[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 79 : SP. Allkaga : หนูน้อยไทกะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,681
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    28 มี.ค. 62

จุจุๆ ก่อนอ่านเรื่องนี้ อยากจะบอกว่าPetsตัวนี้... ก็มีความรู้สึกฉบับรีไรท์ ตอนที่ 3 อัพแล้วน้าาาาา


อ่ะ! อ่านได้!



2 ปีที่แล้ว~~~


"เฮ้อ... วันนี้ซ้อมหนักชะมัด"ร่างสูงผิวแทนเอ่ยบอกพร้อมกับยกแขนขึ้นมาบิดขี้เกียจปัดเป่าความเมื่อยล้าให้ออกไปจากตัว ดวงตาสีน้ำเงินเข้มฉายแววเบื่อหน่ายออกมาอย่างชัดเจน

"ช่วยไม่ได้ วันนี้ได้แต้มไม่ตามเป้าที่ตั้งไว้นี่ฮะ"

"มันก็เพราะแกไม่ใช่หรือไงคิเสะ!?"พูดโบ้ยความผิดไปให้คนผมเหลืองที่กำลังกินไอติมอยู่ ก่อนคิเสะจะหันควับกลับไปมองด้วยความไม่พอใจ

"อาโอมิเนจจิตั้งหากที่ไม่ยอมส่งบอล!"เถียงกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ ความจริงมันก็ผิดด้วยกันทั้งหมดแหละ แต่เขาไม่อยากจะเถียงแพ้ฝ่ายตรงข้ามก็เท่านั้นเอง!

"เลิกทะเลาะกันเถอะครับ"คุโรโกะพูดห้ามทัพ ไม่งั้นมีหวังทั้งสองคนได้ตีกันแน่ๆ แถมตอนนี้คนก็เริ่มมองกันมาทางพวกเขากันแล้วด้วย

"ช่าย~~~ น่ารำคาญ~~~"

"นายก็เลิกกินได้แล้วมุราซากิบาระ"มิโดริมะส่ายหน้าไปมาหน่ายๆ วันๆเอาแต่กินๆๆๆๆๆๆ ถ้าไม่ได้กินสักนาทีคงไม่ตายหรอก

"ยุ่งน่า~~~"มุราซากิบาระส่ายหน้าไม่สนใจแล้วหยิบมันฝรั่งทอดเข้าปากต่อด้วยความเอร็ดอร่อย มิโดริมะพอห้ามไม่ได้ก็แสดงสีหน้าเอือมระอาเต็มทนกับคนผมม่วง

"ฮึก..."

"หืม?"อาคาชิเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ ก่อนที่ดวงตาคมจะตวัดฉับหันไปมองข้างๆซอกตึกที่ปิดไฟมืดสนิทแทบมองไม่เห็นอะไร

"มีอะไรหรือเปล่าครับอาคาชิคุง?"คุโรโกะที่เดิมตามอาคาชิมาติดๆเอ่ยปากถามด้วยความสงสัยที่เห็นอีกฝ่ายหยุดเดินเสียดื้อๆ อาคาชิไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากยืนนิ่งสักพักเพื่อรอฟังเสียง แต่ก็กลับไม่ได้ยินเสียงอะไร เลยเลิกสนใจแล้วทำท่าจะเดินต่อ

"ฮึก ฮึก..."

"เสียง?"ยังไม่ทันที่อาคาชิจะได้ก้าวไปไหน เสียงร้องก็ดังขึ้นมาอีกครั้งคล้ายกับกำลังกลั้นเสียงเอาไว้ไม่ให้ใครได้ยิน อาคาชิหันไปมองทั้ง 5 คนที่กำลังมองมาทางเขาเหมือนกันเพราะทุกคนได้ยินเสียงเหมือนกันหมด

"ได้ยินใช่ไหมวะอาคาชิ?"อาโอมิเนะถามซึ่งอาคาชิก็พยักหน้าตอบก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปในซอกตึกนั้นช้าๆ...

"ไม่เห็นมีอะไรเลยครับ"ทุกคนสะดุ้งตัวเมื่อเห็นคุโรโกะเดินเข้าซอกตึกไปก่อนแล้ว อาคาชิส่ายหน้าไปมาช้าๆอย่างเอือมๆกับความจืดจางของเพื่อนตัวเอง

เดินเข้าไปไม่บอกไม่กล่าวเลยนะ...

"เท็ตสึยะ ด้านหลัง?"อาคาชิเอ่ยบอกเมื่อเห็นถุงดำสนิทขนาดใหญ่ถูกมัดด้วยเชือกเอาไว้แน่นวางแอ่งแม้งอยู่ด้านหลังคุโรโกะ คุโรโกะหันไปมองก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นมา

"ถ้าผมเปิดแล้วมันเป็นขยะจะทำยังไงล่ะครับ"พูดพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วค่อยๆทรุดตัวนั่งลง มือซีดของคนผมฟ้าค่อยๆบรรจงแกะเชือกออก

"ฮึก..."เสียงสะอื้นที่ได้ยินมาจากถุงส่งผลให้คุโรโกะต้องขมวดคิ้ว มือซีดนั้นที่เคยแกะอย่างบรรจงบัดนี้กลับเร่งรีบแกะมากขึ้นเพราะสัญชาตญาณบางอย่างมันกำลังบอกให้เขาแกะเชือกบ้านี่เร็วๆ

พึ่บ!

"ฮึก... ฮึก"พอถุงดำนั้นถูกเปิดออก ก็เห็นร่างมอมแมมของเด็กน้อยวัยกี่ขวบก็ไม่รู้ กำลังนั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่ภายในถุงตามตัวนั้นเต็มไปด้วยเหงื่อเนื่องจากอยู่ภายในถุงค่อนข้างนาน... มั้ง(?)

"เด็ก?"เสียงทั้ง5คนเอ่ยปากประสานกันเมื่อเห็นร่างเด็กน้อยคนนั้นกำลังยกมือขึ้นมาปิดปากร้องไห้กลั้นเสียงไม่ให้มันหลุดลอดออกไป ไม่แปลกเลยที่พวกเขาแทบจะไม่ได้ยิน

"ชู่ว... จะปิดปากร้องทำไมครับ?"คุโรโกะเอ่ยปลอบเสียงทุ้ม แขนสีซีดค่อยๆรวบตัวเด็กร้อยเข้ามากอดอย่างไม่นึกรังเกียจกับความมอมแมมของเด็กเลยแม้แต่น้อย

"ฮึก.. มะ..แม่ บอก...ว่า ฮึก ถ้าไทกะ..อึก ไม่ร้อง.. ฮึก แม่จะ อึก มารับ ฮึก... ไทกะกลับบ้าน ฮึก จะไม่... ทิ้ง ฮึก ไทกะ อึก"เด็กน้อยกลั้นสะอื้นตัวโยน ใบหน้าน่ารักนั้นเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยน้ำตาเสียดูน่าสงสาร

แต่ที่ทำให้คุโรโกะต้องขมวดคิ้วก็คงเป็นรอยนิ้วสี่นิ้วที่ขึ้นให้เห็นบริเวณแก้มยุ้ยๆของเด็กน้อย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าโดนอะไรมา

"ร้องออกมาเลยครับ ถึงแม่ไม่มารับเดี๋ยวพี่มารับเองก็ได้"คุโรโกะพูดพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัวทุยๆสีแดงดำนั้นด้วยความเอื้อเอ็นดู

"ฮึก...ไม่จริง ทุกคนทิ้งไทกะ! ฮึก ฮือ..."เด็กน้อยร้องออกมาอย่างสุดจะทนจนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาพากันมามุงดู

"คุโรโกะ อุ้มเด็กคนนั้นมาก่อน"อาคาชิที่พึ่งโทรศัพท์หาเลขาของตัวเองเสร็จเอ่ยปากบอก ซึ่งคุโรโกะก็ค่อยๆอุ้มร่างของเด็กน้อยขึ้นมาตามคำบอกของอาคาชิ ก่อนจะพากันเดินฝ่าคนที่ยืนมุงดูกันออกไปสวนสาธารณะใกล้ๆ

"ฮึก... ฮือออ...."เด็กน้อยยังคงร้องออกมาไม่หยุดจนทั้งหกคนได้แต่เดินวนกันไปมาเพราะหาวิธีให้เด็กหยุดร้องไม่ได้

"เห้ย! ไอ้เปี๊ยก หยุดร้องสักทีสิ!"อาโอมิเนะที่ขีดความอดทนต่ำสุดเอ่ยบอกด้วยความเริ่มจะรำคาญ ส่งผลให้เด็กน้อยยิ่งร้องหนักกว่าเดิมเสียอีก

"เอายังไงดีครับ ผมไม่เคยมีน้องสะด้วยสิ"คุโรโกะพูดพร้อมทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะหันไปมองคนอื่นๆเชิงถามว่าใครเคยมีน้องกันบ้าง

"ไม่มีครับ ผมลูกคนเดียว" >>อาคาชิ<<

"ลูกคนเดียว-_-" >>อาโอมิเนะ<<

"มีแต่พี่อ่า~~~" >>มุราซากิบาระ<<

"ผมก็มีแต่พี่สาวเหมือนกันฮะ" >>คิเสะ<<

พอทั้ง 4 คนตอบมากันแบบนั้น สายตาทั้ง5คู่จึงพากันหันควับไปมองคนผมเขียวที่กำลังยืนเงียบสนิท ไม่คิดจะปริปากพูดอะไร

"เห้อ...พวกนายก็รู้อยู่แล้วนี่"มิโดริะมะถอนหายใจออกมา คุโรโกะนี่ร้ายลึกชะมัด รู้ทั้งรู้ว่าเขามีน้องอยู่คนเดียวยังจะมีหน้ามาถามอีก-_-!

ร่างสูงของมิโดริมะค่อยๆเดินเข้าไปหาเด็กน้อยแล้วทรุดตัวนั่งลงข้างๆช้าๆ มือที่พันเทปนั้นออกแรงอุ้มให้เด็กที่กำลังร้องไห้มาหยุดมานั่งลงบนตักแกร่งของตนเองแทน

"ชู่ว... ไม่ร้องนะครับเด็กดี พี่อยู่นี่แล้วไง"

ประโยคคำพูดของมิโดริมะเล่นเอาทั้ง 5 คนแทบสำลักน้ำลายออกมาให้กับมุมอ่อนโยนที่ไม่เคยเห็นของคนผมเขียว อาโอมิเนะพยายามกลั้นขำจนหน้าออกมาพิลึกกึกกือพอๆกับมุรากซากิบาระ ส่วนคิเสะหลุดหัวเราะก๊ากไปคนแรกเสียแล้ว

"ฮึก.. ฮือ... เดี๋ยวก็..ฮึก ทิ้ง..."

"ไม่ทิ้งครับ... สัญญาเลย"ยกนิ้วก้อยขึ้นมาให้เด็กน้อยเห็นเพื่อความแน่ใจและเป็นการยืนยันความจริงใจที่เขามีให้

"ฮือ... ไม่เอา"แต่เด็กน้อยกลับส่ายหน้าไม่ยอมหลงกลเอาง่ายๆสะงั้น...

คิดจะฉลาดก็ฉลาดขึ้นมาเชียว...

"เอาแบบนี้ เดี๋ยวพวกพี่ทั้งหกนี่จะผลัดกันดูแลทุกวันเลยดีไหมครับ? ส่วนอีกวันหนึ่งก็เลือกเอาเองเลยว่าอยากจะอยู่กับใคร เท่านี้ก็ไม่มีใครทิ้งได้แล้ว"มิโดริมะยื่นข้อเสนอที่โยงเอาเพื่อนๆของตัวเองมาเกี่ยวข้องด้วย

อยากให้เขาปลอบเด็กดีนัก... ก็มาปลอบด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ

"จริงนะ"เด็กน้อยช้อนตาใสขึ้นถามทั้ง 6 คนที่จู่ๆก็พากันหน้าแดงฉับพลันกับความคาวาอี้มากของเด็กน้อยไปสะงั้น

"จริงสิครับ"มิโดริมะเลยตอบแทนแล้วยกมอขึ้นลูบหัวทุยๆนั้นด้วยความเอ็นดู

นับจากนี้ก็มีเด็กน้อยที่ต้องคอยดูแลแล้วนะ...

แต่ก่อนจะดูแลคงต้องไปทำเรื่องต่างๆเพื่อให้ดูแลเด็กได้อย่างถูกกฎหมายก่อน...

คงต้องให้พ่ออาคาชิช่วยสินะ...






~ปัจจุบัน~


"ชิน..."เสียงเล็กใสๆเอ่ยเรียกร่างสูงที่กำลังนอนหลับอยู่ข้างๆ มือเล็กๆนั้นวางแหมะไว้บนแผ่นอกกว้างของคนที่กำลังนอนหลับอยู่พร้อมออกแรงกดเบาๆ ที่มันเบาจนคนหลับไม่รู้สึกถึงแรงนั้นเลยสักนิด

"ชิน... ตื่นเซ่! เช้าล้าวน้า!"

"..."

"ชิน!"เอากำปั้นน้อยๆทุบอกแกร่งไปแรงๆด้วยความหมั่นไส้ที่คนตัวสูงที่ไม่ยอมตื่นสักที

พึ่บ!

"ทำอะไรหะตัวแสบ"แต่จู่ๆคนที่คิดว่าไม่ยอมตื่นก็พลิกตัวมาคร่อมทับร่างเด็กน้อยเอาไว้สะงั้น มือหนาข้างขวาตรึงข้อมือทั้งสองข้างไว้เหนือหัว ก่อนมืออีกข้างจะจี้เอวให้เด็กน้อยดีดดิ้นไปมา

"ฮ่าๆๆ...ชะ ฮ่าๆ..ชิน! หยุด!!! ฮ่าๆๆๆ ไทกะ! ฮ่าๆๆ บอกให้หยุดนะ! ฮ่าๆๆ"ขาของเด็กน้อยนั้นออกแรงถีบสะเปะสปะไปมั่วด้วยความทรมาณจับใจเนื่องจากหายใจเริ่มไม่ทัน มือหนาจึงหยุดการกระทำเมื่อเห็นเด็กน้อยเริ่มหายใจไม่ได้

"หึๆ"

ฟอด~~~

"อรุณสวัสดิ์"หอมแก้มยุ้ยๆอันแสนนุ่มนิ่มนั้นไปทีหนึ่ง เด็กน้อยยกยิ้มขึ้นมาแล้วผละตัวมาจุ๊บริมฝีปากหนาเบาๆอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

"ยี้~~~ เหม็น แปรงฟันๆ"แสร้งยกมือขึ้นมาบีบจมูกหันหน้าหนีให้ร่างสูงยกยิ้มขู่ด้วยความหมั่นเขี้ยวปนเอ็นดูกับเด็กตรงหน้า

"เก็บของหรือยัง? วันนี้มีไปเกียวโตนะ"ลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาตัวลอยเอาไว้แนบอก

"อื้อๆ ไทกะเก็บล้าว~~~"

"แล้วครับ ไม่ใช่ล้าว"

"แล้ว~~~~"

"เก่งมาก ฟอด!~~~"ปล้นหอมแก้มเด็กน้อยไปอีกครั้งหนึ่งให้ฉ่ำปอด แล้วค่อยๆก้มวางตัวเด็กน้อยให้ยืนลงบนพื้น

"ไทกะไปหานานะจังก่อนน้า~~~"หมายถึงน้องสาวของมิโดริมะที่ป่านนี้คงจะนอนรอเด็กน้อยตัวแสบนี่ไปป่วนแล้ว

"อย่าวิ่งนะไทกะ"

"คร้าบ~~~"




ตกเย็น

"ไงครับเด็กน้อย"ร่างสูงใส่ชุดสูทสีดำสนิทยกยิ้มขึ้นมองเด็กน้อย ที่มีกระเป๋าเดินทางลายเสื้อโคร่งวางอยู่ข้างๆ พร้อมกับร่างสูงของเพื่อนตัวเองที่กำลังยืนอยู่ด้านหลัง

"เซย์●◇●! คิดถึง!!!"ร่างเด็กน้อยก้าวขาวิ่งปุ๊กลุ๊กเข้าไปหาร่างนั้นทันที เพราะอาคาชิงานค่อนข้างๆเยอะเลยไม่ค่อยจะได้เจอกันบ่อยเหมือนคนอื่นๆมากนัก พอเจอกันเลยมักจะคิดถึงมากกว่าคนอื่นเป็นพิเศษ

"คิดถึงเหมือนกันครับ ฟอด~~~"นั่งคุกเข่าลงรับกอดของเด็กน้อยพร้อมกับฉวยโอกาสหอมแก้มนุ่มด้วยความคิดถึงไปฟอดใหญ่

"ชิน ไทกะไปก่อนน้าา~~~"หันไปหาคนผมเขียวที่ยกกระเป๋าส่งไปให้คนขับรถของอาคาชิ มิโดริมะแย้มยิ้มก่อนจะเดินไปใกล้ๆกับไทกะที่ถูกอาคาชิอุ้มขึ้นมาแนบอก

"ทำไงก่อนครับ?"

"จุ๊บ~~~"ยื่นหน้าไปจุ๊บริมฝีปากหนาพร้อมหลับตาปี๊ "ฝันดีน้า~~~"

จุ๊บ...

"ฝันดีเหมือนกัน อย่าดื้อล่ะ"จุมพิตเหม่งน้อยอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยปากทิ้งท้ายไป

"ไปครับ กลับกัน"อาคาชิอุ้มร่างเด็กน้อยเข้ามาในรถพร้อมกับวางเด็กน้อยไว้บนตักแกร่งของตนเอง แต่ไทกะกลับออกแรงดิ้นแล้วปีนไปนั่งข้างๆคนขับสะงั้น

"พี่อิจิขับรถเหนื่อยม้าย?"เอียงคอมองเลขาของอาคาชิเล็กน้อยให้คนเป็นเลขายกยิ้มเอ็นดู แต่ก็ต้องสะดุ้งเสียวสันหลังวาบๆเมื่อรังสีกดดันแพร่กระจายออกมาจากคนที่นั่งเบาะหลัง

"นิดหน่อยครับ คุณคากามิไปนั่งกับคุณอาคาชิด้านหลังนะครับ ไม่งั้นคุณอาคาชิคงเหงาแย่"เด็กน้อยยอมปีนกลับไปนั่งบนตักอาคาชิอย่างโดยดี เพราะกลัวอาคาชิจะเหงาตามที่คนเป็นเลขาได้บอกไว้ แต่ความจริงมันกลับไม่ใช่แบบนั้น... เพราะความจริงคนเป็นเลขาก็แค่กลัวอาคาชิโกรธก็เท่านั้นแหละ ที่จู่ๆเด็กน้อยไทกะก็มาสนใจคนอื่นแทนตัวเอง

"เซย์... เซย์เหงาหรอ?"เงยหน้าขึ้นมองแล้วยกมือเล็กๆของตัวเองวางแนบแก้มของอาคาชิอย่างแผ่วเบา

"ครับ เหงามากเลย"

"งื้อ~~~ ไทกะมาแล้ว~~~ เซย์ไม่เหงานะ"

อาคาชิอมยิ้มกับท่าทางนั้นก่อนจะซุกหน้าลงทิ้งความเหนื่อยล้าทั้งหมดไปบนบ่าเล็กที่หัวเขาแทบจะซุกไม่ได้ แต่ที่ทำได้เพราะความพยายามล้วนๆ

"เซย์..."ไทกะที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของร่างสูงก็ยกมือขึ้นมาตบหลังอีกฝ่ายแปะๆอย่างที่คุโรโกะเคยทำให้เป็นประจำยามที่เด็กน้อยร้องไห้ไม่หยุด

"ขอพักสักหน่อยนะครับ"

"พักเลย~~~ พักเยอะๆนะ เซย์จะได้ไม่เหนื่อยเนอะ!^○^"

อิจิเลขาของอาคาชิเหลือบสายตามองทั้งสองผ่านกระจกหลังพลางระบายยิ้มบางออกมาด้วยความเอ็นดู ไม่ว่าเจ้านายของเขาจะเหนื่อยล้ามามากขนาดไหน พอมาเจอเด็กน้อยไทกะก็ได้รับพลังงานเต็มเปี่ยมกลับมาด้วยทุกที


"เซย์~~~ ตื่นนน ไทกะเมื่อยแล้วน้า~~~"เด็กน้อยร้องประท้วงเมื่อรถถูกขับเคลื่อนเข้ามาภายในเขตบ้านของตระกูลอาคาชิ

อาคาชิปรือตาเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นหลังจากซุกตัวเด็กน้อยมานานตั้งแต่อยู่โตเกียวยันเกียวโต ไม่แปลกเลยที่ไทกะจะเมื่อย

"ขอโทษครับไทกะ"

"เซย์~~~ งื้ออ○///○"เด็กน้อยไทกะพอเห็นหน้าอาคาชิก็กันหน้าหนีแทบจะทันที อาคาชิมองการกระทำนั้นอย่างไม่เข้าใจยิ่งเขาพยายามจับใบหน้าของเด็กน้อยให้หันมามอง ไทกะก็ยังไม่มีทีท่าจะหันมามองเลยสักนิด

"ไทกะ... โกรธหรอ"

"เปล่า~~~"

"หืม? แล้วหลบตาทำไมครับ"

"งื้อออ กะ...ก็เซย์"เด็กน้อยไทกะมีท่าทีลนลางอย่างเห็นได้ชัด อิจิที่ขับรถถึงที่หมายนานแล้วยังคงสตาร์ทรถค้างไว้รอให้นายน้อยกับเด็กน้อยพูดคุยกันเสร็จก่อน ไม่งั้นคนที่จะซวยคงเป็นเขาเนี่ยแหละ

"หืม...ทำไมครั-อุ๊บ!!!"ยังไม่ทันที่อาคาชิจะถามจบประโยค เด็กน้อยก็โขมยจุ๊บอีกฝ่ายเข้าให้ อาคาชิที่ยังคงอึ้งไม่หายมองดูไทกะค่อยๆกระดึ๊บลงจากตักเขาแล้วเปิดประตูรถวิ่งหนีลงไปด้านล่าง

"อิจิซัง... ไทกะจุ๊บผมทำไม?"

"อ่า... หน้านายน้อยตอนตื่นนอนคงเซ็กซี่มั้งครับ"อิจิตอบคำถามนั้นพร้อมกับขยับกระจกหลังให้อาคาชิมองหน้าตนเองยามตื่นนอน

"อ่า-///- ผมคงปล่อยให้ไทกะอยู่ไดกิมากเกินไปสินะ เรียวตะก็ด้วย... เท็ตสึยะก็อีกคนหนึ่ง"อาคาชิพึมพำออกมาเบาๆแล้วลงจากรถไปโดยไม่ต้องรอให้เลขามาเปิดให้ เพราะไทกะลืมปิดประตู ก่อนเขาจะจัดการปิดประตูรถให้เสร็จศัพท์ ถึงแม้จะไม่ใช่หน้าที่ก็ตามที แต่เพราะตอนนี้สติของเขายังคงหลุดไปไกลเนื่องจากโดนคิ้วท์แอคแทคของไทกะเข้าเต็มๆ



"ไทกะครับ ดึกแล้วนะ"อาคาชิที่ขึ้นมานอนรอบนเตียบเหลือบสายตามองเด็กน้อยที่กำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ดูการซ้อมแข่งบาสเก็ตบอลวันนี้ระหว่างเซย์รินและไคโจว

"จะจบแล้วเซย์~~~ เรียวเท่ๆ♡○♡"อาคาชิแอบชักสีหน้าเล็กๆที่เด็กน้อยไทกะออกปากชมคนที่ไม่อยู่อย่างคิเสะว่าเท่เสียจนออกหน้าออกตา

อ่า... เปลี่ยนนายแบบโฆษณาดีไหมนะ...

"..."อาคาชิไม่ได้ตอบอะไรไทกะกลับไป แต่เลือกที่จะหยิบเอกสารงานขึ้นมาอ่านแทน ไทกะพอเห็นอาคาชิเงียบก็หันไปมองอีกฝ่ายที่เงียบจนผิดปกติ

"เซย์..."

"..."

"เซย์..."

"..."

"เซย์โกรธหรอ..."

"..."

"เซย์... ไทกะขอโทษนะ"ไทกะรีบปิดคอมพิวเตอร์ตามที่อาคาชิเคยสอนเอาไว้ ก่อนจะรีบกระโดดลงมาจากเก้าอี้วิ่งปุ๊กลุ๊กขึ้นมาบนเตียงอย่างรวดเร็ว

"เซย์..."อาคาชิยังคงเงียบตั้งท่าอ่านเอกสารต่อไป แต่ดวงตาสีแดงสว่างกลับเหลือบมองเด็กน้อยตั้งแต่ปิดคอมแล้ว

ก็แหงสิ...

กระโดดลงมาจากเก้าอี้แบบนั้นเกิดล้มหน้าฟาดพื้นขึ้นมาเอาไงล่ะ...

นอกจากจะโดนไทกะงอนแล้ว

ยังเสี่ยงโดนปีศาจไร้สติทั้งห้ากระทืบแบบไม่เห็นหัวเขาอีก

"เซย์~~~ เซย์โกรธหรอ ทำไมเซย์ไม่ตอบล่ะ"ไทกะเลือกที่จะดึงเอกสารของอาคาชิไปวางไว้บนหัวเตียงเพื่อให้อีกฝ่ายมาสนใจเขาแทน

"..."

แต่กลับไม่สะงั้น

"ฮึก... เซย์!!!"เด็กน้อยตะโกนลั่น น้ำตาสีใสเริ่มคลอเบ้าขึ้นมาให้เห็น ก่อนไทกะจะรีบคว้าโทรศัพท์มือถือของอาคาชิมาถือเอาไว้แล้วลงจากเตียงรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำแทบจะทันที

"ไทกะ!"อาคาชิลุกขึ้นจากเตียงตามอีกฝ่ายไปติดๆ แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว เพราะไทกะเล่นเข้าไปในห้องน้ำปิดประตูล็อกกลอนใส่เขาเรียบร้อย

"ฮือออ แงง!!!"เสียงไทกะที่ร้องไห้ลอดออกมาเล่นเอาอาคาชิแทบจะถีบประตูห้องน้ำให้ปลิว ถ้าไม่ติดว่าไทกะอาจจะกลัวได้มันคงพังไปนานแล้ว

ไทกะที่อยู่ในห้องน้ำรีบกดมือถืออาคาชิโทรหาใครสักคนมั่วๆทันที ทำตามที่คุโรโกะเคยสอนเอาไว้ให้ใช้ยามหลงทาง ส่วนที่กดมั่วๆเหตุผลคงเพราะอ่านไม่ออกนั่นเอง

(โทรมะ-)

"แงงงงงงงง"ยังไม่ทันที่ปลายสายจะพูดเอ่ยอะไรออกมา ไทกะก็เล่นร้องลั่นให้อีกฝ่ายฟังไปเสียแล้ว โดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากดโทรหาใครเข้า

(ไทกะ!? เป็นอะไร!?)

"แงงงงง"

(ไทกะ! ไทกะ! ได้ยินหรือเปล่า)

"แงงงง ไดกิ! แงงงงง"

คงต้องนับถือความจำที่ทำให้ไทกะจำได้ว่าเสียงของปลายสายนั่นคือเสียของใคร

(ไทกะเป็นอะไร ใครทำอะไร ที่ไหน บอกมา!)

อาโอมิเนะที่ได้ยินเสียงร้องของไทกะก็แทบจะพุ่งหลาวออกจากหน้าต่างห้อง ถ้าไม่ติดว่ากลัวตายก่อนเจอไทกะเลยยอมลงมาทางประตูอย่างคนปกติ

"เซย์... เซย์โกรธไทกะ! แงงงงง"

พอได้ยินดังนั้นความคิดที่จะออกไปหาไทกะก็หยุดไปทันที เป็นห่วงก็เป็นห่วงหรอก แต่อาคาชิเนี่ยนะโกรธไทกะ

ไม่มีทางสะหรอก!

ปกติคนที่งอนไทกะได้นานที่สุดคงมีแต่เท็ตสึเท่านั้นแหละ ที่เหลือไม่เกิน5วิก็หายกันหมดแล้ว

โดยเฉพาะอาคาชิยิ่งเป็นไปไม่ได้ รายนั้นคงมีแต่จะแกล้งล่ะสิท่า...

แต่แปลก...

ปกติเห็นไทกะร้องไห้ก็น่าจะปลอบแล้ว ทำไมถึงปล่อยให้โทรมาหาเขาได้กัน?

(ไทกะ อยู่ไหน?)

"ฮึก... หะ..ห้องน้ำ"

(ล็อกประตูหรือเปล่า)

"ล็อก... ฮือออ"

อย่างนี้นี่เอง...

(ไทกะ... อาคาชิน่ะไม่ได้โกรธนะ ออกจากห้องน้ำไปหาหมอนั่นไป)

"ฮือออ ไม่จริง! เซย์ไม่คุยกับไทกะ!"เด็กน้อยส่ายหน้าพรืดพลางตอบกลับไปเสียงดังจนดังทะลุออกไปด้านนอก

"ไทกะ! ผมไม่ได้โกรธนะ! แค่แกล้งเฉยๆ ออกมานะครับ ไทกะ"อาคาชิพยายามเคาะประตูเรียกอีกฝ่ายดีๆ ทุบประตูก็ไม่ได้กลัวไทกะสะดุ้งอีก...

แบบนี้สินะที่เรียกว่าห่วงเกินไปก็ไม่ดี...

(อาคาชิแค่แกล้ง)

"แกล้งหรอ?"เพียงแค่คำว่าแกล้งหลุดออกมาจากปลายสาย ไทกะก็หยุดร้องไปเฉียบพลันราวกับมีคนมากดปิดสวิตซ์การทำงานด้านอารมณ์ยังไงยังงั้น

(ใช่ ไทกะเมินอาคาชิหรือเปล่า)

"เปล่านะ!"

(แน่ใจหรอ?)

"ฮือออ ไทกะก็ไม่แน่ใจอ่ะไดกิ...T○T"

(นั่นแหละ ออกจากห้องน้ำไปหาอาคาชิได้แล้ว ป่านนี้อกแตกตายแล้วมั้งนั่น)

"ตาย! ไม่ได้นะ! ไดกิปากเสีย! นิสัยไม่ดีแล้วยังปากเสียอีก!"เด็กน้อยออกโลงปกป้องอาคาชิแทบจะทันที คนโดนว่าแบบไม่ทันตั้งตัวอย่างอาโอมิเนะแทบหงายหลังตกเตียง

ทำบุญบูชาโทษแท้ๆเลย

ถ้าเจอนะ...

จะจับจูบให้ปากเจ่อ!

(ไทกะ... โกรธ)

ติ๊ด!

"อะ..."

"แงงงง เซย์!!!! ไดกิโกรธไทกะ!"





6 ปีผ่านไป~~~

"ไทกะคุง เช้าแล้วนะครับ"

"อื้อ..."ไทกะคางรับอื้ออึงในลำคอเบาๆ พลางคว้าตุ๊กตาข้างๆมากอดเอาไว้และไม่ยอมตื่นสะงั้น

ฟอด~~~

คุโรโกะก้มลงไปขโมยหอมแก้มไทกะแรงๆด้วยความหมั่นไส้กับท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของคนบนเตียง ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงแล้วลูบหัวไทกะเบาๆ

"อายุ 11 ขวบแล้วไม่ใช่หรอครับ ไหนไทกะบอกโตแล้วตื่นเองได้ยังไงล่ะครับ"ยกประโยคที่อีกฝ่ายเคยพูดเมื่อไม่นานมานี้มาบอก

ไทกะพอได้ยินดังนั้นก็ค่อยๆปรือตาตื่นขึ้นมาช้าๆ แล้วลุกขึ้นนั่งดีๆไม่งั้นมีหวังได้หลับต่ออีกแน่ๆ

"ไทกัจจิ~~~ จุ๊บ!"คิเสะที่เดินผ่านมาเห็นท่าทางน่ารักนั้นเข้าพอดี ก็ฉวยโอกาสจุ๊บปากสีพีชนั่นเข้าให้ คุโรโกะมองคนผมเหลืองตาขวางแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรออกไป

"ฮื่อ! เรียวไม่ไปเรียนหรอ"ไทกะเอ่ยปากถามพร้อมทำท่าจะยกมือขึ้นมาขยี้ตา แต่กลับโดนคุโรโกะห้ามเอาไว้สะก่อน

"ไปสิฮะ แต่คงอีกสักพัก ไทกัจจิไม่ไปโรงเรียนหรอ? ใกล้จะแปดโมงครึ่งแล้วนะฮะ"

"หะ!? เท็ตสึยะ! ทำไมไม่ปลุก!!!"พอได้ยินดังนั้นก็รีบกระโจนลงจากเตียงไปคว้าผ้าขนหนูรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ คุโรโกะที่ได้ยินดังนั้นก็ส่ายหัวไปมาเบาๆ

ผมปลุกแล้วนะครับ...

"วันนี้ใครไปส่งไทกะล่ะ"อาคาชิเอ่ยปากถามพลางจิบกาแฟ มือก็ยังคงอ่านเอกสารหัวหมุนพอๆกับตอนมอปลายหรือเผลอๆมากกว่าด้วยซ้ำ

แต่ก็ดีหน่อยที่เขามีพลังงานมาอยู่ใกล้ๆเสมออย่างไทกะ พวกเขาทั้ง 6 คนตกลงกันสอบเข้ามหาวิทยาลัยในโตเกียวเพื่อให้ไม่ลำบากต่อการไปโรงเรียนของไทกะ พร้อมตกลงซื้อบ้านหลังหนึ่งเอาไว้เรียบร้อย เพื่อเป็นที่อยู่ของพวกเขาทั้ง 7 คน

"ฮืออ!!!! ไทกะสายแล้ว~~~"ไทกะรีบกระโจนวิ่งลงมาจากบันไดจนหน้าแทบทิ่ม ดีหน่อยที่มีมุราซากิบาระคอยระวังความปลอดภัยอยู่ไม่งั้นหัวแตกแน่ๆ

"วันนี้ให้ไดกิกับอัตสึชิไปส่งนะครับ"อาคาชิพูดพร้อมลุกขึ้นมาจุ๊บหน้าผากของไทกะเบาๆ

"ตั้งใจเรียนนะครับ"

"อื้อ!"

"วันนี้มิโดริมะคุงไม่อยู่ ไม่มีคนบอกดวงเลยนะครับ"

"เรียนหมอก็แบบนี้แหละ"อาโอมิเนะว่าพลางจิ้มไก่เทอริยากิเข้าปาก

"ไปหรือยัง ไทกะจะสายแล้วนะ!"ไทกะเอ่ยปากเร่งคนผมน้ำเงินที่ทำท่าทางเอื่อยเฉื่อยได้น่าถีบมาก

เข้าเรียน 9 โมงนะเฟ้ยไดกิ!!!!

"ไปแล้วน่า"

"อื้อ!!!"อาโอมิเนะเดินมากดจูบอีกฝ่ายหนักๆไปทีหนึ่ง แล้วผละออกไปเดินรออยู่ที่รถหน้าบ้านแทน

"ขี้โกงนะฮะอาโอมิเนจจิ!"คิเสะโวยวายพลางก้มลงหอมแก้มไทกะไปฟอดหนึ่งอย่างที่ทำเป็นประจำ ไทกะพอถูกคิเสะหอมแก้มเสร็จก็เดินไปหาคุโรโกะก่อนคนผมฟ้าจะก้มตัวลงมาอย่างรู้หน้าที่ ริมฝีปากสีพีชจุ๊บลงบนริมฝีปากของคุโรโกะเบาๆอย่าวที่ทำกันเป็นประจำ

ไทกะเดินขึ้นขึ้นรถโดยที่มีอาโอมิเนะรออยู่แล้ว มุราซากิบาระอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมานั่งบนตักก่อนจะยื่นขนมให้

"เห้ยๆ อะไรวะ ทำไมไม่ให้ไทกะมานั่งกับฉัน"คนขับรถโวยวายยกใหญ่ แต่มีหรือที่คนอย่างมุราซากิบาระจะฟัง นอกจากจะไม่สนใจแล้วเจ้าตัวยังยกมือขึ้นมาปิดหูไทกะอีก

"ฮื่ออ อัตสึชิ ไทกะรำคาญอ่าา"ไทกะสะบัดหน้าหนีมืออีกฝ่ายที่พยายามนกมาปิดหู

"ไทกะจิน... ฉันงอนน้าาา"

"งื้อออ อัตสึชิไม่งอนนะ"พอได้ยินว่าอีกฝ่ายงอนก็รีบลุกขึ้นยันตัวหันกลับไปนั่งสบตากับอีกฝ่าย แต่มุราซากิบาระดันแสร้งหันหน้าหนีใส่สะงั้น

"อัตสึชิ~~~ ไทกะขอโทษ ง้อนะ จุ๊บ!"ปีนตัวอีกฝ่ายไปจุ๊บริมฝีปากคนผมม่วงเบาๆ มุราซากิบาระคนยิ้มยากถึงกับต้องหลุดยิ้มเอ็นดูออกมา ก่อนจะรวบตัวไทกะมากอดเอาไว้แล้วโยกตัวดุ๊กดิ๊กไปมาด้วยความดีใจ

"หายโกรธแล้วใช่ไหม"ไทกะถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ มุราซากิบาระพยักหน้าน้อยก่อนจะก้มลงมาจุ๊บปากอีกฝ่ายอีกครั้ง

"เห้ยๆ! ฉันยังอยู่บนรถนะเฟ้ย!"อาโอมิเนะโวยวาย ก่อนจะหักรถเลี้ยวเขาข้างทาง พอรถจอดสนิทก็คว้าตัวไทกะมานั่งด้านหน้า

"ไดกิเป็นอะไร ขมวดคิ้วทำไม ไดกิเหมือนคิงคองอ่ะ!"คำพูดของไทกะเล่นเอามุราซากิบาระหลุดขำกร๊ากออกมาอย่างหมดมาดความเฉื่อยชา

"เงียบไปเลยมุราซากิบาระ"หันไปคำรามใส่คนหัวเราะไม่หยุดก่อนจะหันมาทำตาเจ้าเล่ห์ใส่เด็กน้อยตรงหน้าต่อ

"ว่าฉันเหมือนคิงคองหรอ"

"ก็เหมือนนี่นา ก็ไดกิขมวดคิ้ว เหมือนคิงคองมะ-อื้อ!!!"เสียงใสเจื้อแจ้วขาดห้วงไปเมื่ออาโอมิเนะโน้มตัวมาจูบอีกฝ่ายพลางสอดลิ้นร้อนเข้ามา เด็กน้อยที่ยังไม่ประสีประสารีบยกมือขึ้นดันอกแกร่งเอาไว้ด้วยแรงอันน้อยนิด

"อื้อ!!!"อาโอมิเนะผละตัวออกมาแล้วจูบริมฝีปากเล็กๆบวมเจ่อของอีกฝ่ายแรงๆ มือใหญ่ยกขึ้นมาลูบหัวไทกะไปมาพลางอมยิ้ม

"ตาเยิ้มแล้วไทกะ"ยกมือขึ้นมาเกลี่ยแก้มเด็กน้อยเบาๆ ไทกะยู่ปากพลางยกนิ้วโป้งขึ้นมา

"โป้งไดกิแล้ว! ไดกิทำไทกะหายใจไม่ออก!"

"ไหงงั้นอ่ะ!"

"อัตสึชิ~~~"ไทกะรีบกระโดดไปหาคนผมม่วงแทบจะทันที พลางเกี่ยวขาเกาะตัวมุราซากิบาระแน่น

"ตัวแสบเอ้ย"อาโอมิเนะส่ายหน้าไปมาพลางอมยิ้มไม่หยุด ก่อนจะรีบหันไปทำหน้าที่ขับรถพาอีกฝ่ายไปโรงเรียน ไม่อย่างงั้นมีหวังได้ไปสายแน่ๆ







"เท็ตสึยะกับเรียวตะมารับไทกะหรอครับ"เสียงเด็กน้อยเอ่ยปากถามส่งผลให้คนถูกถามต้องก้มหน้าลงไปมอง

"ผมเรียวกะครับ^^"เพราะใบหน้าสงสียของผู้ใหญ่ทั้งสองส่งผลให้เด็กน้อยต้องแนะนำ คุโรโกะและคิเสะยิ้มบางก่อนจะก้มตัวลงเพื่อให้ความสูงเท่าอีกฝ่าย

"เห็นไทกะคุงไหมครับ"

"อื้ม! ไทกะเปลี่ยนรองเท้าอยู่ครับ"เด็กน้อยพยักหน้ารับพลางชี้ไปทางที่ไทกะน่าจะเปลี่ยนรองเท้าอยู่

"แล้วใครมารับเรียวกะหรอ"คิเสะถามบ้าง เด็กน้อยตรงหน้าส่ายหน้าไปมาก่อนจะยิ้มกว้าง

"เรียวกะโตแล้ว เรียวกะกลับเอง"คุโรโกะและคิเสะยกยิ้มเอ็นดูอีกฝ่าย ก่อนคุโรโกะจะยกมือขึ้นมาลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆด้วยความเอ็นดู

"งั้นเรียวกะไปแล้วนะครับ"เด็กน้อยเรียวกะบอกพลางยื่นหน้ามาหอมแก้มทั้งสองคนที่กำลังเบิกตากว้างอย่างตกใจ

"ทำอะไรอ่ะ!!!"ไทกะที่มาเห็นเข้าพอดีรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาพร้อมผลักเรียวกะเข้าเต็มแรง เด็กน้อยที่ถูกผลักล้มขาไปกระแทกกับพื้นจนเป็นแผลส่งผลให้เรียวกะต้องร้องออกมาเสียเสียงดัง

"ฮือออ!!!"

"ไทกะคุง!/ไทกัจจิ!"เสียงตะคอกของทั้งสองคนที่ไทกะไม่เคยได้ยินมาก่อน ส่งผลให้ไทกะต้องสะดุ้งด้วยความตกใจ ทั้งสองคนต่างรีบพากันไปสนใจเด็กน้อยที่บาดเจ็บพร้อมปลอบประโลม

"เท็ตสึยะ... เรียวตะ..."เด็กน้อยมองภาพนั้นก่อนจะเม้มปากแน่น ไทกะก้มกงหน้าลงมองพื้นพยายามไม่ร้องไห้ออกมาจนคุโรโกะและคิเสะพาเรียวกะไปทำแผลเสร็จเรียบร้อย

"เดี๋ยววันนี้พวกผมไปส่งเรียวกะเองนะ"

"ครับ ขอบคุณนะครับ"เด็กน้อยยิ้มตอบรับพร้อมก้มหัวขอบคุณ

ทั้งสี่คนเดินไปที่รถโดยมีไทกะเดินตามหลัง เพราะอีกสามคนกำลังคุยเรื่องทางกลับบ้านของเรียวกะอยู่

"งั้นเดี๋ยวเรียวกะนั่งหน้านะ"คิเสะเอ่ยบอกก่อนจะหันไปอุ้มเรียวกะมานั่งข้างๆคนขับ คุโรโกะก็เข้าไปนั่งประจำที่คนขับเรียบร้อย

"ไทกัจจิ นั่งกับผมนะฮะ"คิเสะหันไปยิ้มให้ไทกะแล้วกันไปเปิดประตูอุ้มอีกฝ่ายมานั่งลงข้างหลัง ก่อนจะแทรกตัวเองไปนั่งด้วย

"นี่ๆ ไทกะอยู่กับพี่ๆทั้งสองคนหรอครับ"

"ครับ"

เสียงระหว่างทางเจื้อแจ้วไปด้วยเสียงพูดคุยของทั้งสามคน โดยไม่มีไทกะอยู่ในการสนทนาเลยแม้แต่น้อย พอส่งเรียวกะเรียบร้อยในรถก็ดูเงียบขึ้นถนัดตา

"ไทกะคุง เป็นอะไรครับ"คุโรโกะเอ่ยปากถามเด็กน้อยที่เงียบมานานตั้งแต่หน้าโรงเรียนยันใกล้จะถึงบ้าน ปกติไทกะมักจะอ้อนพวกเขาบ่อยๆ

แต่ครั้งนี้ไทกะกลับนิ่ง

นิ่งจนผิดปกติ

"เปล่า"ไทกะตอบเสียงเรียบดวงตาสีสวยเหม่อมองออกไปนอกรถ ภาพที่คุโรโกะและคิเสะเข้าไปช่วยเรียวกะนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หายไหน



"กลับมาแล้ว"ไทกะพูดพร้อมถอดรองเท้าวางไว้ให้เข้าที่ ก่อนจะเดินตัวปลิวหนีเข้าห้องของตัวเองไปเรียบร้อย

"ไทกะเป็นอะไรไป?"คำถามที่ถูกถามออกมาจากปากของทั้งสี่คน ส่งผลให้คุโรโกะและคิเสะต้องหันมามองหน้ากัน ก่อนจะเล่าเกตุการ์ณที่เกิดขึ้นให้อีกทั้งสี่คนฟัง

"หา? นี่ไม่ได้สนใจไทกะเลยหรอ"พอเล่าจบ อาโอมิเนะก็ต้องเลิกคิ้วก่อนจะส่ายหน้าไปมา

"คงต้องง้อสินะครับ"คุโรโกะพูด แล้วลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องของไทกะออก ถึงไทกะจะอยากล็อคก็คงทำไมได้ เพราะประตูนี้อาคาชิสั่งทำมาพิเศษ

"ไทกะคุง"คุโรโกะเอ่ยปากเรียกคนที่กำลังนั่งทำการบ้านอย่าเงียบงัน ก่อนจะเดินไปอุ้มไทกะให้มานั่งลงบนเตียง

"ไทกัจจิโกรธพวกผมหรอฮะ"คิเสะที่เดินตามคุโรโกะมาเอ่ยปากถามเด็กน้อยที่ยังคงนั่งนิ่ง สีหน้านั้นเรียบเฉยไม่มีปฏิกริยาตอบสนองเลยแม้แต่น้อย

"พวกผมขอโทษนะครับ แต่ไทกะคุงไปผลักเรียวกะคุงแบบนั้นไม่ได้"

"ถะ...ถ้าไทกะ"เด็กน้อยเอ่ยปากพูดเสียงสั่น อารมณ์ที่พยายามจะระงับมาตั้งนานค่อยๆถูกปล่อยออกมาเพียงเพราะเอ่ยปากพูดไม่กี่คำ

"ถ้าไทกะไปหอมแก้มคนอื่นบ้าง..."

"ไม่ได้นะฮะ!"

"ไม่ได้ครับ!"

"แต่เรียวกะหอมแก้มเท็ตสึยะ หอมแก้มเรียวตะ ฮึก! ฮือออ เท็ตสึยะกับเรียวตะขึ้นเสียงใส่ไทกะ! ไทกะไม่รักแล้ว!!!"เด็กน้อยร้องไห้ออกมาไม่หยุด น้ำตาไหลจนคัดจมูกพูดเสียงอู้อี้ฟังแทบไม่ได้ศัพท์

"ชู่ว... ไม่ร้องนะครับ"คุโรโกะว่าพลางอุ้มอีกฝ่ายมาลูบหลังเบาๆ

"พวกผมไม่ได้ตั้งใจจะตะคอกไทกัจจิเลยนะฮะ"

"ไม่จริง!"

"ขอโทษครับ พวกผมขอโทษนะ"คุโรโกะพึมพำบอกเด็กน้อยข้างๆใบหูเล็ก เสียงสะอื้นนั้นยังคงดังไม่หยุดจนน่าสงสาร

"ฮืออออ"

"พวกผมแค่อยากบอกให้ไทกะคุงรู้ ว่าการไปทำแบบนั้นมันไม่ดีนะครับ ไทกะคุงอยากเป็นคนไม่ดีหรอ"

"ไม่ ฮึก! ไทกะอยากเป็นคนดี"เด็กร้อยตอบพลางส่ายหน้าไปมา คุโรโกะยิ้มก่อนจะลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ

"เพราะการทำแบบนั้นมันไม่ดีไงฮะ พวกผมเลยต้องดุไทกัจจิน่ะ ไม่โกรธนะฮะ ไทกัจจิของพวกผมต้องเป็นคนดีสิ"คิเสะพูดเสริมคำพูดของคุโรโกะ ริมฝีปากของคนผมเหลืองขยับนิ้มเมื่อเด็กน้อยช้อนตาใสแจ๋วมามองตัวเอง

อ่า....

น่ารักเกินไปแล้ว

"แต่ไทกะไม่ชอบ..."

"รู้ครับ เพราะแบบนั้นพวกผมจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นอีก ไม่โกรธนะครับ"คุโรโกะพูดก่อนจะกดจูบลงบนริมฝีปากเล็กๆเบาๆก่อนจะผละออก

"ไม่ทำกับผม ผมมงอนนะฮะ"คิเสะพอเห็นคุโรโกะได้แล้วตัวเองไม่ได้เอ่ยปากร้องเรียก ส่งผลให้ไทกะต้องกระดึ๊บตัวมาจุ๊บปากคิเสะเบาๆ

"กลับรักพวกผมแล้วใช่ไหมครับ"

"อื้อ!"เด็กน้อยพยักหน้ารับเบาๆ

"เห้ยๆ... แล้วไม่รักพวกฉันสี่คนหรือไง"ทั้งสี่คนที่ยืนมองเหตุการ์ณอยู่นานเอ่ยถามเด็กน้อยบ้าง

ส่วนคำตอบมันก็แน่นอนอยู่แล้วว่า...

"รัก! ไทกะรักทุกคนเลย!!!"









~~~~จบแล้วววววว~~~~


ตอนนี้เป็นตอนพิเศษที่แต่งขึ้นมาเพราะเราห่างหายไปนานมากกกกก เลยเอามาไถ่โทษนิดนึง555


ขอบคุณที่ยังติดตามอยู่นะคะ


อย่างที่แจ้งไปในเรื่องpetsตอนที่ 3 ว่าเราลืมพล็อตเรื่องเจ้าชายไปแล้ว เราเลยต้องขอโทษด้วย แต่เราจะไม่หยุดแต่งนะ เพราะเราจะลองแต่งสดๆเลย แต่ก็ต้องขอเวลาอ่านทบทวนนิดนึงน้าาาา


ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่มากๆเลยยยยยย





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

871 ความคิดเห็น

  1. #559 MakiDear (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 10:14

    งื้มมมมม ไทกะน่ารักมากเลยยยย อยากฟัดแก้มอ่ะ ง่าาาาา
    #559
    0
  2. #527 polytome (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 17:42
    มาตีออีกนะค่าาาา จะรออ่านค่ะ พึ่งมาสนุกมากกกเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #527
    0
  3. #522 WangXian (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 00:06
    ชอบแบบนี้อะ ขออีกเยอะเลยยยย น่าร้ากกกกก แบบ ผู้ใหญ่กินเด็ก หรือ เด็กกินผู้ใหญ่ น่าร้ากกกก AllKaga ก็น่าร้ากกกก
    #522
    0
  4. #514 bbowwipa-12 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 14:54
    ชอบแบบนี้มากๆเลยค่ะ
    #514
    0
  5. #513 SAISAI ♡ (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 18:03
    คือตายยยยยค่ะ คนอ่านตายเรียบ แงงงงงงงง ผลัดกันกอดผลัดกันจุ๊บน้องแก้มช้ำหมดแน้ววว;-; อั้ยเจ้าโอ้นไทกะน่ารักเกินปัยยยย ฮือออออรู้กกก <3
    #513
    0
  6. #510 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 02:21

    วันนี้..ฉันจะมาพูดความในใจค่ะ...ซื้ดดดดดดด.....//หายใจเข้าลึกๆ


    #อยากพรากผู้เย--------

    #510
    0
  7. #506 baby_goldlion (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 13:55
    ดจีย์ ชอบมากเวอรรรรร์
    #506
    0
  8. #504 erar445 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 11:34

    รักเลย

    #504
    0
  9. #503 lucida2 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 09:39
    เอื๊อก​ ดาเมจทำลายล้างมาก​ ขอกระอักความโมเอะของเธอแป๊บนะ
    #503
    0
  10. #500 Kiseiki5627 (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 00:00
    คุกๆๆๆๆ นะหนุ่มๆ จะตามใจกันเกินไปแล้วโอ้ยไทกะของแม่5555
    #500
    0
  11. #499 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:45

    ที่คางามิเป็นแบบนี้เพราะพวกนี้แท้ ๆ ตามใจจนเคยตัว 555 แต่อยากจุ๊บคางามิบ้าง ฮืออ หอมหัวก็ยังดี อ่านแล้วอยากบีบแก้มมาก

    และใครช่างทิ้งได้ลงคอ มันเหมือนกลายเป็นปมไปแล้วอะ แบบขาดความรักและกลัวการถูกทิ้งเป็นที่สุด

    ดีใจที่ไรท์กลับมานะคะ โฮฮฮ

    #499
    0