[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 86 : Long fic : Akakaga : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    8 พ.ค. 63

ด้วยความร้อนใจ รู้ตัวอีกทีทั้งเขาและคุโรโกะก็มาถึงที่บ้านของฟุริฮาตะเป็นที่เรียบร้อยเพื่อมาถามกับเจ้าตัวตรงๆ

ติ๊งต่อง!


คุโรโกะเป็นคนกดกริ่งประตู มีมือข้างซ้ายคอยลูบมือคากามิเอาไว้ให้อีกฝ่ายใจเย็นๆ แม้สถานการณ์ในตอนนี้มันไม่ชวนให้ใจเย็นเลยแม้แต่นิดเดียว

“มาหาใครครับ?”ผู้ชายใบหน้าคล้ายคลึงกับฟุริฮาตะเดินออกมาถามด้วยความสงสัย หากจำไม่ผิดผู้ชายคนนี้คงเป็นพี่ชายของฟุริฮาตะ

“ฟุริฮาตะอยู่มั้ยครับ?”คุโรโกะถามพร้อมกับเหลือบสายตามองคนข้างกายของตนเองไปด้วย

“อ๋อ เพื่อนโคคิหรอ โคคิไม่อยู่หรอก รู้สึกเหมือนจะไปเกียวโตนะ”

การตอกย้ำอีกหนึ่งดอกส่งผลให้คากามิต้องเม้มปากเป็นเส้นตรง มือก็เผลอบีบมือคุโรโกะที่คอยลูบมือเขาเอาไว้แน่น

“ไปทำไมหรอครับ?”

“ไปนอนกับแฟนน่ะ”

“พอรู้จักแฟนฟุริฮาตะคุงมั้ยครับ?”คุโรโกะถามต่อ พร้อมกับมือคากามอที่เริ่มเย็นเฉียบขึ้นมาแบบกระทันหันอย่างกับกำลังกลัวคำตอบนั้น

“เหมือนจะชื่ออาคาชินะ อาคาชิ เซย์จูโร่”

ราวกับฟ้าผ่าลงแสกหน้าจังๆ คุโรโกะเอ่ยปากขอบคุณก่อนจะลากคากามิให้เดินออกมาให้ไกลจากบ้านฟุริฮาตะพอสมควร

เป็นการจับได้ว่าแฟนนอกใจแบบไม่หวือหวา เป็นการจับได้แบบกระทันกันอย่างไม่ตั้งตัว แต่ทำไมมันมั้งเจ็บ ทั้งจุกไปทั่วทั้งอกไปหมดเลย...

“คุโรโกะ...”เอ่ยปากเรียกเงาของตนเองเสียงแผ่วพร้อมๆกับขาที่หยุดเดิกระทันหัน

“ครับ...”

“ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า? หรือฉันฝันอยู่? นายว่าฉันฝันอยู่ใช่มั้ย?”

เพี๊ยะ!!!

ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองโดยดีคุโรโกะไม่ทันจะได้ห้าม คากามิก้มหน้ากัดฟันแน่น ความรู้สึกภายในอกบีบรัดจนจุกไปหมด

มันอธิบายออกมาแทบไม่ถูก เหมือนกำลังฝันดีแล้วถูกปลุกให้มาเจอกับความจริงอันโหดร้ายที่ไม่อยากจะพบเจอเลยแม้แต่สักนิดเดียว

“ก็เจ็บนี่...”พูดคำพูดน้ำออกมาแผ่วเบาเหมือนเสียงจะหาย น้ำตาสีใสไหลรินลงมาช้าๆ แม้อยากจะบอกตัวเองว่าให้ลองฟังจากปากอาคาชิเองก่อน แต่ภาพรถยนต์คันสีดำนั่นก็ยังคงติดตาไม่หาย

แค่รับโทรศัพท์ของเขา

อาคาชิยังไม่รับเลย...

“รถไฟยังไม่หมด ไปกันเถอะครับ”คุโรโกะว่าเสียงเรียบ ก่อนจะพาคากามิตรงไปยังสถานีรถไฟ และจุดมุ่งหมายนั่นก็แน่นอนอยู่แล้ว

ว่าต้องเป็นเกียวโต






ทันทีที่เดินทางมาถึงหน้าบ้านหลังใหญ่ของอาคาชิ คากามิก็รู้สึกไม่อยากเข้าไปเสียดื้อๆ เขายังไม่พร้อม ถ้าเปิดประตูเข้าไปแล้วเจอสิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นขึ้นมา

ตัวเขาจะทำยังไง...

คุโรโกะเดินไปกดกริ่งบ้านอาคาชิ ก่อนเสียงคุณป้าแม่บ้านจะดังขึ้น

“มาพบใครคะ?”

“อาคาชิคุงครับ”

“ตอนนี้นายน้อยไม่สะดวกค่ะ”

“คุณป้าครับ... ให้ผม เข้าไปเถอะนะ”คากามิเอ่ยปากขัดคุโรโกะก่อนที่เจ้าตัวจะได้พูดอะไร เสียงทางฝั่งคุณป้าแม่บ้านเงียบไปสักพัก พร้อมประตูที่ค่อยๆเปิดออก

“คุณคากามิ...”

“ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”หันไปยิ้มให้ป้าแม่บ้านที่มีท่าทางหอบเล็กน้อยเนื่องจากรีบวิ่งมาเปิดประตู ด้วยรอยยิ้มที่ดูยังไงมันก็ฝืนยิ้มชัดๆ

ไหนจะตาแดงๆนั่นอีก

“อยู่ในห้อง... ใช่มั้ยครับ”

คุณป้าแม่บ้านกลืนน้ำลายลงคอพร้อมจำใจพยักหน้า แม้จะอยากช่วยนายน้อยของเธอ แต่กลับกันเธอก็สงสารคนตรงหน้าเช่นกัน

“ขอบคุณครับ”คากามิส่งยิ้มให้อีกครั้งพร้อมเดินเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ดูอาการป้าแม่บ้านก็พอรู้

แต่ก็นะ...

เอาให้เห็นกับตาไปเลยจะดีกว่า

“ถ้าไม่ไหว เรียกผมนะครับ”คุโรโกะยืนรออยู่หน้าบันไดพร้อมส่งยิ้มให้เป็นกำลังใจ ถึงแม้สถานการณ์ตอนนี้มันจะไม่ควรเท่าไหร่ก็ตาม

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องอาคาชิเสียงพูดคุยคิกคักก็ดังเข้ามาในโซนประสาท แม้จะไม่ได้ดังมากนักจนจับใจความไม่ได้ว่าคุยอะไร แต่มันก็เป็นการตอกย้ำชั้นดีที่ทำให้คากามิไม่อยากที่จะเปิดประตูสักเท่าไหร่

แต่เขาก็ไม่ได้อยากเป็นคนโง่เหมือนกัน...

ทำใจกับตัวเองสักพัก มือเรียวก็ค่อยๆเปิดประตูเข้าไปด้านใน โชคดีที่ประตูไม่ได้ล็อคราวกับเป็นใจให้เข้าไปเห็นความจริง ที่มันอาจจะทำให้เขาเจ็บปวดเจียนตายกับแฟนคนแรก และรักครั้งแรกของตัวเขาเอง

“อย่าสิเซย์ อ๊ะ!”

สรรพนามที่เขาพูดเรียกอีกฝ่ายดังเข้ามาในโซนประสาท ทั้งๆที่อาคาชิบอกกับเขาเองแท้ๆ ว่าคนที่เรียกอาคาชิว่าเซย์มีแค่เขา

แต่ดูเหมือนเขาจะคิดไปเอง...

“ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยโคคิ”เสียงทุ้มละมุนอันคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมาเกือบสองสัปดาห์ ส่งผลให้คากามิกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ มันจึงค่อยๆไหลรินออกมาอย่างเงียบเชียบ

“โกหก!”

ทั้งสองยังคงพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน พร้อมกับคากามิที่เดินเข้าไปด้านในจนเห็นทั้งสองคนนั่งกอดกันอยู่บนเตียง ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย ที่ทั้งสองคนนั้นนั่งหันหลังให้เขาพอดี

“เมื่อไหร่เซย์จะเลิกกับคากามิล่ะ วันนี้โค้ชบอกให้คากามิโทรหาเซย์เรื่องซ้อมแข่งกับราคุซันด้วยนะ”

“หรอครับ”อาคาชิตอบแล้วก้มลงหอมซอกคอพร้อมทิ้งรอยแดงเอาไว้หนึ่งรอย มันเป็นเพียงการกระทำที่ไม่ได้เชื่องช้า แต่คากามิกลับเห็นเหมือนมันเป็นภาพสโลว์โมชั่นที่เปรียบเสมือนค้อนคอยทุบอกเขาอยู่

ที่ไม่รับโทรศัพท์ก็เพราะแบบนี้สินะ...

“อะไรกัน! ทั้งๆที่ฉันมาก่อนแท้ๆ”ฟุริฮาตะพูดราวกับกำลังน้อยใจคนที่กำลังนั่งซ้อนหลังตวัดแขนมากอดตนเองเอาไว้อยู่อย่างอาคาชิ

มาก่อนหรอ...

“จริงหรอ”

“จริงสิ! ฉันแค่เขินนี่นา ใครจะไปคิดว่าจู่ๆเซย์จะคบกับคากามิล่ะ ทั้งๆที่ฉันเริ่มคุยกับเซย์ก่อน ไหงมาตัดหน้ากันไปได้ เซย์ก็ด้วย! ไปคบกับคากามิได้ไง”แอบขึ้นเสียงใส่เล็กน้อย ตามมาด้วยทำท่าทางราวกับกำลังแง่งอน ก่อนที่คนผมแดงสว่างจะพูดตอบกลับไปไม่ดังมากนัก

“เดี๋ยวก็ต้อง.... เลิกกันแล้ว”

“งั้นหรอ...”คากามิพูดขึ้นขัดบทสนทนา พร้อมกับคนทั้งสองคนที่หันมามองทางเขาพร้อมกันด้วยความตกใจ

“ไท...กะ...”อาคาชิมองหน้าเขาพร้อมเอ่ยปากเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว คากามิยกยิ้มสมเพชกับตัวเอง ดวงตาเหลือบมองต่ำลงไปยังมือคู่นั้น มือที่เขามักจะชอบถูกอีกฝ่ายจับไปกุมเอาไว้บ่อยๆ

แต่ตอนนี้...

ดูเหมือนมือคู่นั้นคงไม่ต้องการมาจับมือของเขาแล้วล่ะ

“เลิกกันตอนนี้เลยเถอะ ขอโทษที่ฉันแย่งอาคาชิไปจากนายก็แล้วกันฟุริฮาตะ”

“...”

“โชคดี”หันหลังเดินออกมาพร้อมปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาไม่หยุดหย่อน ยิ่งไม่มีแม้แต่คำเรียกรั้ง ไม่มีแม้แต่คนมาตามให้เขากลับไป

มันยิ่งเป็นการตอกย้ำให้เขาอยากจะร้องไห้ออกมากอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่

แบบนี้แหละดีแล้ว...

“คากามิคุง”คุโรโกะยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ก่อนจะพาคากามิออกจากบ้าน อยากจะพูดปลอบโยน แต่พูดไปตอนนี้ก็คงเปล่าประโยชน์

ทำไมนะ...

ทำไมแสงของเขาถึงต้องมาเจ็บปวดเพราะเรื่องนี้ด้วย






“คุโรโกจจิ คากามิจจิเป็นอะไรน่ะฮะ ตาบวมเชียว”คิเสะถามพร้อมมองไปยังคนที่กำลังนั่งนิ่งทำเอ็มวีอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดที่เขายืนนินทามากนัก

วันนี้เซย์ริยมีนัดซ้อมแข่งกับไคโจว แต่ดูท่าวันนี้เอสของเซย์รินคงไม่มีกระจิตกระใจที่จะเล่นบาสสักเท่าไหร่

“โดนอาคาชิคุงนอกใจน่ะครับ”บอกไปตรงๆไม่มีอ้อมค้อมอะไรทั้งสิ้น คิเสะอ้าปากเหวอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้รับฟัง

อาคาชิจจิน่ะนะ!?

นอกใจคากามิ!!!

บ้าน่า... อาคาชิจจิออกจะหลงคากามิจจิจะตายไป ไหนจะมาสั่งพวกเขาห้ามเข้าใกล้คากามิจจิอีก ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้

ทำไม!?

“แบบนี้ผมต้องไปดามใจคากามิจจิสะแล้วล่ะฮะ”ทำท่าจะเดินเข้าไปหาคากามิด้วยใบหน้าระรื่น แต่กลับโดนคุโรโกะดึงเสื้อเอาไว้ก่อน

“ผมว่ามันแปลกครับ”

“ก็นะ...”คิเสะกระตุกยิ้มขืนพร้อมยกมือขึ้นเสยผม เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆที่แอบแว๊บมาดูชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี

มันก็แปลกจริงๆนั่นแหละ

“แล้วอาคาชิจจินอกใจไปคบกับใครล่ะฮะ”

“ฟุริฮาตะคุงน่ะครับ”

“หา!!! คนในทีม!!!”

“เสียงดังเกินไปแล้วครับคิเสะคุง”คุโรโกะเอ่ยปากเอ็ดเบาๆเมื่อคนเริ่มหันมามอง รวมถึงตัวต้นเรื่องอย่างฟุริฮาตะด้วย

“ก็ตกใจนี่ฮะ แต่เคยได้ยินมิโดริมัจจิบอกมาเหมือนกันนะฮะว่าทั้งสองคนเคยคุยกัน”

“ผมก็ไม่รู้ครับ แต่เมื่อวานคากามิคุงเห็นเขาทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน”ภาพเมื่อวานแล่นเข้ามาในหัวเป็นฉากๆราวกับฉายหนัง มันเป็นวันที่ทำให้แสงของเขามัวหมองลงอย่างไม่น่าให้อภัย

“คากามิจจิเสียใจแย่เลยนะฮะ”หันไปมองคนที่ยังนั่งเหม่อประกนึ่งแสดงเอ็มวีเศร้า ทั้งๆที่คนอื่นเริ่มที่จะวอร์มก่อนแข่งกันแล้ว แต่ยังคงมีเพียงแค่คากามิคนเดียวที่ไม่ได้ขยับไปไหน

คนบ้าบาส และสนุกกับกีฬาบาสเก็ตบอลมากอย่างคากามิยังเล่นบาสไม่ลง แสดงว่าต้องเสียใจหนักมากแน่ๆ

“แล้วทุกคนรู้เรื่องยังฮะ หมายถึงในทีม”

“ยังครับ ผมบอกโค้ชไปว่าคากามิคุงไม่สบาย”ขืนให้บอกไปตามความจริง คนจะมองฟุริฮาตะในด้านลบไปเสียเปล่าๆ

“ท่าทางก็เหมือนคนป่วยอยู่นะฮะ แต่เอาเถอะฮะ ยังไงเราก็มีซ้อมแข่ง ขาดเอสของทีมไปแบบนี้จะไหวหรอฮะ คุโรโกจจิ”เลิกคิ้วกวนประสาทเข้าสู่โหมดท้าดวลการแข่ง คิเสะแสยะยิ้มสบประหม่าชิงเปิดศึกไปก่อนใครเพื่อน

“อย่าดูถูกทีมผมเชียวครับ”






“คากามิ ตกลงเรื่องซ้อมแข่งกับราคุซันได้หรือเปล่า”หลังจากซ้อมเสร็จ ริโกะก็เดินมาถามเอสของทีมที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับไปไหนดังเดิม

ถึงแม้หลังจากนั่งดูซ้อมแข่งระหว่างเซย์รินกับไคโจวไปแล้ว มันก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอยากจะเล่นบาสเลยแม้แต่นิดเดียว

มันเหนื่อยยังไงไม่รู้...

“ผมว่าถามฟุริฮาตะน่าจะดีกว่านะครับ”มองไปยังเพื่อนร่วมทีมของตัวเองด้วยสายตานิ่งเรียบ เขาไม่รู้ ไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไงดี

“หา? นายเป็นแฟนอาคาชิไม่ใช่หรอ”หญิงสาวคนเดียวในทีมตอนนี้ถามด้วยความไม่เข้าใจ ว่าอีกฝ่ายจะให้เธอไปถามฟุริฮาตะทำไม

หรือมันจะมีเงื่อนงำ!?

“เลิกกันแล้วครับ ผมขอกลับก่อนนะครับ รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย”ลุกขึ้นเดินผ่านโค้ชไปหน้าตาเฉย ริโกะทำหน้างงอย่างไม่เข้าใจขั้นหนัก

นี่คากามิไปเลิกกับอาคาชิตอนไหนเนี่ย!?





“ไทกะ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย”เมื่อเดินออกมาถึงหน้าโรงเรียน รถคันสีดำสนิทคันเดียวกับเมื่อคืนที่เขาเห็นฟุริฮาตะนั่งไป และคันเดียวกันที่อาคาชิมักใช้มารับเขาก็มาจอดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับคนที่เขาไม่อยากเห็นหน้ามากที่สุดในตอนนี้

“ไทกะ? เราสนิทกันขนาดนั้นเลยหรออาคาชิ ถอยไป”เดินเบี่ยงตัวหลบ แต่การ์ดของอีกฝ่ายกลับมายืนขวางเอาไว้ไม่ให้เดินไปไหน

“ผมขอคุยด้วยหน่อย”

“ทำไม มีอะไร”หันไปมองอาคาชิด้วยสายตาที่พยายามควบคุมให้มันนิ่งมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

อย่าเผลอร้องไห้ขึ้นมาเชียวล่ะคากามิ...

อย่าอ่อนแอให้คนคนนี้เห็น

“พักผ่อนบ้างนะครับไทกะ ตาบวมหมดแล้ว”สัมผัสอ่อนโยนอันแสนคุ้นเคยถูกนาบมาบนบริเวณแก้มของเขา มันเป็นสัมผัสแผ่วเบาที่ทำให้เขาอยากจะร้องไห้ออกมาให้รู้แล้วรู้รอด

ทำไม?

ทำแบบนี้ทำไม?

“ต้องการอะไร”ปัดมือของอาคาชิให้พ้นไปจากบริเวณใบหน้าของตนเองอย่างไม่ชอบใจ

เขาไม่ตลกด้วยนะ

เมื่อวานคลอเคลียอีกคน

วันนี้ก็มายุ่งกับอีกคน

เขาดูโง่มากขนาดนั้นเลยหรือไง

“คุยตรงนี้คงไม่เหมาะ ขึ้นรถเถอะครับ”ปลายสายตามองคนรอบข้างที่กำลังมีคนนอกคอยมอง คอยซุบซิบอยู่ตลอดแล้วก็เลือกที่เปิดประตูรถเชิงให้คากามิเข้าไปนั่งด้านใน

“ไม่ จะคุยก็คุยให้จบตรงนี้ ฉันจะได้รีบกลับ”

“ไทกะ เรื่องของโคคิ-“

“โชคดี ฉันไม่ว่างฟังแล้ว”ผลักการ์ดคนที่ยืนขวางอยู่ให้ขยับออกไป ก่อนจะเดินฝ่าไปด้วยสีหน้านิ่งเฉย น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ไหลออกมาโดยที่ตัวเขายังไม่แม้แต่จะกระพริบตาด้วยซ้ำ

อาคาชิมองแผ่นหลังของคากามิที่ค่อยๆห่างออกไปเรื่อยๆก่อนจะถอนหายใจ มือยกขึ้นมาเสยผมสีแดงสว่างอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองลวกๆ

ดวงตากระพริบเพียงแค่หนึ่งครั้ง สีตาทั้งสองข้างที่เคยเหมือนกันก็แปรเปลี่ยนไปเป็นคนละสี รวมถึงบรรยากาศรอบข้างที่ดูเย็นยะเยือกขึ้นมาถนัดตา

“ผมขอโทษ”




Tbc.




เอ๊ะ!? ขอโทษอะไรนะ?????


เรื่องนี้มาม่ามั้ยไม่รู้เหมือนกัน อาจจะม่า ไม่ม่า แต่ก็อาจจะม่า งงกับตัวเองเหมือนกัน5555555 แต่เนื้อเรื่องเร็วมาก อาจจะไม่ทันได้ม่าก็เป็นได้ เพราะอีก3ตอนจบแหละ แหะๆ


**หากมีคำผิดจะพยายามมาตามแก้ให้ทีหลังน้าา**


ขอบคุณที่ติดตามเด้อค่าาา>O<





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

871 ความคิดเห็น

  1. #720 แพนด้าขอบตาเเดง (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 23:41
    อาคาชิ!!!! แกตายยยยย!! // ถือมีดเตรียมแทง
    #720
    0
  2. #676 B.TEm (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 09:01
    ไม่รับคำขอโทษค่ะ /ไทจังของแม่ ฮือ อยากกอดหัว ไม่เป็นไรนะคะ ;---; เอ่เอ๊นะต้าว
    #676
    0
  3. #636 จักรพรรดิกรรไกรบิน (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 00:51
    กรี๊ดดดดดด อีพี่เดี๋ยวแม่ตบติดกำแพง!!
    #636
    0
  4. #635 ButsoapPN (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 00:15
    ร้องไห้อ่ะ อินมากแงงงงงง เจ็บแทนไทกะอ่าาาา
    #635
    0
  5. #634 Jkl Kannapat (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 22:06
    เปลี่ยนพระเอก!!!!!! อาคาชิอย่ามาทำลูกสาว(?)เราร้องไห้นะ!!!!!//ระเบิดเรือ
    #634
    0
  6. #633 Topair__ (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 15:53
    ต่อให้มีเหตุผลที่ต้องทำจริงๆก็ไม่ควรทำลายความรู้รึกของคนอื่นนะ!! แงงงงง ไทกะลูกกก มูฟออนไวๆนะคะ
    #633
    0
  7. #632 polytome (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 13:18
    เราเซย์คงมีเหตุผลที่ต้องทำอย่างนั้นนะ เเต่ว่าถ้าเหตุผลฟังไม่ขึ้นเซย์คุณตายเเน่ๆ จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #632
    0
  8. #631 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 12:13

    เฮ้ย ขอโทษ? ง่ายไปป่ะ ใจคนนะเว้ยอาคาชิ คิดว่ารวยแล้วจะคบทิ้งคบขว้างก้อได้อ่อ งี้พวกฆ่าคนแค่ขอโทษก้อไม่ต้องติดคุกแล้วดิ? แล้วอิน้องชิวาว่า..อื้อหือออ กุว่าแล้ววววว รุเห็นเปนใจกันจริงด้วย!!! มาก่อนมาหลังมันไม่เกี่ยวโว้ยอิหนูลูก สติค่ะ พูดตามแม่นะ สติ!!! แค่คนคุยป่าววะ ยังจะมาใช้สิทธิ์ก่อนหลัง บ๊ะ!! แม่ขึ้นแล้ว!!! ให้ที่เหลือดามใจหนูมิที เอาแบบตามใจจนเวอร์วังไปเลย ไม่ต้องร้องนะคะยัยหนูลูก เข้มแข็งไว้ ไม่ไหวก้อลาออกจากชมรมแม่ม!!

    #631
    0
  9. #630 natta140150 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 11:17

    หนูจะรออย่างเรียบร้อยเจ้าค่ะ55555+
    #630
    0
  10. #629 PBBHOSE (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 09:35
    ไม่ต้องทำมาเป็นขอโทษเลยอาคาชิ | ขอให้มีคนมาดามใจคากามิด้วยเถอะะะ
    #629
    0
  11. วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 09:10

    รออ่านนะคะ สู้ๆ อยากรู้เหตุผลแล้ววว

    #628
    0
  12. #627 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 08:31

    พออาคาชิมาแบบนี้มันแบบต้องมีอะไรแน่ ๆ แต่เหตุการณ์ตรงหน้ามันก็ชัดอยู่ว่านอกใจ

    มันแบบจะหาเหตุผลอะไรมาอีก หรือมันมีเหตุผลจริง ๆ มันก็เห็นแก่ตัวเกินไปนะอาคาชิ...


    แต่ก็อยากรู้เหตุผลที่ทำแบบนี้เหมือนกัน แง้ มันแบบมีแต่คำถาม

    ...คิดแล้วมันก็ไม่น่าให้แภัยจริง ๆ แต่ก็ต้องดูเหตุผล ง้าก


    คือถ้าเลิกกันก่อนหน้ามันก็ไม่ต้องทำลับหลังอะไรแบบนี้ไง นี่ทำเหมือนคางามิไม่ได้มีค่าอะไรเลย แบบไม่นึกถึงจิตใจคางามิเลย


    ไม่เคลียร์ให้ไว ๆ ระวังมีคนมาดามใจคางามินะ ดูแล้วน่าจะมีคนที่รอเสียบเยอะเลย

    #627
    0
  13. #626 WangXian (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 07:07
    งอลเยอะๆเลยคากามิ นานๆหนัก
    #626
    0
  14. #625 Sunshine sky (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 05:57
    รออยู่จร้าาา
    #625
    0
  15. #624 mintlovem4 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 03:28
    แก๊ ฉันงงมากกกเว่อร์อยากด่าอาคาชินะ แต่กะรู้สึกตะหงิดๆหรือคิดไปเองหว่าาา
    (รออยู่นะจ้าาาาาาาา)
    #624
    2
    • #624-1 narmatpooh(จากตอนที่ 86)
      8 พฤษภาคม 2563 / 03:31
      จะรีบมาต่อน้าค้าาาา ฮืออออ ไม่คิดว่าจะคนมาอ่านตอนเวลานี้ด้วยแหละ5555555
      #624-1
  16. #623 plxngpxn (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 03:28

    พออ่านจบบรรทัดสุดท้าย อยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมา ฮื้อ รออ่านตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ
    #623
    1
    • #623-1 narmatpooh(จากตอนที่ 86)
      8 พฤษภาคม 2563 / 03:29
      ตัวเอ้งงงงง ดึกแล้วหนา555555 ไม่คิดว่าจะมีคนมาอ่านตอนนี้
      #623-1