[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 44 : Long fic : kurokaga : ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    27 ก.ค. 61

"คุโรโกะ!"ลูกส่งอันน่ามหัศจรรย์ถูกส่งให้คนที่เอ่ยเรียกแทบจะทันทีที่พูดจบ

ปี๊ดดดดด

ร่างสูงโปร่งกระโดดขึ้นดั้งค์ลูกลงห่วงได้อย่างสวยงามพร้อมๆกับเสียงนกหวีดบ่งบอกหมดเวลาพอดี ส่งผลให้เซย์รินสามารถชนะไปได้แบบหวุดหวิด

"หวา!!! พวกผมแพ้อีกแล้วหรอฮะเนี่ย!!!"คิเสะเอ่ยปากโอดครวญ ก่อนจะโดนรุ่นพี่ภายในทีมถีบด้วยความหมั่นไส้ ถึงแม้รุ่นพี่ปี3จะจบกันไปแล้วแต่ก็ยังคงมีคนคอยถีบคิเสะแทนอยู่เสมอ

"เจ็บนะฮะ!!!"

"ไหวหรือเปล่าคุโรโกะ?"คากามิยืนมองคนเป็นเงาของตัวเองแล้วได้แต่ส่ายหัวหน่ายๆ มือเรียวคว้าผ้าขุนหนูมาซับเหงื่อให้คนเป็นเงาอย่างเบามือ

"ขอบคุณครับ"คุโรโกะแย้มยิ้มพร้อมคว้าน้ำมาจิบแก้ความกระหาย

"ดูท่าคิเสะจะเก่งขึ้นนะ"

"ครับ... เก่งขึ้นมากเลย"คุโรโกะยืนมองภาพชมรมไคโจที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานก่อนจะอมยิ้ม... คิเสะคุงคงรู้ได้ถ่องแท้แล้วว่าการเล่นเป็นทีมมันดียังไง

"นายจะคอยเป็นเงาฉันอยู่แบบนี้ใช่ไหมคุโรโกะ?"

"ครับ ผมจะคอยอยู่ข้างๆคากามิคุงเสมอ"

"ฮะๆ ถ้าไม่มีนายฉันคงแย่แน่ๆ"

"ผมไม่ไปไหนหรอกครับ..."คุโรโกะเงยหน้ามองคากามิ นัยน์ตาสีฟ้าสวยส่งสายตาสื่อความหมายออกมาชัดเจนว่าเขาหมายถึงอะไร แต่ดูท่าแสงของเขาคงจะซื่อเกินกว่าที่จะรับรู้ถึงมันได้

"ให้มันจริงนะเฟ้ย!"

"แน่นอนอยู่แล้วครับ"

"วันนี้ไปกินฉลองชัยชนะกันดีกว่าคุโรโกะ"

"ครับๆ"คุโรโกะส่ายหน้า มุมปากกระตุกยิ้มน้อยๆ คากามิคุงนี่... เห็นของกินเป็นเรื่องใหญ่เสมอเลย








"นายกินให้มันเยอะๆหน่อยสิ!"คากามิโวยวายเมื่อคนเป็นเงาของตัวเองพึ่งจะกินเบอร์เกอร์ไปแค่ครึ่งเดียว! ต่างจากเขาที่เขมือบ(?)หมดไปสิบกว่าชิ้นแล้ว!!!

"ก็ผมอิ่มแล้วนี่ครับ"คุโรโกะหยิบแก้ววนิลาเชคขึ้นมาดูด ดวงตาทั้งสองก็มองดูคนเป็นแสงโวยวายไม่หยุดปากทั้งที่ยังคงมีชีสเบอร์เกอร์อยู่เต็มปาก

"นายกินน้อยเกินไปแล้วนะเฟ้ย!!!"

"ผมไม่ได้กระเพาะครากเหมือนคากามิคุงนะครับ"เอ่ยปากว่าทางอ้อม แต่ดูท่าคากามิจะรูทันเลยรีบๆกลืนเบอร์เกอร์เข้าท้องพร้อมมองหน้าหาเรื่องคุโรโกะ

"หา? นี่นายหาว่าฉันกระเพาะครากหรอ!?"

"มันคือความจริงนะครับ คากามิคุงอย่ากินเลอะเทอะสิ"พูดบอกหน้าตายแล้วเอื้อมมือไปเช็ดซอสที่มุมปากของคากามิเบาๆก่อนจะนำมาเข้าปากตัวเอง

"อ่ะ...อ่ะ!?"คากามิดูเหมือนจะนิ่งอึ้งไปแล้ว ใจดวงน้อยภายในอกดิ้นพล่านเต้นรัวแรงอย่างไม่เคยเป็น เลือดภายในตัวก็สูบฉีดส่งผลให้ใบหน้าของเสือน้อย(?)ต้องแดงแจ๋ขึ้นมา

"หึย... คู่นั้นน่ารักเนอะ"

"จริง... เป็นแฟนกันแน่เลย เมื่อกี้เห็นที่เขาป้ายซอสตรงมุมปากมากินไหม ฉันเขินแทนเลยอ่า~~~"เสียงบทสนทนาหญิงสาวโต๊ะข้างดังขึ้นเข้ามาสู่โซนประสาทยิ่งทำให้คากามิต้องหน้าแดงหนักกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

"เป็นอะไรไปครับคากามิคุง?"คนผมฟ้าตีหน้าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ทั้งๆที่ตัวเองก็ได้ยินด้วยเหมือนกัน

"ป่ะ...เปล่า! ฉันไม่เขินนะ!!! กลับกันเลยไหมม!? ไปกัน!!!"ไม่รอให้คนผมฟ้าได้ตอบอะไร คากามิก็รีบลุกขึ้นคว้าตัวคุโรโกะลากออกนอกล้านทันที

คนถูกลากอมยิ้มกริ่มในใจ

นี่ขนาดไม่เขินนะครับ...








"ให้ผมไปส่งไหมครับ?"

"หา? ไม่เอาหรอกเฟ้ย! ฉันไม่ใช่เด็กๆนะ"คากามิส่ายหน้าพรืด เขาไม่ใช่เด็กๆสักหน่อย จะไปส่งทำไมหันเล่า อีกแค่นิดเดียวก็ถึงบ้านเขาแล้ว

"งั้นผมกลับก่อนนะครับ ระวังผะ..."

"ไปส่งฉันเดี๋ยวนี้เลยไอ้บ้าคุโรโกะ!"ยังไม่ทันที่คุโรโกะจะพูดจบแต่อย่างใด คากามิก็เล่นลากคุโรโกะให้ตามมาอีกครั้ง

ก็ใครใช้ให้เจ้าบ้าเงามายานี่พูดถึงผีกันล่ะ

ผีโผล่มาให้ทำไงเล่า!!!

"ไม่ใช่เด็กแล้วไม่ใช่หรอครับ?"คุโรโกะเอียงคอทำซื่อไม่รู้ไม่ชี้

"เพราะนายไม่ใช่หรือไง เจ้าบ้า..."

"กลัวผีหรอครับ?"เอ่ยปากถามทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว คากามินอกจากหมาก็ผีเนี่ยแหละที่กลัวสุดๆ

"ฉันไม่ได้กลัวเฟ้ย!!!"คากามิปฏิเสธเสียงแข็ง

ฟิ้ว~~~~

จู่ๆลมเบาๆก็พัดมาโดยไม่บอกกล่าว ใบไม้ถูกลมพัดไปปลิวผ่านหน้าคากามิอย่างแผ่วเบา บรรยากาศเริ่มเย็นขึ้นมาเสียเฉยๆ

คากามิเดินเนียนๆตีแนบเข้าไปใกล้ชิดคุโรโกะมากขึ้นด้วยความกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ

คุโรโกะจับมือเรียวมากุมเอาไว้หลวมๆพลางมองไปรอบๆที่มืดสนิท

"คุโรโกะ..."

"รีบเดินเถอะครับ"

โฮ่ง!

"เฮ้ย!"คากามิสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นสุนัขตัวสีขาวเลอะเทอะมอมแมมไปหมดกำลังมองขู่มาทางเขาและคุโรโกะ

คุโรโกะกระชับมือเรียวให้แน่นขึ้นเพราะแรงสั่นเล็กน้อยของคนข้างๆ ที่กำลังพยายามถอยหลังมาหลบหลังเขาอยู่

"ไม่ต้องกลัวนะครับ"เงยหน้าขึ้นไปยิ้มบางเชิงพูดปลอบก่อนตัวเองจะเป็นคนเดินนำหน้า

คิ้วของคนผมฟ้าขมวดเป็นปมพร้อมหันไปมองสุนัขสีขาวตัวนั้นด้วยอารมณ์ครุกกรุ่น กล้าดียังไงถึงมาทำให้คากามิคุงกลัวกัน?

หงึ...

สุนัขตัวนั้นชะงักไปเล็กน้อย จากท่าทางขู่เมื่อกี้ก็เปลี่ยนกลายเป็นหงอเป็นเสียเฉยๆ คุโรโกะเห็นดังนั้นจึงรีบเดินจูงมือพาคากามิเดินผ่านไปทันที ไม่งั้นมีหวังคากามิวิ่งหนีไปก่อนแหงๆ








"ผมกลับก่อนนะครับ"คุโรโกะยิ้มบางพลางหันหลังกำลังจะกลับบ้านของตัวเองก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมือเรียวของคากามิเอื้อมมาดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้

"ครับ?"หันไปเลิกคิ้วเชิงสงสัย

"มันดึกแล้ว... นอนกับฉันก็ได้"

"อยากให้ผมนอนด้วยทำไมไม่บอกล่ะครับ"คุโรโกะเดินเข้ามาด้านในพร้อมตอบให้คากามิโมโหเล่นๆ ซึ่งมันก็เป็นตามที่คนเป็นเงาหวังไว้สะด้วย

"หา! อย่ามามั่วนะเจ้าคุโรโกะ!"

"ไม่ต้องเขินนะครับ"

"ฉันไม่ได้เขินเฟ้ย!!!!"

"หน้าแดงนะครับ"

"หุบปากไปเลย! เจ้าบ้า!!!"

"อย่าเขินแล้วพาลสิครับ"

"ก็บอกไม่ได้เขินไง!!!!"

"ครับๆ ไม่เขินๆ... แต่หน้าแดงนะครับ"

"คุโรโกะ!!!"

"ครับๆ ยอมแล้ว"









เรื่องคุโรโกะตอนแรกมาแล้วเด้อออออ แต่สั้นไปหน่อยนะ555 ตอนแรกก็ดูน่ารักฟุ้งฟิ้งเชียว หุหุ

พน.เราจะมาลงเรื่องPetsตอนแรกให้น้าาาา ตอนนี้ก็เอาKurokagaไปอ่านก่อนเด้อออ อิอิ

เรื่องนี้จะออกเป็นแนวสบายๆ ไม่เครียดไม่อะไรเลยทั้งสิ้น เนื้อเรื่องมันจะเชื่อมกับเพลงขอให้รู้ เล็กๆน้อยๆด้วยแหละ

** หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้นะ **

ฝากน้องครกไว้ในอ้อมใจด้วยจ้าาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

849 ความคิดเห็น

  1. #808 Fefieeiei (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 08:26
    ตาคนนี้นี่ขยันหลอดจังน้าาาาา
    #808
    0
  2. #225 GlassesBoykung (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 22:18
    ฮืออออ ชอบคู่นี้มากก -//////- เอามาเยอะๆเลย
    #225
    0
  3. #217 เฮกเซนเอง (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 22:54
    ไทกะน่าร้ากกกก
    #217
    0
  4. #215 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 17:42

    คุโรโกะนี่หยอดคางามิได้ตลอดเลยนะ 55 ชอบตอนปกป้องคางามิจากหมา แอบกลัวแทน นึกภาพแล้วคงน่ากลัวน่าดูสายตาขู่ของคุโรโกะ แต่ก็เท่แบบฉบับของคุโรโกะ ตอนนี้ทำคะแนนได้เยอะมาก สู้ ๆ นะคุโรโกะ !!!

    #215
    0