[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 77 : Long fic : allkaga (รักขององค์ชาย) : ตอนที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    28 มี.ค. 62

องค์ชายทั้งห้า...

ชอบเขา!?

เขา!!!

เขาเนี่ยนะ!!!

คากามิขมวดคิ้วมุ่นคิดถึงคำพูดขององค์ชายจนวิตกไปหมด มือเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองเบาๆ สัมผัสแผ่วเบาที่เคยทาบประทับยังไม่จางหายไปนั้นส่งผลให้คากามิต้องหน้าแดงอย่างช่วยไม่ได้

ภายในอกหัวใจเต้นรุมเร้าประหนึ่งกับมีกลองชุดขนาดใหญ่กำลังบรรเลงอย่างเมามันจนหยุดไม่อยู่ ใบหน้าก็เห่อร้อนขึ้นมาก่อนจะรีบซุกใบหน้าลงไปกับหมอนเผื่อความเก้อเขินจะทุเลาลงได้บ้าง

ก๊อกๆๆ

"คากามิจจิ อยู่ไหมครับ?"เสียงตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาถูกพรากจูบดังขึ้นขัดจังหวะการคิด ก่อนจะที่จะรีบนำพาร่างของตัวเองเดินไปเปิดประตู ขืนช้ากว่านี้คงมีหวังเป็นการเสียมารยาทแน่ๆ อีกฝ่ายเป็นถึงองค์ชายเชียวนะ

"อยู่จริงๆด้วย^^"คิเสะยิ้มกริ่มขึ้นทันทีเมื่อประตูถูกเปิดออก ซึ่งการแสดงสีหน้านั้นช่างแตกต่างจากคากามิสิ้นเชิง เนื่องจากใบหน้าของคากามิกำลังตื่นตระหนก ทำหน้าไม่ถูกอยู่

"เป็นอะไรไปฮะ?"คนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ว่าถูกพี่น้องของตนเองแกล้ง เอื้อมมือทำท่าจะวางมือทาบไปบนหน้าผากมนของคนตรงหน้า แต่แล้วก็ต้องชะงักเพราอีกฝ่ายกลับเดินถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อหลบมือของเขาสะงั้น

"กระหม่อมว่า... องค์ชายทรงเสด็จกลับไปหาคนรักขององค์ชายดีกว่านะพะย่ะค่ะ กระหม่อมขอตัว..."โค้งคำนับไปหนึ่งทีแล้งรีบหันหลังปิดประตูหนีอย่างรวดเร็ว

คิเสะทำหน้างงงวยอย่างไม่เข้าใจกับการกระทำนั้นสักเท่าไหร่ แล้วคนรักนี่... หมายถึงใครกัน? เขาไม่มีคนรักสักหน่อย ส่วนใหญ่มีแต่คู่นอน แต่ถ้าคนที่แอบชอบล่ะก็... มีอยู่นะ

แล้วใครบอกคากามิว่าเขามีคนรัก?

ถ้าให้เขาเดาล่ะก็... คงไม่พ้นพี่น้องเขาเองสินะ เป็นการกำจัดคู่แข่งได้โกงมาก ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆว่าถ้าใครคนหนึ่งได้คากามิมา คนอื่นๆที่เหลืออาจจะตรอมใจกลายเป็นโสดตลอดชีพก็เป็นได้...

เป็นคนที่มีอิทธิพลต่อชีวติพวกเขาจริงๆเลยนะ






"ไร้สาระมากเลยครับคิเสะคุง"คุโรโกะตอบหน้าตาย หลังจากที่จู่ๆเมื่อสิบนาทีที่แล้วคิเสะก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงานของอาคาชิหน้าตาเฉย แถมมีการโวยวายใส่เขายกใหญ่ว่าไปพูดปลดใส่ร้ายตนเองทำไม จนเขาชักเบื่อหน่ายที่จะฟังยังไงชอบกลก็ไม่รู้-_-

"หา! มันไม่ไร้สาระนะฮะ! คุโรโกจจิตัดคู่แข่งแบบนี้มันไม่ดีเลยนะฮะ ต้องให้คากามิจจิเป็นคนเลือกเองสิ!!!!"ออกปากโวยวายอีกครั้งจนคุโรโกะต้องยกมือขึ้นมาปิดหู ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆว่าถ้าอาคาชินั่งอยู่ในห้อง คิเสะจะล้มสลบลงไปกับพื้นท่าไหน

"ผมทำงานอยู่นะครับ อีกอย่าง... ผมจะไปทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นทำไมกันครับ ผมมั่นใจว่าตัวผมดีพอโดยที่ไม่ต้องไปตัดคู่แข่งไร้สาระแบบที่คิเสะคุงคิดเลยสักนิดเดียว ส่วนตอนนี้ช่วยกรุณาอัญเชิญร่างของตัวเองออกไปจากห้องนี้ด้วยครับ ผมจะทำงาน"

"คุโรโกจจิอ่ะ! อย่าให้ผมมีหลักฐานนะฮะ!!!"ว่าจบก็เดินออกไปจากห้องอย่างช่วยไม่ได้ เพราะถ้าคนอย่างคุโรโกะโกรธขึ้นมาเมื่อไหร่จะซวยเข้าเอาสะก่อน

"ต้องให้คากามิคุงเป็นคนเลือกเองงั้นหรอ..."พอคิเสะออกไปจากห้อง เจ้าตัวก็หลับตาลงยกมือขึ้นมานวดขมับเล็กน้อยเพื่อคลายความเครียดที่กำลังก่อขึ้นภายในหัว

"พูดให้ตลกใช่ไหมครับนั่น..."

ดูๆก็รู้อยู่แล้วว่าคากามิคุงชอบคิเสะคุงน่ะ...

แกร๊ก!

"หืม... นายดูเครียดๆนะเท็ตสึ"อาโอมิเนะผู้ที่พึ่งฝึกมารยาทเสร็จเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะเลิกคิ้วประหนึ่งแปลกใจกับคุโรโกะในสภาพนี้มาก ปกติเห็นแต่ทำหน้าตายกับยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่คิดว่าจะทำหน้าเหนื่อยเป็นเหมือนคนอื่นเขาด้วย

"ก็ตามที่เห็นครับ"

"เมื่อกี้ฉันเห็นคิเสะ ท่าทางหัวเสียน่าดู"คิดภาพไปถึงตอนเดินผ่านกัน อีกฝ่ายแทบจะไม่ฟังที่เขาเอ่ยปากทักเลยด้วยซ้ำ แถมยังไปทำหน้าหงุดหงิดใส่นางกำนัลสาวๆ เล่นเอานางกำนัลหันหนีแทบไม่ทัน ทั้งๆที่ทุกครั้งพอเห็นสาวๆมักจะยิ้มโปรยเสน่ห์น่าประทับฝ่าเท้าให้แท้ๆ

"คิเสะคุงรู้เรื่องที่เราไปบอกกับคากามิคุงแล้วล่ะครับ"

"ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ นั่งครียดทำไม?"อาโอมิเนะถามอย่างไม่เข้าใจขั้นหนัก ปกติทุกครั้งที่แกล้งคิเสะไม่เห็นต้องมานั่งเครียดเลยนี่

ผิดปกติไปหมดเลยวันนี้!

"ผมแค่กำลังคิดในสิ่งที่คิเสะคุงพูดไว้น่ะครับ... ว่าต้องให้คากามิคุงเป็นคนเลือกเอง"

"หา? ที่เครียดก็เพราะเรื่องนี้หรอ?"แทนที่อาโอมิเนะจะรู้สึกเครียดไปด้วย แต่อีกฝ่ายดันทำหน้างุนงงใส่คุโรโกะแทนสะอย่างงั้น

"ก็คงอย่างงั้นมั้งครับ"คุโรโกะพอเห็นอาโอมิเนะทำหน้างงใส่ จากที่เครียดๆก็กลายเป็นอยากจะตั้นหน้ากวนๆของอาโอมิเนะให้หันไปสักด้านแทน ใครเขาจะไปหน้าด้านไม่สะทกสะท้านอะไรได้แบบอาโอมิเนะกัน วันๆดีแต่ทำตัวให้ท่านพ่อปวดหัวไปเรื่อย

"ไม่เห็นต้องเครียดเลย ถ้ากลัวคากามิไม่เลือก..."

"..."

"จับกดไปก็สิ้นเรื่อง"







"ฮัดชิ้ว!!!"

"คากาจิน~~~ เป็นอะไรอ่า~~~~"คนผมม่วงที่ยืนข้างกาย รีบหันไปหยิบกระดาษทิชชู่ส่งให้เขา หลังจากที่พึ่งฮัดชิ้วสะเสียงดัง ประหนึ่งเหมือนกับกำลังมีคนกำลังนินทาเขาลับหลังอยู่ยังไงยังงั้น

"ไม่เป็นไรพะย่ะค่ะ กระหม่อมแค่คัดจมูกนิดหน่อย"

"งั้นเราทำขนมกันต่อเลยน้า~~~"

"พะย่ะค่ะ"


"หืม... ทำขนมกันอยู่หรอครับ"บุคคลที่สามเอ่ยปากถาม พร้อมถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องเครื่องอย่างไม่ต้องเกรงกลัวใครมาว่า ก็นะ... เขาเป็นองค์ชายนี่ ใครจะมากล้าว่าเขากัน

"อ่าว... อาคาจินไม่ได้ไปประชุมที่ต่างประเทศหรอกหรอ"มุราซากิบาระเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นอาคาชิเดินเข้ามา ได้ข่าวว่าท่านพ่อสั่งให้อาคาชิไปประชุมที่ต่างประเทศนี่ ไหงถึงมาโผล่ในห้องครัวได้ ตกเครื่องเลอะ?

"กำหนดการถูกเลื่อนน่ะครับ พอดีประธานในการประชุมเกิดมีเหตุด่วนกระทันหัน เลยเลื่อนไปประชุมเดือนหน้าแทน"อธิบายให้ฟังเสียยาวเหยียด ก่อนจะส่งเสื้อสูทของตนเองไปให้นางกำนัลที่กำลังยืนรอรับอยู่เพื่อจะได้นำมันไปเก็บซักทำความสะอาด

"จะกินได้ใช่ไหมครับไทกะ... ผมเห็นนะครับ"คากามิสะดุ้งตัวเมื่อโดนทัก เล่นเอาอาคาชิอดจะหัวเราะเบาๆกับท่าทางนั้นไม่ได้ คงจะมีแต่มุราซากอบาระผู้ไม่รู้เรื่องนี่แหละที่เอาแต่ทำหน้าไม่เข้าใจในสิ่งที่อาคาชิพูด

ส่วนที่อาคาชิถามออกไปแบบนั้นก็เพราะว่า คากามิดันเผลอทำถุงน้ำตาลขาดจนมันเทลงไปในชามผสมเสียจนหมดถุง ถึงแม้เจ้าตัวจะพยายามจะตักมันออกแต่ก็เหมือนจะไม่ทัน เพราะในชามผสมนั้นดันเป็นของเหลวที่พึ่งนำเอาออกมาจากไมโครเวฟเสียด้วยน่ะสิ

"องค์ชาย..."คากามิหันหน้ามามองคนทักพร้อมทำหน้าทำตาเหมือนเด็กทำตัวไม่ถูกเมื่อโดนจับได้ว่าทำผิด เขาอุตส่าห์คิดว่าไม่มีคนเห็นแล้วเชียว ไหงถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้เนี่ย!?

"หึๆ ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นหรอกครับ ผมมั่นใจว่าอัตสึชิคงแก้ให้ได้"

"แก้? แก้อะไรอ่า~~~~ อย่าคุยกันแค่สองคนเซ่~~~"คนตัวโตงอแงยกใหญ่เมื่อทั้งสองคนพูดคุยกันโดยไม่สนใจเขา แถมยังพูดคุยในเรื่องที่เขาไม่รู้อีกด้วย

"ไทกะเผลอทำน้ำตาลทั้งถุงหกใส่ชามผสมน่ะครับ อัตสึชิแก้ให้ได้ใช่ไหม?"อาคาชิหันไปถามพร้อมเดินไปหยิบถุงน้ำตาลที่ขาดหยิบขึ้นมาให้ดูเป็นหลักฐาน

"อื้อๆ"มุราซากิบาระพยักหน้ารับเบาๆเป็นการตอบว่าตนเองสามารถแก้ไขให้ได้

"กระหม่อมขออภัยด้วยพะย่ะค่ะ"คากามิโน้มหัวอย่างรู้สึกผิดอย่างหนัก ถ้าเขาไม่ซุ่มซ่ามมุราซากิบาระคงไม่ต้องมาแก้ให้แบบนี้

"ไม่เป็นไรหรอกคากาจิน ไม่โรโกรธๆ~~~"ยกยิ้มให้เป็นการยืนยัน ว่าตนเองนั้นไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด ซึ่งนั่นก็สามารถทำให้คากามิเบาใจไปได้เปราะหนึ่ง

"ผมจะรอชิมนะไทกะ อย่าทำน้ำตาลหกใส่อีกล่ะ"เอ่ยปากแซวอีกครั้งให้คากามิมุ่ยหน้าใส่เล่นๆ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องครัวปล่อยให้คนทั้งสองคนทำขนมกันไป

"คากาจินทำแบบนี้น้า~~~"พออาคาชิออกไปจากห้องได้ไม่นานมากนัก มุราซากิบาระก็คว้าตัวของคากามิให้มาอยู่ด้านหน้าตนเองพร้อมอธิบายวิธีการทำให้อีกฝ่ายรับรู้อย่างละเอียด

กลิ่นหอมสบายๆลอยละลิ่วมาเตะจมูกคนผมม่วงจนอดไม่ได้ที่จะยื่นใบหน้าไปใกล้ๆคนตรงหน้ามากขึ้น คากามิเม้มปากแน่นด้วยความประหม่าขั้นสุดเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่กำลังรดต้นคอของตัวเอง

ภายในอกข้างซ้ายนั้นเต้นตึกตักราวกับมันกำลังจะกระเด้งออกมาจากอกอยู่รอมร่อ ใบหน้าเนียนค่อยๆเห่อร้อนจนขึ้นสีชมพูจางๆมาให้เห็น

"อะแฮ่มๆ"ยังไม่ทันที่คนตัวโตจะทำอะไรมากไปกว่านั้น เสียงมารตัวขัดจังหวะก็ดังขึ้นมาด้านหลังส่งผลให้ทั้งสองต้องรีบผละตัวออกจากกันด้วยความรวดเร็ว

"ขอโทษนะที่มาขัดจังหวะสวีตหวาน"มิโดริมะกอดอกมองคนทั้งสองคนด้วยท่าทางนิ่งๆ ไม่ได้คิดอยากจะขัดจังหวะอะไร แต่คนมันก็แค่อิจฉานิดๆหน่อยๆ(?)เท่านั้น


ถึงเขาจะได้จุ๊บคากามิไปแล้วก็เถอะ


"ก็รู้ตัวนี่นา~~~~"เสียงยานๆนั้นช่างขัดกับหน้าตาในตอนนี้เสียชัดเจน เพราะใบหน้าของมุราซากิบาระแสดงถึงความหัวเสียอย่างเห็นได้ชัด ได้แค่ดมเองนังไม่ทันจะกงจะกอดอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่คนตรงหน้ากลับได้จุ๊บไปแล้ว คิดว่าเป็นพี่ใหญ่แล้วจะทำอะไรก็ได้เลอะ!?

"เห็นอาคาชิบอกมาว่าจะทำขนม เลยเอาหนังซื้อสูตรขนมเล่มใหม่มาให้ จะเอาไม่เอา?"ยื่นหนังสือหนาเล่มหนึ่งไปให้ตรงหน้าเป็นหลักฐาน มุราซากิบาระเบะปากพร้อมกับเดินไปกระชากหน้งสือมาถือไว้

"ระวังฉันส่งไปเรียนมารยาทเพิ่มเป็นเพื่อนอาโอมิเนะหน่อยก็ดี"

"มิโดจินนิสัยเสีย"มุราซากิบาระเบะปากใส่ยกใหญ่ ก่อนจะคว้าที่จับประตูแล้วปิดประตูใส่หน้าคนผมเขียวดังปัง โดยที่ไม่คิดจะกลัวคำขู่เรื่องเรียนมารยาทเลยสักนิด

"องค์ชาย!?"คากามิทำหน้าเหวอแทบจะทันที แต่มุราซากิบาระกลับหันมายิ้มหน้าแป้นให้ราวกับเมื่อสักครู่ไม่เคยได้มีเหตุการ์ณอะไรเกืดขึ้นเสียอย่างงั้น

"ทำขนมต่อเนอะๆๆ^^"

"พะ....พะย่ะค่ะ"คากามิทำท่าทางเลิ่กลั่ก แต่เจ้าตัวก็ยอมหันกลับไปทำขนมต่อโดยไม่ได้ขัดอะไร ถึงแม้จะตะหงิดๆในใจแปลกๆก็ตามที


ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามุราซากิบาระกำลังจะได้ไปเรียนมารยาทเพิ่มกันนะ...








"ยังหาไม่เจออีกหรอ?"เว่ยหันไปถามคนที่กำลังพยายามแฮคข้อมูลภายในคอมพิวเตอร์โดยที่ได้รับการอนุญาติจากราชวงศ์แล้ว ส่งผลให้การแฮคข้อมูลครั้งนี้ค่อนข้างจะง่ายกว่าปกติ

"อย่าพูดเหมือนมันง่ายนักสิ"ฮายามะ โคทาโร่ แฮคเกอร์หนุ่มอัจฉริยะที่กำลังพยายามแฮคข้อมูลการแจ้งเกิดของบุคคลที่เกิดภายในปี ค.ศ. 1××× อยู่นั้นเอ่ยตอบด้วยความหัวร้อน

ถึงจะได้รับความช่วยเหลือจากองค์รัชทายาทลำดับที่หนึ่งแล้วก็ตามเถอะ แต่การแฮคข้อมูลการแจ้งเกิดของแต่ละบุคคลนี่ไม่ง่ายเลย กว่าจะแฮคได้แต่ละคนนี่มือเขาแทบจะล็อคอยู่รอมร่อแล้วเนี่ย!!!

"อย่ามาว่าฉันทางสายตาฮายามะ หาไป"เว่ยพอเห็นอีกฝ่ายเหลือบสายตามาบ่นเขาขมุบขมิบก็เอ่ยตอกกลับไป ส่งให้ฮายามะต้องหันกลับมาหาต่อไปเรื่อยๆ

"มันจะเจอแน่หรอคนนามสกุลคากะอะไรนั่นน่ะ นี่ฉันนั่งหามาจะ 4 ชั่วโมงแล้ว ไม่คิดจะให้พักเลยหรือไง"

"ฉันจ้างนายมาไม่ใช่ถูกๆนะฮายามะ อยากเล่นค่าตัวดีนัก หาต่อไปจนกว่าจะเจอคนที่มีนามสกุลคากะ หรือถ้าไม่มีก็หาคนที่มีนามสกุลใกล้เคียงมา"เว่ยเดินไปนั่งลงบนโซฟาแล้วหยิบเอกสารที่นักสืบอีกสองสามคนได้ตามสืบมาให้

"คร้าบๆ ถ้าฉันนิ้วล็อคขึ้นมาอย่าลืมพาไปหาหมอก็แล้วกัน"ฮายามะเริ่มหันมาสนใจคอมพิวเตอร์อย่างจริงใจอีกครั้ง ถึงแม้จะไม่อยากสนใจมันมากนักก็เถอะ

"ไปหาเองสิ ค่าจ้างก็ให้ไปแล้ว"เว่ยบอกทิ้งท้ายแต่สายตาก็ยังคงจ้องมองอยู่ที่เอกสารไม่ได้เลิ่กลั่กไปไหน ฮายามะพอถูกพูดใส่แบบนั้นเจ้าตัวก็เหลือกตามองบนแล้วเบะปากแรงๆใส่

"แล้วถ้า... เขาตายไปแล้วล่ะ"สิ่งที่ฮายามะเอ่ยถามนั้นส่งผลให้เว่ยต้องเลิกคิ้ว นั่นสิ... ไม่ใช่ว่าคนที่เขากำลังตามหาอยู่นี่จะยังคงมีตัวตนอยู่สักหน่อย เผลอๆอาจจะออกนอกประเทศไปแล้วก็เป็นได้

"ฉันอยากจะหาให้ถึงที่สุดก่อน เพราะยังไงเด็กในท้องคนนั้นก็ถือว่าเป็นน้องของฉัน ถึงแม้จะมีสายเลือดเหมือนกันแค่ครึ่งเดียวก็ตาม"

"เฮ้ยๆ เจอแล้วๆ คนนามสกุลคล้ายๆ คนแรกเลยนะเนี่ย!?"ยังไม่ทันที่ฮายามะจะตอบอะไร ข้อมูลการแจ้งเกิดของผู้ชายคนหนึ่งก็ส่งผลให้ฮายามะต้องร้องลั่นด้วยความตื่นเต้น ก็แหงสิ... นี่ครั้งแรกเลยนะที่เจอคนนามสกุลคล้ายๆกับคากะน่ะ หาตั้งนาน กว่าจะเจอ เล่นเอานิ้วแทบล็อค!

"ไหน?"เว่ยพอได้ยินเช่นนั้นก็รีบลุกขึ้นมาดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนจะเบิกตาขึ้นกว้างเมื่อเห็นชื่อของเด็กตัวเล็กภายในภาพ

"คากามิ ไทกะ?"


"อะไรน่ะ สีหน้าแบบนั้น รู้จักด้วยหรอ?"ฮายามะเลิกคิ้วถามคนข้างกาย ก็เจ้าตัวเล่นแสดงสีหน้าตกใจขนาดนั้น ใครไม่ถามก็บ้าแล้ว


"ใช่"


"งั้นก็ง่ายสิ ไปถามเขาสิว่าแม่เขาเป็นใครน่ะ"


โป๊ก!


"มาทุบหัวฉันทำไมเนี่ย!?"ฮายามะโวยวายใส่เมื่ออีกฝ่ายยกกำปั้นขึ้นมาทุบหัวเขาหนักๆโดยไม่คิดที่จะออมแรง เล่นเอามึนกันไปเลยทีเดียว ขอบอกเลย... โดนแบบนี้จ่ายค่าจ้างเท่าไหร่ก็ไม่คุ้ม!


"ถามได้ก็ดีสิ นี่มันคนที่องค์ชายมากปัญหาทั้ง 6 องค์กำลังสนใจนะ ขืนเดินไปถามโต้งๆมีหวังได้กินลูกซองทั้ง 6 ลูกพอดี"เว่ยบ่นอุบอิบ จะว่าไปก่อนมาเจอกันที่วังคนๆนี้เขาก็เคยเดินชนมานี่...


"โอโห หวงขนาดนั้นเลย"ฮายามะเลิกคิ้วเหมือนประหลาดใจหนักมาก แต่สำหรับหลิว เว่ยแล้ว... ท่าทางแบบนั้นมันกวนเขาชัดๆ


"ตามสืบให้หน่อย"เว่ยเอ่ยปากบอกเสียงเรียบ แต่คนที่ได้รับคำสั่งหน้าตากลับไม่เรียบไปด้วยสะงั้น


"เดี๋ยวครับๆคุณหลิว กระผม ฮายามะ โคทาโร่ เป็นแฮคเกอร์ครับ ไม่ใช่โคนัน มาซงมาสืบอะไร ใครจะไปทำให้?"ฮายามะยกมือขึ้นมานวดขมับแทบจะทันที เห็นแฮคเกอร์เป็นอะไรกัน นี่แฮคเกอร์ไง ไม่ใช่นักสืบ!!!


"นายมีเพื่อนเป็นนักสืบไม่ใช่หรือไง? วากาสึอะไรนั่นน่ะ"


"วากามัตสึไหมล่ะ-_-"


"มันก็คล้ายๆกัน ฝากตามสืบด้วย ส่วนข้อมูลอะไรที่เกี่ยวข้องกับคากามิ ไทกะ นายก็แฮคมาให้หมด ใช้สัญลักษณ์ราชวงศ์ให้เป็นประโยชน์ด้วย อีก 1 สัปดาห์ฉันจะมาถามอีกครั้ง"เว่ยพูดจบก็เดินไปหยิบเอกสารต่างๆที่นั่งอ่านไปเมื่อสักครู่มาเก็บใส่แฟ้ม


"แล้วนั่นจะไปไหน?"ฮายามะถามอย่างสงสัย อะไรคือการสั่งงานเสร็จแล้วหันหลังเดินหนีล่ะนั่นน่ะ?


"ไปวัง"


"อ๋อ... ไปรับลูกซองนี่เอง เข้าใจแล้วๆ"ฮายามะพยักหน้ารับรู้เรียบร้อยก่อนจะหันไปหาข้อมูลเกี่ยวกับคากามิ ไทกะตามที่เว่ยสั่งมา แต่ก่อนที่จะได้ลงมือทำ ก็มีหมอนอิงใบสีดำสนิทลอยละลิ่วมากระทบหัวจนกลุ่มผมกระจายเสียก่อน


"ตายซะ!"


"พูดช้าไปแล้วเฟ้ย!!!"







มาแล้วววววว


ขอโทษเป็นอย่างสูงที่ไม่ได้มาต่อเรื่องนี้นานมากกก


ตอนนี้ก็คืบหน้าไปนิดนึง มุราซากิบาระก็มีได้นิดๆหน่อยๆแต่โดนขัดจังหวะก่อนสะงั้น ส่วนอาโอมิเนะนั้น... ไม่ขอพูดถึง555 ส่วนตัวชอบฉากหลิวกับฮายามะที่สุดเลยแหละ555


หากภาษาแปลกไปหรือไม่พัฒนาก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ จะพยายามพัฒนาต่อไปให้มันดีขึ้น ขอบคุณที่ยังคงติดตามกันอยู่ ตอนแรกเราคิดว่าจะไม่มีคนอ่านแล้วด้วยซ้ำ พอมีคนรออ่านอยู่ก็รู้สึกอึ้งเหมือนกันเลยรีบมาแต่งต่อ ขอบคุณที่ยังรอกันอยู่มากๆเลย♡


**หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้ทีหลังน้าา**


~~~~ขอบคุณค่า~~~~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

849 ความคิดเห็น

  1. #481 186rose (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 12:16

    ไม่เป็นไรค่ะไรต์ แค่ไรต์มาต่อก็ดีใจแล้วค่ะ สู้ๆนะคะ

    #481
    0
  2. #480 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 05:39

    รอนานมากกกก (HNYค่ะ) มาสักที งื้ออออ


    ทำไมมุคคุงเาแต่ใจแบบนี้ เหมือนเด็กเลย มิโดรินคงบอก งั้นนายก้อไปฝึกมารยาทสักสี่ห้าปีละกันนะแน่ๆ 5555

    #480
    0
  3. #479 nanamichi (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 22:29
    ต่อๆๆค่า สู้ๆ รออยู่นะไรท์ ชอบบบบบบบบบบบบบบบบ >○<
    #479
    0
  4. #478 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 21:45

    มิเนะนี่แก้ปัญหาได้เลวมาก 555 ไหนจะตัดต้นลมทางคิเสะแล้ว นี่เล่นจะเอาครั้งแรกคางามิไปอีก... แถมวางแผนกับคุโรโกะอีก ตาย ๆ หลายนั้นไม่ห้ามแน่ ๆ ผสมโรงด้วยชัวเรื่องแบบนี้ 555

    พอพวกนี้วางแผนอะไรแบบนี้แล้วครั้งแรกไม่อยากให้เป็นพวกนี้จริง ๆ มันน่านัก ฮึ้ย 555

    คิเสะแบบไม่ได้ทำอะไรมากแต่เป็นคนที่คางามิชอบไปแล้วอะ หุหุ นี่ถ้าเจ้าตัวรู้นะคงขิงพวกที่เหลือได้เป็นเดือน ๆ อะ 555

    #478
    0