[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 39 : Long fic : allkaga (Love miracles) 2 : ตอนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    13 ก.ค. 61

"ขอบคุณมากๆเลยนะฮะคากามิจจิ"

"เอ๋... ก็ไม่เดือดร้อนอะไรมากนี่..."

"ก็ผมกลัวคากามิจจิจะไม่ว่างนี่ฮะ"

"ฉันก็ว่าง... ถ้าไม่ติดซ้อม"

"ดูหนังเรื่องนี้กันไหมฮะ?"นิ้วเรียวยาวกดเปิดโทรศัพท์หารูปโปสเตอร์หนังที่อยากจะให้คนที่ยืนข้างๆดู ก่อนจะส่งให้คนข้างๆดูด้วย

เพี๊ยะ!

"ดูไปคนเดียวเลยเฟ้ย!!!"คากามิแทบจะปาโทรศ้พท์ทิ้งไม่ทันเมื่อเห็นโปสเตอร์หนัง มือเรียวยกขึ้นฟาดแขนแกร่งอย่างแรงแล้วรีบส่งโทรศัพท์คืนให้ เหตุผลก็เพราะมันเป็นโปสเตอร์หนังผีน่ะสิ!!!!

"มันน่าสนุกออกนะฮะ"คิเสะแอบยิมจำในใจ ถึงตัวเขาพอจะจากคุโรโกะมาอยู่บ้างว่าคากามิกลัวผี แต่มันก็อดที่จะแกล้งไม่ได้นี่นา

"ฉันไม่สนุกด้วยหรอกเฟ้ย!!!!!!"คากามิหันหลังเดินหนีคิเสะพร้อมอมลมไว้ในแก้มเหมือนเด็กๆที่ทำท่าทางงอนตุ้บป่อง

"อย่าพึ่งสิฮะ"คิเสะรีบก้าวขายาวๆของตัวเองไปดึงข้อมือของคากามิไว้ก่อนคากามิจะรีบเดินหนีไปไกล

"ที่อยากให้คากามิจจิดูหนังผี ก็เพราะเวลากลัวคากามิจจิจะได้มาซบผมไงฮะ"

"ฉันว่าฉันคงจะเป็นลมก่อนจะไปซบนายนะคิเสะ-_-!"

"555 เสียบรรยากาศนะฮะเนี่ย งั้น...ผมเลี้ยงชีสเบอร์เกอร์เอาไหม?"

"นายเห็นฉันเห็นแก่กินขนาดนั้นเลยหรือไงฮะคิเสะ!?"

"ไม่เอาหรอฮะ"

"เอา!"









"จะเอาให้ผมกระเป๋าตังค์แฟบเลยไหมฮะ?"คิเสะเท้าคางมองดูคากามิยัดชีสเบอร์เกอร์เข้าปากไม่หยุดไม่หย่อน โชคดีนะที่วันนี้เขาเอาบัตรเครดิตมา ไม่งั้นมีหวังซวยแน่ๆ

"ได้หรอ?"คากามิเคี้ยวแก้มตุ่ยๆ เงยหน้ามองพร้อมยิ้มหราเหมือนจะเอาจริงๆ

"เฮ้อ... ตามสบายเลยฮะ"ถึงแม้ตอนแรกคิเสะจะพูดเชิงประชดก็ตาม แต่พอเห็นตาแป๋วๆคู่นั้นมันก็อดจะอ่อนใจไม่ได้...

ทำเสน่ห์อะไรใส่ผมหรือเปล่าฮะเนี่ย...

"555 ฉันไม่เอาหรอก ดูนายทำหน้าสิ"คากามิหัวเราะก๊ากเสียงดังไม่หยุดเมื่อเห็นหน้าหมาหงอยของคิเสะ คิเสะเมื่อรู้ว่าตัวเองโดนแกล้งก็ยกมือขึ้นมาเสยผมก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที

"แกล้งผมหรอฮะ?"

อึก...

"ปะ... เปล่านะ"คากามิกลืนน้ำลายลงคอดังอึกแทบจะทันทีเมื่อเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้าที่เปลี่ยนจากแววตาหมาโกลเด้นกลายเป็นหมาจิ้งจอกได้ภายในพริบตา

"แกล้งผมแบบนี้ต้องถูกลงโทษนะฮะ"คิเสะแลบลิ้นเลียริมฝีปาก แววตาวาววับอย่างปิดไม่มิด

"เอ๊ะ!?นั่นมันรุ่นพี่อิซึกินี่!"คากามิแอบเหล่ตาไปมองนอกร้านก็เจอเข้ากับอิซึกิที่กำลังจะเดินเข้าร้านมาเสียพอดิบพอดี

"อืม...มากับคุณอิมาโยชิด้วยนะฮะ"


"รุ่นพี่อิซึกิ!"คากามิเอ่ยปากเรียกเมื่ออิซึกิกำลังเดินหาที่นั่งโดยมีคนใส่แว่นทำหน้าเจ้าเล่ห์ยิ้มเหมือนคนบ้าตลอดเวลาแบบอิมาโยชิห้อยพวงเดินตามมาด้านหลังด้วย

"อ้ะ...อ้าว คากามิ? มาเดทกับคิเสะหรอ?"อิซึกิแอบสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็รีบเอ่ยปากแซวรุ่นน้องไปก่อนตัวเองจะโดนคากามิแซว

"มะ ไม่ใช่นะ!...ครับ"คากามิหน้าขึ้นสีพร้อมรีบบอกปฏิเสธไปด้วยความรวดเร็ว

"เอ๋...? เราไม่ได้มาเดทกันหรอฮะ?"คิเสะที่รู้อยู่แล้วก็แกล้งถามออกมาเหมือนคนซื่อไม่รู้เรื่อง ก่อนจะโดนคากามิหันมามองค้อนให้ยกใหญ่เชิงว่า 'นายชวนฉันออกมาดูหนังไม่ใช่หรอ?'

"อ่า... ว่าแต่คุณอิซึกิมาทำอะไรกับกัปตันโทโอหรอฮะ?"คิเสะรีบเบี่ยงเบงความสนใจพลางถามให้คากามิเสร็จศัพท์ คากามิยกยิ้มพอใจพร้อมหันไปมองหน้าอิซึกิแล้วพยักหน้าเสริมคำถามคิเสะเบาๆ

"ค่ะ...แค่บังเอิญเจอกันเฉยๆ"

"หรอฮะ...?"

"ใช่สิ!"อิซึกิตอบเสียงดังฟังชัดเพื่อยืนยันคำตอบ

"แต่ดูเหมือนคุณอิมาโยชิจะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่นะฮะ"คิเสะยกยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งผลให้คากามิต้องกลืนน้ำลายลงคอ เห็นดูขี้เล่นๆแบบนี้แต่ความจริงร้ายลึกใช่เล่นเลยนะเนี่ย....

อิซึกิเม้มปากแน่นก่อนจะรีบหันไปมองอิมาโยชิซึ่งกำลังทำหน้านิ่งเหมือนไม่พอใจจริงๆตามที่คิเสะได้บอกเอาไว้

"ค่ะ...คือ..."

"ฉันกลับก่อนนะ ถ้านายอยากอยู่ต่อ นายก็นั่งกับคากามิและคิเสะไปก็แล้วกัน"อิมาโยชิทำท่าจะเดินหันหลังออกจากร้านแต่อิซึกิกลับเผลอไปคว้ามือของอิมาโยชิเอาไว้เสียก่อน

"เรามาเดทกัน!"อิซึกิหลับตาปี๊ยอมเอ่ยปากบอกความจริงออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ แตกต่างจากอิมาโยชิและคิเสะที่กำลังยิ้มกริ่มเหมือนกำลังคุยกันทางจิตผ่านคลื่นความเจ้าเล่ห์ยังไงยั้งงั้น

"งั้นหรอ... น่ารักดีนะฮะ โต๊ะนั้นว่างแล้วนะ รีบไปนั่งเถอะ"คิเสะยิ้มพลางยกนิ้วชี้ไปทางโต๊ะๆหนึ่งซึ่งกำลังว่างอยู่เนื่องจากพึ่งมีคนลุกออกไปเมื่อสักครู่นี้

"ขอบใจ..."อิซึกิรีบลากตัวอิมาโยชิให้เดินตามด้วยใบหน้าแดงจัด ส่วนอิมาโยชิก็ยิ้มกว้างไม่หุบเชียว...

"คู่นั้นน่ะรักนะฮะ ทำไมคู่เราไม่เป็นแบบนั้นบ้างล่ะฮะ เราจะได้น่ารักเหมือนเขาบ้าง^^"คิเสะว่าแล้วยกยิ้มแหยหันมาถามคากามิที่กำลังเริ่มยักเบอร์เกอร์ที่เหลือเข้าปากอีกครั้ง

"อะไร!? ทำไม!? เราแค่มาดูหนังนะคิเสะ นายบอกเอง"

"คากามิจจี้!!!!! ทำไมผมทำแล้วคากามิจจิไม่เขินเหมือนตอนอาคาชิจจิทำบ้างล่ะ!?"คิเสะบุ้ยปากประหนึ่งเด็กงอน พออาคาชิหยอดนู่นหยอดนี่หน้าคากามิก็แดงเอ้าแดงเอาไม่หยุด แต่พอเขาทำบ้างทีไรทำไมมักมีจุดๆสามตัวตามด้วยอีกาบินผ่านตลอดเลยเนี่ย???

"เพราะนายมันเจ้าเล่ห์ยังไงล่ะ"คากามิยิ้มพร้อมกับเอื้อมมือไปดีดหย้าผากของคิเสะด้วยความหมั่นไส้ส่วนตัว คนบ้าอะไรก็ไม่รู้หล่อเกินหน้าเกินตา แต่การจีบกลับดูเหมือนฝืนทำสะอย่างงั้น

"ผมไม่เข้าใจนะฮะ-_-?"

"นี่นายรู้ไหม ในอดีตน่ะคิเสะตอนนั้นกับคิเสะเนื้อคู่ฉันตอนนี้ต่างกันยังไง"

"เราคนละคนกันนะฮะ อย่าเอามาเปรียบเทียบสิฮะ"คิเสะบุ้ยปาก อย่าเอาเขามาเปรียบเทียบกับคนในอดีตเชียวนะ!

"ฉันไม่ได้จะเปรียบเทียบ... แต่สิ่งที่ฉันอยากบอกคือฉันอยากให้นายเป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องตามอาคาชิ ไม่ต้องเล่นมุกเสี่ยวๆ แค่นายเป็นคนขี้เล่นแบบนี้ ขี้อ้อนเหมือนหมาโกลเด้นแบบนี้ หรือบางครั้งก็ทำตาเจ้าเล่ห์และชอบทำท่าเก็กหล่อแบบในนิตยสาร ถ้าเราเป็นเนื้อคู่กันจริงๆฉันก็ต้องรักนายอยู่ดี"

"หึ... แต่ผมรักคากามิจจิแล้วนะฮะ... ดูสิ... ใจมันเต้นไม่หยุดเลย"คิเสะคว้ามือคากามิให้มานาบลงบนแผงอกกว้างด้านซ้ายที่กำลังมีก้อนเนื้อเต็นตุบตับไม่หยุดหย่อนเหมือนกับได้ไปวิ่งรอบสนามยังไงยังงั้น

"หน้าแดงนะฮะ..."คิเสะยิ้มกว้างเมื่อทำให้คากามิหน้าแดงได้ ก่อนจะนำมือคากามิที่กำลังนาบอยู่บนแผงอกมายกขึ้นเทียบใบหน้าแทน

ริมฝีปากนุ่มหยุ่นค่อยๆกดลงไปบนฝ่ามือเรียวพร้อมสูดดมกลิ่นเฉพาะตัวอันน่าหลงไหลของคากามิเสียจนคากามิหน้าแดงหนักกว่าเก่า

ผลั๊วะ!!!

"เห้ย! อาโอมิเนะ!?"คากามิสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆเก้าอี้ที่คิเสะนั่งอยู่ก็ถูกถีบให้ล้มลงไปพร้อมตัวของคนที่กำลังนั่งเลยสะงั้น

"มันเจ็บนะฮะ! อาโอมิเนจจิ!!!"คิเสะโวยวายลั่นร้าน คนจึงหันมามองกันให้พรึบอย่างสนอกสนใจ ประหนึ่งกับว่ากำลังเกิดศึกชิงนายขึ้นอะไรประมาณนั้น

"กล้าดียังไงมาเดทกับคากามิแล้วไม่บอกฉันหะ!?"อาโอมิเนะข้ามไปเข้าประเด็นคำถามที่ตัวเองสงสัยแทนที่จะรู้สึกผิดต่อคิเสะ

"ทำไมต้องบอกละฮะ? ผมเป็นคนชวนนะ!"

"แต่คากามิเป็นของฉันเฟ้ย!!!"

"เป็นของผมตั้งหาก!"

"ของฉัน!"

"ของผม!!"

"ของฉัน!!!"

"ของผม!!!!"

"ของฉัน!!!!!"

"ของผม!!!!!!"

ตึ่ง!

"โอ้ยย!/โอ้ยย!"ทั้งสองประสานเสียงออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายเมื่อคากามิตบโต๊ะดังตึ่ง!แล้วลุกขึ้นมาคว้าหูของทั้งสองมาบิดเสียจนแทบจะเป็นเกลียว

"โอ้ยๆๆๆ เจ็บๆๆๆๆๆๆ"

"เจ็บนะฮะคากามิจจิ เจ็บๆๆๆๆๆๆ"

"ขอโทษที่รบกวนนะครับ"คากามิก้มหัวขอโทษคนที่กำลังมองมาเล็กน้อย แถมมิวายดึงหูของทั้งสองคนให้ก้มลงตามตัวเองด้วย พอเอ่ยขอโทษเสร็จคากามิก็รีบลากสองคนออกมาจากร้านแทบจะทันที






"พวกนายไปเถียงกันเสียงดังแบบนั้นยังไงหะไอ้บ้า!"เมื่อออกมาพ้นอาณาเขตที่ไม่ค่อยจะมีคนแล้วคากามิก็พูดออกมาอย่างไม่ชอบใจแทบจะทันที

"เขินหรอ?"

"เขินบ้าอะไรล่ะเฟ้ยย!!! คนในร้านเขาไม่ถีบนายสองคนออกมาข้างนอกก็ดีแค่ไหนแล้ว"

"เอ๋? พวกเราเสียงดังหรอ?"

ยังมีน่าจะมาถามอีก....

"แต่ไม่ว่ายังไง... คากามิก็เป็นของฉัน!"

"ของผมต่างหากฮะ!"

"ของฉัน!!!"

"ของผม!!!"

"เฮ้อ! ไอ้บ้าสองคนนี้นี่!"คากามิถอนหายใจอย่างหนักอกหนักใจกับคนสองคนที่เถียงกันเป็นเด็กไม่หยุดปากสักที ก่อนสายตาของคากามิจะบังเอิญไปสบตาเข้ากับใครคนหนึ่งเข้า

"อ่าว... มุราซากิบาระนี่? นายมาทำอะไรที่โตเกียวหรอ?"

"..."เมื่อได้ยินคากามิถามถึงมุราซากิบาระทั้งสองคนที่เถียงกันอยู่ก็หุบปากแทบจะทันที แล้วหันมาให้ความสนใจกับมุราซากิบาระแทน

"ขนม... หาร้านขนม....."เสียงมุราซากิบาระดังขึ้นมาเอือยๆ ซึ่งมันก็สามารถบ่งบอกอารมณ์ของเจ้าตัวได้อย่างดีว่ากำลังเฟลอยู่

"ทำไม? หาไม่เจอหรอ?"คากามิถามต่อก่อนจะได้รับการพยักหน้าตอบกลับมาเบาๆ

"งั้นฉันลองทำให้กินดูไหม?"คากามิเสนอความคิด ถึงจะไม่โปรถึงขั้นมืออาชีพและรสชาติอาจจะไม่อร่อย แต่มันก็พอกินได้แหละน่า...

"กิน!!!"ไม่ใช่เสียงมุราซากิบาระนะ...

มันเป็นเสียงของคนสองคนที่พึ่งหยุดเถียงกันเมื่อครู่ต่างหากเล่า!!!

"กิน....ก็ได้"มุราซากิบาระเบือนหน้าหนีพร้อมบุ้ยปากออกมาน้อยๆ

ยอมสักครั้งหนึ่งก็ได้....










มาแล้วววว สิ่งที่อยากบอกกับมุคคุงอย่างแรกก็คือ... ยอมคากามิหรืออยากกินขนมกันแน่เนี่ยยยยย5555

ตอนนี้ก็ไม่ค่อยมีอะไรมาก แต่ก็แอบกระดึ้บความพันธ์ของคิเสะขึ้นมาบ้างน้าา แล้วทุกคนก็ไม่ต้องสงสัยกันเน้อว่าคิเสะแปลกไปยังไงเพราะเราจะอธิบายให้ฟัง... คือปกติคิเสะไม่เล่นมุกจริงไหม ถึงจะขี้เล่นแต่ก็ไม่เคยเล่นมุกเลยสักครั้งเดียว แล้วจะมีตอนหนึ่งที่คิเสะหันมาพูดกับคากามิว่าทำไมคู่เราไม่เป็นแบบนั้นบ้างล่ะ เราจะได้น่ารักเหมือนเขาบ้าง ซึ่งเราได้แต่งออกมาให้คิเสะยิ้มแหยๆ ซึ่งนั่นก็หมายความว่าคิเสะกำลังฝืนอยู่นั่นเอง

และอีกอย่างที่เราจะสื่อให้ทุกคนได้รับรู้ก็คือ เราจะไม่เอาตัวละครในอดีตกับปัจจุบันมาเปรียบเทียบกันน้าาา ประมาณว่าพอเนื้อคู่เจอกันแล้วอาคาชิอีกโลกหนึ่งก็ชดใช้ในเรื่องที่พาคากามิไปในอดีตได้สำเร็จ ถ้าจะให้อธิบายแบบง่ายๆก็คือเหมือนพวกอดีตเป็นวิญญาณพอทำเรื่องที่อยากทำเสร็จก็ไปสู่สุคติอะไรประมาณนั้น

งงหรือเปล่าเนี่ยยย????

ถ้างงถามเราได้เลยเน้อออ เพราะตอนนี้เราก็ใกล้จะเริ่มมึนๆตัวเองเหมือนกัน555

** หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้น้าา **

ขอบคุณที่ตอดตามมากๆเลยย♡
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

848 ความคิดเห็น

  1. #717 แพนด้าขอบตาเเดง (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 21:56
    น้องน่าร้ากกกก
    #717
    0
  2. #557 B.TEm (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 06:48
    มุคคุงน้า ทำมาเป็น เองลูเฟ้ย
    #557
    0
  3. #177 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 07:25
    ฮาโอ่...นายเปลี่ยนอาชีพตั้งแต่เมื่อไหร่ ฮา
    #177
    0
  4. #176 เฮกเซนเอง (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 07:01
    ไทกะน่ารักมากๆเลยที่สังเกตและใส่ใจ งุ้ยยย
    #176
    0
  5. #175 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 22:56

    รักคางามิตอนนี้มาก ดูคอยสังเกตตลอดและจับผิดคิเสะได้ว่าฝืน ใช่แล้วเป็นตัวของตัวเองดีที่สุด !

    อิมาโยชินี่รู้วิธีรับมือกับอิสึกิจริง ๆ 555

    มิเนะนี่สตอล์คเกอร์เรอะ 555 โผล่มาได้ถูกจังหวะมาก

    ทำไมมุคคุงน่าร้ากก //โยนขนมและคางามิ(แค่ก*)

    #175
    0
  6. #174 wiwitchayada2 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 21:03
    น้องมุราน่ารักจัง
    #174
    0