[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 83 : SP.Allkaga : Happy New Year

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 879
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    1 ม.ค. 63

"...กะ..."

"..."

"ไทกะ..."

"..."

"ไทกะ..."

"..."

"ไทกะได้ยินมั้ยครับ หืม?"นัยน์ตาสีแดงสว่างจ้องมองใบหน้าของคนหลับตาพริ้มบนเตียงนุ่มด้วยความเอ็นดู ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าของคนขี้เซาเบาๆ ตามมาด้วยวางทาบไว้บนหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิ

"ไข้ยังไม่ลดเลยชินทาโร่"อาคาชิหันไปพูดกับคุณหมอผมเขียวที่ยอมลาเวรจากโรงพยาบาลมา เพื่อมาดูแลคนป่วยจอมซนบนเตียงซึ่งตอนนี้กำลังนอนหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราว

มิโดริมะลุกขึ้นก้าวขาเดินเข้ามาประชิดขอบเตียง มือหนาวางทาบไว้บนหน้าผากหลังจากที่อาคาชิผละมือออกไปแล้ว

"ท่าจะเป็นหนักเหมือนเดิม ไปหยิบปรอทวัดไข้ให้ฉันหน่อยอาโอมิเนะ"

"หา? ทำไมต้องเป็นฉันด้วย"คนนั่งเงียบอยู่ปลายเตียงอย่างอาโอมิเนะหันมาแห้วใส่คุณหมอยกใหญ่ เขาก็อยากอยู่เฝ้าคากามินะ ไม่อยากจะลุกไปไหน

กลัวคากามิจะตื่นมาไม่เจอ...

"เดี๋ยวผมไปหยิบเองครับ"คุโรโกะปิดหนังสือในมือลงพร้อมลุกขึ้นจากโซฟาเดินออกไปจากห้อง เพื่อจะเดินไปหยิบปรอทวัดไข้ในห้องของมิโดริมะ

แต่ยังไม่ทันจะจับลูกบิดประตู คนด้านนอกก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาเสียก่อน

"คากามิจจิเป็นยังไงบ้างฮะ!?"คิเสะผู้มาใหม่พูดพร้อมรีบวิ่งมาเกาะขอบเตียงเอาไว้

เขาพึ่งรู้ว่าคากามิป่วยเมื่อวาน แต่เพราะติดงานถ่ายแบบ เขาเลยยังกลับมาไม่ได้

"ก็อย่างที่เห็น"มิโดริมะตอบกลับไป ส่งผลให้คิเสะต้องเบะปากแรงอย่างต้องการจะงอแง แต่คงจะงอแงไม่ได้ เพราะคนที่มักจะฟังเขางอแงตอนนี้กำลังหลับอยู่

อาจจะดูโอเว่อร์ไปสักหน่อยที่พวกเขาแลดูเป็นห่วงคากามิขนาดนี้ทั้งๆที่เป็นเพียงแค่ไข้หวัดธรรมดา แต่คากามิไม่ใช่คนที่จะป่วยบ่อยๆ ขนาดเล่นบาสตากฝน ไม่ได้นอนข้ามคืนเจ้าตัวยังคงมักตื่นมากระปรี้กระเปร่าเสมอ

แต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่...

คากามิป่วยหนักติดต่อกันมาห้าวันแล้ว ส่วนสาเหตุก็เป็นเพราะเครียด จนร่างกายพักผ่อนไม่เพียงพอ เจ้าตัวเลยล้มพับไปอย่างที่เห็น

"นี่ครับ"คุโรโกะโผล่มาอย่าเงียบเชียบพลางยื่นปรอทวัดไข้ส่งให้มิโดริมะ "บ่ายๆนี้มุราซากิบาระคุงจะกลับมาแล้วครับ" คุโรโกะเอ่ยปากบอกตามข้อความที่ตนเองได้รับมา

อาคาชิพยักหน้ารับรู้เบาๆ ป่านนี้คนผมม่วงนั่นคงจะหัวฟัดหัวเหวี่ยงยกใหญ่ ที่ดันติดธุระต้องไปดูร้านขนมสาขาหลักของตนเองซึ่งดันเกิดปัญหาในช่วงที่คากามิป่วยพอดีแบบนี้

"39.5 ไปโรงพยาบาลอีกรอบเถอะ"มิโดริมะพึมพำอย่างท้อใจ ไข้คากามิไม่ลดเลย ดีแค่ไหนที่เจ้าตัวดื้อบนเตียงไม่ช็อกเพราะไข้สูง

"ผมก็คิดแบบนั้น"อาคาชิและทุกคนภายในห้องต่างเห็นด้วย ก่อนที่ร่างของคากามิจะถูกอาโอมิเนะเดินมาอุ้มไปได้อย่างง่ายดาย

เพราะป่วย... ตัวคากามิเลยซูบลงไปตั้งเยอะ

มันไม่ดีเลย...

"ปีนี้คงอดฉลองสิฮะเนี่ย"คิเสะเอ่ยปากบอกพร้อมทำหน้าหงอย

"รอคากามิหายก่อน ค่อยไปด้วยกันทีหลัง"มิโดริมะตบบ่าคิเสะเบาๆ เขาเข้าใจดีว่าคิเสะรู้สึกยังไง

เพราะนี่มันช่วงขึ้นปีใหม่ ใครๆก็อยากจะไปเที่ยวกับคนที่ตัวเองรักกันทั้งนั้น แต่ดันติดตรงที่คากามิดันมาป่วยเข้าเสียก่อนเนี่ยสิ ทริปที่อาคาชิจัดวางเอาไว้เลยพังไม่เป็นท่า




"คากาจินเป็นยังไงบ้างอ่า~~~"ร่างสูงโย่งเหยียบสองเมตรของคนผมม่วงก้าวเข้ามาในห้องพักฟื้นวีไอพีโดยที่มีเลขาของอาคาชิเป็นคนจัดหาให้ ก่อนจะเดินไปประชิดเข้ากับเตียงคนไข้เพื่อดูอาการคนป่วย

แววตาสีม่วงฉายแววเป็นห่วงแลดูเหงาหงอยพอๆกับคนอื่นที่อยู่ภายในห้อง บรรยากาศที่มักจะสดใสเสมอเมื่อคากามิอยู่ บัดนี้กลับดูหมองลงไปถนัดตา

"ยังไม่ตื่นเลยฮะ คงอีกสักพัก"คิเสะพูดพร้อมหายใจเฮือกออกมา หัวทิ้งตึงนาบไปบนโซฟาก่อนจะยกแขนขึ้นมาก่ายหน้าผาก

"คากามิคุงไม่เคยเป็นหนักขนาดนี้มาก่อนเลยนะครับ"คุโรโกะพูดอย่างเป็นกังวล มือขาวซีดกอบกุมมือของคนหลับเอาไว้หลวมๆ

ติดไข้ก็ไม่เป็นไร

ขอแค่คากามิตื่นมาเจอก็พอ

"สาเหตุเกิดจากเครียดจนพักผ่อนไม่พอ"มิโดริมะพูดพร้อมดันแว่น เอาจริงๆสาเหตุเขาก็ยังคงหาได้ไม่แน่ชัดสักเท่าไหร่นัก รู้แค่ว่าไม่อันตราย แต่ไข้กลับไม่ยอมลดเสียที

"รีบตื่นขึ้นมาฉลองปีใหม่กับพวกฉันได้แล้วเจ้าบากะ"อาโอมิเนะเอ่ยติดตลก แต่ใบหน้ากลับไม่ตลกด้วยเลยสักนิดเดียว

"อือ..."

เสียงร้องอื้ออึงจากคนบนเตียงส่งผลให้ทั้งหกคนต้องวิ่งพุ่งมาข้างเตียงด้วยความรวดเร็วอย่างไม่ได้นัดหมาย คุโรโกะที่ยู่ใกล้คากามิมากที่สุดเผลอบีบมือของคนพึ่งตื่นเอาไว้เสียแน่นด้วยความลืมตัวไปชั่วขณะ

"แค่กๆ!"คากามิปรือตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะขยับเปลือกตาถี่ๆเพื่อปรับให้เข้ากับแสงสว่างจ้า ใบหน้าคุ้นเคยของคนทั้งหกคนกำลังจดจ้องมองเขาด้วยใบหน้าเป็นห่วงเสียเต็มประดา

"หิว...น้ำ"ได้ยินดังนั้นอาคาชิก็รีบเทน้ำเปล่าใส่แก้วหยิบหลอด ส่วนมิโดริมะก็ค่อยๆประครองตัวคากามิให้ลุกขึ้นมาดื่มน้ำช้าๆ

"โอเคขึ้นมั้ยไทกะ?"เอ่ยปากถาม มือก็ยกขึ้นมาลูบหัวคนเป็นไข้เอาไว้เบาๆ

คากามิพยักหน้ารับแล้วทิ้งตัวตึงลงนอนบนเตียงอีกครั้ง ดวงตาค่อยๆกรอกไปซ้ายทีขวาทีราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ภายในหัว

"ปวดหัวหรือเปล่า? อ้าปากหน่อย"มิโดริมะว่าพลางวัดไข้คากามิไปด้วย คนถูกถามส่ายหัวไปมาช้าๆ ราวกับกลายเป็นแมวเชื่องๆไปแล้วตัวนึง

เขากำลังงงอยู่ว่าเขาเป็นอะไร?

รู้ตัวอีกทีตอนนั้นก็วืดหลับไปแล้ว

"ไข้ลดแล้ว"มิโดริมะยิ้มอย่างโล่งอก ความเป็นห่วงก่อนหน้านี้ค่อยๆลดลงไปบ้าง ซึ่งคำบอกของมิโดริมะก็ต่างทำให้อีกทั้งห้าคนโล่งอกไม่แพ้กัน

"ฉันเป็นไข้หรอ?"คากามิถามด้วยความงงงวย แม้ไม่พูดใบหน้าเจ้าตัวก็แสดงออกเสียเต็มที่ว่ากำลังไม่เข้าใจอย่างหนัก

"ใช่ครับ พอผมกลับบ้านมา คากามิคุงก็นอนอยู่กลางบ้านแล้ว"

"ฉัน?"คากามิเอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจ

เขาเนี่ยนะ?

ไปนอนกลางบ้าน

คิดไปคิดมาสักพักดวงตาทั้งสองก็พลันเบิกกว้างขึ้นมาเหมือนพึ่งคิดอะไรออก

"จริงด้วย!"คากามิถกผ้าห่มทำท่าจะลุกลงจากเตียง แต่ยังไม่ทันที่ขาจะก้าวแตะพื้น โลกก็หมุนเสียจนต้องคว้าจับตัวมุราซากิบาระที่อยู่ใกล้ที่สุดเอาไว้เสียก่อน

ทั้งห้าคนหน้าเสียแทบจะถลาจะไปจับอยู่รอมร่อกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ ยังดีที่มุราซากิบาระอยู่ใกล้ๆเลยหิ้วตัวคนป่วยเอาไว้ได้ทัน

ทำแบบนี้มันน่าจับตีจริงๆเลย

"อย่าทำอะไรพรวดพราดแบบนี้สิเฟ้ย!"คนผมน้ำเงินโวยวายยกใหญ่ส่งผมให่คกาามิต้องหันไปยิ้มแหยให้เป็นการสำนึกผิด

"หวงใจผมจะวาย"คิเสะยกมือขึ้นมาทาบอก รู้สึกเหมือนอายุจะสั้นขึ้นมาทันทีที่เห็นเหตุการณ์เมื่อกี้ นี่ถ้าคากามิไม่เป็นไข้อยู่ เขาจะขอให้คุโรโกะดุเสียให้เข็ด

ทำไมเขาไม่ดุเองน่ะหรอ...

หึ!


โดนอ้อนทีก็แพ้ราบแล้วน่ะสิ...

"อย่าทำแบบนี้สิครับไทกะ"คนเป็นจักรพรรดิพูดเสียงอ่อน เมื่อกี้หัวใจเขากระตุกไปวูบนึง ทั้งๆที่ปกติไม่ใช่คนตกใจง่ายอะไรขนาดนั้นแท้ๆ

"ขอโทษที"คนถูกดุทำหน้าหงอย ก่อนมุราซากิบาระจะจับหิ้วให้มานั่งลงบนเตียงๆดี "วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้ว?"

"สามสิบเอ็ดครับ"คุโรโกะเอ่ยปากตอบคำถาม พลางยกมือของตัวเองขึ้นมาลูบหัวจัดทรงผมของคนป่วยไปด้วยเบาๆ

"อ่า... งั้นทริปของอาคาชิ"

"ยกเลิกไปแล้วครับไทกะ"พอได้รับคำตอบมาเช่นนั้น คนผมแดงดำก็ทำสีหน้าหงอยขึ้นมาทันที ถ้าให้เปรียบเป็นหมา ก็คงเป็นหมาที่กำลังหูลู่หางตกอยู่เป็นแน่

"ขอโทษนะ เพราะฉันป่วยแท้ๆเลย"ก้มหน้ายอมรับผิด ทริปที่ทุกคนอุตส่าห์วางแผนกันเอาไว้ตั้งแต่ต้นเดือน กลับมาพังไม่เป็นท่าเพราะเขา

"คราวหน้ายังมีนี่คากาจิน"

"ไม่ต้องเศร้าหรอกน่าเจ้าบ้า"

"พรุ่งนี้ฉลองที่บ้านก็ได้ครับ"

"จริงฮะ มาทำเนื้อย่างกันเถอะ"

"นายหายป่วยก็พอแล้ว"มิโดริมะพูดพร้อมอมยิ้ม มือหนาของคุณหมอในชุดกาวน์เชยคางคนป่วยขึ้นมาให้เงยหน้าสบตา ก่อนจะจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากอยากแผ่วเบา

"ขี้โกงสุดๆไปเลย"คิเสะเบ้ปากใส่คุณหมอเจ้าเล่ห์ทันทีที่เห็นการกระทำเช่นนั้น มิโดริมะพอผละตัวออกมาก็ทำเพียงยักไหล่ส่งกลับมาให้อย่างไม่ใยดีสักเท่าไหร่นัก

"ก่อนอื่น ตอบมาก่อน ไปโหมทำงานอะไรมาครับ หืม?"อาคาชิเดินไปประจันหน้าพร้อมกับมองจับผิดคนหลบสายตาบนเตียง

ทั้งหกคนต่างจองมองคากามิไม่วางตาทำให้เจ้าตัวต้องเม้มปากแน่นอย่างกดดัน

บอกไปมีหวังโดนดุแน่ๆ

"ว่ายังไงครับคากามิคุง"ผู้มีศักดิ์ว่าแข็งแกร่งที่สุดยามคากามิออดอ้อนเอ่ยปากออกโลงถามย้ำอีกครั้ง คากามิช้อนตาใสมองก่อนจะเบะปากใส่น้อยๆ

"กะ...ก็วันปีใหม่"

"..."

"พวกนายชอบเอาของขวัญให้ฉัน"

"..."

"ฉันเลยอยากให้บ้าง"

"..."

"แต่ไม่รู้จะให้อะไรดี"

"..."

"กะ...ก็เลยถักเสื้อไหมพรม"

"หกตัวเลยหรอครับ"คุโรโกะถามอีกครั้ง ซึ่งเจ้าตัวดีก็พยักหน้าตอบรับกลับมา ใบหน้าก็ก้มหงุดไปด้วยจนคางแทบจะชิดอก

เขาอยากให้จริงๆนี่นา อยากให้ด้วยความตั้งใจ อยากทำเอง ไม่อยากซื้อให้ เขาเชื่อว่าของที่เขาทำให้ เขาจะใส่ใจมันลงไปด้วย

แต่ใครจะไปคิดกันเล่าว่าจะล้มป่วยหลังจากโหมทำมาเกือบสัปดาห์

"ฮือ!!! คากามิจจิ"คนผมเหลืองส่งเสียงดังลั่นโดยไม่เกรงใจว่านี่โรงพยาบาลเลยสักนิด ก่อนร่างสูงสมส่วนของนายแบบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดรูป

น่ารัก...

นี่มันน่ารักเกินไปแล้ว!!!

"นายนี่มัน..."

ฟอด!!!

และดูเหมือนอาโอมิเนะจะเข้าใจความรู้สึกเป็นอย่างดี คนผิวแทนจึงเดินเข้าไปขโมยหอมแก้มคนนั่งเหวออย่างคากามิเสียดังฟอด

"อะไรเนี่ย"ยกมือขึ้นมานาบแก้มเอาไว้อย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะโดนมุราซากิบาระอุ้มเขาเสียตัวลอยไปกอดโยกเยก จนโดนมิโดริมะเอ็ดมาทีเจ้าตัวถึงยอมปล่อยให้เขานั่งปุ๊กลุ๊กที่เตียงดังเดิม

"น่ารักไปแล้วครับคากามิคุง"คว้ามือของคนป่วยขึ้นมาจับเอาไว้ ก่อนจะยกขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ดวงตาสีฟ้าจ้องมองใบหน้าคนเขินแล้วอมยิ้มน้อยๆ

คากามิน่ารักที่สุดแล้ว

"ก็ดีใจอยู่หรอก แต่อย่าโหมแบบนี้อีกล่ะ เข้าใจมั้ย?"คุณหมอผมเขียวเอ่ยปากดุไม่จริงจังมาดนัก

ก็นะ...

ป่วยเพราะพวกเขานี่นา

"ไทกะ... น่ารักที่สุดเลยครับ"อาคาชิพูดโดยที่มุมปากก็ยังคงประดับรอยยิ้มเอาไว้ พร้อมถือโอกาสคว้ามืออีกข้างของคากามิมาจับเอาไว้พลางนวดไปมาเบาๆ

ถ้าเขารู้ว่าคากามิตั้งใจถักเสื้อให้ ป่านนี้คงไปนั่งนวดมือให้นานแล้ว

"แล้วเสร็จหรือยังล่ะเสื้อน่ะ"อาโอมิเนะเอ่ยปากถามถึง กลับบ้านไปก็ไม่เห็นมีวี่แววเสื้อไหมพรมเลยสักนิด อย่าว่าแต่เสื้อเลย ไหมพรมยังไม่เห็นสักเส้นเดียวด้วยซ้ำ

"น่าจะเสร็จแล้วนะ จำได้ลางๆว่าก่อนจะหลับทำตัวสุดท้ายอยู่พอดี"

"ขอบคุณนะครับ"คุโรโกะส่งยิ้มให้อีกครั้ง ซึ่งคากามิก็ยิ้มตอบกลับมาแต่โดยดี

แค่นี้ก็คุ้มค่ากับที่เขาลงมือทำเองแล้ว







"ห้าววว หนาวจัง"คากามิบ่นพึมพำ แววตาก็ละห้อยเหลือบไปมองนาฬิกาที่กำลังบ่งบอกเวลาว่า อีกครึ่งชั่วโมงจะถึงปีใหม่แล้ว

"ใส่เสื้อดีๆ"มิโดริมะเดินมากระชับเสื้อแขนยาวของคากามิให้มิดชิดมากขึ้น ยังไม่หายไข้ดีแท้ๆ มาตากอากาศของนอกแบบนี้มีหวังพรุ่งนี้ไข้ถามหาอีกแน่ๆ

"ง่วงหรือเปล่าไทกะ"อาคาชิเอ่ยปากถาม มือก็คว้าเอาผ้ามาคลุมตักคากามิเอาไว้อีกที คากามิส่ายหน้าตอบก่อนจะเอามือไปซุกเอาไว้ใต้ผ้าที่อาคาชิคลุมเอาไว้ให้

"โกโก้ร้อนมาแล้วฮะ"หนุ่มนายแบบเดินถือถาดโกโก้ร้อนมาวางไว้บนโต๊ะปิกนิกสีดำสนิท ตามมาด้วยมุราซากิบาระที่ถือถาดคุกกี้เนยสดตามออกมา

"นี่ฮะคากามิจจิ"เดินไปส่งแก้วโกโก้ร้อนไปให้คากามิถือเอาไว้ ซึ่งเจ้าตัวก็รับมาเอาไว้พร้อมเอ่ยปากขอบคุณเสร็จศัพท์

"คุโรโกะกับอาโอมิเนะล่ะ"รู้สึกว่าเขาจะไม่เห็นสองคนนี้มาสักพักแล้วนะ

"คิดถึงฉันหรอ"พูดหายังไม่ทันขาดคำ คนผมน้ำเงินก็โพล่พรวดออกมาให้เห็นดังใจนึก แถมยังไม่ลืมเดินไปฉวยโอกาสหอมแก้มคากามิอีกด้วย

"มากเกินไปแล้วครับอาโอมิเนะคุง"คุโรโกะห้ามปรามพลางส่ายหัวด้วยความหน่ายใจ บอกไปก็เท่านั้นแหละ ไม่เคยจะฟังอยู่ดี

"ไปไหนกันมาหรอ"

"ไปเอากล้องถ่ายรูปมาน่ะครับ แต่พอดีเกิดปัญหานิดหน่อย แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วครับ"คุโรโกะแย้มยิ้มบางส่งให้ ก่อนจะเดินไปไปตั้งกล้องเอาไว้

"ถ่ายรูปกันเถอะ"อาโอมิเนะเอ่ยปากบอก มือก็คว้าแก้วโกโก้ร้อนมาซดไปอึกใหญ่ แต่ยังไม่ทันจะได้กลืนลงคอก็ต้องพ่นออกมาเสียก่อนเพราะมันร้อนจนเกินไปเสียอย่างงั้น

"เดี๋ยวเลอะเสื้อหรอกฮะ"คิเสะพูดพลางส่งกระทิชชู่ให้ ก็ไม่ได้อยากจะทำดีด้วยเท่าไหราหรอก

แต่เสื้อที่อาโอมิเนะใส่อยู่เป็นเสื้อที่คากามิทำให้ เลยต้องระวังเป็นพิเศษ

และใช่... ตอนนี้ทุกคนใส่เสื้อที่คากามิลงมือถักเองกันทั้งหมด ขนาดอาคาชิยังใส่เลย ถึงแม้สีเสื้อชมพูแดงนั่นจะไม่ค่อยเข้ากับอาคาชิเท่าไหร่ก็ตามเถอะ

"ผมกดแล้วนะครับ"ทุกคนพยักหน้าหน้าก่อนจะเดินมาประจำที่ของตัวเอง โดยมีคากามิอยู่ตรงกลางวง

เสียงชัตเตอร์พร้อมแสงแฟลชปรากฎขึ้นมาให้เห็น เป็นการบ่งบอกว่าภาพที่ตั้งเวลาถ่ายนั้น ถ่ายเสร็จเรียบร้อยแล้ว

"จะปีใหม่แล้ว"มุราซากิบาระกันไปมองนาฬิกาเอ่ยปากบอก

เหลืออีกไม่กี่วินาทีเท่านั้น

3

2

1

ปัง!!!

เสียงจุดพลุถูกจุดฉลองดังขึ้นไปทั่วทั้งบริเวณ เป็นการยินดีต้อนรับวันปีใหม่ได้อย่างสวยงาม คากามิเงยหน้ามองพลุสีต่างๆพลางอมยิ้ม

ถึงแม้เขาจะเสียดายที่ไม่ได้ไปทริป

แต่แค่อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าแค่นี้ก็พอแล้ว

คนหกคนอดีตรุ่นปฏิหาริย์ทั้งหลายต่างรวมใจกันหันมามองคนตรงกลางอย่างไม่ได้นัดหมาย ปีใหม่ทุกปีล้วนมีความหมายมากๆสำหรับพวกเขา

และจะดีมากๆถ้าปีนั้นมีคนชื่อคากามิ ไทกะอยู่ด้วย

แต่ถ้าจะให้ดีที่สุดก็อยากจะให้อยู่ฉลองวันปีใหม่ด้วยกันทุกปี

ไม่ว่าจะปีไหน

ไม่ว่าจะที่ไหน

ไม่ว่าจะเมื่อไหร่

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม


ขอแค่มีคากามิ ไทกะ

เท่านี้การเริ่มต้นปีใหม่ของพวกเขาก็ดีที่สุดแล้ว

สุขสันต์วันปีใหม่

หวังว่าปีหน้าเราจะอยู่ฉลองด้วยกันอีก








____________________


สุขสันต์วันปีใหม่นะทุกคน!!!!


ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีน้าาา อะไรที่แย่ๆก็ทิ้งมันไป อะไรที่ยังไม่สำเร็จก็มาเริ่มต้นใหม่ (รวมถึงฟิคด้วยเช่นกัน5555)


ขอให้มีความสุขน้าาาาา


ปล. แอบมาช้านิดนุง55555 แต่มาช้าก็ดีกว่าไม่มาเนอะๆๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

871 ความคิดเห็น

  1. #599 natta140150 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 12:50

    จะมาต่อไหมคะท่านนน🥺
    #599
    0
  2. #580 ZANDRO (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 00:49
    งืมมม น่ารักกกดีใจที่ทุกคนรักหนูมี๊😘 เขินมากก มาอีกนะค้าา
    #580
    0
  3. #575 hhaeyg (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 01:09

    สุขสันต์วันปีใหม่ค่าาาา

    แต่น้อง-็น่ารักจริงละเนอะ5555555555
    #575
    0
  4. #574 MakiDear (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 02:46

    แงงงง ไทกะน่ารักมากกกกก
    สุขสันต์วันปีใหม่นะคะ ขอให้มีแต่สิ่งดีๆเข้ามา ร่างกายแข็งแรงไม่มีโรคไม่มีภัยนะคะ
    #574
    0
  5. #573 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 09:19

    น้องงงงง มันน่ามั้ยเนี่ย ก้านมะยมในมือมันสั่นไปหมดแล้ว น่าฟาดให้ตูดลายจริงๆ สุขภาพตัวเองนี่ไม่ดูแลเลย เห็นมั้ยฟาดเคราะห์รับปีใหม่เลยเนี่ย น่าให้พวกนี้ลงโทษจริงๆ เจ้าเสือดื้อ! //ยืดแก้มน้อง


    HNYค่ะไรท์ รออ่านทุกผลงานนะคะ ขอหนูมิอีกเยอะๆเลยค่ะ ของขาดมาก แฮ่กๆๆๆ(?)

    #573
    0
  6. #572 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 00:39

    happy new year นะคะ!!! เป็นตอนพิเศษที่อบอุ่นและน่ารักมาก ฮืออ

    อ่านตอนแรกนึกว่าพวกนี้เป็นคนทำคางามิป่วยซะอีก แต่ตกใจมากที่ป่วยนานขนาดนี้ คางามิสุดยอดมาก 6 ตัวแถมทำเองทั้งหมดอีก... แปลว่าเอาเวลาไปทำตอนนอนแน่ ๆ น่าตีจริง ๆ

    แต่ถ้าอาการดีขึ้นเมื่อไหร่ได้โดนทำโทษแน่คางามิ../พวกนี้ไม่ได้กล่าว

    อยู่ด้วยกัน รักกันนาน ๆ นะทุกคนน ดูแลคางามิดี ๆ ด้วยยย

    ปีใหม่แล้วยังไงก็ติดตามไม่ทิ้งไรท์ไปแน่นอนค่ะ!!!

    #572
    0
  7. #571 mintlovem4 (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 22:42
    รอต่อนะค้าบบบ เป็นกำลังใจให้รักเรื่องนี้น่าาาา
    #571
    0
  8. #570 polytome (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 22:31
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ สุขสันต์วันปีใหม่นะคะ ขอให้ไรท์มีความสุขมากๆนะคะ คิดอะไรก็ขอให้สมหวังค่ะ
    #570
    0
  9. #569 WangXian (จากตอนที่ 83)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 22:16
    น่ารักมากเลยยยย
    #569
    0