[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 74 : Long fic : allkaga (รักขององค์ชาย) : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 905
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    9 เม.ย. 64

"รสชาติดีเลยนะครับ"อาคาชิพูดหลังจากตักน้ำซุปวากาเมะเข้าปาก ดวงตาสีแดงสว่างหันไปมองคนตรงข้ามเชิงขอความเห็น ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยเป็นการตอบกลับมา

"แบบนี้รับเข้ามาเป็นคนครัวได้สบายๆเลย"หันไปยิ้มให้กับอากิเนะเป็นการอนุณาตกลายๆว่าสามารถให้เข้าทำงานได้แล้วอย่างไม่มีข้อกังขา อากิเนะก้มหัวขอบพระทัยแล้วเดินออกไปจากห้องปล่อยให้องค์รัชทายาทกับคุณหลิวพูดคุยกิจธุระกันเป็นการส่วนตัว

"ตกลงที่มาหาผมนี่... จะปรึกษาเรื่องอะไรกัน?"อาคาชิถามเข้าเรื่อง มือก็ยังตักซุปเข้าปากไม่หยุด โดยไม่สนใจเลยสักนิดว่ามันจะเสียมารยาทหรือไม่ ซึ่งก็โชคดีไปที่คนที่ถูกองค์รัชทายาทแสดงกริยาแบบนี้ใส่เป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันมา ไม่งั้นมีหวังคงถูกจับไปเรียนมารยาทเป็นเพื่อนอาโอมิเนะแน่ๆ

"ฉันกำลังตามหาคนๆหนึ่ง"

"คน?"

"ใช่... ไม่รู้เหมือนกันว่าออกนอกประเทศไปหรือเปล่าหรือบางทีอาจจะเสียชีวิตไปแล้ว"คำพูดของคนตรงข้ามส่งผลให้อาคาชิต้องขมวดคิ้ว แล้วเขาจะรู้ด้วยไหมเนี่ย? ถึงเขาจะเป็นองค์รัชทายาท แต่เล่นมาถามแบบนี้ใครจะไปรู้ ถ้าไปถามอากู๋อากู่ก็คงตอบไม่ได้แน่ๆ

"นายรู้ใช่ไหมว่าพ่อฉันมีภรรยาสองคน"เว่ยถามค่อยๆคลายความสงสัยของอาคาชิไปคร่าวๆ

"รู้ ภรรยาหลวงของคุณอาก็คือท่านน้าของผม หรือจะพูดให้ถูกก็คงเป็นพระขนิษฐา(น้องสาว)ของท่านพ่อผม ส่วนภรรยาน้อย ผมไม่ค่อยทราบเท่าไหร่"อาคาชิตอบไปตามตรง เขารู้ข้อมูลมาคร่าวๆจากนางกำนัลที่คุยซุบซิบกัน อีกอย่างเรื่องนี้มันก็ผ่านมานานมากแล้ว ไม่ใช่นานมากธรรมดาด้วยนะ แต่เกือบ 20 ปีเลยด้วยซ้ำไป

"คนที่ฉันจะตามหา ก็คือภรรยาน้อยของพ่อฉันเอง"เป็นอีกครั้งที่อาคาชิต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ไหนตามข่าวเห็นมีคนบอกว่าภรรยาน้อยของคุณอาเสียชีวิตจากการปลิดชีพตัวเองไปแล้วไม่ใช่หรือไง? แล้วมาตามหาแบบนี้จะเจอหรอ?

"นายคงไม่เข้าใจ ภรรยาน้อยของพ่อฉันน่ะ... ความจริงไม่ได้ฆ่าตัวตาย แต่หนีไปเพราะจะถูกฆ่าตายต่างหาก"พอได้ยินแบบนั้นคนฟังก็แทบสำลักน้ำซุป แสดงว่าความจริงถูกเงินใช้ปิดปากนักข่าวเอาไว้สินะ...

"แล้วที่ฉันจะให้นายตามหาก็เพราะตอนภรรยาน้อยของพ่อฉันหนีไป เธอกำลังตั้งท้องอยู่"

"เรื่องใหญ่เลยนะครับ แสดงว่าที่มาหาผมนี่... จะให้ผมช่วย?"อาคาชิเลิกคิ้วถาม ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าเป็นการตอบกลับมาเบาๆ

"ช่วยเล่าให้ผมฟังหน่อยได้หรือเปล่า?"

"ฉันว่านายควรไปตามพวกพี่น้องนายมาด้วยนะ ยกเว้นอาโอมิเนะไว้สักคนก็ได้"

"เฮ้ย! ทำไมฉันจะมาไม่ได้!!!"ประตูที่ถูกแง้มเปิดเอาไว้เล็กน้อยได้สักพักถูกกระชากเปิดออกโดยฝีมือของคนพูด ร่างของอีกทั้งสี่คนที่แอบฟังอยู่ต่างพากันล้มระเนระนาดลงไปกองกับพื้นแทบจะทันที

"แอบฟังคนอื่นพูดแบบนี้มันเสียมารยาทไม่ใช่หรอ? ฉันไม่คิดว่าคุโรโกะกับมิโดริมะจะเอาด้วยนะ"เว่ยพูดแล้วกระตุกยิ้มเยาะอาโอมิเนะเล็กๆ คนฟังขมวดคิ้วมุ่น คิ้วนี่กระตุกหยิกๆอย่างห้ามไม่อยู่ ถ้าไม่ติดว่าเว่ยเป็นลูกของท่านน้าแล้วเขาเป็นองค์ชาย ป่านนี้คงได้มีมวยกันสักยกสองยกไปแล้วเป็นแน่

"ไหนๆทุกคนก็มากันครบแล้ว ก็เล่าเลยสิครับ"คุโรโกะลุกขึ้นเดินไปนั่งบนโซฟาข้างๆอาคาชิ พร้อมจ้องหน้าเว่ยเชิงกดดันเล็กๆ ช่วยไม่ได้ มาทำให้อยากรู้แบบนี้ก็รับผิดชอบด้วยละกัน

"พวกนายคงรู้กันอยู่แล้วสินะ... ว่าที่พ่อฉันแต่งงานกับแม่ฉันมันเป็นเพราะอะไร"







"องค์ชายชมด้วยหรอครับ!?"คากามิเบิกตากว้าง ภายในอกรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก พึ่งเคยทำอาหารแล้วมีคนชมแบบนี้ครั้งแรกเนี่ยแหละ... ปกติทำให้แม่ของเขาทานก็ไม่เคยได้รับคำชมเลยสักนิด มีแต่คำว่าเรื่องเงินทองมาให้ฟังเสียส่วนใหญ่

"ใช่จ๊ะ มีหวังสักวันองค์รัชทายาทคงได้ติดฝีมือแน่ๆ"อากิเนะเอ่ยปากแซวเล็กๆ พึ่งเคยเห็นองค์รัชทายาทยอมทานอาหารที่มีส่วนประกอบของสาหร่ายครั้งแรกของชีวิต ปกติแทบจะไม่แตะเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมครั้งนี้กลับยอมตักทานขึ้นมาเสียง่ายๆ ทั้งๆที่ไม่ชอบสาหร่ายแท้ๆ

"ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆผมคงเป็นลมแน่ๆเลยครับ"ขำให้กับตัวเองเบาๆ นับว่าโชคดีมากจริงๆที่ได้มาทำงานที่นี่ ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าไม่ได้ทำงานแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายใช้หนี้ แต่ก็อดเป็นห่วงแม่ไม่ได้... ถ้าแม่กลับมาแล้วไม่มีใครอยู่บ้านล่ะ? ใครจะหาอะไรให้แม่ทาน แม่จะเป็นอะไรบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้

"เป็นอะไรไปหรือเปล่าจ๊ะ อยู่ดีๆก็เงียบไปเสียเฉยๆ"อากิเนะถามด้วยความเป็นห่วง เพราะจู่ๆสีหน้าของคากามิก็เปลี่ยนกระทันหันไปเสียเฉยๆ ถึงเธอจะไม่อยากยุ่งย่ามเรื่องส่วนของคากามิก็ตามที แต่พอเห็นหน้าเหมือนแมวน้อยหงอยๆนั่นแล้วก็อดจะเป็นห่วงไม่ได้

"คือ... ผมกลับไปนอนที่บ้านได้ใช่ไหมครับ?"

"ได้สิ แต่ส่วนใหญ่คนครัวมักจะอยู่ที่นี่เลย เพราะระยะเวลาการเดินทางค่อนข้างไกลพอสมควร ถ้าสะดวกก็กลับได้จ๊ะ"อากิเนะยิ้มให้ รู้สึกเหมือนได้ลูกชายเพิ่มขึ้นมาอีกคนยังไงก็ไม่รู้

"ขอบคุณครับ ผมว่าผมควรจะกลับบ้านดีกว่า"

เขาเป็นห่วงแม่...

"จ๊ะ งั้นน้าไปก่อนนะ อีกสักพักคงได้เวลาอาหารเที่ยงแล้ว"ว่าจบอากิเนะก็เดินปลีกตัวไปเตรียมตัวดูเมนูทำอาหารสำหรับวันนี้ ส่วนคากามิก็แยกตัวเข้าไปช่วยคนครัวเก็บกวาดอุปกรณ์ด้านในที่ราคาแต่ละอย่างนี่แพงสะจนไม่กล้าจับเลย...







"อ่า... โหดร้ายมากเลยนะครับ"เสียงพูดของคุโรโกะดังขึ้นมาหลังเว่ยเล่าเรื่องทุกอย่างจบลง น้ำเสียงนั้นแสดงได้ถึงความเห็นใจอย่างชัดเจนกับเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นในอดีต

"นี่ก็เท่ากับไม่รู้เลยสินะว่าเด็กในท้องเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง"มิโดริมะเอามือขึ้นมากุมขมับ คิดว่าเขาเป็นโคนันหรือไงกัน เรื่องแบบนี้ใครจะไปแก้ไขได้ คนในประเทศไม่ได้มีแค่สองสามคนเสียหน่อย กว่าจะเจอก็คงอีกนาน

"ใช่ รู้แค่ว่ามีสร้อยตราประทับประจำตระกูล แต่ส่วนใหญ่ลูกของคนในตระกูลพ่อมักจะมีปานทุกคน ซึ่งฉันก็มี"เว่ยดึงชายเสื้อเชิ้ตขึ้นเผยให้เห็นปานรูปวงกลมสีแดงเล็กๆบนหน้าท้องเอนเอียงไปทางฝั่งซ้าย

"คือ... ถ้าอยากจะรู้ว่าใครมีปานก็ต้องจับเขาแก้ผ้าแบบนี้หรอฮะ?"

"คิเสะจิน ความคิดต่ำตมสมหน้าตาสุดๆไปเลยน้าา~~~"มุราซากิบาระเอ่ยปากว่าไปตรงๆ ซึ่งก็มีอาโอมิเนะคอยแท็กมือเห็นด้วยกับความคิดอยู่ใกล้ๆ การกระทำของทั้งสองคนนั้นเล่นเอาคิเสะเหวอจนไปไม่เป็น ใบหน้าหล่อเหลาออกอาการไม่พอใจเพร้อมบะปากเหมือนลูกหมาตัวน้อยๆออกมาให้เห็น

"คุโรโกจจิ ผมโดนรังแกนะฮะ!"พอเห็นไม่มีใครช่วยก็รีบหันไปฟ้องคนที่นั่งใกล้ๆทันที คุโรโกะหันมามองหน้าคิเสะแวปหนึ่งก่อนจะหันไปยื่นมือแท็กมือกับมุราซากิบาระด้วยอีกคน

"อะไรกันฮะเนี่ย!? ผมออกจะหน้าตาดี ไม่อย่างงั้นสาวๆคงไม่หลงผมหรอก"เนื่องจากไม่มีคนเข้าข้าง การเข้าข้างตัวเองคงเป็นอันดีที่สุด มือหนายกขึ้นมาเสยผมยกยิ้มที่คิดว่ามีเสน่ห์มากที่สุดของตัวเองพร้อมโปรยไปให้ทุกคนอ้วกเล่นๆ

"ทุกคนเขาหลงคารมความเจ้าเล่ห์ของนายต่างหากคิเสะ หน้านายไม่ได้ดีเลยนะ ใครบอกนายหล่อกัน"มิโดริมะส่ายหัวไปมาหน่ายๆกับความหลงตัวเอง รู้ว่าเถียงแล้วจะแพ้ก็ยังจะเถียงต่ออีก แถมยังมาทำอะไรที่มันน่ารำคาญลูกหูลูกตาใส่อีกด้วย เขาทนดูไม่ได้จริงๆ...

"ใจร้าย!"คิเสะยกมือขึ้นมาปิดหน้า ทำท่าทางเหมือนคนกำลังร้องไห้ ซึ่งถ้าเป็นสาวๆมาเห็นป่านนี้คงถลาเข้าไปปลอบแล้ว แต่น่าเสียดายจริงๆที่กลับเป็นพี่น้องส่งผลให้ทุกคนรู้อยู่ก่อนแล้วว่าคิเสะน่ะสตอเบอรี่ล้วนๆ

"ใกล้เวลาทานอาหารแล้ว เรารีบไปกันเถอะน้า~~~"พอพูดจบประโยค มุราซากิบาระก็เดินเผ่นออกจากห้องไปเป็นคนแรก ไม่ได้หรอก เรื่องอาหารเขาจะช้าไม่ได้!

"ดูรีบมากเลยนะครับนั่น"คุโรโกะส่ายหัว เพราะกินเยอะๆแบบนั้นไง ตัวเลยใหญ่เป็นหมีโข่งขนาดนั้นน่ะ...

"พวกเราก็รีบไปเถอะ ก่อนจะโดนแย่งกินหมด"

"อ้ะ! จริงสิอาคาชิ... นายทานสาหร่ายได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"ยังไม่ทันที่ทุกคนจะเดินออกจากห้องไปไหน มิโดริมะก็พูดขึ้นขัดพร้อมหยิบถ้วยซุปวากาเมะตักขึ้นมาดู ถึงมันจะมีเต้าหู้ที่อาคาชิชอบ แต่มันก็มีสาหร่าย... และอาคาชิไม่ชอบสาหร่าย

"โอ๊ะ! จริงด้วยฮะ ปกติเห็นไม่ชอบมันจะตาย"คิเสะพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับสิ่งที่มิโดริมะได้ถามขึ้นมา อาคาชิมองหน้าคนทั้งสองคนก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

"หน้าตามันเชิญชวนให้ทานน่ะครับ"ว่าจบก็เดินออกจากห้องไปหน้าตาเฉย ส่งผลให้คนในห้องต้องหันมามองหน้ากันตาปริบๆ หน้าตามันเชิญชวนนี่... หมายความว่าอะไรเนี่ย!?







"ผมต้องทำตัวยังไงครับ"คากามิถามอย่างตื่นเต้น ในมือเรียวเย็นเฉียบนั้นถือถาดอาหารเอาไว้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้เจอองค์ชายตัวเป็นๆ! มันน่าตื่นเต้นจนเขามือเย็นไปหมดแล้วเนี่ย!!!

"ทำตัวปกติก็ได้ ไม่ต้องเกร็ง เพียงแต่ต้องโค้งเคารพเวลาทำธุระเสร็จก็พอ"อากิเนะผู้คอยให้คำแนะนำอยู่ข้างๆพูดพร้อมมองคากามิด้วยสายตาเอ็นดูอยู่ลึกๆ เมื่อเห็นเจ้าตัวทำท่าทางเหมือนเด็กเล็กๆกำลังจะได้ไปสวนสนุกครั้งแรก

"องค์ชายมาแล้ว"

"ตอนนี้โค้งตัวจ๊ะ"อากิเนะกระซิบบอกเบาๆ ซึ่งคากามิก็พยักหน้ารับแล้วทำตามทันที องค์ชายทั้ง 6 คนต่างเดินมานั่งประจำที่ของตนเอง พ่วงมาด้วยสหายคนสนิทผู้มีสายเลือดเชื้อพระวงศ์อีกหนึ่งคน

"เข้าไปวางอาหารเลยจ๊ะ"อากิเนะกระซิบบอกอีกครั้ง คากามิเงยหน้าขึ้นจากการโค้งคำนับแล้วเดินไปวางจานอาหารสองจานที่อยู่บนถาดช้าๆ

"หืม... เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับ?"เสียงของคนทางด้านซ้ายมือส่งผลให้คากามิต้องหันไปมอง ดวงตาสีแดงดำนั้นเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นคนผมฟ้าที่กำลังมองมาที่เขา

"เราเคยเจอกันจริงๆด้วยนะครับ"คุโรโกะแย้มยิ้มบางขึ้นมาหลังจากเห็นหน้าของคากามิเต็มตา ดวงตาสีฟ้านั้นเหลือบตาไปมองมิโดริมะที่ดูจะอึ้งไม่แพ้กัน

"ทั้งสองคน... เป็นองค์ชาย!?"พอคิดย้อนกลับไปตอนดูภาพแล้วหน้าสองคนที่เขาคุ้นๆ ที่แท้ก็เคยเจอกันมาก่อนนี่เอง! ทำไมไม่คิดเอะใจกันนะ แล้วตอนที่เจอกันวันนั้นดันเผลอพูดแบบปกติไปสะด้วยสิ! ทำไงดีเนี่ย!? เขาจะโดนไล่ออกหรือเปล่า!!!

"เท็ตสึยะรู้จักหรอ?"อาคาชิเอ่ยปากถามพลางหันไปสำรวจหน้าคากามิเต็มๆตา คนนี้คือคนครัวใหม่ที่ทำซุปวากาเมะให้เขาสินะ...

"ครับ เคยเจอกันน่ะ มิโดริมะคุงก็เคยเจอ"หันไปมองคนผมเขียวที่พยักหน้าตอบรับกลับมาเบาๆ

"ชื่ออะไรหรอครับ?"อาคาชิเอ่ยปากถามคากามิที่ช็อคอึ้งค้างไม่ขยับไปแล้ว ซึ่งการกระทำแบบนั้นก็เรียกสายตาเอ็นดูให้ทุกคนได้อย่างไม่มีข้อสงสัย

"คนครัวใหม่ชื่ออะไรกันครับ?"พอเห็นเจ้าตัวไม่ตอบก็หันไปถามอากิเนะแทน แต่แล้วความหวังนั้นก็พังทลายลงเมื่ออากิเนะตอบปฏิเสธกลับมาเพราะไม่รู้ชื่อเช่นกัน

"คากามิ... คากามิ ไทกะ พะย่ะค่ะ"เมื่อสติกลับมาเต็มร้อย เจ้าตัวก็เอ่ยปากพูดชื่อของตัวเองออกไปอย่างแผ่วเบา แต่ทุกคนก็สามารถได้ยินกันไปทั่วเพราะภายในห้องนั้นกำลังเงียบสนิท

"ไทกะ... เสืองั้นหรอ"มิโดริมะพูดพึมพำออกมาเบาๆ พลางหันไปหาเว่ยที่กำลังมองคากามิอยู่เช่นกัน แววตาสีดำสนิทนั่นเหมือนกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่แต่ก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมา

"ผมว่าเหมือนแมวมากกว่านะฮะ แมวยั่วสวาท..."คิเสะท้าวคางพร้อมมองคากามิตาปริบๆราวกับลูกหมาโกลเด้นกำลงเจอของเล่นน่าสนุก ซึ่งถ้าหากมองลึกเข้าไปในดวงตานั้นคงได้เห็นแววตาเจ้าเล่ห์ที่กำลังฉายแววออกมาเป็นแน่

"น้อยๆหน่อยคิเสะจิน"เสียงเอ่ยปากห้ามนั้นส่งผลให้คิเสะต้องกลอกตา พอเขาจะทำอะไรมักจะมีมุราซากิบาระพูดขัดเสมอเลยสิน่า... แถมเขาไม่เคยชนะเลยสักครั้งด้วย

"ซุปวากาเมะอร่อยดีนะครับ คราวหลังช่วยทำให้ผมทานจะได้ไหม"อาคาชิยิ้มกริ่มมองหนาคากามิที่กำลังทำหน้าทำตาเลิ่กลั่กอย่างคนทำตัวไม่ถูก ก็แหงสิ เขาก็เพิ่งรู้ว่าองค์ชายทั้ง 6 จะทำตัวสบายๆได้มากขนาดนี้ คิดว่าจะต้องเกร็งกว่านี้แล้วสะอีก... แต่นี่กลับผ่อนคลาย... ผ่อนคลายเกินไปด้วยซ้ำ

"พะย่ะค่ะ"คากามิโค้งคำนับแล้วเดินถอยหลังมายืนข้างๆอากิเนะ ก่อนทุกคนจะเดินออกไปจากห้องอาหารปล่อยให้องค์ชายได้ใช้เวลาส่วนตัวตามกฎที่ถูกตั้งไว้

"คนนี้... คิเสะคุงห้ามยุ่งนะครับ"คุโรโกะว่าพลางหั่นสเต็กเนื้อดีเข้าปากช้าๆ คนถูกพูดถึงขมวดคิ้วเล็กๆด้วยความไม่พอใจ เรื่องอะไรเขาจะยอมฟังล่ะ... มีของเล่นดีๆมาให้ถึงที่ทั้งที ไม่เล่นสักหน่อยก็เสียชื่อพอดี

"ใช่... คนนี้เรียวตะห้ามยุ่ง ไม่อย่างงั้นถูกกักบริเวณแน่"แต่แล้วความคิดของคิเสะก็เป็นอันต้องหยุดชะงักลงจากคำพูดของผู้ที่ขึ้นชื่อเป็นองค์รัชทายาทลำดับที่ 1 ถึงแม้อาคาชิจะเหนื่อยมากกว่าคนอื่น แต่ก็ดีอย่างหนึ่งตรงที่อาคาชิมีคำสั่งเสมือนกับองค์ราชา ซึ่งไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้

"อะไรกันฮะเนี่ย... ผมก็สนใจนี่นา"

"ฉันว่าพวกนายก็สนใจคากามิทุกคนนั่นแหละ"เว่ยพูดพร้อมส่ายหัว พอพวกนี้อยู่กันพร้อมหน้าทีไรนี่...เขารู้สึกต้องพกยาแห้ปวดหัวทุกที

"งั้น... ใครดีใครได้นะครับ"








"ผมตกใจมากๆเลยครับ...."หลังจากเล่าเรื่องที่เคยเจอมิโดริมะและคุโรโกะให้อากิเนะฟังจบคากามิก็ต้องถอนหายใจออกมา มือเรียวยกขึ้นนาบอกข้างซ้ายที่อยู่ของหัวใจดวงน้อยๆของตัวเองกำลังเต้นดุ่มๆด่อมๆไม่หยุด

"บังเอิญจังเลยนะเนี่ย"อากิเนะว่าพลางอมยิ้ม ดูท่าองค์รัชทายาทจะเอ็นดูคากามิไม่มากก็น้อย "ว่าแต่คากามิคุงอายุเท่าไหร่กันจ๊ะ?"

"อายุ 18 แล้วครับ เพิ่ง18ไม่นานมานี้เอง"

"อ้าว... อายุน้อยกว่าองค์ชายหรือนี่"คากามิหันไปมองหน้าอากิเนะพร้อมเลิกคิ้วขึ้นเป็นการถามกลายๆว่าองค์ชายทั้ง 6 นั้นอายุเท่าไหร่

"องค์ชายน่ะอายุไล่เลี่ยกันประมาณ19ถึง20ปีจ๊ะ"

"แก่จังเลยนะครับ"

"ฉันว่าฉันก็ยังไม่แก่เลยน้า~~~~"การปรากฎตัวของผู้มาใหม่เล่นเอาคากามิสะดุ้งตัวโหยงแทบจะตกเก้าอี้ที่นั่งอยู่รอมร่อ อากิเนะเอ่ยปากขอตัวเดินออกไปนอกห้องปล่อยให้คนทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน เพราะตอนนี้เธอยังไม่อยากเจอมุราซากิบาระเท่าไหร่นัก

"นินทาพวกฉันแบบนี้ไล่ออกดีไหมน้า~~~"มุราซากิบาระว่าพลางทำหน้าครุ่นคิดขนาดหนัก คากามิเม้มปากทำตัวไม่ถูก ก็แน่สิ! เขาพึ่งได้งานเองนะเฟ้ย! จู่ๆจะมาไล่ออกแบบนี้มันไม่ด้ายยยยย

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เหมือนเด็กน้อยเลยนะ"มือหนาวางบนหัวทุยของคากามิเบาๆแล้วโยกมันไปมาเหมือนกับกำลังเล่นกับเด็กตัวน้อยๆอยู่... แต่เผอิญไม่ใช่ไง

"อ่า... องค์ชาย กระหม่อมไม่ใช่เด็กนะพะย่ะค่ะ"ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่คากามิก็ไม่กล้าจับมือของมุราซากิบาระออกจากหัวอยู่ดี แหงสิ... ถ้าเขาจับออกจะโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้ เผลอๆอาจจะโดนข้อหาลวนลามองค์ชายก็เป็นได้~~~

"แต่ก็อายุน้อยกว่าฉันนะ^^"นอกจากจะไม่ยอมเอามือที่วางบนหัวคากามิออกไปแล้ว เจ้าตัวยังโยกหัวของคากามิไปมาหนักกว่าเดิมจนเหมือนหัวจะหลุดออกมาจากบ่ายังไงยังงั้น

"องค์ชาย... ทรงอย่าแกล้งกระหม่อมนะพะย่ะค่ะ"คากามิเผลอจับมือมุราซากิบาระออกจากหัวของตัวเองด้วยความลืมตัว

"หืม... นี่ลวนลามฉันหรอ~~~"เสียงระรื่นหูนี่มันอะไร-_-

จะบ้าเลอะ!? <<นี่คงเป็นสิ่งที่คากามิอยากจะพูด... แต่เผอิญพูดไม่ได้เนี่ยสิ...

"ปะ... เปล่านะพะย่ะค่ะ"คากามิรีบปล่อยมือของมุราซากิบาระอย่างรวดเร็ว พร้อมรีบก้มหน้าหลบสายตาแทบจะทันที

"จับต่อได้นะ ฉันไม่ว่า"ยื่นมือไปให้ตรงหน้า แต่คากามิกลับไม่คิดจะจับมันเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมเงยอยู่อย่างนั้น จนมุราซากิบาระต้องเป็นคนยอมแพ้ไปเอง

"อ่า... ปฏิเสธได้ใจร้ายมากเลยน้า~~~"

"กระหม่อมเปล่าพะย่ะค่ะ"

"คากาจินกำลังเถียงฉันอยู่รู่ตัวหรือเปล่า?"

"ปะ..."

จุ๊บ...


คากามิยืนเหวออึ้งกินขนาดหนัก เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาจะเอ่ยปากปฏิเสธแต่จู่ๆก็โดนจุ๊บหน้าผากแบบไม่ทันตั้งตัว พวงแก้มสีน้ำผึ้งนั้นค่อยๆขึ้นสีแดงจางขึ้นมาให้เห็นด้วยความขวยเขิน ใบหน้านั้นรู้สึกร้อนผ่าวไปหมดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"องค์ชาย!"

"คากาจินนี่... น่ารักจังเลยน้า~~~ แบบนี้ปล่อยให้คิเสะจินคาบไปไม่ได้แล้วสิ"ว่าจบแล้วก็ก้มตัวลงมาจุ๊บหน้าผากมนอย่างแผ่วเบาอีกรอบ ส่วนคากามิน่ะหรอ...

เป็นลมกลางอากาศไปแล้ว...






มาแล้ววววว


ตอนนี้มุคคุงรุกคนแรกจ้าาา เอ๊ะ? หรือคิเสะนะ? คิเสะเจอครั้งแรกก็สัมผัสได้ถึงความเจ้าเล่ห์เลยนะ555 รู้สึกสงสารคากามิแล้วสิ

แล้วเรื่องของหลิวนี่มันอะไรกันหว่าาาา เผลอๆอาจจะมีคนเดาได้แล้วก็เป็นได้นาาา อิอิ แต่ที่เราข้ามตอนที่หลิวเล่าไปนั้นก็เพราะว่าเดี๋ยวเนื่องมันจะค่อยๆคลี่คลายไปเองแหละ

ใบ้=ตัวละครแต่ละตัวบอกเลยว่าสำคัญๆกันทั้งนั้นเลยน้าาา *○*


**หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้น้าาา**


ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่มากๆเลยยยย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

871 ความคิดเห็น

  1. #863 MartiniLubik (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2564 / 06:15
    ร้ายกันทุกคน555
    #863
    0
  2. #797 Fefieeiei (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 21:52
    เเลงมากกกกกก
    #797
    0
  3. #558 B.TEm (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 20:50
    มุคคุง!!!!! อ้ากกกกกกกกกกกกก /ระเบิด
    #558
    0
  4. #447 erar445 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 22:47

    ต่อๆๆๆ

    #447
    0
  5. #446 Rose (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 19:20

    หนูมิน่าร้ากกกกกก!! จะรอตอนต่อไปนะคะ

    #446
    0
  6. #445 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 02:42

    คุณอากิเนะ สนใจรับลูกชาย เอ่อ..ลูกสะใภ้แบบหนูมิมั้ยคะ หนูมิจะได้หมดทุกข์หมดโศกกับแม่เลวๆแบบนั้นสักที

    ทำไมเรารุสึกว่ายิ่งคิเสะเข้าใกล้หนูมิยิ่งมีภัยน้า กลัวคิเสะฟันแล้วทิ้งจริงๆ อยากได้พี่หลิวเพิ่มในฮาเร็มอีกคนจังค่ะ 55555555



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 19 พฤศจิกายน 2561 / 02:44
    #445
    0
  7. #444 Yukinoevil3774 (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 20:37
    เขาเจอกันแล้ว😁เขาเริ่มจีบกันแล้ว😳เขาเริ่ม..........😀😀 รอค่ะ ชอบบบบบบบมากกกกก รอ!!!!!!!
    #444
    0
  8. #443 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 20:03

    คิดถึงงมากค่ะ แง้ ดีใจที่มาต่อนะคะ โฮฮฮ

    คิเสะปากบอกว่าต้องให้ทุกคนแก้ผ้า ทำไมคิดว่าจะใช้อำนาจทำจริง ๆ หวา 555 พอเป็นคิเสะพูดแล้วต้องทำแน่ ๆ

    แอบขำที่พวกนี้แอบฟัง มิเนะโดนกันไม่ให้รู้เฉย 5555

    คางามิก็ยังเป็นห่วงแม่อะ ฮือ ถึงจะโดนมาเยอะแต่ก็แม่นี่เนอะครอบครัวเพียงคนเดียว ?

    คางามิตอนนี้น่ารักก มุคคุงรุกก่อนเลย นาน ๆ จะเห็นที 555 แต่แอบคิดว่าคิเสะนี่แหละอาจจะเป็นคนแรก ? หรือคุโรโกะ เอาจริงเดาไม่ได้เลยค่ะ เพราะทุกคนก็เป็นไปได้หมด 5555 ว่าแต่มิเนะเป็นคนที่ยังไม่ได้คุยกับคางามิเลย 555

    แอบสงสารแม่มุคคุง อยู่กับคางามิดูมีความสุขมากเหมือนได้ทำหน้าที่แม่ไปด้วย ฮือ

    #443
    0
  9. #442 PM_pari (จากตอนที่ 74)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 19:07
    รอค่ะ น่ารักมากเลยยยยย😚
    #442
    0