[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 75 : Long fic : allkaga (รักขององค์ชาย) : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    25 พ.ย. 61

จุ๊ๆ ก่อนอ่าน หากมีตรงไหนที่ไม่เข้าใจสามารถถามเราได้เลยน้าาา เรากลัวทุกคนจะงงแล้วอ่านไม่สนุก เพราะตัวละครในเรื่องนี้มีตัวละครที่เราคิดชื่อเองค่อนข้างเยอะอยู่เหมือนกัน หากสงสัยหรือไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามได้เลยเน้อออออ

~~~~อ่านได้~~~~



"องค์ชาย...."คนเอ่ยปากเรียกนั้นส่งเสียงโอดครวญออกมาด้วยความเหนื่อยใจเป็นอย่างยิ่ง เมื่อร่างขององค์ชายทั้งสองต่างพากันเข้ามายุ่งวุ่นวายภายในห้องเครื่องจนคนครัวคนอื่นๆต่างพากันหนีหายไปเสียหมด ปล่อยให้ตัวของคากามิอยู่กับองค์ชายทั้งสองไปโดนไม่คิดจะบอกกล่าวกันเลยสักนิด

"หืม... คากามิจจิควรจะชินได้แล้วนะฮะ พวกเราทำแบบนี้กับคากามิจจิมาเกือบเดือนแล้วนะ"คิเสะว่าพลางยื่นใบหน้ามาใกล้ๆ คากามิรีบผงะตัวถอยห่างเพราะใบหน้าขององค์ชายเล็กเข้ามาใกล้ในระยะประชิดเกินจำเป็น แต่ถึงจะจำเป็นมันก็ไม่ควรทำ การที่องค์ชายมาใกล้กับคากามิแบบนี้ หากเป็นคนนอกที่เห็นเรื่องนี้คงถูกเล่าไปปากต่อปากเป็นแน่

"คิเสะจิน... ไปไกลๆเลยย~~~"มุราซากิบาระดึงตัวคากามิเข้ามาหาตัวเองพร้อมยกมือขึ้นโบกมือไล่คิเสะเนือยๆ คิเสะทำท่าทางฟึดฟัดใส่ด้วยความไม่ชอบใจ ถ้าไม่ติดว่ามุราซากิบาระตัวใหญ่กว่าเขา ป่านนี้คงมีเรื่องกันไปแล้ว

"คากาจิน~~~ มาทำขนมเค้กกันน้าา~~~"เลิกสนใจคิเสะแล้วก้มหน้าลงมาถามคนที่ตัวเองกำลังกอดไว้ คากามิขืนตัวออกจากอ้อมกอดนั้นช้าๆแล้วส่ายหน้าปฏิเสธกลับไปเบาๆ

"กระหม่อมทำไม่เป็นหรอกพะย่ะค่ะ"เพราะขนมเค้กราคาทุนในการทำนั้นแพงเกินกว่าจะซื้อได้ ไหนจะอุปกรณ์ต่างๆที่ราคาแพงจนอยากจะลมจับอีก นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาไม่เคยทำขนมเค้กเลยสักครั้งเดียว

"ฉันสอนเองน้า~~~ ทำตอนนี้เลยๆ"

"คงจะไม่ได้หรอกนะ เพราะคากามิมีนัดกับฉันแล้ว"มิโดริมะผู้มาใหม่ยืนพิงประตูเก๊กหล่อมองไปยังมุราซากิบาระอย่างผู้เหนือกว่า คนผมม่วงชักสีหน้าไม่พอใจแตกต่างจากคิเสะที่ตอนนี้ยิ้มร่าขึ้นมาแทบจะทันทีที่มีคนคอยฟาดฝีปากแทนให้

"นายลืมนัดของฉันงั้นหรอคากามิ?"

"เอ๊ะ!? กระหม่อมทรงไม่กล้าลืมหรอกพะย่ะค่ะ"เจ้าตัวทำหน้าตื่นราวกับกำลังคิดว่าตัวเองอาจจะถูกลงโทษ การแสดงสีหน้าแบบนั้นส่งผลให้ทั้งสามคนต้องยกยิ้มเอ็นดูขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ มิโดริมะสาวเท้ายาวๆของตนเองมาใกล้อีกฝ่ายช้าๆ มือหนายกขึ้นมาเชยคางของคากามิขึ้นเล็กน้อยจนอีกฝ่ายตื่นตระหนกหนักกว่าเก่า

"ฉันไม่ดุหรอกน่า... อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เพราะมันทำให้ฉันอยากจับนายมาลงโทษหนักๆไปทั้งตัวเลย"ประโยคหลังนั้นกระซิบแผ่วเบาใกล้ๆใบหูที่ขึ้นสีแดงปรี๊ดขึ้นมาแทบจะทันทีที่ฟังจบ ส่งผลให้บุคคลทั้งสองที่ยังคงอยู่ในห้องต้องทำหน้าไม่เข้าใจไปตามๆกันเพราะไม่ได้ยิน

"ขอตัวคากามิล่ะ"ว่าจบก็ลากอีกฝ่ายออกมาทันที ปล่อยให้ทั้งสองคนยืนทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ตรงนั้น แต่ยังไม่ทันจะได้เดินไปที่ไหนไกลก็ตองชะงักเมื่อเห็นองค์รัชทายาทกำลังยืนพิงผนังกระตุกยิ้มกวนมาให้กลายๆ

"ผมไม่คิดเลยนะ... ว่าแค่มีไทกะเข้ามาจะทำให้ด้านมืดของชินทาโร่เผยออกมามากขนาดนี้ คิดว่าจะมีเท็ตสึยะเป็นแค่คนเดียวเสียอีก"

"อะไรกันครับอาคาชิคุง พูดแบบนี้คากามิคุงก็มองผมไม่ดีหมดพอดีสิครับ อย่าไปเชื่อเขานะครับคากามิคุง"ร่างของคนตัวซีดผู้โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้รีบเอ่ยปากปฏิเสธข้อกล่าวหาขององค์รัชทายาทตัวดี แล้วรีบหันไปแก้ตัวทันควัน ก็แหงสิ... ถ้าคากามิกลัวเขาขึ้นมาจริงๆก็อดทำคะแนนกันพอดี เขาจะให้คนอื่นทำคะแนนนำไม่ได้หรอกนะ!

"เอ่อ..."

"อย่าไปสนใจเลย มากับฉันดีกว่า"ยังไม่ทันที่คากามิจะได้พูดอะไร มิโดริมะก็ลากข้อมืออีกฝ่ายให้เดินตามไปปล่อยให้อาคาชิและคุโรโกะมองตามแผ่นหลังของทั้งสองคนไปจนลับตา

"เสียมารยาทมากเลยนะครับ"

"ผมไปฟ้องท่านพ่อดีกว่า"ทั้งสองคนหันมาแท็กมือใส่กันพร้อมยกยิ้มรู้กันสองคนขึ้นมาเล็กๆบริเวณมุมปาก โดยที่คนที่กำลังถูกฟ้องนั้นเดินหนีไปอย่างไม่รู้เรื่องพร้อมคากามิแล้วเรียบร้อย






"อ่านให้ฟังหน่อยสิ"คนผมเขียวส่งหนังสือเล่มหนึ่งให้คามิก่อนจะทรุดตัวนั่งข้างๆแล้วเอนตัวเอาหัวหนุนตักคากามิเอาไว้ ดวงตาสีเขียวมรกตนั้นจ้องมองใบหน้าของคนที่กำลังทำตาตื่นอย่างตกใจอย่างขบขันปนเอ็นดูเล็กๆ

"หนังสือนิทาน?"

"ใช่ อ่านให้ฟังหน่อย"ซุกใบหน้าลงกับหน้าท้องของคากสทิแล้วหลับตาลงราวกับเด็กๆ ส่งผลให้คากามิหน้าแดงซ่านขึ้นมาให้เห็นชัดเจน

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...."


ระยะเวลาผ่านไปนานมากขนาดไหนแล้วนั้นคากามิก็ไม่อาจจะรู้ได้ สิ่งที่รู้ก็มีเพียงแต่หนังสือนิทานที่เขาอ่านวนเวียนกันจนจบไปแล้วถึงสามรอบ แต่คนบนตักก็ยังไม่มีท่าทางจะตื่นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ใช่... องค์ชายใหญ่หลับไปแล้ว หลับไปตั้งแต่ที่เขาอ่านหนังสือนิทานรอบแรกให้ฟังได้เพียงครึ่งเรื่องเท่านั้น

สิ่งที่เขาไม่เข้าใจในตอนนี้ก็คือ... ความอ่อนล้าที่แสดงมาให้เห็นขณะหลับขององค์ชายใหญ่นี่คืออะไรกัน... ทุกๆครั้งที่เจอกันทั้งหกคนมักจะชอบมาแกล้งหยอกล้อกับเขาเสมอ ไม่เคยแสดงความเหนื่อยล้าออกมาให้เห็น และไม่เคยปฏิบัติตัวให้เห็นว่าฐานะของเรามันต่างกันเลยสักครั้ง ทั้งๆที่ความจริงฐานะของเราต่างกันยิ่งกว่าฟ้ากับเหวเสียอีก คล้ายกับกรวดหินกับก้อนเพรชขนาดมหึมาฬกำลังมาอยู่ด้วยกัน

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น... กรวดหินยังไงก็เป็นกรวดหินอยู่วันยังค่ำ สักวันมันคงได้สลายกลายเป็นผงยามสึกหรอ แตกต่างจากก้อนเพรชที่มันยังคงสวยงามอยู่แบบนั้นไม่จางหาย

แล้ว... มันจะผิดหรือเปล่านะ...

ถ้าหากกรวดหินเผลอไปหลงรักก้อนเพรชเข้าให้น่ะ...







"อ่า... แม่ยังไม่กลับมาอีกหรอ"คากามิเปิดประตูเข้าบ้านมาพร้อมถอนหายใขออกมาเบาๆ แม่เขาไม่กลับบ้านมาตั้งแต่วันนั้น หายไปเลย...

ไปถามคนอื่นก็ไม่มีใครรู้เลยสักนิดว่าแม่เขานั้นหายไปไหน พอเขาไปถามคนที่มาทวงหนี้อย่าง โอคามุระ เคนอิจิ อีกฝ่ายก็ไม่รู้เหมือนกัน

คิดถึงโอคามุระตอนนี้คากามิก็ยังงงๆอยู่เหมือนกันว่าเราทั้งสองคนมาสนิทกันได้ยังไง ถึงแม้ตอนแรกเจ้าหมอนี่จะเตะเขาก็ตามเถอะ... แต่ก็ต้องขอบใจที่หมอนี่มักจะช่วยยืดระยะเวลาการใช้หนี้ของเขาไปได้ ถึงแม้ตัวเองจะเจ็บตัวแทนก็ตาม พระเอกจริงๆเลย -_- ถึงหน้าจะไม่ค่อยให้ก็ตามเถอะ...

"ไหนๆแม่ก็ไม่กลับมาแล้ว... ย้ายไปอยู่ที่วังจะได้หรือเปล่านะ..."

ถ้าอยู่ที่บ้านเขาก็ต้องอยู่คนเดียว...

ไม่มีใครเลยสักคน

แต่ถ้าอยู่ที่วัง ทั้งคุณอากิเนะ คนครัวทั้งหลาย องครักษ์ที่มักจะแวะเวียนมาขอทานอาหารที่เขาทำเสมอ และ... องค์ชายทั้งหกคนนั้น ก็ยังอยู่ข้างๆเขา...

จะย้ายดีไหมนะ...








"อ๊ะ! อ๊ะ! อะ...องค์ อ๊าา ชาย บะ..เบาๆหน่อย อื้อ!"

"อ่า... เธอนี่ร้อนแรงจริงๆเลยนะ... คิสึเนะ"เสียงทุ้มเอ่ยบอกกับหญิงสาวร่างบางสะอิดสะอ้อนที่กำลังบิดตัวเร่าร้อนรับแรงกระแทกเขาอยู่ใต้ล่าง แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอแกร่งแล้วสอดมือจิกกลุ่มผมสีทองสวยนั้นระบายความกระสั่นที่กำลังรู้สึกอยู่ ณ ตอนนี้

องค์ชายเล็กเป็นคนแรก... ที่ทำให้เธอรู้สึกดีได้มากขนาดนี้...

"อ่า..."เสียงแห่งคววามสุขสมครั้งสุดท้ายและความสุขที่ถูกปลดปล่อยออกมานั้นเงียบลงไป คิเสะกลิ้งตัวลงนอนข้างๆกายหญิงสาวแล้วหลับตาพริ้มพลางยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่ซึมออกมาตามหน้าผาก ทั้งๆที่เปิดเครื่องปรับอากาศไว้

ไอดะ คิสึเนะ เป็นผู้หญิงคนแรกที่คนอย่างคิเสะ เรียวตะ คั่วนานที่สุด ปกติหญิงสาวแต่ละคนจะได้นอนกับคิเสะอย่างมากที่สุดเพียงแค่ครั้งถึงสองครั้ง แต่กับคิสึเนะ มันกลับมากกว่านั้น

ถ้าให้นับก็คงนานพอๆกับที่คากามิได้มาทำงานอยู่ที่วังหลวงพอดี...

เขาชอบคากามินะ... อีกฝ่ายให้ความรู้สึกที่น่าสนใจ แปลกใหม่เพราะคากามิทำให้เขาใจสั่นแบบที่เขาไม่เคยรู้สึก แต่ถึงจะอย่างงั้นคากามิก็ดูจะซื่อกับเรื่องที่เขาถนัดมากเกินกว่าที่เขาจะลงมือทำอะไรได้ หากเขาทำอะไรลงไปเขากลัว... กลัวแมวน้อยของเขาจะแปดเปื้อน

และกลัวจะถูกทั้งห้าคนนั้นกระทืบด้วยนิดหน่อย...

เพราะแบบนั้นเขาจึงเลือกมาระบายกับคนอื่นแทน และคนที่เขาเลือกก็คือคิสึเนะ...

"องค์ชาย... บรรทมกับหม่อมฉันแบบนี้จะดีหรือเพคะ"หญิงสาวข้างกายหลังจากหายเหนื่อยหอบกับกิจกรรมเมื่อสักครู่แล้วเอ่ยปากถามเสียงหวานราวกับกำลังกังวลมาก

แต่อย่าลืมสิ...

คิสึเนะแปลว่าหมาจิ้งจอกนะ







"ไอ้บ้าคิเสะ..."เสียงทุ้มของบุคคลที่กำลังพยายามข่มตาหลับภายในห้องข้างๆฝั่งขวานั้นสถบออกมาด้วยความไม่ชอบใจ

รู้ทั้งรู้ว่าห้องบรรทมไม่เก็บเสียงเพราะป้องกันการลอบปวงพระชนก็ยังจะมาทำอะไรแบบนี้อีก ป่านนี้คุโรโกะที่อยู่ห้องใกล้ๆก็คงแจ้นหนีไปฟ้องท่านพ่อแล้ว

ส่วนเขาน่ะหรอ...

จะไปว่ามันน่ะสิ!

"นั่นจะไปไหนกันครับอาโอมิเนะคุง"ยังไม่ทันที่อาโอมิเนะจะไปหาคิเสะดั่งที่ใจคิด คุโรโกะผู้โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ก็เอ่ยปากถามให้อาโอมิเนะสะดุ้งเล่นๆ

"จะไปต่อยคิเสะ"

"โดนอบรมเรื่องมารยาทอีกผมไม่ช่วยนะครับ"

"ก็มันน่ารำคาญ"อาโอมิเนะยะมือขึ้นมาขยี้หัวเป็นการบ่งบอกว่าที่เขาพูดนั้นมันเป็นเรื่องจริงทุกอย่าง

"แต่ถ้าเป็นผม... ผมจะบอกคากามิคุงดีกว่านะครับ"คุโรโกะพูดหน้าตายก่อนจะกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาเล็กๆ ซึ่งรอยยิ้มนั้นมันไม่เหมาะกับใบหน้าตายๆของคุโรโกะเลยสักนิดเดียว

"บอกคากามิ?"

"ครับ ผมจะบอกคากามิคุงว่าคิเสะคุงมีแฟนแล้ว"

"หืม... อย่างนี้นี่เอง"พอเข้าใจเรื่องทุกอย่างอาโอมิเนะก็กระตุกยิ้มขึ้นอีกคนพร้อมกับยกมือขึ้นแท็กกับคุโรโกะราวกับเป็นคู่หูกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน

ช่วยไม่ได้

ทำตัวเองทั้งนั้นเลยนะคิเสะ...








"เจอหรือยัง?"

"ยังครับ"เว่ยเอ่ยปากตอบผู้เป็นพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเอง ในมือนั้นถือเอกสารต่างๆมากมายก่อนจะส่งให้ผู้เป็นพ่อของตัวเองดู

"ยังหาไม่เจออีกหรอ... นี่ขนาดจ้างนักสืบตั้งหลายคนแล้วนะ"หญิงสาวอีกคนที่กำลังนั่งจิบชาบนโซฟาตัวหรูเอ่ยบอกพร้อมกับถอดถอนหายใจออกมาเบาๆ

"จ้างนักสืบเพิ่มดีไหมคุณหยาง"

"ผมว่าอย่าดีกว่าครับคุณแม่ ผมกลัวว่าถ้าเราจ้างนักสืบเพิ่มขึ้นอีกจะเป็นการเสียเงินไปโดนเปล่าประโยชน์เสียมากกว่า อีกอย่างผมรู้สึกว่าคนที่เรากำลังตามหาคงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลสักเท่าไหร่"เว่ยห้ามปรามมารดาตนเองที่ทำท่าจะกดโทรศัพท์โทรจ้างนักสืบเพิ่มขึ้นจริงๆ ส่วนเรื่องที่เขาบอกว่ารู้สึก... เขาพูดจริงๆ เขารู้สึกจริงๆว่าคนสำคัญที่กำลังตามหาอยู่นี่ไม่ได้อยู่ไกลจากพวกเขาเลยสักนิดเดียว

"ทำตามที่เว่ยพูดเถอะ"หลิว หยาง เอ่ยบอกกับอดีตภรรยาของตนเองอย่าง อาคาชิ นามิ พระขนิษฐา(น้องสาว)องค์ราชคนปัจจุบัน

ส่วนสิ่งที่ทั้งสามคนกำลังตามหาอยู่นี่ก็คงไม่พ้นภรรยาน้อยของหลิว หยาง อย่าง คากะ ฮิราอิ ผู้ที่หายสาบสูญไปนานเกือบ 20 ปี เพียงเพราะการกระทำของสาวใช้คนสนิทของอาคาชิ นามิ ที่กระทำลงไปโดยที่ไม่รู้อะไรเลยสักอย่างเดียว

แต่สิ่งที่ทำให้หลิว หยาง นั้นต้องตามหาหญิงสาวคนรักแทบพลิกแผ่นดินก็คงเป็นเด็กตัวน้อยๆในท้องที่ป่านนี้คงเติบโตไปนานแล้ว

ถ้าหากถามว่าหยางไม่รักนามิเลยหรือ เขาก็ขอตอบได้อย่างเต็มปากเต็มคำเลยว่าไม่ เพราะทั้งสองคนต่างโดนบังคับให้แต่งงานด้วยกันทั้งคู่ ก่อนที่จะหย่ากันไปหลังจากที่ฮิราอิคนที่หยางรักจริงๆได้หายตัวไปแล้ว

ส่วนนามิพระขนิษฐาขององค์ราชาก็ทรงมีชายหนุ่มคนรักที่รักกันอย่างแท้จริงเช่นกัน พอหลังจากหย่าจากหยางเสร็จก็ทรงมีงานอภิเสกขึ้นใหม่ทันที

แล้วหลิว เว่ย ลูกชายของเขาทั้งสองคนก็สามารถรับเรื่องที่เกิดขึ้นนี่ได้โดยไม่ต้องอธิบายอะไรมาก

เพียงแต่คนรักของหยางกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย โดยที่ตัวหยางเองก็ไม่รู้เลยว่าลูกของเขานั้นเป็นผู้ชาย หรือ ผู้หญิง...

ไม่รู้อะไรเลย...


จนคนรักของเขานั้นหายไป โดยที่เขายังไม่เคยบอกว่ารักให้ฟังเลยสักครั้งเดียว....






มาแล้ววววว

เราพยายามเร่งให้ทันที่สุดเลยนะเนี่ย ส่วนการบ้านคือโยนมันทิ้งไปแล้ว555

ตอนนี้ก็แอบสงสารคิเสะนิดหน่อยนะ ส่วนคุโรโกะนี่ก็เจ้าเล่ห์ใช่เล่นเลยแหละ มิโดริมะก็อือหือ.... อ้อนไปอีกกกก

แต่หลังๆนี่มีอะไรกันน้าาาา เรากลัวทุกคนงงเรื่องครอบครัวหลิวมากๆเลยแหละ เลยพิมพ์ดักไว้ก่อนข้างบน5555 เพราะแบบนั้นถ้างงหรือไม่เข้าใจอะไรตรงไหนก็สามารถถามเราได้เลยน้าาา


**หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้น้าา**

ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่ค่าาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

869 ความคิดเห็น

  1. #864 MartiniLubik (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2564 / 06:24
    มิโดริมะคือดีงามมม คิเสะนายแย่แน่555 โดนเล่นแน่
    #864
    0
  2. #451 Black Colour (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 21:54

    ฟินมากค่ะ ชอบการเอาคืนคิเสะของคุโรโกะมากกกกกก

    คากามิจะเข้ามาอยู่ในปราสาทระวังตัวให้มากๆนะ

    #451
    0
  3. #450 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 21:48

    คนทวงหนี้คือโอคามุระหรอเนี่ย (นาน ๆ จะเห็นคนนี้มาอยู่ในฟิคค่ะ โฮฮทั้งเซอร์ไพรส์ทั้งดีใจ)จะว่าไปรอบนี้พวกโยเซ็นทั้งนั้นเลย 555 ฮิมุโระจะโผล่มาหรือเปล่า~

    หมาป่ากับจิ้งจอกมาอยู่ด้วยกัน ทำไมรู้สึกถึงความชิบหาย555

    คางามิก็ยังเป็นห่วงแม่อะ ขนาดโอคามุระยังสงสารคางามิเลย คางามิย้ายไปอยุ่ที่ปราสาทเถิด แต่ตอนดึก ๆ ระวังพวกองค์ชายหน่อยก็ดี

    สงสารมิเนะและครก.ที่ต้องมาทนเสียงแบบนี้ทั้งคืน 555 ครก.แผนนายเด็ดมากเอาให้คิเสะเข็ดไปเลยนะ 555 (รอบนี้ขอแก้แค้นคิเสะหน่อยค่ะ 555) แต่แผนนี้ทำให้คิเสะคำแนนลดฮวบได้เลยอะ 555

    มิโดริมะดูคะแนนนำมาก ชอบการอ้อนมาก ฮือ

    พอคางามิเปรียบเทียบเป็นก้อนกรวดนี่ การกระทำของเจ้าชายเหมือนเล่นจริง ๆ นะแต่เราเชื่อว่าพวกนี้มันจริงจังกับคางามิ 555 แง้คางามิถ้าพวกนี้รู้ว่ามีใจนะ โดนแน่ ๆ แค่ก*

    #450
    0