[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 64 : Long fic : Aokaga : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 788
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    5 ต.ค. 61

"แปลกนะที่ไดจังมาเยี่ยมฉันน่ะ"โมโมอิทำหน้าหลอนเสียเต็มประดา เมื่อจู่ๆร่างสูงผิวไหม้เกรียมนี่ก็เดินโท่งๆเข้ามาในบ้านเธอแบบหน้าด้านๆ นี่ถ้าแม่เธอไม่รู้จักและเคยเห็นหน้าค่าตาอาโอมิเนะมาตั้งแต่เด็กๆ ป่านนี้คงได้ไปอยู่สถานีตำรวจแล้วแหงมๆ

"ทำไม? ฉันจะมาเยี่ยมไม่ได้หรือไง"อาโอมิเนะทำลอยหน้าลอยตาแล้วถือวิสาสะลากเก้าอี้มานั่งลงข้างๆเตียงคนป่วย

"ติดหวัดขึ้นมาอย่ามาว่าฉันนะไดจัง"

"ฉันแข็งแรง ไม่ติดหวัดง่ายๆหรอกซัทสึกิ"เปิดหนังสือไมจังที่พกมาด้วยอ่านอย่างสบายใจเฉิบจนโมโมอิต้องส่ายหน้าไปมาหน่ายๆ

"แล้วตกลงมาหาฉันมีอะไร"

"ก็เปล่า..."

"โกหก"ดวงตาสีชมพูเข้มนั้นหรี่ตามองเพื่อนสมัยเด็กอย่างจับผิด เพราะเป็นเพื่อนสมัยเด็กนี่แหละถึงได้ดูกันออกง่ายขนาดนี้ ปกติไม่มีเรื่องจำเป็นอาโอมิเนะจะมาเธอสะที่ไหนกัน

"เฮ้อ... วันนี้ฉันเจอหมอนั่น"

"หมอนั่น? หมอนั่นไหน"

"ก็หมอนั่นไง ผมแดงๆที่ฉันเคยเล่าให้เธอฟังน่ะ!"อาโอมิเนะเสหน้าหลบสายตาไปทางอื่น ราวกับกำลังเขิน โดยที่โมโมอิไม่รู้เลยสักนิดว่ามันมีอะไรให้หน้าเขินตรงไหน

"อ๋อ... คนที่ไดจังไปเจอเขาเดินผ่านสนามบาสใช่ไหม?"โมโมอิพยักหน้ารับเมื่อจำได้คร่าวๆ เธอก็ไม่เคยเห็นหน้าคนผมแดงๆที่อาโอมิเนะพูดถึงหรอกนะ ในชีวิตผมแดงๆที่เคยเห็นก็มีแต่อาคาชิเท่านั้นแหละ...

แต่ว่าอาโอมิเนะน่ะ... พูดถึงคนคนนั้นให้ฟังบ่อยสุดๆไปเลย ทั้งๆที่เคยเจอกันแค่ครั้งเดียวแท้ๆ แถมตัวเองเห็นเขาฝ่ายเดียวด้วยนะ

"ใช่ หมอนั่นพึ่งย้ายมา อยู่ห้องเดียวกับฉัน"

"อืม... ก็ดีแล้วนี่ ฉันว่านะ ไดจังควรสารภาพรักกับเขาไปเลยนะ"

"แต่ฉันบอกหมอนั่นไปว่าช่วยจีบซากุราอิหน่อย"โมโมอิเมื่อได้ยินแบบนัเนก็เบิกตากว้างแทบถลนลงไปกองกับพื้น

จะว่าโง่หรืองี่เง่าก็สงสาร เพราะคำมันไม่เหมาะกับอาโอใเนะเลยสักนิด!

"จะบ้าหรือเปล่าไดจัง! พูดแบบนั้นก็เท่ากับปฏิเสธรักแรกพบของตังเองเลยนะ"

"รักแรกพบอะไรเล่า... ฉะ...ฉันไม่ได้รักหมอนั่นสักหน่อย"อาโอมิเนะแทบอยากจะเอาสันหนังสือเคาะหัวโมโมอิให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็กลัวสาวน้อยจะงอนและไม่ให้คำปรึกษาสะก่อนเลยไม่กล้าทำ

"หรอ... ไดจังโง่จะตาย คงไม่รู้จักหรอกว่ารักมันเป็นยังไง"หญิงสาวยู่ปากแล้วทำตาเย้ยหยันราวกับผู้เหนือกว่าที่ตนเองได้รู้จักความรัก

"แล้วเธอรู้หรือไงว่ารักมันเป็นยังไง"

"รู้สิ ก็ฉันน่ะรักเท็ตสึคุงหมดทั้งหัวใจเลยล่ะ"บรรยากาศวิ้งค์สีชมพูรอบๆตัว นั้นส่งผลให้อาโอมิเนะอยากจะอ้วกออกมาเป็นคุโรโกะอย่างยอมใจโมโมอิ ที่ไปชอบคนแบบคุโรโกะเอาได้ ทั้งๆที่อดีตเงาของเขาก็แสดงทีท่าว่าไม่ชอบขนาดนั้นแท้ๆ

"ฉันไม่ได้รักคากามิ"

"ชื่อคากามิหรอ? อืม... งั้นถ้าไม่ได้รักจะมาพูดถึงเขาให้ฉันฟังทำไมกันล่ะไดจัง"ทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่อย่างคนรู้ทัน

"กะ...ก็แค่ถูกชะตาด้วยเฉยๆ"

"หรออ^^"

"ใช่! เลิกทำตาแบบนั้นสักทีซัทสึกิ"

"จ้าๆ ตกลงไม่ได้รักเนอะ^^"

"ใช่น่ะสิ"อาโอมิเนะตอบกลับอย่างแน่วแน่ ถึงแม้โมโมอิจะไม่เลิกทำตาเจ้าเล่ห์แบบนั้นสักทีก็ตามเถอะ ไม่ชอบเลย... สายตาที่เหมือนรู้ทะลุปรุโปร่งของผู้หญิงน่ะ

"งั้นไดจังก็ควรกลับบ้านไปได้แล้วนะ ฉันจะนอนแล้ว"แกล้งทำเป็นถกผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปรง เอาสิ้... คนที่อาโอมิเนะจะปรึกษาได้ก็มีแต่เธอเท่านั้น เพราะถ้าไปปรึกษารุ่นปฏิหาริย์คนอื่นๆผลลัพธ์ที่ได้มาคือจะโดนแกล้งเอาน่ะสิ อยากจะรู้เหลือเกินว่าคนปากแข็งตัวเกรียมนี่จะทำยังไง

"เฮ้! ตื่นมาคุยกันก่อนสิซัทสึกิ"

"ไม่เอาอ่ะ ไม่ได้ชอบไม่ใช่หรอ ถูกชะตาเฉยๆก็ไม่เห็นมีอะไรต้องคุยเลยนี่"แอบยิ้มขำอยู่ภายใต้ผ้าห่มเล็กๆ มือก็พยายามจับผ้สห่มเอาไว้เผื่ออาโอมิเนะคิดจะดึงมันออก

"ก็ได้ๆ ฉันชอบหมอนั่น... ชะ...ช่วยจีบหน่อย"เสียงแผ่วเบาถูกเอ่ยออกมาอย่างจำยอม ซึ่งโมโมอิก็พอที่จะได้ยินมัน แต่กลับ...

"อะไรนะ? เมื่อกี้พูดอะไร ฉันไม่ได้ยินหรอกนะ"

"นี่ฉันไม่ตลกด้วยนะซัทสึกิ"เสียงทุ้มพูดออกมาอย่างเริ่มไม่สบอารมณ์เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังโดนแกล้งอยู่

"เฮ้อ... ก็ได้ ฉันช่วยก็ได้ แต่ไดจังดันไปบอกกับเขาแบบนั้นว่าจะจีบซากุราอิแบบนี้ก็ซวยกันพอดีสิ ถ้าเขาอยู่ชมรมบาสด้วยนี่คงยิ่งกว่าซวยๆๆๆ"

"เอ่อ... แล้วตกลงจะทำยังไง"

"งั้นก็ลองทำให้เขาหวั่นไหวกับไดจังแบบเนียนๆดูสิ แบบอะไรที่มันพิเศษๆ เช่นยอมไปซ้อมบาสเพราะเขาขออะไรแบบนี้"อาโอมิเนะก็อยากจะบอกโมโมอิอยู่หรอกนะว่าคากามิอยู่ชมรมบาสและเขาก็ยอมไป1on1กับคากามิเรียบร้อยแล้วด้วย แต่ถ้าบอกไปเขาเนี่ยแหละจะซวย ผู้หญิงโมโหมันเป็นอะไรที่บรรลัยสุดๆแล้ว โดยเฉพาะโมโมอิ ซัทสึกิ!

"มีอะไรอีกไหม?"

"ก๋ลองพาเขาไปเจอพวกอาคาชิคุงดูสิ อาจจะสัมผัสได้ถึงความพิเศษก็ได้นะ เพราะปกติไดจังก็ไม่มีเพื่อนจะคบอยู่แล้ว ถ้าพาไปหาเพื่อนก็คงจะช่วยได้ (ล่ะมั้ง) นะ"

"เดี๋ยว นี่เธอหลอกว่าฉันหรือเปล่าซัทสึกิ"

"เปล่าสักหน่อย ไดจังน่ะคิดมาก"โมโมอิโบกมือเชิงปฏิเสธไปมาเบาๆ พร้อมหัวเราะแห้งๆออกมากลบเกลื่อนเล็กน้อย

"แล้วต่อไปทำยังไงต่อ"

"อืม... พอหลังจากที่พอทำให้เขาหวั่นไหวได้ก็ลองบอกเขาดูว่าไปเดทกับซากุราอิอะไรแบบนี้น่ะ แล้วก็ลองดูปฏิกริยาว่าเขามีสีหน้ายังไง เสียใจไหม"

"แบบนั้นเองสินะ"อาโอมิเนะพยักหน้าอย่างเข้าใจเบาๆ โมโมอิที่เห็นท่าทางนั้นก็แอบลอบยิ้มเล็กๆที่เห็นคนเอื่อยเชื่อยแบบอาโอมิเนะ ไดกิ ยอมมาทำอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก

"แล้วคนนั้นชื่อเต็มๆว่าอะไร?"

"ไทกะ คากามิ ไทกะ"







"เพราะแบบนั้นแหละ ฉันเลยวางแผนเอาไว้ บอกให้ซัทสึกิบอกกับนายว่าฉันไปเดทกับซากุราอิ"

เพี๊ยะ!!!


"นายมันบ้าสุดยอดเลยอาโอมิเนะ! ปล่อยฉันเลยนะเฟ้ย!!!"คากามิเมื่อได้ฟังเรื่องราวทุกอย่างก็พยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดคนผมน้ำเงิน

"อย่าดิ้น"อาโอมิเนะรัดตัวคากิมิไว้แน่นกว่าเดิม พร้อมกับพยายามออกออกแรงดึงตัวคากามิเอาไว้ไม่ให้เจ้าตัวนั้นดิ้นไปไหน

"แต่วันนี้... ซากุราอิก็ไม่มา"พอคากามิคิดอะไรได้ก็หยุดชะงักไปดื้อๆ พร้อมส่งสายตาพิฆาตหันไปทางอาโอมิเนะเชิงเป็นคำถามว่าทำไมซากุราอิถึงไม่มา

"วันนี้ซากุราอิมีช่วยงานอาจารย์ไง นายไม่ได้ฟังหรอที่เขาบอกในห้องน่ะ"

"ใครจะไปฟังกันล่ะเจ้าบ้า! แล้วนี่ปล่อยฉันได้หรือยังฟะ!?"หันไปทำหน้าขมวดคิ้วมุ่นใส่ อาโอมิเนะทำเพียงยกยิ้มกวนขึ้นมาเล็กๆ ก่อนใบหน้าจะเคลื่อนมาวางลงบนซอกคอสีน้ำผึ้งนั้นช้าๆ

"คบกับฉันนะ"

"หะ...หา? น่ะ...นี่นาย..พะ...พูดจริงหรือเปล่า!?"คากามิเอ่ยปากเสียงตะกึกตะกัก พร้อมกับทำหน้าเหวออย่างตามเกมของคนผมน้ำเงินไม่ทัน

"จริงสิ... ฉันรักนายนะ ถึงมันจะดูแปลกๆก็เถอะที่มาพูดแบบนี้ แต่นายน่ะเป็นรักแรกพบของฉันเลย"

คากามิพอได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตากว้างเข้าไปใหญ่... รักแรกพบงั้นหรอ... แบบนั้นก็คงเหมือนกับเขาน่ะสิ...

"อย่าเงียบดิ ฉันไปต่อไม่เป็นนะเฟ้ย"อาโอมิเนะพอเห็นอีกฝ่ายเงียบไปดื้อๆ ก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาเพราะกลัวจะเสียเซลฟ์ "แต่ถ้านายไม่คบ ฉันจะจับนายกดมันตรงนี้นี่แหละ"คากามิถลึงตาใส่กับคำพูดนั้น พร้อมแยกเขี้ยวออกมาเชิงขู่

"คบสิ... อื้อ!!!"ริมฝีปากของร่างสูงกว่าไม่กี่เซนฉวยโอกาสประกบปากลงไปเมื่ออีกฝ่ายยอมตกลงปลงใจจะคบกับเขา ริมฝีปากของอาโอมิเนะบดคลึงวนไปทั่วพร้อมเม้มขบกัดเบาๆ คากามิผู้ที่พึ่งเคยโดนจูบแบบนี้ครั้งแรกก็ได้แต่ยืนทื่อ มือไม้นั้นก็สั่นไปหมด ถึงจะเคยโดนจูบแบบนี้จากอเล็กซ์อาจารย์ที่สอนบาสเขาอยู่อเมริกาบ้างก็เถอะ แต่อเล็กซ์ไม่เคยจูบเหมือนจะดูดวิญญาณเขาแบบนี้!

"แฮ่กๆ อือ..."พอผละจูบออกคากามิก็โกยอากาศเข้าปากอย่างรวดเร็วราวกับตัวเองได้ไปกลั้นหายใจในน้ำมาเป็นนาที

ฟอด~~

อาโอมิเนะยกยิ้มขำเบาๆกับท่าทางนั้นก่อนจะปล้นหอมแก้มอีกฝ่ายไปฟอดหนึ่งด้วยความเอ็นดู

"ผมไม่คิดเลยนะครับ ว่าไดกิจะมาทำลามกหน้าโรงยิมแบบนี้"อาคาชิผู้ยืนดูเหตุการ์ณมาได้สักพัก เอ่ยปากขัดจังหวะสวีทวิดวิ้วของคนทั้งคู่ อาโอมิเนะหันมาทำหน้าไม่สบอารมณ์ใส่อดีตเพื่อนร่วมทีมของตนเอง แตกต่างจากคากามิที่เม้มปากหลบใบหน้าขึ้นสีด้วยความเขินจนคิดอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

"ไทกะยอมไดกิง่ายไปนะครับ มาวางแผนกันแบบนี้ ลงโทษไปเลยครับ"

"เห้ยๆ อย่ามายุ่งสิฟะอาคาชิ!"อาโอมิเนะรีบเอ่ยขัดเป็นพัลวัน ซึ่งอาคาชินอกจากจะยักไหล่ไม่สนใจแล้วยังหันไปมองคากามิเชิงถามอีกด้วยว่าจะลงโทษหรือไม่

"ฉันว่า... นายก็ควรโดนลงโทษนะ"คากามิพูดเห็นด้วยในความคิดของอาคาชิที่เสนอมา

"หา?"อาโอมิเนะแทบอยากจะเข้าไปกระชากเพื่อนหัวแดงสว่างของตัวเองมาเตะให้ปลิวออกไปนอกโลก แต่ติดตรงที่ว่าตัวเองอาจจะปลิวออกไปเองสะก่อนเลยได้แต่ยืนเฉยๆ

"ดีมากครับไทกะ"อาคาชิพย้กหน้าอย่างเห็นด้วยช้าๆ พร้อมหันไปยกยิ้มเจ้าเล่ห์เพื่อแกล้งให้อาโอมิเนะหัวร้อนเล่นๆ

"งั้น....การลงโทษของนาย คือ นายต้องมาซ้อมเป็นเวลา 1 เดือนเต็ม และงดอ่านหนังสือไมจังอะไรของนายไปเลย 2 สัปดาห์ ทำได้ไหม? อาโอมิเนะ"ถามเชิงเย้ยหยันให้อาโอมิเนะตบะแตกเล่นๆ

"หะ? นี่ฉันจะไม่ได้เจอไมจัง 2 สัปดาห์เลยหรอ!?"อาโอมิเนะเอ่ยปากโอดครวนเหมือนมันเป็นเรื่องที่ควรจะทรมาณมากนักหนา ซ้อมน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ไมจัง... noooooooo

"ทำไม่ได้สินะ ว้า... แย่จัง งั้นนายมา1on1กับฉันต่อนะอาคาชิ"ทำท่าจะเดินไปหาอาคาชิที่กำลังยืนมองอยู่ อาคาชิทำเพียงยิ้มรับแล้วพยักหน้าเบาๆ แต่กลับมีอาโอมิเนะมาขวางทางเดินของคากามิไว้เสียเฉยๆ

"ทำได้"อาโอมิเนะกล่าวเสียงหนักแน่น เขาไม่ยอมให้อาคาชิมาใกล้คากามิหรอก อาคาชิน่ะเจ้าเล่ห์เกินไป ถ้าคากามิไปตกหลุมพลางคนอย่างหมอนั่นเขาก็ซวยแย่น่ะสิ

"สัญญา?"ยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าคนผมน้ำเงินราวกับเด็กๆกำลังเล่นกัน แต่อาโอมิเนะก็สามารถสัมผัสได้ว่าคากามิไม่ได้คิดจะล้อเล่น

"..."

"ว่าไง?"ถามย้ำอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายนิ่งไป อีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบไม่กล้ายกมือขึ้นมาสัญญาด้วย "น่าเสีย-"

"ก็ได้ครับ สัญญาเลย"ยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวนิ้วก้อยอีกฝ่ายเอาไว้ก่อน คากามิพอได้ยินดังนั้นก็อมยิ้มขึ้นมาเล็กๆ เมื่อตนเองสามารถทำให้เสือดำกลายเป็นแมวหงอยไปได้

"หวานเลี่ยนเลยนะ ผมกลับไปซ้อมต่อดีกว่า"อาคาชิล้วงมือเข้ากระเป๋าโบกมือไปมาเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปในโรงยิม เพราะถ้าหากให้อยู่แถวนี้ต่อไม่แน่เขาอาจจะโดนมดกัดเอาได้

แต่ก็นับว่าโชคร้ายสำหรับโรงเรียนอื่นแล้วล่ะนะ ขนาดปีศาจแห่งวงการบาสไม่คิดจะซ้อมก็ยังเก่งเกินจะต้านทาน แต่นี่กลับยอมไปซ้อมแบบนี้... คงซวยจริงๆ

คากามิ ไทกะ นี่... น่ากลัวสุดๆไปเลย






มาแล้วววววว

ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมากมั้ง555 แต่ก็ใกล้จะจบแล้วน้าา ทั้ง 2 คนได้เป็นแฟนกันแล้วด้วยแหละะ ก็จะมีสวีทต่อหน้าอาคาชินิดนึง555


**หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้น้า**

ขอบคุณที่ติดตามกันและขอบคุณสำหรับกำลังใจมากๆเลยยยยย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

849 ความคิดเห็น

  1. #804 Fefieeiei (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 06:42
    ก็คือชอบเค้าตั้งแต่เเรกเหมือนกัน ไอที่ถามว่าชอบซากุราอิรึเปล่านี่ก็ถามเผื่อตัวเองนกงี้? โถ่เอ้ย เเล้วจะทำให้เรื่องมันยากทำม้ายยยย
    #804
    0
  2. #683 B.TEm (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 09:50
    ไทจังนี่มีความสามารถพิเศษคือการทำให้คนบ้า?เชื่องได้
    #683
    0
  3. #364 MX_MINSEOK (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 22:34
    ไดกิน่ารักกก โครตซึนน >.<
    #364
    0
  4. #363 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 64)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 20:31

    มิเนะเป็นคนทำให้เรื่องราวมันวุ่นวายขึ้นนี่เอง และใช้วิธีที่อ้อมสุด ๆ เห้อ 555

    นี่ถ้าไม่เป็นตามแผนจะเป็นไงเนี่ย... เสียใจทั้งคู่อีก

    อาคาชินี่ก็ดูสนุก 555 คางามิน่ากลัวในหลาย ๆ ความหมายจริง ๆ นั่นแหละ 555 และอิมาโยชิคงดีใจอะมิเนะมาซ้อม 555

    #363
    0