannapat (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 22:53
    เอาตรงๆ นะตอนอ่านเห็นว่าลูกสาวหัวแตกนี่แบบ ความจำเสื่อมเหรอ เอาเลยทรมาณอาคาชิให้สุดไปเลย! โทษฐานทำลูกสาวร้องไห้
    #658
    0
  6. #657 natta140150 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 20:00

    งื้ออออ ใจฟูเลยยยย
    #657
    0
  7. #656 夢原 (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 19:43
    ฟุริมันมาก่อนคากามิยังไง ฉันไม่เข้าใจ ชีวิตจริงมีเพื่อนแบบฟุริแล้วแย่งแฟนตัวเองคงดีหรอกมั่ง ทำยังไงอีฟุริแมร่งก็ไม่ใช่คนดีอะนะ
    #656
    1
    • #656-1 夢原(จากตอนที่ 88)
      10 พฤษภาคม 2563 / 19:45
      แล้วก็นะอาคาชิทำไมไรท์เตอร์แต่งให้แกดูเป็นคนโง่ที่เรื่องแค่นี้จัดการไม่ได้
      #656-1
  8. #655 WangXian (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 19:26
    คากามิอย่าเพิ่งกลับไปคืนดีสิ ให้อาคาชิมันง้อเยอะๆหน่อย
    #655
    0
  9. #654 WangXian (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 19:26
    คากามิอย่าเพิ่งกลับไปคืนดีสิ ให้อาคาชิมันง้อเยอะๆหน่อย
    #654
    0
  10. #653 polytome (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 19:23
    โถ่ เข้าใจกันซักที อยากให้โกรธนานกว่านี้นะเเต่สงสารเซย์กับไทกะ รักกันนานๆนะ
    #653
    0
  11. #652 Sunshine sky (จากตอนที่ 88)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 19:18

    เข้าใจกันซักทีคากามิอย่าพึ่งคืนดีได้ไหมอ่ะ..โกรธเยอะๆเลย
    #652
    0