[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 4 : Long fic : allkaga : รอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,685
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 188 ครั้ง
    20 ส.ค. 61

"คากามินจะปล่อยไว้แบบนี้จริงๆหรอ"โมโมอิที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆเอ่ยถาม ผมสีชมพูสวยปลิวสลวยไปตามสายลม ดวงตากลมโตสีชมพูเหลือบมองคนตัวสูงที่นั่งข้างๆด้วยความสงสารจับใจ

ไม่ว่าจะเก่งมาจากไหน

ก็แพ้ความรักกันหมด....

"อืม... ฉัน... ทำอะไรไม่ได้แล้วนี่"ถ้าใครมาเห็นเอสเซย์รินในสภาพนี้คงไม่มีใครอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่นักว่านี่คือคนเดียวกันกับตอนที่อยู่ในสนามแข่ง

"คากามิน..."

"เพราะฉันรักเจ้าพวกนั้น มันทำให้ฉันยอมเจ็บอยู่แบบนี้ ถึงแม้ฉันอยากจะออกไปแต่มันก็ออกไปไม่ได้สักที"หยดน้ำสีใสเริ่มคลอออกมาจากดวงตาสีแดงดำคู่สวย ที่บัดนี้เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง

"คากามิน..."โมโมอิทำได้เพียงแค่ปลอบใจเท่านั้น ถึงแม้จะเคยบอกให้คากามิถอยออกมา แต่เจ้าตัวก็ยังคงยืนยันว่าจะอยู่แบบนี้เพื่อให้อีกทั้งหกคนหายทุกข์ แล้วความทุกข์ทุกอย่างก็จะตกมาอยู่ที่ตัวของคากามิเอง

"สู้ๆนะคากามิน สักวันคากามินจะผ่านมันไปได้!"โมโมอิพร่ำบอกแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน คากามิเองก็ทำเพียงยิ้มขอบคุณส่งตอบกลับมาเท่านั้นก่อนทั้งสองคนจะแยกทางกันกลับเช่นเดิม







คากามิเดินมาหน้าที่พักของตัวเอง ไฟที่ออกมาทางหน้าต่างสว่างโล่ ทำให้คากามิรับรู้ได้ว่าทั้งหกคนนั้นคงอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

คากามิสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเองพร้อมปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"คากามิจจิ! ไปไหนมาฮะ ผมเป็นห่วงนะรู้ไหม?"เมื่อเปิดประตูเข้ามา หมาโกลเด้นตัวโตก็วิ่งเข้ามาหาทันที ดวงตาสีเหลืองนั้นมองไปรอบๆตัวคากามิเพื่อดูว่าคากามิได้รับบาดเจ็บอะไรตรงไหนหรือเปล่า

การกระทำแบบนี้ของคิเสะส่งผลให้คากามิอยากจะร้องไห้ออกมาให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ทำได้เพียงแค่ยิ้มแล้วส่ายหัวให้กับความเป็นห่วงอันจอมปลอมของคิเสะเท่านั้น

"พวกนายมาทำไมพร้อมหน้าเชียว?"คากามิถามด้วยความสงสัย ปกติพวกนี้ไม่ค่อยมาเจอกันพร้อมหน้านักหรอกถ้าไม่จำเป็น

"พวกผมคิดถึงไทกะ"อาคาชิพูดพร้อมยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือส่งกล่องของขวัญขนาดกลางให้คากามิ

คากามิรับมาอย่างงงๆ แต่ก็ยอมเปิดมันออกดู ภายในกล่องนั้นเต็มไปด้วยขวดน้ำหอมมากมายหลากหลายกลิ่นที่ช่างคุ้นเคยแปลกๆ

"กลิ่นนี้หอมนะครับ ไทกะ"อาคาชิเดินมาหยิบขวดน้ำหอมกลิ่นหนึ่งฉีดลงบนหลังข้อมือคากามิแล้วดันให้คากามิดม

กลิ่นฟุริฮาตะ....

คากามิจำได้ เพราะเป็นเพื่อนชั้นเดียวกันและเป็นเพื่อนในทีมอีกด้วยทำไมคากามิจะจำไม่ได้กันล่ะ

"ของฉันหอมกว่า"มิโดริมะหยิบน้ำหอมอีกขวดมาถือเอาไว้ แล้วฉีดลงบนหลังข้อมือของตัวเองก่อนจะให้คากามิดมอีกครั้ง

กลิ่นทาคาโอะ....

ไม่ต้องเดาก็รู้ในนี้คงเป็นกลิ่นน้ำหอมคนรักเก่าของพวกนายทั้งหกคนเลยสินะ.... พวกนายคิดว่าฉันโง่ ประสาทสัมผัสไม่รับรู้หรือไงว่านี่คือกลิ่นของใครน่ะ...

คากามิคิดในใจด้วยความเจ็บปวด แต่ภายนอกก็ทำได้เพียงแค่ยิ้ม

"อื้อ! ขอบใจนะ มันหอมมากเลย ไว้ฉันจะใช้.... ทุกกลิ่นเลยก็แล้วกัน"คากามิยิ้มแล้วเก็บขวดน้ำหอมเอาไว้ในกล่องของขวัญเช่นเดิม

"พวกนายจะนอนที่นี่ไหม?"คากามิถามทั้งหกคนที่มองคากามิอยู่

"พวกผมจะกลับแล้วล่ะครับ"คุโรโกะตอบ

"อื้อ! งั้นกลับดีๆนะ"ทั้งหกยิ้มรับคำก่อนจะเดินมาหอมแก้มคากามิคนละฟอดแล้วเดินออกจากที่พักของคากามิไป




พอประตูปิดลงคากามิก็หันมามองกล่องของขวัญที่พวกนั้นให้มากอีกรอบ ดวงตาสีแดงดำเริ่มคลอไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง...

"ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ"น้ำตาสีใสไหลรินลงมาอาบแก้ม ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นออกมาให้รับรู้ว่าเสือแดงตัวนี้กำลังร้องไห้

เพราะเป็นผู้ชายที่เข้มแข็งมาตลอด เป็นผู้ชายที่มุ่งมั่นมาตลอด การจะร้องไห้ฟูมฟายจึงไม่ใช่สิ่งดีเท่าไหร่ที่คากามิจะทำมัน

แค่รับรู้ว่าเสียใจก็พอ....

ขอแค่พวกนายมีความสุข

ฉันจะทุกข์ก็ไม่เป็นไร.....










"คากามิ!!! ทำไมปล่อยให้ตัวเองเป็นซอมบี้แบบนี้ หา!?"โค้ชทีมเซย์รินอย่างริโกะตะโกนดังลั่นโรงยิมด้วยความตกใจกับสภาพเอสเซย์รินในตอนนี้

ดวงตาสีแดงดำนั้นบวมปูดเหมือนผ่านการร้องไห้มาค่อนข้างหนัก ไหนจะขอบคล้ำบริเวณใต้ตานั่นอีก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคงยังไม่ได้นอนพักผ่อนเลยสักนิด ทั้งๆที่เมื่อวานก็ฝึกหนักแท้ๆ

"คากามิคุง ไหวไหมครับ"คุโรโกะเดินไปถาม สีหน้าคนขาวเกือบซีดแสดงออกว่าเป็นห่วงคนเป็นแสงของตังเองชัดเจน ส่วนห่วงในฐานะไหนนั่นก็อีกเรื่อง

"ไหว แค่นี้เอง"

ตึง!

พูดจบเจ้าตัวก็ล้มตึงสลบเหมือบไปกับพื้นทันที ลำบากรุ่นพี่ที่ต้องรีบพยุงพาไปส่งห้องพยาบาลแทน

ริโกะที่พอจะรู้เรื่องของคากามิอยู่บางทำเพียงแค่ถอนหายใจออกมา เข้มแข็งเกินไปมันก็ไม่ดี... อยากจะยื่นมือเข้าไปช่วยก็ทำไม่ได้ ตอนนี้ทำได้เพียงแค่รอ รอเวลาที่คากามิจะทนไม่ไหวแล้วถอยออกมาเอง








"อื้อ..."คากามิปรือตาคู่สวยขึ้นมาเล็กน้อย แสงสว่างจากหลอดไฟสว่างจ้าเข้ามาทแยงตาจนแสบตาไปหมด

"ไทกะ เป็นยังไงบ้าง"คากามิหรี่ตามองคนที่เปรียบเสมือนพี่ชายตัวเองด้วยความสงสัยว่าฮิมุโระมาที่นี่ได้ยังไง เพราะที่นี่มันห้องนอนของเขาแน่ๆ

"ทัตสึยะ?"

"มุราซากิบาระบอกว่านายป่วยน่ะ"ฮิมุโระไขความกระจ่างให้คากามิคลายความสงสัย คากามิพยักหน้ารับแล้วลุกขึ้นนั่ง

"แล้วคนอื่น..."

"อยู่ข้างนอกกันน่ะ เอ่อ..."ฮิมุโระทำท่าทางอึกอักน่าสงสัย คากามิคิ้วขมวดมุ่นกับท่าทางอึกอักของพี่ชายตัวเอง

"บอกมาเถอะ ฉันเจ็บจนมันชินแล้วล่ะ"ยิ้มบางส่งให้เพื่อให้คนเป็นพี่ชายสบายใจ แต่คากามิจะรู้บ้างไหม ว่ารอยยิ้มของตัวเองมันเศร้าขนาดไหน

"ฟุริฮาตะมาด้วย ทาคาโอะกับคาซามัตสึก็มา"

"อยู่ข้างนอกกันสินะ"คากามิดึงผ้าห่มออก ขาเรียวก้าวลุกขึ้นจากเตียงเดินไปเปิดประตูออกเพียงเล็กน้อย

'โคคิ ไม่ลองทานขนมที่ผมซื้อมาหน่อยหรอครับ'เสียงอาคาชิ...

'เอ่อ... คือ...'เสียงฟุริฮาตะ....

'ยูกิโอะ... จะไม่ใจอ่อนให้ผมจริงๆหรอ'เสียงคิเสะ....

'นายอย่าทำแบบนี้คิเสะ พวกนายคิดถึงความรู้สึกของคากามิบ้างสิ!'เสียงรุ่นพี่คาซามัตสึ

'พวกเราไม่ได้รักคากามิจจิสักหน่อย คากามิจจิก็แค่ทำให้เราพอลืมได้บางครั้งคราวเท่านั้นแหละฮะ'


ประโยคคำพูดของคิเสะทำให้คากามิที่แอบฟังอยู่ต้องสะอึก

น้ำสีใสไหลลงมาอาบแก้มเนียนสีน้ำผึ้งอีกครั้ง คากามิยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นเพราะครั้งนี้มันหนักกว่าครั้งอื่นๆ

"ไทกะ... กลับก่อนนะ"ฮิมุโระพูดเสียงเย็นอย่างโกรธจัดแทนคากามิที่ทำได้เพียงแต่ร้องไห้ออกมา ประโยคคำพูดแบบนั้นมันชักจะมากเกินกว่าพี่ชายอย่างฮิมุโระจะรับได้

ฮิมุโระเปิดประตูออกอย่างแรงแล้วรีบพุ่งเดินตรงไปห้องนั่งเล่น ทั้งหมดหันมามองฮิมุโระที่กำลังทำท่าทางโกรธจัดด้วยความสงสัย แต่พอเห็นว่าคนผมดำพุ่งเข้าไปหาใครก็พอจะเดาออกกันได้บ้าง

"คิเสะ"ฮิมุโระกระชากคอเสื้อคิเสะขึ้นมาพร้อมปล่อยหมัดแรงๆลงบนใบหน้าหล่อเหลาของคนผมเหลืองอย่างจัง

"ไทกะไม่ใช่ของเล่น ไทกะรักพวกนายมาก พวกนายไม่สิธดูถูกไทกะแบบนี้!"ฮิมุโระตะคอกออกมาด้วยความโกรธจัด

"ของสำคัญที่มันอยู่ข้างๆพวกนายตอนนี้ สักวันมันจะหายไปเพราะตัวของพวกนายเอง"ฮิมุโระพูดจบก็คว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากห้อง มิวายปิดประตูดังๆเพื่อระบายอารมณ์ครุกกรุ่นอีก



คุโรโกะเมื่อได้ยินประโยคคำพูดของฮิมุโระภาพการกระทำต่างๆของเสือแดงที่คอยทำให้พวกเขามาตลอดก็ย้อนเข้ามาในหัว

ไม่รอช้า ร่างของคนจืดจางลุกขึ้นจากโซฟาตรงไปยังห้องของคนป่วยโดยที่คนอื่นไม่ทันสังเกตเลยสักนิด






"ฮึก! ทำไม... ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย"เสียงสะอื้นเล็กน้อยเล็ดลอดออกมาจากห้องของคากามิอย่างน่าเจ็บปวด

"คากามิคุง"คุโรโกะเปิดประตูเข้าไป ดวงตาของคนผมฟ้าเบิกกว้างกับสภาพของเอสเซย์รินในตอนนี้ ดูอ่อนแอเหมือนไม่ใช่คากามิคุงตอนอยู่ในสนามเลยสักนิด

"คะ...คุโรโกะ!? อย่าทำให้ฉันตกใจสิ!"คากามิรีบป้ายน้ำตาที่ไหลเลอะอาบแก้มออกพร้อมหันไปส่งยิ้มบางให้คุโรโกะ

"คากามิคุง..."น้ำเสียงของคุโรโกะกำลังเอ่ยออกมาเพราะความรู้สึกผิดการกระทำต่างๆของพวกเขาทำให้คากามิคุงกลายเป็นคนอ่อนแอแบบนี้เลยหรอ

"รอพวกผมก่อนนะครับ... พวกผมขอเวลาลืมและขอสัญญาว่าคนที่พวกผมจะรักคือคากามิคุง"คุโรโกะประทับจูบลงบนหน้าผากมนของคากามิอย่างแผ่วเบาๆ

คากามิหลับตาลงรับความรู้สึกที่คุโรโกะส่งผ่านมาให้







จะรอ.....

ต่อให้พวกนายจะไม่มีทางลืม

ฉันก็จะยังรอ....








มันเร็วไปใช่ไหมมม เราไม่อยากให้คากามิอยู่แบบโดดเดี่ยว เราเลยให้น้องครกมาช่วยแทนเลย จะได้แก้เผ็ดอีกห้าคนแบบหนักๆ
แล้วอีกอย่างน้องครกก็อยู่ใกล้กับคากามิมากที่สุดด้วย เราเลยเลือกน้องครกนี้แหละ
ตอนสั้นก็ไม่แปลกเพราะสมองเราตอนนี้มันโง่แล้ววว

ส่วนชื่อตอนก็ไม่ค่อยสัมพันธ์สักเท่าไหร่เพราะเราคิดไม่ออก แฮร่!><

หากมีคำผิดก็จะพยายามมาแก้ให้น้าาา


สุดท้ายก็ฝากติดตามเช่นเดิมจ้าาาา>○<
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 188 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

869 ความคิดเห็น

  1. #827 MartiniLubik (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 04:22
    แงงงง ปกติจะเจอแต่พวกนี้คลั่งรักไทกะ พอเจอเวอร์นี้แอบจุก น้ำตาไหลเลย ยกให้ครก คนเดียวเลยได้ไหมง่า ไม่อยากให้คากามิเจ็บแล้ว
    #827
    0
  2. #813 Don't disappoint (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 18:40
    อะ...ไอ..ไอพวกเ -้ยยย!! ไปตายซะไป
    #813
    0
  3. #768 Shipnielong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 07:46
    น้อนนนนน ฮึดสู้นะคะรู้ก
    ทำไมเราอยากให้น้องมีหลัวใหม่นะ555555 เอาให้พวกนั้นขาดใจตายไปเรยยยย อ่ะ ลืมไป พวกนั้นไม่เคยสนใจยัยน้องอยู่เเล้วนี่นา...
    #768
    0
  4. #545 B.TEm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 20:51
    ถ้าทำไม่ได้คือยิ่งกว่าหมาบ๊อก ๆ เลยนะคะเท็ตสึคุง /อินมาก
    #545
    0
  5. #179 kim_undershine (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 16:58
    ไม่ร้องนะลู้กกกก ฮือออ
    #179
    0
  6. #106 Jkl Kannapat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 14:28
    ฮือออ ลูกสาวหม่ามี๊อย่าร้องนะลูกนะหม่ามี๊จะหาผัวใหม่ให้เอง--แค่กๆ
    #106
    0
  7. #91 คิมดงจุน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:55
    ร้องไห้ตามไทกะไปแล้ว ฮือออออ
    #91
    0
  8. #77 snow97 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 13:03
    ฮือ อ่านแล้วน้ำตาคลอเบ้าเลยอ่า
    #77
    0
  9. #74 Luciferเฟ่อร์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 15:07
    ฮืออออ น้ำตาจะไหล น้องเข้มแข็งเกินไปแล้ววววว คิเสะใจร้ายมาก
    #74
    0
  10. #56 Eye eyely (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 02:04
    โอ๋~ ไม่ร้องนะคนดี
    #56
    0
  11. #12 oor1827 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 22:40
    สงสารไทกะอ่ะที่ต้องทนกับการเป็นตัวแทนของคนอื่น
    ไรต์สู้ๆนะ จะรอจ้า~
    #12
    0
  12. #5 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 01:18
    อ่านตอนนี้แล้วจุกมาก... ยิ่งคางามิมาได้ยิ่งกับหูเอง พวกนี้ไม่นึกถึงคางามิเลยจริง ๆ ....
    แต่ขอบคุณฮิมุโระะที่ช่วยต่อย 
    ใช่เลยค่ะเพราะคุโรโกะอยู่กับคางามิมากที่สุดเลยรู้สภาพที่ผ่านมาของคางามิว่ามันโทรมขนาดไหน ดีนะที่เรื่องนี้ยังมีสาว ๆ คอยให้กำลังใจ เรานับถือความอดทนคางามิจริง ๆ คือรอจนกว่าพวกนี้จะหันมามอง ถึงจะเจ็บแค่ไหนก็ยังรออยู่ TT
    ว่าแต่ยังไม่จบใช่ไหมคะ555
    #5
    1
  13. #3 Motsuki (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 23:14
    อ่านแล้วน้ำตาจะไหล สงสารน้องเสือ T^T
    #3
    1