[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 82 : Long fic : allkaga (รักขององค์ชาย) : ตอนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    29 ธ.ค. 62

"ไง แก้เรื่องที่ตัวเองสร้างขึ้นสนุกดีมั้ย?"ทันทีที่คิเสะเปิดประตูปรากฎตัวเข้ามาในห้องทำงานของอาคาชิ อาโอมิเนะก็เริ่มเอ่ยปากเหน็บแนมอีกฝ่ายด้วยท่าทีสบายใจเชิบ

"ว่ากันตามสบายเลยฮะ ผมเหนื่อยจะเถียงแล้ว"เดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวหรูด้วยจิตใจอันห่อเหี่ยวขั้นหนัก

ชีวิตหนอชีวิต หลงระเริงไปกับความสนุก ไม่คิดถึงผลที่จะตาม พอเจอผลที่ตามมาก็เกินที่เขาจะรับไว้ ใครจะไปคิดกันล่ะว่าจะถูกแอบถ่ายไว้น่ะ!

"ทำให้ไทกะเสียใจ รู้ตัวใช่มั้ย"อาคาชิที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานใช้นิ้วควงปากกา พร้อมกับจ้องมองไปยังคนผิดที่กำลังทำท่าหูลู่หางตกเป็นหมาหงอย

"รู้สิฮะ... คากามิจจิไม่มองหน้าผมเลยอ่ะ!"ยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าของตัวเองราวกับกำลังคิดหนัก ท่าทางร่าเริง และความเป็นเพลย์บอยที่มีอยู่ติดตัวเสมอๆ ถูกสลัดหายไปจนกู่ไม่กลับ

"สมควร"มิโดริมะดันแว่นขึ้นพร้อมพูดตอกย้ำซ้ำเติมไปอีกหนึ่งดอก

คิเสะเบ้ปาก ก่อนจะถอนหายจะออกมาดังเฮือก เขาว่ากันว่าชีวิตคนเราจะได้เจอมรสุมชีวิตบ้างสักครั้ง อันนั้นเขาก็พอเข้าใจอยู่หรอก

แต่นี่มันเรียกมรสุมได้หรอ?

เขาว่านี่มันพายุทอนนาโดแล้วนะ

เรื่องใหญ่จนน่าปวดหัว แถมเรื่องยังเกิดเพราะตัวเขาเองเนี่ยแหละ ไม่รู้จะสมน้ำหน้า หรือสงสารตัวเองดี

"จะเอายังไงครับ จะยอมหมั้นตามที่ท่านพ่อบอกหรอ"คุโรโกะเอ่ยปากเรียกสติคนที่กำลังคิดหลุดโผลออกไปนอกชั้นบรรยากาศ

คิเสะถอนหายใจออกมาดังเฮือกอีกครั้ง พร้อมส่ายหัวออกมาด้วยความหน่ายใจ

เขาไม่รู้แล้วว่าต้องทำยังไง

เรื่องนี้จนปัญญาจริงๆ ตัวเขาเองก็ไม่เคยคิดไม่เคยฝันมาก่อน ว่าจะต้องมาพลาดท่าให้กับผู้หญิงที่ตัวเองกำลังคั่วอยู่แบบนี้

หรือจะหนีออกนอกประเทศดี?

"ถ้าจะหนี โปรดกรุณาอย่าเอาคากามิไปด้วย คากามิไม่ควรมารับกรรมกับนาย"มิโดริมะเอ่ยปากพูดดักความคิดอย่างรู้ทัน นิสัยขององค์ชายเล็กก็เป็นสะแบบนี้ หนีปัญหา ดีกว่าต้องมานั่งแก้ เลยทำให้เจ้าตัวไม่โตสักที

ทั้งที่ปัญหาที่เกิดขึ้นมันก็เป็นเพราะตัวเองล้วนๆ

"จะทำยังไงได้ล่ะฮะ ใครจะไปคิดกัน ว่าผู้หญิงคนนั้นจะถ่ายคลิปผมเอาไว้น่ะ"คิเสะขมวดคิ้ว ยิ่งคิดถึงยิ่งรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

ข้อตกลงที่ทั้งเขาและคิสึเนะตกลงกันไว้ เราทั้งสองก็ต่างรู้ตัวกันดีว่า จะใหเป็นเพียงแค่คู่ขากันเท่านั้น ซึ่งทางฝ่ายคิสึเนะเองก็ตกลง แถมเธอยังไม่มีท่าทางตะขิดตะขวงใจ หรือลำบากใจเหมือนผู้หญิงคนอื่นเลยสักนิด

แล้วทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

กึก!

"หืม?"หลิว เว่ย บุคคลใหม่เปิดประตูเข้าห้องทำงานของอาคาชิมาอย่างถือวิสาสะ คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเลิกคิ้วแปลกใจเมื่อเห็นว่าองค์ชายทั้งหกมาประชุมอยู่กันเสียพร้อมหน้าพร้อมตา

"หน้าเครียดเชียวนะ คิเสะ"

"มาทำอะไร?"อาโอมิเนะขมวดคิ้วมุ่น สำหรับตัวเขาเองพอเจอหน้าเว่ยก็มักจะรู้สึกไม่ค่อยถูกโฉลกด้วยสักเท่าไหร่ ซึ่งเขามั่นใจว่าฝ่ายตัวหลิวเว่ยก็คิดเช่นเดียวกับเขา พอเวลาเจอหน้ากันทีไรเลยเป็นอันต้องได้ปะทะฝีปากกันทุกที

"ฉันต้องตอบนายหรอ?"

แทนที่อาโอมิเนะจะได้คำตอบกลับมา แต่หลิวเว่ยกลับเอ่ยคำถามกลับมาเสียอย่างงั้น

คนผมน้ำเงินขมวดคิ้วมุ่น พร้อมเบ้ปากแรงๆใส่ด้วยความไม่ชอบใจอย่างหนัก เว่ยมองท่าทางนั้นนิ่งๆพลางยักไหล่ไม่ใส่ใจอีกฝ่ายสักเท่าไหร่นัก

"ตกลงมาทำอะไร"อาคาชิเป็นคนถามคำถามต่อ เพราะตัวเขาเองก็สงสัยเหมือนกัน เนื่องจากวันนี้เขาไม่ได้เรียกหลิวเว่ยมา หรือมีธุระอะไรที่ต้องคุยกัน

คนอย่างหลิวเว่ย ถ่อมาที่นี่เองทั้งๆที แสดงว่าต้องมีเรื่องใหญ่พอสมควร

"มีเรื่องนิดหน่อย แต่ดูท่าพวกนายจะมีเรื่องใหญ่กว่านะ"ใบหน้านิ่งสนิทของหลิวเว่ยเป็นการเรียกความหงุดหงิดของอาโอมิเนะได้ไม่น้อย

คนตัวสูงเหยียบสองเมตรเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวหรูอย่างถือวิสาสะ ท่าทางการกระทำสุดแสนจะสบายเฉิบตกอยู่เป็นเป้าสายตาของทั้งหกคนในห้องอย่างไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย

"ก็ใหญ่อยู่นะฮะ"คิเสะเบ้ปากแรง มือก็ยกขึ้นมาขยี้ผมตัวเองจนเสียทรงไปหมด

"นายต้องแต่งงานกับคิสึเนะสินะ"

ความเงียบถูกทำลายลงเมื่อหลิวเว่ยเอ่ยปากพูดขึ้น คิเสะคอตกจำยอมพยักหน้ารับไปเบาๆ

"ฉันช่วยได้นะ"

"ยังไง?"แม้แต่อาคาชิยังอดแปลกใจไม่ได้ ดูก็รู้ว่าหลิวเว่ยกำลังมีเรื่องที่ต้องการให้พวกเขาช่วย แต่เลือกที่จะไม่ให้ช่วยตรงๆ โดยการหาวิธียื่นหมูยื่นแมวมาแทน

ก็นับว่าฉลาดสมเป็นลูกชายพระขนิษฐขององค์ราชาดี

"พวกนายต้องช่วยฉันก่อน"สิ่งที่อาคาชิคาดคะเนไว้ในใจเป็นไปตามอย่างที่คิดไว้ อาโอมิเนะหรี่ตามองหลิวเว่ยอย่างไม่ไว้ใจ

เขาไม่ชอบไอ้หมอนี่!

"ช่วยเรื่องอะไร?"

"ฉันขอพาตัวคากามิไปตรวจดีเอ็นเอ"

"หา?"เป็นเสียงอาโอมิเนะที่ดังขึ้นมาทำลายบรรยากาศ ทุกคนภายในห้องต่างชมวดคิ้วมุ่นว่าคนตัวสูงโย่งตรงหน้าพวกเขากำลังมาไม้ไหนกันแน่

คิดยังไงถึงจะเอาคนของเขาไปตรวจดีเอ็นเอ

"ทำไม"

"นายจำเรื่องที่ฉันเคยเล่าได้หรือเปล่า"เอ่ยปากถามไถ่ถึงอดีตที่เคยเล่าไป

"เกี่ยวกับภรรยาของพ่อนายน่ะหรอ"มิโดริมะเอ่ยปากถาม นิ้วเรียวยาวยกขึ้นดันแว่น ดวงตาสีมรกตจดจ้องมองใบหน้าของหลิวเว่ยด้วยความจริงจัง

"ใช่ ฉันสงสัยว่าคนคนนั้นอาจจะเป็นคากามิ"

"ไม่มีทาง"อาโอมิเนะเอ่ยปากเถียงทันควัน ถึงแม้เขาจะยังไม่รู้ความจริงก็ตามที

"นายมีอะไรมาพิสูจน์ว่ามันไม่มีทาง"หันไปมองอาโอมิเนะที่สะอึกไปทีเพราะเถียงไม่ออก

ก็จริง เขาไม่มีอะไรไปเถียง การที่หลิวเว่ยเดินโต้งๆมาบอกแบบนี้ แสดงว่าเจ้าตัวก็ต้องมั่นใจมากอยู่แล้วในระดับนึง

"ผมไม่ขัดข้อง"ประโยคคำตอบของอาคาชิเล่นเอาทุกคนหันขวับไปมองคอแทบหลุด แต่คนถูกมองกลับนั่งนิ่งเฉยไม่มีปฏิกริยาใดๆกลับมาเลยสักนิดเดียว

"ทำไมล่ะครับอาคาชิคุง"คุโรโกะยังอดสงสัยไม่ได้ ในหัวของคนคนนี้ คิดอะไรอยู่มักไม่มีใครรู้เสมอ

"ถ้าคากามิเป็นลูกของพ่อนายจริงๆ ยศของไทกะก็จะสูงขึ้น จริงมั้ย?"กระตุกยิ้มร้ายเล่นเอาขนแขนลุกชัน แต่พอทั้งห้าคนคิดตามที่อาคาชิพูด รอยยิ้มก็ต่างผุดขึ้นมาประดับบนใบหน้า

ถ้ายศคากามิสูงขึ้น ก็เท่ากับว่าคากามิเหมาะสมพิที่จะคู่ควรกับพวกเขาอย่างไม่มีข้อกังขา

"แต่มีข้อแม้"หลิวเว่ยเลิกคิ้ว บางทีเขาก็ชักจะรำคาญไอ้องค์รัชทายาทหัวแดงนี่ตะหงิดๆ ชอบคิดอะไรก็ตามไม่ให้ตัวเองเสียประโยชน์มีแต่ได้กับได้

และรางสังหรณ์เขาก็บอกว่าอาคาชิกำลังจะตั้งข้อเสนออะไรบางอย่างที่เขาต้องยอมรับแต่โดยดี

"ถ้าไทกะเป็นลูกของพ่อนายจริงๆ ก็เท่ากับเป็นน้องของนายด้วย และข้อแม้จะมีเพียงข้อเดียว"

"..."

"ทันทีที่ดีเอ็นเอบ่งบอกว่าไทกะเป็นลูกของพ่อนายจริงๆ"

"..."

"พวกผมมีสิทธิ์ที่จะสู่ขอไทกะทันทีโดยที่ทางฝั่งนายห้ามปฏิเสธ ห้ามคิดหนี ห้ามเปลี่ยนสัญชาติใดๆทั้งสิ้น"

"..."

"ว่าไง หลิว... เว่ย"อาโอมิเนะกระตุกยิ้มกับข้อเสนอนั้นทันทีที่อาคาชิพูดจบ หลิวเว่ยกรอกตามองบนอย่างช่วยไม่ได้ ยังไงพวกนี้ก็คิดจะเคลมคากามิกันอยู่แล้ว จะมาทำเป็นกลัวทั้งเขาทั้งพ่อจะกีดกั้นทำไม

ถึงบางคนมันก็น่ากีดกั้นอยู่ก็ตามทีเถอะ...

โดยเฉพาะคนอย่างอาโอมิเนะ ไดกิ

คิเสะนั่นก็ด้วย ไอ้คนเจ้าเล่ห์หัวแดงนี่ก็อีก ไหนจะมุราซากิบาระพวกหวงของไม่เข้าท่า คุโรโกะนั่นก็เจ้าเล่ห์เงียบ มิโดริมะก็น่ารำคาญ มีแต่คนน่าหงุดหงิดเต็มไปหมด!

"ตกลง อีกสามวัน ฉันจะมารับคากามิ"เอ่ยปากรับคำไปอย่างจำยอม แม้ในใจจะประท้วงเพียงใดมากก็ตามแต่

"แล้วเรื่องผมล่ะฮะ"คิเสะทวงคำพูดที่อีกฝ่ายพูดไปก่อนหน้านี้ ว่าถ้าให้คากามิไปตรวจดีเอ็นเอ อีกฝ่ายจะช่วยเขาด้วยเช่นกัน

"ไว้ฉันจะให้ฮายามะส่งเอกสารมาให้ก็แล้วกัน ลาล่ะ"พูดจบก็รีบลุกขึ้นเดินหันหลังกลับออกจากห้องไปทันที โดยไม่ฟังเสียงร้องโอดครวญของคิเสะเลยแม้แต่น้อย








"หืม.... นั่นคากามิหรือเปล่า?"เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังเข้ามาในโซนประสาทส่งผลให้คากามิหลุดออกจากภวังค์ ก่อนจะหันไปมองที่มาของเสียง

แต่พอเห็นว่าเป็นใครเจ้าตัวก็รีบกุลีกุจอลุกขึ้นจากม้านั่ง พร้อมก้าวขาถอยห่างคนพูดไปสองก้ามก่อนจะก้มหัวให้อย่างรวดเร็วแทบจะทันที

"กระหม่อมขอประทานอภัย"

นามิมองภาพนั้นพลางหัวเราะคิกคักเล็กน้อยด้วยความเอื้อเอ็นดู

"ตามสบายเถอะจ๊ะ"ยืนอมยิ้มมองคนตรงหน้า ก่อนตัวเธอจะนั่งลงบนม้านั่งแทน คากามิเงยหน้าขึ้นก่อนจะทำท่าทางเลิ่กลั่ก

เขาไม่รู้ว่าเขาจะทำยังไงต่อดี!!!

"ฉันรู้เรื่องเธอมาจากอากิเนะและเซย์จูโร่เยอะเลย"นามิพูดเกริ่นขึ้นมา ในมือพชางโบกพัดสีขาวสะอาดตาไปมาเพื่อคลายความร้อน

"พะย่ะค่ะ"คากามิตอบรับอย่างเก้ๆกังๆกลับไป พร้อมปล่อยให้หญิงสาวพูดต่อ

"ว่าแต่เธอเป็นลูกเต้าเหล่าใครกันหืม?"หันไปสบตาจนคากามิต้องรีบก้มหน้าหลบ ไม่บ่อยนักที่คนในราชวงศ์จะสบตาเขาโต้งๆขนาดนี้ ยกเว้นก็เพียงแต่องค์ชายทั้งหกนั่นแหละ

"แม่กระหม่อมมีนามว่าฮิมากิ ซานะขอรับ ส่วนพ่อของกระหม่อม กระหม่อมก็ไม่ทราบ"บอกออกไปตามตรง ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยเจอพ่อเลยด้วยซ้ำไป

คิดถึงแม้แล้วก็ใจหาย เพราะแม่เขาหายไปเลย ไร้การติดต่อกลับมา พอกลับบ้านไปก็ไร้แวว แถมยังต้องมาคอยระแวงพวกเจ้าหนี้อีก

"อย่างนี้นี่เอง"นามิพึมพำ ก่อนดวงตาคู่สวยจะไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโย่งของบุคคลหนึ่งเข้าให้

"หลิว เว่ย!"ตะโกนเรียกลูกชายตัวเองเสียงดังลั่นไปทั่วทั้งสวน เล่นเอาหมดมาดพระขนิษฐาขององค์ราชาไปแทบจะทันที

หลิวเว่ยหยุดชะงักเท้าก่อนจะหันมองไปยันต้องเสียงก็ต้องเลิกคิ้ว เมื่อเห็นคากามิกำลังอยู่กับแม่ของตนเอง

"ลูกมาทำอะไรที่นี่"ทันทีที่หลิวเว่ยเดินมาใกล้ นามิก็เอ่ยปากถามไถ่ลูกชายเพียงคนเดียว หลิวเว่ยทำเพียงปลายสายตาหันไปมองคากามิสักครู่ ก่อนจะกลับมามองหน้านามิต่อ

"มีธุระกับหกคนนั้นนิดหน่อยครับ แล้วคุณแม่ล่ะครับ"เอ่ยปากถามกลับพร้อมถือวิสาสะเดินไปทรุดตัวลงนั่งข้างแม่ตัวเอง

คากามิทำท่าจะเดินออกไปให้สองแม่ลูกเขาได้คุยกัน แต่แล้วหลิวเว่ยก็พูดดักขึ้นมาเสียก่อน

"อยู่ตรงนี้แหละ"

ถอยกลับมายืนที่เดิม แล้วก็ได้แต่เอามือมากุมกันเอาไว้ด้านหน้าพร้อมก้มหัวอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว

รู้สึกแปลกๆยังไงก็ไม่รู้

"เซย์จูโร่เรียกมาน่ะ ให้แม่ช่วยเรื่องเรียวตะ"

"งานหมั้นหรอครับ"หลิวเว่ยถามออกไปทั้งๆที่ความจริงเขาก็รู้อยู่แล้ว เขาก็แค่อยากเห็นปฏิกริยาของคากามิว่าจะเป็นดั่งที่เขาคาดไว้หรือไม่ ซึ่งมันก็ใช่และเป็นไปตามที่เขาคาดคิดไว้

คากามิก้มหน้าเม้มปากดข้าหากันแน่ มือเรียวกำเขาหากันเอาไว้ราวกับกำลังทุกข์ใจอะไรบางอย่าง

แค่นี้ก็รู้แล้ว

"ใช่จ๊ะ แม่นะไม่อยากจะได้ผู้หญิงคนนั้นมาอยู่ในราชวงศ์สักเท่าไหร่"นามิมีท่าทางหัวเสียอย่างเห็นได้ชัด พัดในมือถูกเร่งความเร็วให้เร็วขึ้นเพื่อระบายความร้อนใจภายในอกของตนเอง ถึงแม้มันจะไม่ช่วยสักเท่าไหร่ก็ตามที

"สมน้ำหน้า อยากก่อเรื่องเองนี่ครับ"หลิวเว่ยพูดด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะเอนหลังไปพิงกับมานั่งพร้อมเงยหน้ามองท้องฟ้า

เพี๊ยะ!

"อะไรกันลูกคนนี้! ไม่เห็นด้วยกับแม่เลย"หันไปตีลูกชายตัวเองเสียเสียงดัง เรียกให้คากามิต้องหันไปมองตาโตกับการกระทำนั้น ก่อนจะอมยิ้มขึ้นมาเล็กๆ

เป็นแม่ลูกที่สนิทกันดี

อิจฉาจัง...

คากามิรีบสะบัดหัวไล่ความคิดไม่ดีออกจากหัวแทบจะทันทีที่มันแล่นเข้ามา เขาไม่อยากจะคิดไม่ดีกับคนอื่น โชคชะตาของใคร คนนั้นต้องน้อมรับเอาไว้เอง

ตัวเขาก็เช่นกัน

"ไม่ได้หมั้นหรอกครับ เชื่อผมสิ"

"..."

"คิดเหมือนฉันมั้ย คากามิ ไทกะ..."ละสายตาจากท้องฟ้าสีครามสวยหันมามองคากามิแทน คากามิสะดุ้งตัวโหยงแต่สีหน้ากลับแสดงความไม่เข้าใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

จะไม่ได้หมั้นได้ยังไงกัน

องค์ราชาออกปากเองขนาดนั้น

อีกอย่างเขาทั้งคู่ก็ดูเหมาะสมกันดี

เหมาะสมกันจนเขาเทียบไม่ติดเลยด้วยซ้ำ

ไม่สิ...

จะให้ถูกก็คงจะเป็นเขาไม่เหมาะสมกับองค์รัชทายาทองค์ไหนเลยแม้แต่องค์เดียวเลยด้วยซ้ำไป ไม่รู้ที่องค์รัชทายาทเคยบอกว่าชอบเขานั้นล้อเล่นหรือเปล่า

แต่สิ่งที่อยากจะให้รับรู้ไว้คือเขารู้สึกจริงๆ

เขาชอบองค์รัชทายาท

เขานี่มันเห็นแก่ตัวจังเลยนะ...





_____________________


มาแล้ววววววว


เราว่างแล้วววว ดีใจกับเราหน่อย!!!

ฮือออออ สอบเสร็จแล้ว กิจกรรมก็หมดแล้ว เยยยย้!!!!


ห่างหายไปนานมาก55555 แต่เราไม่ทิ้งนะ! แค่จะมาช้าแบบช้ามากๆ



ปล.เนื้อเรื่องมันงงๆมึนๆยังไงก็บอกเราด้วยน้าา เรากลัวทุกคนอ่านแล้วงงอ่ะ5555


จากนี้จะพยายามมาอัพให้บ่อยๆนะ จะพยายาม!


***ส่วนเรื่องpets เราขอแต่งเรื่ององค์ชายให้จบก่อนแล้วจะรีบกลับไปแต่งต่อทันที!***


ขอบคุณคนที่ยังติดตามกันอยู่มากๆเลย ฮืออ รักก♡♡♡

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

871 ความคิดเห็น

  1. #836 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 13 มีนาคม 2564 / 01:32

    ไรท์คะ ทิ้งเรื่องนี้แล้วหรอ อยากอ่านเรื่องนี้ต่อจังค่ะ แงงงงงง //ปาดน้ำตา

    #836
    0
  2. #816 mintlovem4 (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 02:48
    รออ่านองค์ชายอยู่นะ มาต่อเถอะนะจ้ะ ค้างมากๆเลยอ่าาาา แต่งดีมากๆๆเลย
    #816
    0
  3. #799 Fefieeiei (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 22:29
    น้อนนนนนTT
    #799
    0
  4. #705 Sunshine sky (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 01:27

    รออ่านเรื่องนี้อยู่นะจ๊ะ
    #705
    0
  5. #638 MLwithhistangmo (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 09:34
    รออ่านรักขององค์ชายอยู่นะคะ เป็นเรื่องที่สนุกมากอ่านเพลิน เรื่องนี้อยู่ในลิสต์เรียบร้อยแล้วค่ะชอจังไว้เลย ได้ถึงอารมณ์มากๆ ทำให้ลุ้นไปด้วยในแต่สถานการณ์ อินทุกตอนเลยค่ะ ไรท์แต่งดีมากๆเลยนะครับ ทุกเรื่องที่ไรท์แต่ง สู้ๆนะคะรีดเดอร์คนนี้ให้กำลังใจค่ะ!!
    #638
    0
  6. #598 spiral_sai (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 10:30
    สนุกมากค่ะ ^^
    #598
    0
  7. #596 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 11:56

    รอยุนะคะ ยิ่งช่วงกักตัวแบบนี้ยิ่งไม่มีอะไรทำ ได้แต่วนอ่านตอนเก่าๆ ฮือออออ

    #596
    0
  8. #592 Kerisawa_Yaremi (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 16:52

    รอค่ะ รอค่ะ! หนูรอนะคะ😭

    #592
    0
  9. #579 RIN-14623 (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 00:21
    ขอให้เป็นน้องของหลิวจริงๆเถอะ เราสงสารไทจังมาก 😭
    #579
    0
  10. #568 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 23:40

    น้องงงงงง จะเจี๋ยมเจียมเกินไปแล้ววววววว


    คิดถึงงงงง มาต่อเร็วๆนะไรท์ อยากได้ตอนพิเศษปีใหม่จังน้าาา //พูดลอยๆเหมือนหน้าที่รองพื้นผิดเบอร์(?)

    #568
    0
  11. #567 mintlovem4 (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 22:20
    แงๆ รออยู่น้าาา รักเรื่องนี้ที่สุดเลยยยยยย
    #567
    0
  12. #566 hhaeyg (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 21:54
    อ่แว้-วแสอรงแวปัยปยะปาางแวผ
    กรี๊ดดดดดดด!!!!!!!!!!!
    ในที่สุดก็อัพแล้ว!!!!! ดิฉันรอมาเนินนานมากแท้ แต่แอบสมน้ำหน้าคิเสะมากกกกกกกกกกก
    ทำตัวเองแท้ๆๆหนูเสือของแม่ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ ยังไงหนูก็ไม่เห็นแก่ตัวหรอกจ่ะ คิดถึงไรท์มากแท้ๆๆๆๆๆๆๆ รอค่ะรออออ
    #566
    0
  13. #565 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 17:30

    กริ๊ดดด merry xmas ย้อนหลังนะคะ และดีใจที่มาต่อนะคะ

    คิเสะควรไปสะเดาะเคราะห์สักหน่อยนะ.. มรสุมเข้าทั้งนั้น ไม่สิเพราะทำตัวเองแท้ ๆ...

    แต่ในคิเซกิดูยังไงรักแรกคางามิน่าจะเป็นคิเสะนะ 555 เพราะดูมีปฏิกิริยามากที่สุด

    แต่ต่างคนต่างไม่ยอมเสียเปรียบกันจริง ๆ ชอบบ อ่านไปยิ้มไปกับความไม่ยอมแต่ละคน 555

    #565
    0
  14. #563 Black Colour (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 11:26

    จะรออ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #563
    0
  15. #562 polytome (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 10:07
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #562
    0