[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 51 : Long fic : allkaga (Pets ตัวนี้... ก็มีความรู้สึก) : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

"หา!? นายพูดไปแบบนั้นจริงอ่ะ!?"อิซึกิที่ฟังคากามิเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง


"รุ่นพี่ต่างหาก บอกให้ผมเรียก เมื่อวานไปไหนมาครับ"คากามิบุ้ยปากราวกับเด็กน้อยกำลังงอนพี่ชาย ก็แหงสิ... เมื่อวานเขาเกือบซวยนะ พอถามคุโรโกะเสร็จฝ่ายนั้นก็เอาแต่ยิ้มแล้วแวปหายตัวไปเฉย


พวกpets ทั้ง 4 คนที่คิดถึงแล้วเขาอยากจะบอกเหลือเกินว่าร้ายมาก! ใช้เขาจนปวดแขนไปหมด เดี๋ยวหยิบน้ำ เดี๋ยวอบเค้ก เดี๋ยวทำแพนเค้ก ทำกับข้าว ล้างจาน เช็ดพื้น บลาๆๆ ใช้จนเขาหัวหมุนไปหมด


ทั้ง 5 คน(คุโรโกะหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้) แทนที่จะช่วยก็เอาแต่มองยิ้มๆ ปากกระตุกหรือไง! ไอ้พวกบ้าหัวหลากสีนั่น!!!!


คิดแล้วมันหงุดหงิด!!!


"ฮะๆๆ มีธุระที่บริษัทนิดหน่อยน่ะ"อิซึกิหัวเราะกับท่าทางนั้นเล็กน้อยพลางยกมือขึ้นมาตบไหล่อีกฝ่ายแปะๆ เรื่องเมื่อคืนย้อนเข้ามาในหัวส่งผลให้อิซึกิต้องแสร้งหันหน้าไปมองริโกะที่กำลังจะเดินมาคุยด้วยแทน


คากามิหยุดหัวร้อนมองการกระทำแปลกๆไปของอิซึกิ ถึงเขาจะพึ่งรู้จักอิซึกิได้ไม่นาน แต่ตอนนี้เขาก็พอจะรับรู้ได้ ว่าเมื่อวานต้องเกิดเรื่องอะไรบางอย่างกับอิซึกิแน่ๆ


"คากามิ ไม่คิดจะไปบริษัทหน่อยหรอ"คำบอกของริโกะ ที่มักจะพูดให้เขาฟังทุกครั้งที่เขาไม่ยอมออกจากบ้านไปไหน คากามิขมวดคิ้วส่ายหน้าเป็นคำตอบอย่างที่ทำเป็นประจำ


"นายนี่นะ... มาเป็นpetsได้ยังไงเนี่ย"ริโกะส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย อิซึกิหันหน้าไปมองคากามิด้วยความสงสัยเช่นกัน


คนซื่อๆบื้อๆเข้าขั้นโง่แบบคากามิ ต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างแน่ที่ต้องมาเป็นpets


"ผมก็ไม่ได้อยากเป็นนักหรอกครับ... จริงสิ! ผมอยากทำงาน มีที่ไหนที่ผมสามารถไปทำได้หรือเปล่า"ผู้ฟังทั้งสองเบิกตาขึ้นกว้างกับคำถามนั้น นี่พวกเขาหูฝาดหรือเปล่า!?


Petsเนี่ยนะอยากทำงาน!


ริโกะหันขวับมามองอิซึกิเป็นเชิงถามทันทีว่าไปเผยแพร่เชื้อบ้างานให้คากามิหรือเปล่า คนถูกกล่าวหายกมือขึ้นมาทั้งสองข้างพร้อมส่ายหัวไปมาแทบจะทันที


"หืม... อยากทำงานงั้นหรอ~~~"เสียงยางคานอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของมุราซากิบาระดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนา


"คุณมุราซากิบาระ ไม่ได้ไปบริษัทหรอครับ?"คนเป็นลูกน้องถามคนเป็นเจ้านายด้วยความแปลกใจ ปกติเห็นบ้างงานกันจะตายชัก ถ้าไม่ใช่วันเสาร์ไม่มีวันจะกลับหรอกบ้านน่ะ


แต่ครั้งนี้กลับแปลกๆ...


"อ่า... ฉันก็อยากไปน้าา แต่ไอ้ลุงบ้านั่น..."ออร่าสีม่วงทมึฬกระจายไปทั่วล่าง มือใหญ่กำกันแน่นเมื่อคิดถึงลุงที่ว่า ซึ่งก็คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพ่อของอาคาชิ เซย์จูโร่ คนที่ส่งคากามิมาให้




ย้อนไปเมื่อ 3 ชั่วโมงที่แล้ว


"ครับ?"อาคาชิถึงกับเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่อเลขาประจำตัวของพ่อตัวเองมาหา พร้อมออกคำสั่งที่ได้รับมาจากพ่อเขาอีกทีว่าให้ไปประชุมกันที่บริษัทใหญ่


พอมาแล้วแทนที่จะได้เจอพ่อตัวเอง ดันเจอแต่คลิปเสียงอย่างเดียวสะงั้น!


ให้ตายเถอะ-_-!


***คลิปเสียง***


พ่อรู้ว่าลูกไม่พอใจเซย์จูโร่ รวมถึงอีกทั้งห้าคนนั่นด้วย การที่ฉันเรียกมาพบกันในวันนี้ พวกนายคงรู้กันดีอยู่แล้ว petsคนนั้นที่ฉันซื้อให้ เป็นคนไม่ใช่สิ่งของ จงรักษาอย่าทำลาย โดยเฉพาะ อาโอมิเนะ ไดกิ ทำตัวให้มีมารยาทเหมือนพ่อแม่ตัวเองสะบ้าง ฉันว่าฉันก็เลือกคบเพื่อนได้ดี ทำไมพอลูกออกมาถึงย่ำแย่ได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้ petsคนนั้น ฉันขอสั่งเด็ดขาด ห้ามล่วงเกินเขาเกินกว่าเหตุ ถ้าฉันรู้ คงไม่ต้องให้บอกใช่ไหม... ว่าจะเกิดอะไรขึ้น


แล้วบ้านช่องน่ะ หัดกลับบ้าง สร้างไว้ให้คนรับใช้อยู่หรือไง รู้ว่ารวยแต่ก็ควรกลับไปหน่อย petsที่มีอยู่ก็ทิ้งๆไปได้แล้วมันน่ารำคาญ 


อ๋อ! จริงสิ ฉันจัดให้เลขาส่วนตัวของฉันทำตารางกลับบ้านของแต่ละคนไว้เรียบร้อย รู้ใช่ไหม... ว่าถ้าไม่ทำตามจะเป็นยังไง หวังว่าpetsคนนั้นจะถูกใจพวกลูก 


แต่!!! ห้าม! ล่วง! เกิน! เด็ดขาด! 


แค่นี้แหละ...


***จบคลิปเสียง***


ป๊อก!


"ไอ้ลุงนั่น..."อาโอมิเนะหักปากกาที่ถืออยู่คามือ ริมฝีปากหนาเผยยิ้มเหี้ยมพร้อมมีเรื่องกับไอ้ลุงนั่นที่ว่าอยู่เสมอ


"ไอ้ลุงที่ไดกิว่า... คือพ่อผมนะครับ"อาคาชิหันไปมองอีกฝ่าย ก่อนจะถอนหายใจ แผนการที่หวังจะงาบคากามิpetsตัวใหม่ที่พวกเขาวางเอาไว้เมื่อวาน ถูกพังลงมาอย่างป่นปี้เพียงเพราะฝีมือของคนๆเดียว


ซึ่งก็คือพ่อเขาเอง...


"ผมจะบ้าตาย พ่ออาคาชชิจจิต้องการอะไรฮะเนี่ย!?"คิเสะโวยวายยกใหญ่ พร้อมทำท่าทางเหมือนหมาโกลเด้นหิวข้าวสะยังไงยังงั้น


"หรือคากามิจะเป็นpetsของพ่อนายวะอาคาช-โอ้ย!!!"ยังไม่ทันที่อาโอมิเนะจะพูดจบ แฟ้มที่เลขาของพ่ออาคาชิถืออยู่ก็ฟาดมาที่หัวของเจ้าตัวดำเต็มๆ


"เห้ยๆ ฉันเป็นเจ้านายนะเฟ้ย!"หันไปแยกเขี้ยวใส่เลขาประจำตัวของพ่ออาคาชิหรืออารากิ มาซาโกะ ด้วยความไม่ชอบใจนัก แต่คุณเธอดันโนสนโนแคร์เนี่ยสิ


ไม่แปลกเลยที่ทำงานด้วยกันได้


เผด็จการพอๆกัน!


"นี่คือตารางวันที่พวกนายจะต้องกลับบ้าน"กดรีโมทไปยังจอมอนิเตอร์ ถาพตารางอาทิตย์ถึงศุกร์เผยให้เห็นวันทั้งหกวันทีมีชื่อแต่ละคนระบุอยู่


วันอาทิตย์ - มุราซากิบาระ


วันจันทร์ - คิเสะ


วันอังคาร - อาคาชิ


วันพุธ - มิโดริมะ


วันพฤหัสบดี - อาโอมิเนะ


วันศุกร์ - คุโรโกะ


"ส่วนวันเสาร์ ต้องกลับทุกคน"


และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้มุราซากิบาระมาอยู่ในบ้านหลังนี้...


ปัจจุบัน


"ตกลง... อยากทำงานหรอ~"มุราซากิบาระถามคากามิอีกครั้ง ดวงตาสีม่วงมองคนตรงหน้าพลางขบคิดอยู่ในหัว ว่าคนตรงหน้าเขามันมีอะไรกันแน่ พ่อของอาคาชิถึงปกป้องสะขนาดนั้น


"ก็ใช่อยู่หรอก"ตอบคำถามไป แต่สีหน้าแสดงออกชัดเจนเลยว่าไม่ไว้ใจ ก็แน่สิ... เขาเป็นpetsนี่นา อีกฝ่ายจะส่งเขาไปทำอะไรมันก็ได้อยู่แล้วนี่


"ทำขนมเป็นหรือเปล่า"


"เอ๋?... ก็ได้อยู่"


"จริงสิ คุณมุราซากิบาระเปิดธุรกิจขนมหวานนี่"ริโกะที่เงียบอยู่สักพักตบมือขึ้นมาเสียงดังเมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้


คากามิมองหน้าคนที่มักจะชอบมีขนมข้างกายบ่อยๆ ก็ไม่แปลกใจนักหรอกที่จะมีธุรกิจแบบนี้น่ะนะ


"ลองทำให้กินหน่อย... ได้ไหมอ่า~~~"เผลอพยักหน้าตอบรับไปแบบงงๆ ถึงจะแปลกใจก็ตามที่อีกฝ่ายมาแปลก ผิดจากเมื่อวานลิบลับ


 ก็แหงสิ... เมื่อวานยังเห็นเขาเป็นเหมือนคนรับใช้อยู่เลยนี่


"รออยู่ห้องนั่งเล่นนะ"พูดเสียงยานคางพร้อมเดินไปนั่งในห้องนั่งเล่นรอเสร็จสศัพท์ ทั้งสามคนหันมามองหน้ากันอย่างอัตโนมัติ เครื่องหมายคำถามฉายชัดบนใบหน้าแต่ก็ไม่มีใครที่จะสามารถมาตอบคำถามนี้ได้เลยสักนิด


"นี่มัน... แปลกมาก!"อิซึกิถึงกลับต้องขยี้ตาด้วยความไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เห็นเมื่อสักครู่มากนะ


"คากามิ! นาย! ไม่ใช่คนใช่ไหม!!!"ชี้หน้าคนผมแดงที่ทำท่าลุกจะเข้าไปในห้องครัว คำถามของอิซึกิส่งผลให้คากามิต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ


"ทำไมล่ะครับ?"


"ก็นายทำให้คุณมุราซากิบาระเป็นแบบนี้ได้นี่นา แปลก.. แปลกมาก ปกติต้องนั่งทำงานสิ ต้องมีภัยพิบัติอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ!"


"ว่าแต่... รุ่นพี่อิซึกิไม่ไปทำงานหรอครับ?"


คนคิดฟุ้งซ่านถึงกับชะงักกึกไปแทบจะทันทีที่ฟังคำถามจบ ใบหน้าสวยหันไปก่อนจะส่ายหน้าเป็นคำตอบเบาๆ


"วันนี้คุณอาคาชิให้ลาหยุดน่ะ"


เพราะเมื่อคืน... 


"มีอะไรไม่สบายใจ ระบายให้ผมฟังก็ได้นะครับ อาจจะเป็นผู้ปรึกษาที่ดีไม่ได้ แต่ผมเป็นผู้รับฟังที่ดีได้นะ"ยิ้มให้อีกฝ่ายเพื่อความสบายใจ ริโกะมองภาพนั้นพร้อมอมยิ้มตามไปด้วย


คากามิน่ะ... ไม่เหมือนpetsคนอื่นๆจริงๆ


ไม่สิ...


ไม่เหมือนpetsเลยด้วยซ้ำ


"ขอบใจ"อิซึกิยิ้มตอบกลับไป แต่ตอนนี้เขาไม่พร้อมจะเล่ามันสักเท่าไหร่ คนบริสุทธิ์ๆแบบคากามิ ไม่ควรมาพบเจอกับคนแปดเปื้อนแบบเขาด้วยซ้ำ


"งั้นผมไปเข้าครัวก่อนดีกว่า จะทำอะไรดีนะ..."เดินเข้าไปในครัวพลางทำหน้าครุ่นคิด ริโกะลุกขึ้นตามอีกฝ่ายไปเพื่อไปช่วยเตรียมอุปกรณ์


"อิซึกิซัง... พวกเขาเรียกหาน่ะ"มุราซากิบาระเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นแล้วตรงมาหาคนที่ยังนั่งอยู่ อิซึกิเม้มปากนิดๆพร้อมพยักหน้ารับเชิงรับรู้แล้ว ก่อนเจ้าตัวจะเดินออกจากบ้านไป


มุราซากิบาระมองแผ่นหลังของคนผมดำไปจนลับตา ก็พาร่างตัวเองเดินไปสอดส่องดูในห้องครัวแทน ท่าทางการทำขนมของคนใส่ผ้ากันเปื้อนสีแดงทำให้มุราซากิบาระต้องจ้องท่าทางนั้นไม่วางตา


การขยับตัวคล่องแคล่วว่องไวจนมุราซากิบาระนึกแปลกใจ ทั้งๆที่ดูเก่งขนาดนั้นแท้ๆ


จะมาเป็นpetsทำไม?


มุราซากิบาระมองคนที่ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกเขายืนมองทำขนมไปเรื่อยๆ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมานั่งมองอีกฝ่ายแบบนี้ทำไม แต่พอมองดูแบบนี้แล้ว


ก็ดูมีเสน่ห์ดี...


"ยิ้มอะไรของนายมุราซากิบาระ"คากามิที่หันมาจะเอาถาดขนมเข้าเตาอบ ก็เหลือบสายตาไปเห็นคนผมม่วงกำลังยืนยกยิ้มขึ้นมาเสียเฉยๆ


ฝันกลางอากาศหรือไง-_-


"ปะ...เปล่า"มุราซากิบาระรีบหันตัวเดินกลับไปห้องนั่งเล่นแทบจะทันที ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นมาปิดปาก ตาเบิกโพลงกับความคิดตัวเอง


ทำไมเมื่อกี้เขาถึงมองว่าคากามิสวยไปได้!!!


ตาฝาด!


เขาต้องตาฝาดแน่ๆ สงสัยเขาคงต้องไปวัดสายตาแล้วสินะ! ใช่ๆ มันต้องใช่แน่ๆเลย เขาแค่ตาฝาด คากามิ ไทกะ คนนั้นไม่มีอะไรสวยงามเลยสักนิดเดียว


แต่ดวงตาสีสีแดงเพลิงนั่นก็...


"ไม่!!!!"


"เป็นบ้าอะไรของมันฟะ-_-!"คากามิถึงกับต้องขมวดคิ้วทำหน้างุนงงอย่างหนัก ก่อนจะหันมองริโกะเชิงขอความเห็น ซึ่งหญิงสาวก็ทำเพียงแค่ส่ายหน้าตอบกลับมาเท่านั้น เพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน


นับวันเจ้านายเธอยิ่งแปลกยังไงก็ไม่รู้


หรือจะเป็นเพราะนายกันนะ... 


คากามิ ไทกะ




"ก็... อร่อย..."คนที่พึ่งหยิบคุกกี้ช็อกโกแลตชิพเข้าปากไป บอกเสียงเบาพึมพำราวกับไม่อยากให้อีกฝ่ายได้ยิน คากามิยกยิ้มกับท่าทางของอีกฝ่าย เรื่องทำอาหารหรืออะไรพวกนี้เขามั่นใจอยู่แล้ว ก็เขามักจะทำให้พ่อทานบ่อยๆนี่นา


คิดแล้วก็คิดถึง


ตั้งแต่ไปจ่ายค่ายาเขาก็ไม่ได้ไปหาพ่ออีกเลย สงสัยต้องหาเวลาไปหาพ่อสักหน่อยแล้ว


จึก!


"เห้ย!"ผงะตัวถอยหลังเมื่อคุกกี้ช็อกโกแลตชิพถูกยื่นมาตรงหน้าจิ้มไปบนริมฝีปากสีพีชเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามองคนกระทำที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน


"เหม่ออะไรอ่าา..."


"ปะ...เปล่า"


"ฉันมีงานให้ทำน้า..."


"จะ...จริงหรอ!?"ทำตาโตพราวระยับด้วยความดีใจ มุราซากิบาระมองท่าทางนั้นสักพัก ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาภายในหัวสมอง


ทำหน้าเหมือนแมวตอนเจอปลาทู...


"อือ"


"ขอบคุณนะ! ขอบคุณมากๆ"ยื่นมืออีกฝ่ายมาจับเอาไว้ สัมผัสเรียวนุ่มของฝ่ามือนั้นส่งผลให้มุราซากิบาระต้องหันหน้าหนี ริ้วสีแดงขึ้นมาจางๆบนใบหน้าของคนผมม่วง


แต่คนซื่อกลับมองไม่เห็นสะงั้น


"แล้วงานอะไร? ฉันไม่เกี่ยงงานนะ ขอแค่ได้เงิน ฉันทำได้หมดเลย"


"อบขนม... ทำที่บ้านนี้"


"ได้!!!"







"หืม..."

"คุณคิเสะ?"ริโกะที่พึ่งกชับมาจากซื้ออุปกรณ์ทำขนมมาให้คากามิถึงกับต้องเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน


คุณคิเสะกลับบ้าน!!!


โอมายก็อดดด!!!!


นับวันยิ่งจะมีเรื่องแปลกๆ เจ้านายของเธอทำไมถึงกลับบ้านมาได้เนี่ย ปกติไม่ใช่วันเสาร์ไม่เคยเห็นเฉียดเข้ามาสักครั้ง แต่นี่กลับมาเสียเฉยๆ เมื่อวานคุณมุราซากิบาระก็มาคนนึงแล้ว


หรือจะมีเหตุผล?


"ซื้อของมาทำไมเยอะแยะจังฮะ?"คิเสะถามด้วยความแปลกใจ ทั้งแป้งขนม ไข่ เนยสด ช็อกโกแลต และอีกสารพัดมากมายที่บ่งบอกก็รู้ว่าเอามาทำเป็นของหวานแน่ๆ 


แต่ถ้าจะบอกว่าริโกะจะลองทำ... มันก็ 


เอิ่ม-_-....


"พอดีคุณมุราซากิบาระสั่งมาน่ะค่ะ ว่าให้คุณคากามิอบขนม"


"เดี๋ยวนะฮะ... มุราซากิบารัจจิเนี่ยนะ?"เลิกคิ้วบ่งบอกเต็มสตรีมว่าไม่เชื่อหนักมาก


"ใช่ค่ะ เห็นคุณมุราซากิบาระรับคากามิเข้าทำงาน"


"หรอฮะ... งั้นผมช่วยถือดีกว่า"เอ่ยปากอาสา มือก็แย่งถุงต่างๆมาถือเอาไว้เรียบร้อย ริโกะแสดงสีหน้าออกมาชัดเจนว่ากำลังเกรงใจแต่ก็ขัดอะไรไม่ได้


ก็แหงสิ... นี่เจ้านายเลยนะ โดนไล่ออกมาที บอกเลยไม่คุ้ม




"ขอบคุณนะฮะริโกะซัง"


"ไม่คิดจะขอบคุณผมหน่อยหรอฮะ... คากามิจจิ"เสียงกระซิบดังขึ้นมาข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดต้นคอทำเอาคากามิสะดุ้งรีบผละตัวออกห่าง


"ทะ...ทำอะไรของแกฟะ!!!"


คิเสะมองคนหน้าแดงรีบยกมือมาจับต้นคอข้างที่ลมหายใจอุ่นๆเป่าใส่ด้วยรอยยิ้มขบขัน


"เขินหรอฮะ?"เอ่ยปากยียวนกวนประสาทไปอีกหนึ่งดอก คากามิชักสีหน้าใส่พร้อมหยิบพิมพ์พลาสติกเขวี้ยงใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล


"เล่นแรงนะฮะเนี่ย..."พอหลบพิมพ์นั้นได้ก็รีบถอยหลังหนีไปช้าๆ มีหวังถ้าโดนอีกครั้งนี้เขาหลบไปพ้นแน่ๆ ใครเจ้านายใครpetsกันแน่เนี่ย...


"ก็นายเล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง!"โวยใส่อีกฝ่ายก่อนจะหยิบถุงอุปกรณ์การทำขนมมาตรวจทานดูว่าของครบพอไหม วันนี้เขาต้องทำเค้กช็อกโกแลคตั้งหลายก้อนแหนะ พอมีงานแล้วก็ตื่นเต้นชะมัด


เพราะเข้าไม่ได้บอกพวกนี้เรื่องพ่อเขาเลย ค่ายาหรือค่ารักษาต่างๆเขาเลยต้องจัดการจ่ายเองทั้งหมด ดีหน่อยที่มีงานทำ ไม่งั้นมีหวังเขาไม่มีเงินจ่ายแน่ๆ


"ให้ผมช่วยไหมฮะ"


"ช่วยไปไกลๆที"


"ผมเจ้านายคากามิจจิไม่ใช่หรอฮะเนี่ย"โอดครวญพลางเบะปาก ท่าทางที่ถ้าสาวๆมาเห็นคงต้องกรี๊ดแล้วถ่ายรูปไปยกเซ็ต แต่เผอิญเขาไม่ใช่...


"เจ้าคนขี้เก๊กเสียมากกว่า"


"หึๆ งั้นหรอฮะเนี่ย... ผมออกจะหล่อนะฮะ"เสยผมให้อีกฝ่ายดูเป็นขวัญตา แต่อีกฝ่ายกลับไม่ดูสะงั้น!


อะไรเนี่ย...


แต่ก็น่ารักดี...


"แล้วนายไม่เข้าบริษัทหรือไง"


"ก็ต้องมาที่นี่นี่ฮะ ตามคำสั่ง"ประโยคหลังพึมพำเบาๆ พลางคิดถึงไอ้คลิปเสียงเจ้าปัญหานั่นด้วยความหงุดหงิดเล็กๆภายในใจ


"งั้นก็ไปไกลๆ เกะกะ"เอ่ยปากไล่แบบไม่มีปิดบัง คิเสะยู่ปากอีกครั้งแล้วปลีกตัวไปลากเก้าอี้มานั่งริมครัวดูอีกฝ่ายผสมเค้กแทน


ก็เขาเบื่อนี่... ไม่ได้อยากดูเลย แค่เบื่อนะจริงๆ...


"ทำไมพวกนายแปลกๆ พรุ่งนี้ใครมาอีกล่ะ"คากามิถามพร้อมนำเค้กเข้าตบเอา มือก็คว้ากล่องครีมมาผสมครีมแต่งหน้าเค้กเอาไว้ในมือ


"หืม.. รู้ได้ยังไงฮะเนี่ย"คิเสะเลิกคิ้วเชิงแปลกใจ หรือพ่ออาคาชิจจิมาบอก... ก็ไม่น่าใช่ คากามิจจิดูไม่รู้จักพ่อของอาคาชิจจิด้วยซ้ำ


"ลางสังหรณ์"


"ลางสังหรณ์ตรงจนน่าตกใจ... พรุ่งนี้อาคาชิจจิมาฮะ"


"ไอ้คนน่ากลัวนั่น..."คิดถึงพลางอดขนลุกไม่ได้ ในบรรดาทั้งหมด 6 คน หมอนั่นรับมือยากที่สุดแล้ว! ไม่อยากจะเจอเลยจริงๆ แค่สบตากับหมอนั่นก็เหมือนร่างกายจะถูกแช่แข็ง


แววตาที่เปรียบเสมือนจักรพรรดิ...


"แล้วทำไมนายต้องเติมจิหลังชื่อด้วยเนี่ย!"


"ผมเรียกเฉพาะคนที่อยากเรียกเลยนะฮะ คนสำคัญน่ะ... คากามิจจิเป็นpetsคนแรกเลย"


"น่าภูมิใจมาก... สะที่ไหนกันล่ะเจ้าบ้า! แปลกชะมัด ไม่ต้องพูดเลยนะ!!!"หันไปขู่อีกฝ่ายพลางเดินไปยื่นช้อนตรงหน้าอีกฝ่าย บนช้อนมีครีมช็อกโกแลตอยู่เป็นการบอกให้คิเสะชิมครีมเค้กนี่กลายๆ


"ให้ชิม?"พอเห็นคากามิพยักหน้าคิเสะก็ยกยิ้มขบขันขึ้นมาจางๆ ริมฝีปากหนาค่อยๆอ้าปากชิมครีมเค้กก่อนจะเบิกตากว้าง ลดชาติละมุนละไมภายในลิ้น รสหวานเจือขมของครีมเค้กนั้นอร่อยอย่างบอกไม่ถูก


สงสัยต้องอุดหนุนมุราซากิบารัจจิหน่อยสะแล้ว...


"เป็นไง?"


"ก็ไม่แย่นี่ฮะ"คนปากไม่ตรงกับใจเอ่ยบอกพร้อมเงยหน้ามองคนผมแดงดำที่ทำหน้าหงิกไปแล้ว ในหัวของคากามิเริ่มคิดทบทวนว่าตัวเองผสมอะไรผิดไปหรือเปล่าจนหัวหมุนไปหมด ก็แน่สิ.... ขนมนี้ทำขายนะ ไม่ได้ทำกินเอง ถ้ามุราซากิบาระไล่เขาออกจะทำไงล่ะ เขาจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่ายาให้พ่อ ไหนจะตอนหมอนัดพบต้องจ่ายค่านู่นนี่นี่อีก


"อร่อยดีฮะ"ก่อนที่คากามิจะคิดมากไปกว่านี้ คนปากหนักก็ยอมเปิดปากบอกความจริง ทั้งๆที่ไม่ต้องก็ได้ ไม่รู้สิ... พอเห็นคนตรงหน้าทำหน้าเครียดเขารู้สึกขัดใจยังไงไม่รู้


"แน่ใจนะ?"คากามิว่า พร้อมหยิบช้อนที่คิเสะพึ่งชิมไปเมื่อสักครู่ แต่ยังคงมีคราบครีมหลงเหลืออยู่ยกขึ้นมาชิมบ้าง คิเสะมองภาพนั้นพลันหน้าแดงวาบแล้วหันหน้าหนี


ทำแบบนั้นมันก็เท่ากับจูบทางอ้อมไม่ใช่หรือไง!


บ้าชะมัด... นี่เขาเขินอะไรกันเนี่ย!?


"ก็โอเคดีแล้วนี่... นายเป็นอะไร?"ขมวดคิ้วมองคนหูแดงก็ได้แต่สงสัย แต่เพราะคิเสะส่ายหน้าบอกไม่ได้เป็นอะไร เสียงเตือนของเตาอบก็ดังขึ้นมาพอดีทำให้เขาต้องไปสนใจเค้กในเตาอบแทน


พออีกฝ่ายไปไกลแล้วคิเสะก็ได้แต่ยกมือขึ้นมาขยี้หัวปัดความฟุ้งซ่านออกไปให้ไกลๆ ขนาดตอนมีอะไรกับpetsตัวอื่นเขายังไม่รู้สึกอะไรมากขนาดนี้ แต่กับคากามิ ไทกะที่ชิมครีมเค้กช้อนเดียวกับเขา หัวใจเขาก็พลันเต้นแรงขึ้นมาเสียเฉยๆ


ไม่ไหว...


คนคนนี้ชักจะมีอิทธิพลต่ออารมณ์ของเขาเกินไปแล้ว







"น่าเบื่อจังแหะ..."เสียงทุ้มเอ่ยบอก พร้อมกับที่เจ้าของเสียงก้มหน้าลงไปซุกคอคนที่นั่งนิ่งอยู่ตรงกลาง ริมฝีปากหนาเม้มเข้าที่ซอกคอคนนั่งนิ่งๆแรงๆส่งผลให้คนถูกกระทำต้องส่งเสียงออกมาเบาๆด้วยความเจ็บ


"เพลาๆหน่อยฮายามะ"คนที่นั่งขนาบข้างอีกฝั่งเอ่ยบอก แต่แววตาภายใต้กรอบแว่นนั่นกลับไม่ได้เป็นอย่างที่ปากพูดเลยสักนิด


"มานั่งที่ห้องผมแล้วกระทำลูกน้องของผมแบบนี้ ว่างนักหรือไงโคทาโร่... อิมาโยชิซัง"คนเป็นประธานบริษัทเอ่ยปากบอกด้วยความเอือมระอา ถึงจะเจอสองคนนี้มาป้วนเปี้ยนกับเลขาเขาจนชินแล้ว แต่วันนี้ชักจะโจ่งแจ้งเกินไปหน่อย


"อิจฉาหรือไงคุณประธาน petsของนายก็อยู่นี่"อิมาโยชิว่าพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นเหลือบไปมองpetsของอาคาชิที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ใกล้ๆอาคาชิไม่ใกล้ไม่ไกลนัก


"ไม่ดีกว่า... ผมมีของน่าสนุกรออยู่ที่บ้านในวันพรุ่งนี้"


ก๊อกๆๆๆ


"เข้ามา"


ยังไม่ทันที่ฮายามะหรืออิมาโยชิจะถามอะไร เลขาอีกคนของอาคาชิก็เคาะประตูเข้าให้สะก่อน ร่างสูงของมิบุจิ เรโอะ เลขาอีกคนของอาคาชิย่างกลายเข้ามาในห้องพร้อมกล่องเค้กสองกล่อง


"คุณมุราซากิบาระฝากมาให้จ๊ะ"เพราะเป็นรุ่นพี่ที่เคยเรียนด้วยกัน มิบุจิจึงค่อนข้างจะสนิทกับอาคาชิจนไม่ต้องพูดสุภาพมากก็ได้ แต่ถ้าทำตัวไม่ดีเกินกว่าอาคาชิจะรับไหวล่ะก็.... เตรียมหาที่ทำงานใหม่ได้เลย


"เค้ก? คนอย่างอัตสึชิเนี่ยนะ?"อาคาชิถึงกับขมวดคิ้วมุ่นแทบจะทันที หรือจะมีหิมะถล่ม มันอาจจะเป็นลางบอกเหตุก็ได้...


คนอย่างมุราซากิบาระ อัตสึชิเนี่ยนะแบ่งของกินกับคนอื่น! ต่อให้เป็นอาคาชิ เซย์จูโร่ เขาก็ไม่เชื่อหรอกนะ


"ให้อิซึกิจังกล่องนึงด้วยนะ เห็นคุณมุราซากิบาระบอกว่าคากามิ ไทกะเป็นคนทำ อร่อยมาก คุณคิเสะการันตี"พอชื่ออีกคนเข้ามาในโซนประสาทส่งผลให้อาคาชิต้องกระตุกยิ้มขึ้นมา


ขนาดเรียวตะยังการันตี... ช่างน่าสนใจสะจริงๆ


คากามิ ไทกะ petsใหม่ที่พ่อเขาบอกให้ถนอมนักถนอมหนา คนที่ทำให้แผนพวกเขาล่มไม่เป็นท่าไปหมด!


"ยิ้มน่าขนลุกนะอาคาชิ"ฮายามะยิ้มแหย ไอรังสีน่าขนลุกทั่วห้องนี่มันอะไรกัน! แต่คนข้างกายเขาเนี่ยสิ ออกอาการอยากจะกินเค้กนั่นเสียเหลือเกิน จะตามใจสักหน่อยก็แล้วกัน...


ดูท่าฮายามะและอิมาโยชิจะเห็นด้วยเหมือนกันทั้งคู่ในรอบหลายปี(?) ช่วยไม่ได้ petsของเขาอยากกินเค้กนั่นนี่นา...


"ฝากใส่จานหน่อยสิเจ๊เรโอะ"


"จ้าๆ เซย์จังเอาด้วยไหม?"หันไปถามเจ้านายตัวเองที่พยักหน้ารับเบาๆ ยังไม่ทันที่มิบุจิจะหยิบกล่องเค้กออกไป ฟุริฮาตะที่นั่งเงียบมานานก็ลุกขึ้นมาปัดกล่องเค้กกล่องนึงหล่นพื้นด้วยความรวดเร็ว


"ไอ้petsบ้านั่นมันมีดีอะไร! ก็แค่สัตว์เลี้ยงแท้ๆ ทำไมเซย์จูโร่ซามะต้องไปสนใจมันด้วย! ฉันไม่ยอมนะ!!!"


ปัง!!!


เหตุการณ์ทุกอย่างหมือนเดจาวู ร่างของฟุริฮาตะถูกกระแทกลงไปบนโต๊ะทำงาน มือหนาของอาคาชิกดเข้าที่ลำคออีกฝ่ายอย่างไม่คิดจะออมแรง


"จะให้ผมเตือนอีกครั้งไหมโคคิ..."เสียงเย็นยะเยือกเอ่ยถามพร้อมดวงตาสีแดงวาววับจ้องมองคนบนโต๊ะที่กำลังตะเกียดตะกายด้วยความทรมาณเพราะหายใจไม่ออก


"อิซึกิซัง... แบ่งเค้กให้ผมหน่อยได้ไหม"กันไปถามคนที่นั่งตรงกลางระหว่างหมาหวงของ(?)ทั้งสอง ด้วยแววตาอ่อนลง เพราะเขารู้ดีว่าคนอย่างฮายามะ โคทาโร่ และ อิมาโยชิ โชอิจิ เป็นห่วงpetsตัวเองมากขนาดไหน


ถึงจะทำรุนแรงกับอิซึกิมามากเพียงใด ยังไงสำหรับทั้งสองคนนั้น อิซึกิก็คือสัตว์เลี้ยงตัวสำคัญที่หายไปจากทั้งสองคนนั้นไม่ได้ และจะไม่มีวันให้หายไปเด็ดขาด


ถ้าเกิดเขาเผลอมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเหมือนอยากจะฆ่าคนแบบที่ทำกับฟุริฮาตะ มีหวังฮายามะและอิมาโยชิคงเอาเรื่องเขาแน่ๆ


"ดะ..ได้ครับ"พอได้รับคำตอบ มือที่บีบคอของฟุริฮาตะก็ยอมปล่อยออกแต่โดยดี ฟุริฮาตะรีบโกยอากาศเข้าปอด ปากก็ไอค่อกแค่กเสียจนน่าสงสาร 


แต่ก็เท่านั้นแหละ...


ยังไงก็แค่pets


ไม่มีค่าพอจะให้สงสาร


แต่ยกเว้น คากามิ ไทกะ petsที่น่าสนใจคนนั้นไว้คนนึงก็แล้วกัน...






"นายยังไม่กลับอีกหรอคิเสะ!?"คากามิหันไปโวยวายใส่คนที่นอนกางขาสบายเฉิบบนโซฟาในห้องนั่งเล่น สบายสะจน... น่าถีบ-_-!


"ไล่ผมจังเลย นี่พึ่งจะสี่โมงเย็นเองนะ ไล่ผมแบบนี้ ผมเสียใจนะฮะเนี่ย"แสร้งยกมือขึ้นมาทำท่าเหมือนคนจะร้องไห้ คากามิถึงกับเบ้ปากแรง เขาอยู่กับหมอนี่มาทั้งวัน รู้เลยว่าการกระทำแบบนั้นมันจอมปลอมชัดๆ!


"แต่มันเกะกะเฟ้ย! แม่บ้านเขาจะทำความสะอาด ไม่เห็นรึไง!?"โวยวายใส่ยกใหญ่ตั้งท่าหยิบหมอนอิงเตรียมปาใส่หน้าอีกฝ่ายเรียบร้อย คิเสะคนรู้แกวรีบกระโดดออกจากโซฟาวิ่งหนีแทบจะทันที


ท่าทางการวิ่งเล่นของทั้งสองคนที่สุดแสนจะเป็นธรรมชาติ ส่งผลให้คนอย่างริโกะที่มองดูทั้งสองคนมาทั้งวันต้องหลุดยิ้ม


เหมือนไม่ใช่เจ้านายกับสัตวเลี้ยงเลย...


ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้บรรยากาศนี้มันคงอยู่ตลอดไปเรื่อยๆ...


"ย้ากก ไอ้บ้า!!! มาให้ฉันต่อยนายเดี๋ยวนี้นะเฟ้ย!!!"วิ่งไล่อีกฝ่ายไปทั่วบ้าน คิเสะยิ้มร่าด้วยความสนุกที่เห็นอีกฝ่ายโวยวาย ยิ่งแกล้งก็ยิ่งสนุกยังไงก็ไม่รู้


คากามิจจิเนี่ยน่าสนใจจริงๆ


ตั้งแต่มาที่บ้านวันนี้เขาหลุดยิ้มมากี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้...


ไม่แปลกเลยที่คนอย่างมุราซากิบาระยังบอกเลยว่าคากามิจจิมีอะไรแปลก อะไรแปลกๆที่น่าดึงดูด ทั้งๆที่ดูธรรมดา ไม่มีอะไรพิเศษ แต่ถึงอย่างนั้นบรรยากาศรอบๆตัวคนๆนี้ก็ทำให้รู้สึกดี รวมถึงการกระทำของคนๆนี้ก็ด้วย...


"ฮ่าๆๆๆๆ"คิเสะหัวเราะออกมาพร้อมวิ่งหนีไปด้วย เสียงหัวเราะที่ไม่ได้เสแสร้ง เสียงหัวเราะที่ไม่ได้เจ้าเล่ห์หรือมีแผนการอะไรซ่อนอยู่ส่งผลให้คากามิต้องหยุดวิ่ง หมอนอิงที่ถือติดมือมาเล็งไปที่อีกฝ่ายก่อนจะขว้างไปแรงๆ


"นาย!"


"อะไรฮะ?"


"โดนผีเข้าใช่ไหม!? จะหัวเราะทำไม! ไอ้บ้า!!! มันน่ากลัวนะเฟ้ย!"โวยวายใส่อีกฝ่ายไป แทนที่คิเสะจะหยุดหัวเราะดันหัวเราะหนักกว่าเดิมเสียอีก


"นี่... คากามิจจิกลัวผีหรอฮะ"เอ่ยปากถามเหมือนคนรู้ทัน คากามิถึงกับสะดุ้ง ปากก็รีบบอกปฏิเสธไปทันควัน


"ฉะ...ฉันกลัวนายต่างหาก! ใครกลัวผีกัน ไม่มี๊!!!"


"มีผู้หญิงอยู่ข้างหลังนะฮะ"


ตึง!!!


"ว้ากกกกกก!!!!"


คิเสะเอ่ยบอก พออีกฝ่ายหันไปก็หยิบหมอนอิงที่อีกคนปามาฟาดไปบนโต๊ะแรงๆจนเกิดเสียงดังสะนั่นไปทั่วทั้งบ้าน ส่งผลให้คากามิต้องส่งเสียงร้องดังลั่นด้วยความตกใจ


ร่างของคากามิแทบจะหายวับมาอยู่ข้างกายเขา คนผมเหลืองยกยิ้มเจ้าเล่ห์มองดวงตาสีแดงดำนั้นที่กำลังมองซ้ายมองขวาไปมาด้วยความเอ็นดู


น่าสนใจจริงนั่นแหละ...


คุณpetsตัวใหม่


สงสัยต้องไปขอบคุณพ่อของอาคาชิจจิสะแล้วสิ...









มาแล้ววววววววว


ดูดีจนน่าแปลกใจเลย ต้องขอบคุณคุณพ่อของอาคาชิสักหน่อยที่ทำให้หกหน่อยอมสยบ แต่! อย่าลืมว่ามีดราม่านะจ๊ะ ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็สบายใจได้เลย อีกนาน(ล่ะมั้ง)กว่าดราม่าจะโผล่


ส่วนอิซึกิคือดราม่ากันไปแล้ว อิซึกิผู้น่าสงสาร~~~


อาคาชิก็โหดเกินไปหน่อย คิเสะก็คึกเกินไปนิดนึง5555 สรุปตอนนี้มุคคุงดีสุดจ้าาา หมายถึงสติน่ะนะ...




*ชี้แจง*


-เราขออนุญาติหยุดอัพเรื่ององค์ชายไว้เท่านี้ก่อนนะ หวังว่าทุกคนจะไม่ว่ากัน เหตุผลก็คือเราอยากจะให้มันจบไปเป็นเรื่องๆน่าจะง่ายมากกว่า จะได้ไม่งงกันด้วย ไว้เรื่องpetsจบเมื่อไหร่ เราจะรีบกลับไปอัพแน่นอน!!!


เราจะพยายามมาอัพบ่อยๆนะ เพราะหายไปนานเรื่องมันเลยขาดๆหายๆ อารมณ์ค้างๆกันไปเลย5555 ก็ต้องขอโทษด้วยอีกครั้งนะคะ




**หากมีคำผิดจะมาตามแก้ให้ทีหลังน้าาา**



ขอบคุณที่ติดตามกันมากๆเลยค่าาา><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

870 ความคิดเห็น

  1. #795 Fefieeiei (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 20:37
    สงสารอิซึกิซังTT
    #795
    0
  2. #588 GNIA27 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 20:35
    สนุกมากเลยค่ะ เราชอบอ่านแนวนี้มากๆ ยังรอคุณไรท์มาอัพเสมอนะคะ
    #588
    0
  3. #532 hhaeyg (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 00:09
    ข้าน้อยยังติดตามอยู่นะขอรับบบ
    #532
    0
  4. #515 erar445 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 22:13

    ชอบต่อๆๆๆ

    #515
    0
  5. #512 Hikari_Yuki (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 08:51
    ในแก๊งตอนนี้ที่ดูจะใจดีมีแค่คิเสะกับมุคคุงนะเนี่ย

    โชคดีของไทจังเลยนะเนี่ยที่ไม่โดนกินเพราะพ่ออาคาชิเลยต้องไปกราบขอบคุณงามๆสักที2ทีแล้ว555555

    สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้ค่าาา
    #512
    0
  6. #511 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 08:27
    คิเสะ มุคคง ตอนนี้ดีมาก ดูปกติกันมาก ๆ

    ที่เรื่องมันสงบลงได้แปปนึงต้องขอบคุณพ่ออาคาชิจริง ๆ (แอบคิดเหมือนมิเนะเหมือนกัน555) แต่ไงพวกนี้ต้องหาทางได้อยู่ดี ฮือ

    เข้าใจค่ะ ไม่วั้นงงแน่ ๆ 555 ให้จบเป็นเรื่อง ๆ ดีกว่าค่ะ
    #511
    0
  7. #509 12345Mind (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 21:47
    ล็อกทำไมอ่าา เปิดให้หน่อยหนูอยากอ่านนน~
    #509
    0
  8. #283 เฮกเซนเอง (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 18:57
    ไทกะอย่าร้องงงง มาเอาแต่ใจกับเลาก็ได้ ฮือออ
    #283
    0
  9. #251 MakiDear (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 01:48

    โอ้ยยย สงสารรร
    #251
    0
  10. #250 Kiseiki5627 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 00:24
    สงสารน้องง่า ฮื่อๆ
    #250
    0
  11. #249 sasiwimon_n (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 21:50
    คงไม่ใช่ซากุราอิหรอกนะฮะๆ
    #249
    0
  12. #248 wiwitchayada2 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 21:37
    ฮือออ สงสารน้อง
    #248
    0
  13. #247 mintlovem4 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 20:43
    ใจฮ้ายยยยย คากามิลูกแม่ ~~~
    #247
    0
  14. #246 tan0849460174 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 20:40
    จัดอีกอยากได้อีก
    #246
    0
  15. #245 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 20:21

    โมโมอิคือพระเอกสินะคะ *แคก ผู้รู้ทุกอย่างแต่บอกไม่ได้ ฮือ แต่petตัวเก่านี่มันต้องมีอะไรแน่ ๆ

    ตอนนิจิมูระเตะประตูนี่แบบดูขึ้นแทนจนเกินไปมากอะ คือไม่คิดว่าจะโกรธแทนเกินขนาดนี้ ถ้าเป็นคนอื่นก็ยังว่าไปอย่าง

    แต่คงจะสายไปแล้ว คงเป็นไปตามที่โมโมอิทิ้งท้ายแน่ ๆ TT และก็คงยังเดาไม่ออกว่าpetเก่าเป็นใคร 555

    #245
    0
  16. #244 ButsoapPN (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 20:06
    งืออออออ ทำไมใจร้ายกันอย่างนี้
    #244
    0
  17. #243 minamiuriko (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 19:56
    เดาไม่ออกเลยแฮะว่าใคร ฮิมูโระ?5555
    #243
    0