[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 81 : Short fic : Allkaga : เมื่อวันฝนพรำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    5 พ.ย. 62

                              ....เมื่อวันฝนพรำ....






• มิโดริมะ ชินทาโร่



ซ่าา....

เห็นนั่นไหม?

เห็นเป้าหมายตรงนั้นไหม?

กำลังใกล้เข้ามาแล้ว....

พึ่บ!

"อ่ะ!?"มิโดริมะรีบผละตัวออกทันที เมื่อจู่ๆคนที่ซุ่มตัวอยู่ก็เปิดร่มออกมากระทันหันเสียจนปลายร่มแทบจะกระแทกหน้าของเขาอยู่รอมร่อ

"เล่นอะไร?"มิโดริมะขมวดคิ้วมุ่นส่งให้กับคนที่เล่นเป็นเด็กๆ ก่อนจะยกนิ้วเรียวพันเทปสีขาวนั้นมาเคาะจมูกรั้นของคนกระทำเบาๆเชิงเป็นการกำลังดุกลายๆ

"มารับไง"คากามิยิ้มร่าพร้อมกับขยับตัวไปกางร่มให้มิโดริมะ เพราะดูท่าเจ้าตัวจะเดินตากฝนมาไกลน่าดู แว่นเปียกน้ำสะขนาดนั้น... 


แถมเจ้าตัวไม่คิดจะถอดออกด้วยนะ...


"ไม่ถอดแว่นให้?"มิโดริมะเลิกคิ้วถาม ปกติถ้าเขาเปียกฝนเจ้าตัวป่วนจอมโวยวายคิ้วสองแฉกนี่มักจะชอบถอดแว่นของเขาไปเช็ดให้ตลอด แถมจะบ่นเสมอว่าทำไมเขาไม่ยอมพกร่มไปด้วย

แต่ครั้งนี้ดันแปลกไปสะงั้น

"ไม่เอา คนเยอะ"คากามิส่ายหน้าพร้อมบอกเหตุผลว่าทำไมถึงไม่ยอมถอดให้ ส่งผลคนฟังอย่างมิโดริมะแอบกระตุกคิ้วและเข้าใจผิดไปเล็กน้อย

"อายหรอ..."มิโดริมะถามเสียงเนือยๆลง เหมือนคนถูกพังความหวังให้พังทลายลงต่อหน้าต่อตาจนคากามินึกขำกับท่าทางนั้นเบาๆ

"เปล่า"

"แล้วทำไม..."

"เดี๋ยวคนเห็น..."

"..."

"ใบหน้าดูดีภายใต้กรอบแว่นของนายน่ะ"ถึงประโยคหลังจะเสียงแผ่วไปหน่อย แต่คนผมเขียวก็ได้ยินมันชัดเจน มุมปากยกยิ้มขึ้นมาอย่างพึงพอใจในคำตอบที่ได้ยิน หัวใจรู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาทันตา

"ยิ้มอะไร?"คากามิหันมาพาลใส่ด้วยความเขิน มิโดริมะไม่พูดอะไรมากเพียงแค่ดึงร่มให้มันลงมาปิดใบหน้าของเขาสองคนเอาไว้ก่อนจะยื่นหน้าไปจุมพิตริมฝีปากสีพีชนั่นเบาๆ

"เปล่า แค่รักนายมากขึ้น"ยกยิ้มกว้างแล้วแย่งร่มมาถือเอาไว้เอง มือหน้าพันเทปสีขาวนั้นเอื้อมมือมาจับมือเรียวของคากามิเอาไว้ พร้อมกระชับมันเอาไว้แน่น

"ไอ้บ้า"

"รักนะ"

"นึกครึ้มอะไรมาบอกรักกลางฝนเนี่ยหะ!?"ทุบแขนของอีกฝ่ายไปทีนึงด้วยความเขินอาย ก่อนที่มิโดริมะจะหาเรื่องพูดให้คนข้างๆต้องหันมาทำร้ายร่างกายเขาต่อตลอดทาง

แต่ก็นะ...

คนข้างๆเขาน่าแกล้งนี่นา







• อาโอมิเนะ ไดกิ



ปัง!!!

เสียงประตูห้องถูกปิดดังลั่น เล่นเอาคนที่กำลังนอนดูโทรทัศน์จอสี่เหลี่ยมอยู่บนโซฟาต้องสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนจะมองค้อนหันไปหาคนทำเสียงดังนั้นอย่างไม่พอใจ

"อะไรของนายหะ? อาโฮ่มิ-อื้อ!!!"ยังไม่ทันที่คากามิจะได้เอ่ยปากว่า ตัวต้นเหตุก็เดินมาคว้าใบหน้าของคากามิให้เชิดขึ้นสูงก่อนจะกดจูบลงไปหนักๆ

ปึก!

"ทำบ้าอะไรฟะ!?"คากามิยกมือขึ้นมาต่อยหน้าอกแกร่งไปปึกนึง มิวายหยิบรีโมทมาเคาะหัวคนผมน้ำเงินเพิ่มอีกครั้งเป็นของแถม

"..."อาโอมิเนะยืนนิ่งไม่โต้ตอบอะไรแต่เจ้าตัวเลือกที่จะทรุดตัวนอนเองลงบนตักของคกาสมิด้วยความเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัด

"เป็นอะไรหรือเปล่า?"คากามิเลิกคิ้วถามพร้อมกับลูบกลุ่มผมน้ำเงินนั้นเบาๆ

"เปล่า"

"แน่ใจ?"

"เออ"

เพี๊ยะ!

"พูดให้ดีๆหน่อย"ตบปากอาโอมิเนะไปทีหนึ่ง ก่อนดวงตาของคากามิจะมองไปยังนอกหน้าต่างที่ฝนเริ่มเทลงมาเสียเฉยๆ

"รัก..."

"หะ!?"ก้มหน้าลงพร้อมทำหน้าเหวอส่งให้ อาโอมิเนะยกยิ้มกริ่มก่อนจะคว้าต้นคอคากามิให้ก้มลงมารับจูบของตนเอง

"รักจริงๆนะ"พูดน้ำบอกอีกครั้งเมื่อผละจูบออกจากกัน คากามิเม้มปากแน่น มือเรียวยกขึ้นมาปิดหน้าด้วยความเขินอายที่จู่ๆคนผมน้ำเงินก็มาพูดบอกรักกันหน้าตาเฉย

จะไม่ให้เขินได้ยังไงกันเล่า!

"รักฉันหรือเปล่า?"ช้อนตาขึ้นมอง มือก็คว้ามือเรียวมากุมเอาไว้

"อ่ะ...อื้ม"

"ไม่ได้ยิน"

"รักสิเจ้าบ้านี่!"

"หึๆ จุ๊บ"จุ๊บมือเรียวไปเบาๆก่อนจะซุกใบหน้าลงไปบนหน้าท้องประหนึ่งเด็กกำลังอ้อนยังไงยังงั้น

รักที่สุดเลย...

คนคนนี้น่ะ...







• อาคาชิ เซย์จูโร่


"ไทกะ เดี๋ยวไม่สบายนะครับ"อาคาชิมองคนตรงหน้าที่ตัวเปียกเต็มไปด้วยน้ำฝน ส่วนเหตุผลก็เพราะเจ้าตัวดันรีบวิ่งออกจากรถเพื่อไปช่วยเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้งอแงเพราะหลงทางกับคุณแม่น่ะสิ

แถมร่มที่เขาให้ไปเจ้าตัวก็เอาไปกางให้เด็กจนตัวเองเปียกไปสะหมด กว่าจะเจอแม่ของเด็กคากามิเลยเปียกชุ่มไปด้วยน้ำทั้งตัว ส่งผลให้ในรถของเขาเปียกไปด้วยน้ำ

แต่เรื่องรถน่ะไม่เป็นไรหรอก...

ที่เป็นปัญหาคือกลัวว่าคนข้างๆเขาจะเป็นไข้ขึ้นมาเสียมากกว่า

"อย่าขมวดคิ้วสิ"จิ้มนิ้วไปตรงหว่างคิ้วอาคาชิแล้วขยี้มันเบาๆไปมา เพื่อให้อาคาชิคลายคิ้วที่กำลังขมวดเข้าหากันออก

พอเห็นท่าทางน่ารักผสมไปด้วยความใสซื่อของคนตรงหน้า อาคาชิก็จำใจต้องถอนหายใจออกมาอย่างจำยอม เห้อ... ให้ตายสิ... ไม่เคยชนะได้เลยสินะ

ดวงตาใสซื่อคู่นี้น่ะ...

"มาครับ ผมเช็ดหัวให้"เอื้อมมือไปหยิบผ้าจากคอนโซลรถออกมา ก่อนวางแหมะไว้บนหัสคากามิพร้อมออกแรงขยี้เบาๆ

"ฮื่อออ สบาย"คากามิหลับตาพริ้ม โยกหัวไปตามจังหวะการเช็ดของอาคาชิเบาๆ คนเข็ดมองภาพนั้นพบางยกยิ้มเอ็นดูกับการกระทำนั้น

เหมือนแมวจริงๆ

ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว ก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปบนปากนุ่มของอีกฝ่ายเบาๆ ส่งผลให้คนถูกฉวยโอกาสต้องผงะ แล้วรีบผละตัวออกห่างอย่างรวดเร็ว

"ทะ...ทำบ้าอะไรเนี่ย!"ยกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากของตนเอง ใบหน้าเริ่มขึ้นสีจางๆเป็นการบ่งบอกความรู้สึกได้เป็นอย่างดีว่าตอนนี้เขากำลังเขิน

"ไทกะ น่ารัก"

"หา?"

"รักนะครับ"อาคาชิทำเพียงยิ้มมุมปากเป็นการตบท้าย พร้อมฉวยโอกาสยื่นมือไปจับมือเรียวของคนที่กำลังนั่งอึ้งขึ้นมาจุมพิตเบาๆ

อย่าน่ารักมาแบบนี้สิ

ไทกะ...






คุโรโกะ เท็ตสึยะ



เปรี้ยง!!!

พรึบ!!!

"เห้ย! ไฟดับ!"เอ่ยปากจบก็รีบกระโดดขึ้นไปนั่งบนโซฟาด้วยความรวดเร็ว คากามิคว้าหมอนอิงมากอดเอาไว้แนบอก ดวงตาก็ล่อกแล่กหันมองไปมารอบห้องของตัวเองด้วยความระแวง

จะมีอะไรออกมามั้ยเนี่ย!?

"คากามิคุงครับ"

"เห้ย!!!"สะดุ้งตัวโหยงรีบพาตัวเองให้ออกห่างจากต้นเสียง มือข้างที่ว่างอยู่เนื่องจากไม่ได้กอดหมอนอิงเอาไว้ ถูกยกขึ้นมานาบอกข้างซ้าย ที่บัดนี้หัวใจกำลังทำงานหนักพอๆกับตอนแข่งบาสเลยทีเดียว

"ตกใจอะไรกันครับ"คุโรโกะกดเปิดกระบอกไฟฉายที่ตัวเองถืออยู่ในมือส่องไปยังคากามิ คากามิจึงต้องละมือออกจากอกตัวเองมายกบังแสงสว่างจากกระบอกไฟฉายแทน

"อย่าส่องตาสิเฟ้ย!"

"ครับๆ"หันกระบอกไฟฉายไปทางอื่นภายในห้อง ก่อนคนขี้กลัวจะแอบเนียนกระดึ๊บๆเข้ามานั่งใกล้ๆเขา คุโรโกะเหลือบสายตามองท่าทางนั้นพลางฉีกยิ้มบาง

มือของคนผมฟ้าเนียนเลื่อนไปจับมือของคนข้างๆเอาไว้พร้อมออกแรงบีบแน่น

"ไม่ต้องกลัวนะครับ"

"ใครกลัวกัน เปล่านะเฟ้ย!"ปากพูดขู่ฟ่อๆขัดกับสายตาล่อกแล่กมองไปมาอย่างชัดเจน

"ครับๆ"ตอบกลับไปไม่เอ่ยปากตอบกลับอะไรต่อ บรรยากาศความเงียบภายในห้องส่งผลให้เสียงสายฝนภายนอกดังเล๋ดลอดเข้ามา

มือทั้งสองกอบกุมกันแน่นจนชื่นเหงื่อ แต่ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครคิดที่จะแกะมือที่กุมกันเอาไว้ออกเลยแม้แต่น้อย

ขนาดไม่ได้กลัวนะครับคากามิคุง

คุโรโกะแย้มยิ้มบางอีกครั้ง พร้อมออกแรงกระชับมือที่กุมอาไว้ให้แน่นขึ้น ซึ่งเป็นการกระทำที่เสมือนการปลอบประโลมคนขี้กลัวกลายๆ

ไม่ต้องกลัวนะครับ

ผมอยู่ตรงนี้...







• มุราซากิบาระ อัตสึชิ


"ฮ้าวววว~~~ ง่วงอ่าาาา"มือใหญ่ยกมือขึ้นมาป้องปากหาวสักพัก ก่อนจะผละไปหยิบขนมมาเคี้ยวเข้าปากดังกรอบแกรบ

"อย่านอนกินสิมุราซากิบาระ!"คนผมแดงดำเดินไปแย่งถุงขนมมาถือเอาไว้พร้อมยกนิ้วชี้หน้าคาดโทษ มุราซากิบาระมองท่าทางนั้นพลางเบะปากใส่เล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรกลับไป

"ง่วงอ่าคากาจิน~~~"เอ่ยปากบอกเสียงยานคาง ถือวิสาสะเอื้อมแขนยาวๆของตัวเองไปคว้าตัวคนยืนบ่นให้ล้มลงมานอนอยู่ในอ้อมกอด

"มุราซากิบาระ!"คากามิขึ้นเสียงดังด้วยความตกใจ พอฝนตกทีไรเจ้ายักษ์ผมม่วงก็ออกอาการขี้เกียจแบบนี้ทุกทีเลยสิน่า...

"นอนน้าา"ตวัดขายาวๆของตัวเองมาทับขาคากามิเอาไว้เป็นการกักตัว คากามิเบ้ปากด้วยความอึดอัดก่อนจะพยายามพลิกตัวหันกลับไปมองคนที่กำลังทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต

ฟอด!

"คากาจินหอม"พอหันไปจ้องหน้าคนผมม่วงได้ เขาก็ต้องผงะตกใจ เมื่อจู่ๆอีกฝ่ายก็เลื่อนใบหน้ามาหอมแก้มเขาเสียดังฟอด

"มุราซากิบาระ!"มองอีกฝ่ายกลับไปตาโต มือเรียวยกขึ้นทุบออกแกร่งไปทีเป็นการแก้เขิน

"หน้าแดงแล้วน้า~~~"บอกพร้อมออกแรงตวัดแขนรัดอีกฝ่ายให้แน่นมากขึ้น คากามิเบ้หน้าด้วยความอึดอัดมือทั้งสองข้างพยายามดันตัวเองออกจากคนผมม่วงด้วยความยากลำบาก

"กอดแน่นไปแล้ว"บอกอีกฝ่ายที่ตอนนี้ชิงหนีความผิดโดยการหลับตาไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย

อ้อมแขนที่รัดแน่นถูกคลายออกเล็กน้อยเพื่อให้คากามินอนได้สบายขึ้น คากามิมองการกระทำนั้นก่อนจะกรอกตาไปมา

แกล้งหลับล่ะสิ

"หึ... ฝันดี"ยื่นใบหน้าไปจุ๊บริมฝีปากของคนแกล้งหลับเบาๆ ส่งผลให้มุราซากิบาระต้องยิ้มบางออกมาทั้งๆที่กำลังหลับตาอยู่

ก่อนที่ท่านอนจะถูกขยับปรับเปลี่ยนให้สบายมากยิ่งขึ้น โดยที่ยังคงมีคากามิอยู่ในอ้อมแขนไม่ไปไหน

ช่วยไม่ได้

ก็หมอนข้างเขามันน่ากอดนี่นา...






• คิเสะ เรียวตะ


ซ่า!!!

"หวา!!! คากามิจจิ หลบฝนเร็วฮะ!"คิเสะส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ ที่จู่ๆสายฝนก็พากันเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่บอกกล่าว

ฟ้ายังใสอยู่แท้ๆ

"ให้ตายสิ เสื้อเปียกหมดเลย"คากามิบ่นกระปอดกระแปด พลางยกมือขึ้นมาเสยผมที่เริ่มเปียกชื้นไม่ให้น้ำมันหยดมาเข้าตา

คิเสะมองท่าทางนั้นก่อนจะเบะปากไม่ชอบใจ มือของอีกฝ่ายจึงเอื้อมมาขยี้กลุ่มผมของคากามิจนเละไม่เป็นทรงหนักเข้าไปอีก


อย่ามาทำตัวเซ็กซี่แถวนี้สิ!


"ทำบ้าอะไรเนี่ยคิเสะ!"หันไปโวยวายใส่ให้คนที่ทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ แต่พอได้เห็นอีกฝ่ายเต็มตาเขาก็ต้องเบะปากกลับไปบ้าง

"ชุดสูทนายไปไหนหะ!? เจ้าบ้า!"ต่อยอกแกร่งของอีกฝ่ายไปที ชุดสูทโรงเรียนมีไม่หัดใส่ ดันมาใส่เชิ้ตขาวเพียวๆแบบนี้ พอมันเปียกก็เห็นหมดน่ะสิ

"โอ้ย! เจ็บนะฮะคากามิจจิ ผมลืมไว้ที่โรงเรียนน่ะฮะ สงสัยรีบมารับคากามิจจิเกินไปหน่อย"

คากามิฟังดังนั้นก็บ่นปากขมุบขมิบ ใบหน้าเริ่มนิ่วคิ้วขมวดเป็นปนไปหมด

คิเสะมองท่าทางนั้นพร้อมอมยิ้มขำเล็กน้อย ก่อนจะถือวิสาสะยกแขนขึ้นมาพาดบ่าอีกฝ่ายเอาไว้ ใบหน้าหล่อวางเกยไหล่เอียงมองคากามินิดๆ

"ฝนตกแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะฮะ"

"เป็นบ้าอะไรของนายคิเสะ?"หันไปมองอีกฝ่ายที่อยู่ใกล้ในระดับที่เกินกว่าที่คาด ถึงจะรู้ก็ตามเถอะว่าอีกฝ่ายเอาคางมาเกยไหล่เขา แต่ใครจะไปคิดว่าพอหันมาหา จมูกเขากับคิเสะจะพอดีกันเป๊ะขนาดนี้

นิยายรักโรแมนติกหรือไง!?

"พอฝนตกแบบนี้ บรรยากาศมันโรแมนติกดี ว่ามั้ยฮะ?"กระตุกยิ้มก่อนจะขยับใบหน้าที่ใกล้กันอยู่แล้วเคลื่อนเข้ามาให้ใกล้กันกว่าเดิม

คากามิหลับตาลงรอรับสัมผัสที่อีกฝ่ายมอบให้ รอไม่ถึงเสี้ยววินาที ริมฝีปากของเขาก็ถูกกดจูบลงแผ่วเบา ก่อนจะหนักขึ้นเรื่อยๆ

ให้ตายสิ....

นี่มันข้างนอกนะ!






แถม!!!


• ฮิมุโระ ทัตสึยะ


"กลับมาแล้วครับ"เปิดประตูถอดรองเท้าเดินเข้าห้องของตัวเองมาอย่างเช่นทุกวัน แตกต่างจากวันอื่นตรงที่วันนี้ฝนตก เขาจึงต้องกลับจากซ้อมบาสเก็ตบอลเร็วกว่าปกติ

"เสียงโทรทัศน์?"คากามิเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย ตอนออกไปเขาว่าเขาปิดโทรทัศน์แล้วไม่ใช่หรอ ทำไมถึงมีเสียงโทรทัศน์ดังขึ้นมาได้

ไม่รอช้า คากามิรีบก้าวขายาวฉับๆเข้าไปในห้องนั่งเล่นของตัวเอง ก่อนจะชะงักกับร่างที่นั่งอยู่บนโซฟา บนตักของอีกมีหมอนอิงวางแหมะเอาไว้ ในมือถือรีโมทกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ

"ทัตสึยะ!?"

"อ้าว... กลับมาแล้วหรอ ไทกะ"รอยยิ้มบางที่มักจะยิ้มอ่อนโยนส่งให้เขาเสมอทำให้คากามิมั่นใจ ว่านี่คือทัตสึยะร้อยเปอร์เซนต์ไม่ผิดแน่ๆ

"ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่"

"ทำไมจะมาไม่ได้กันล่ะ"

"กะ...ก็นายบอกว่า... ติดสอบ"คากามิเริ่มเบะปากพูดเสียงสั่น ฮิมุโระมองท่าทางนั้นด้วยความเอื้อเอ็นดู รีโมทที่ถือเอาไว้ในมือถูกวางแหมะทิ้งบนโซฟา ก่อนคนกระทำจะลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปหาคนที่กำลังทำท่างอแง

"ชู่ว... ไม่ร้องนะ"ยกมือขึ้นเกลี่ยนน้ำตาสีใสที่กำลังไหลรินลงมาอย่างห้าไมม่อยู่ รอยยิ้มของฮิมุโระยังคงประดับอยู่บนใบหน้าไม่จางหาย

"อึก!"คากามิกัดปากเอาไว้ พยายามกลั้นก้อนสะอื้น

เขาไม่ได้อยากจะร้องไห้สักหน่อย แต่น้ำตามันไหลออกมาเอง ใครจะห้ามได้กัน ต้นเหตุมันก็เพราะคนตรงหน้าเขาไม่ใช่หรือไง

วันนี้อุตส่าห์เป็นวันครบรอบที่ทั้งเขาและฮิมุโระคบกันได้ 1 ปีแล้วแท้ๆ แต่อีกฝ่ายกลับส่งข้อความมาบอกเขาว่าไม่ว่าง เนื่องจากติดสอบเสียอย่างงั้น

แต่พอกลับมาถึงที่บ้าน ก็เห็นคนที่บอกว่าติดสอบกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่สบายใจเฉิบ แบบนี้ก็เท่ากับว่าอีกฝ่ายโกหกเขาชัดๆเลย

"อย่ากัดปากสิไทกะ"ฮิมุโระยังคงยิ้มเอ็นดูไม่จางหาย มือยกขึ้นมาขยี้ริมฝีปากของคากามิเบาๆให้คลายออก

ดูสิ...

กัดจนปากจะห้อเลือดอยู่แล้ว

"ทัตสึยะโกหก..."คากามิพูดเสียงแผ่ว แอบสงสัยตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมต้องมีท่าทางเหมือนหญิงสาวถูกแฟนทิ้งอะไรแบบนี้ด้วย

"เซอร์ไพร์สต่างหาก"ฮิมุโระล้วงกระเป๋าหยิบสร้อยเงินลายห่วงโซ่เล็กๆขึ้นมา มืออีกข้างอ้อมไปยังด้านหลังต้นคอคากามิแล้วแกะสร้อยคอเส้นเก่าออกมา

แต่แกะท่าไหร่ก็แกะไม่ออก จนคากามิต้องยกมือขึ้นมาแกะเอง ตอนนี้นี่แหละที่ทำให้ฮิมุโระต้องแปรเปลี่ยนรอยยิ้มเป็นยิ้มแห้งแทน

เขาอุตส่าห์ซ้อมฝึกแกะสร้อยมือเดียวมาตั้งนาน ไหงพอมาทำจริงๆ มันถึงทำไม่เหมือนตอนซ้อมกันล่ะเนี่ย

"แหวนวงนี้คือมิตรภาพความเป็นพี่น้องของเรา"

คากามิมองตามมือที่ฮิมุโระกำลังจัดการเปลี่ยนแหวนวงนั้นให้เข้ามาค้องอยู่ในสร้อยเส้นใหม่

"ส่วนสร้อยเส้นนี้ คือหลักฐานว่าเราเป็นแฟนกัน เข้าใจใช่มั้ย? ไทกะ..."จัดการสวมสร้อยคอให้อีกฝ่ายเรียบร้อย ก่อนจะหยิบสร้อยที่เหมือนกับที่เขาใส่ให้คากามิ มาใส่ที่คอตัวเองบ้าง


ไม่มีเหตุผลที่เขาต้องเอาแหวนตัวแทนมิตรภาพความเป็นพี่น้องของเขาสองคนออกไป เพราะยังไงแหวนวงนี้ก็คือตัวเชื่อมความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่


"สุขสันต์วันครบรอบ"เผยรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นมาอีกครั้ง คากามิเบะปากทำท่าจะรองไห้อีกรอบ แต่กลับถูกอีกฝ่ายจับใบหน้าให้โน้มลงมาประกบปากด้วยเสียอย่างงั้น

ริมฝีปากนุ่มหยุ่นถูกบดเบียดรุกร้ำจนคนถูกกระทำต้องหลับตาปี๋ ความรู้สึกภายในกำลังถูกหลอมละลายอย่างบอกไม่ถูก หัวใจจากอกด้านซ้ายเริ่มสูบฉีดทำงานหนัก ใบหน้าก็เห่อร้อนขึ้นมาเสียจนยากเกินจะควบคุมได้

บรรยากาศความเย็นชื้นของสายฝนไม่ได้ช่วยทำให้คากามิหายเขินหน้าแดงน้อยลงเลยได้แม้แต่น้อย เผลอๆเขากลับรู้สึกหน้าร้อนเห่อกว่าเดิมด้วยซ้ำ

"ฉันรักไทกะนะ"กดจูบหนักๆลงบนริมฝีปากบวมเจ่อทิ้งท้าย พร้อมรอยยิ้มบาง

อ่า...

ให้ตายสิ มีความสุขชะมัด เขาคิดถูกแล้วสินะที่โดดซ้อมบาสเพื่อมาหาคากามิวันนี้

"ฉันก็รักนาย... ทัตสึยะ"





_________________________


ทุกคน!!! เราไปเจอไฟล์เรื่องสั้นมาแหละ คริคริ 

เลยเอามาลงให้คั่นเวลาเรื่องยาวกันไปก่อนเนอะๆ


ตอนแรกไม่ได้มีของคุณพี่ฮิมุ แต่เราแต่งเพิ่มไปแบบสดๆเลย หวังว่าจะโอเคนะ55555


**หากมีคำผิดจะมาตามแก้ให้ทีหลังน้าาา**


ปล.รอเรื่องยาวกันไปก่อนเด้อ ขอเค้นสมองก่อนหนาา




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

869 ความคิดเห็น

  1. #798 Fefieeiei (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 22:23
    เขินมากกกกกก
    #798
    0
  2. #541 hhaeyg (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 20:52
    มันแบบเนฃดียหบีแล่อวีลีแบอีบกีบห่ลืาบอบ้หเยผ
    มากกกกกกก
    แบบโคตรๆๆๆแห่งความเขินถึงขั้นต้องกรี๊ดอัดหมอนเลยทีเดียวเขินหนักมากกค่าาา
    #541
    0
  3. #539 Njess (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 10:17
    อ้ากกกกกก เขิน~~~~อ่าาาาชอบทุกคู่เลยย
    #539
    0
  4. #538 WangXian (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 00:11

    ชอบAkaKagaที่1เลยยยยยย อิอิยอมรับว่าลำเอียง เพราะส่วนตัวเราชอบอาคาชิที่1เลยยยย เเล้วก็ยิ่งชอบจิ้นคู่นี้อยู่คิคิ
    #538
    0
  5. #537 dj5555 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 22:49
    มีแถมด้วยอ่ะ ช๊อบ ชอบ (ชอบทุกคู่เลย)😁😁
    #537
    0