[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 33 : Long fic : allkaga (Love miracles) 2 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 106 ครั้ง
    17 พ.ค. 61

"ดูสิครับว่าผมเจออะไร"คุโรโกะนำลูกหมาตัวเล็กพันธ์ไซบีเรียนฮัสกี้ขึ้นมาอุ้มเอาไว้พร้อมหันไปทางคนอื่นๆในที่ที่กำลังมองมางงๆ

"กรี๊ด!!! ลูกหมา!"ริโกะร้องเสียงกระดี๊กระด๊าอย่างถูกใจกับลูกหมาที่กำลังมองมาตาแป๋วอย่างน่ารักน่าเอ็นดู ก่อนจะแย่งคุโรโกะมาอุ้มเอาไว้เสียเอง

"น่ารักจังเลย~~~"

"ไปเอามาจากไหนหะคุโรโกะ!?"ฮิวงะถามด้วยความสงสัย

"ผมเจอมันอยู่ในกล่องตรงนั้นน่ะครับ"

"เอ๋... แต่จะว่าไปก็...หน้าคล้ายๆใครอยู่นะ"ริโกะมองลึกจ้องมองไปยังดวงตาสีฟ้าของเจ้าลูกหมาพร้อมกลับหันมามองสลับกับหน้าคุโรโกะไปมา คนในทีมเมื่อเห็นริโกะทำแบบนั้นก็พร้อมใจกันทำตามไปด้วย

"เหมือนมาก!"ทั้งทีมประสานเสียงออกมาโดยไม่ได้นัดหมาย

"คุโรโกะหมายเลขสอง!"โคกาเนะเอ่ยปากตั้งชื่อให้เสร็จศัพท์ โดยไม่ได้ถามหรือขอความเห็นคนเจอลูกหมาเลยสักคำ

"แต่เดี๋ยวนะ... คากามิ นายไปหลบอยู่ตรงนั้นทำไม"ริโกะหันไปถามคากามิซึ่งกำลังก้มตัวสั่นมองมาทางลูกหมาอย่างหวาดระแวง

"คือผมเป็นพวกไม่ถูกกับหมาอย่างแรงเลยน่ะครับ"

"คากามิคุงไม่ชอบหรอครับ มันออกจะน่ารักแท้ๆ"

"ก็เออเซ่! อย่ามาทำตาเหมือนมันเลยนะเฟ้ย!!!"











ปี๊ด!!!

"หนึ่ง!"

คากามินั่งเท้าคางมองคนในทีมซึ่งกำลังทำตามเมนูฝึกซ้อมที่โค้ชจัดเอาไว้ด้วยความเบื่อหน่าย

เพราะตอนแข่งกับชูโตคุคากามิดันกระโดดมากจนเกินไป ส่งผลให้กล้ามเนื่อฉีก เพราะร่างกายของเขาในตอนนี้ยังไม่แข็งแรงพอที่จะทำอะไรแบบนั้นได้ เลยต้องหยุดซ้อมไปโดยปริยาย และที่ทำให้คากามิหงุดหงิดก็คือเขาอาจจะหายไม่ทันก่อนแข่งกับอาโอมิเนะ

พึ่งรู้เหมือนกันว่าอาโอมิเนะเรียนอยู่โตเกียว... ถ้ามิโดริมะไม่บอกก็ไม่รู้หรอก

บ๊อก!

"เฮ้ย! อย่ามาจ้องฉันนะเฟ้ย!"หันไปเถียงกับเจ้าเบอร์สองที่กำลังนั่งมองเขาตาแป๋ว มองไปมองมาก็คล้ายคุโรโกะมากจริงๆนั่นแหละ คิดแล้วก็โมโหที่คุโรโกะมักชอบจะอุ้มเจ้าเบอร์2มาแกล้งเขาอยู่เรื่อย

"เจ้าหมาน้อยน่ารักจังนะคะ"ผู้หญิงผมยาวสลวยสีชมพูอ่อนแปลกตา ใส่ชุดว่ายน้ำบิกินี่อวดหุ่นสะบึ่มน่าหลงใหล นัยน์ตาสีชมพูเข้มกว่าสีผมขึ้นมาไม่มากนักกำลังก้มลงมองลูกหมาที่กำลังสะบัดหน้าหนีด้วยความเอ็นดู

ถึงแม้คากามิจะเคยเห็นผู้หญิงใส่บิกินี่ตอนไปหาคุณป๋าที่อเมริกาก็เถอะ แต่พอมาเห็นใกล้ๆแบบนี้แล้วก็อดจะหน้าแดงไม่ได้

"คุณโมโมอิ?"คุโรโกะเลิกคิ้วแปลกใจกับการมาของเพื่อนเก่าสมัยมัธยมต้นของตัวเอง

"คุณเป็นใครหรอคะ?"ริโกะหันไปถามตามมารยาทผสมความอยากรู้อยู่หน่อยๆ แต่พอเห็นอกหน้าใจของอีกฝ่ายก็อดจะอิจฉาอยู่ในใจไม่ได้

"เอ๋? จะเรียกว่ายังไงดีนะ... ฉันเป็นแฟนของเท็ตสึคุงน่ะ รอจนถึงหลีกรอบสุดท้ายไม่ไหวก็เลยมาหา"

"เท็ตสึคุง?"

"ใช่... คุโรโกะ เท็ตสึคุง"

"หา!!!?"ทั้งทีมเซย์รินประสานเสียงออกมาพร้อมกันได้อย่างน่าทึ่งเพราะความแปลกใจปนไม่อยากเชื่อว่าคนจืดจางอย่างคุโรโกะจะมีแฟน แต่...ก็คงมีใครอีกคนหนึ่งซึ่งกำลังปั้นหน้ายักขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจโดยไม่รู้ตัว

"นี่นายมีแฟนแล้วหรอ?"ฟุริฮาตะเอ่ยปากถามเปรียบเสมือนตัวแทนคนในทีมที่สงสัยพอๆกัน

"ไม่ใช่นะครับ เป็นผู้จัดการทีมสมัยมอต้นน่ะ"

"เทย์โคหรอ?"

"อ้าา~~ เท็ตสึคุง ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงจังเลย~~~"วิ่งเข้าไปกอดคุโรโกะที่เดินขึ้นมาจากสระน้ำหน้าตาเฉย คากามิขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้

"ผมไปซื้อน้ำก่อนนะครับ"เอ่ยบอกเสร็จก็เดินออกมาโดยไม่รอคำทักท้วงจากใคร คุโรโกะหันไปมองแล้วทำท่าจะเดินตาม แต่เพราะยังคงโดนโมโมอิกอดอยู่จึงทำได้เพียงแค่ยืนมองคากามิเดินออกไปเท่านั้น












"เท็ตสึคุง~ เหอะ! ไอบ้าคุโรโกะ!"คากามิโยนลูกลงห่วงด้วยความโมโห

พอหายโมโหจากคำว่าชินจังจำเป็นต้องมาโมโหต่อกับคำว่าเท็ตสึคุงไหมเนี่ยหะ!?

ตึก ตึก ตึก

ลูกบาสที่ลงห่วงค่อยๆหมุนไปเรื่อย ก่อนจะมีคนเดินมาจับลูกบาสให้มันหยุดหมุนกระทันหัน

"ไง"

"หา?"พอคากามิหันไปทางต้นเสียงก็ต้องเบิกตากว้างอย่างไม่ยากเชื่อสายตา อาโอมิเนะ ไดกิกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา ตอนนี้! เล่นเจอกันแบบไม่ได้ตั้งตัวเลยนะเนี่ย...

"คากามิ ไทกะใช่ไหม... มาเล่นกันหน่อย ฉันจะทดสอบนาย"

"หาา? นายนี่ไร้มารยาทชะมัด ชื่อก็ไม่บอกจู่ๆก็มาชวนเล่นโต้งๆแบบนี้เนี่ยนะ?"ถึงคากามิจะรู้ชื่ออาโอมิเนะอยู่เป็นทุนเดิมแล้วก็เถอะ แต่อาโอมิเนะไม่รู้จักเขาสักหน่อย จริงไหม?

"ฉันแค่จะทดสอบนาย นายไม่มีสิธจะออกความเห็น แต่แค่ชื่อจะบอกให้ก็ได้... ฉันชื่อ อาโอมิเนะ ไดกิ"












"อาโอมิเนะยังไม่มา"คากามิมองไปทางฝั่งโทโอก็ไม่เห็นวี่แววของอาโอมิเนะเลยสักนิด ก่อนสายตาของคากามิจะไปสะดุดอยู่ที่คนคนหนึ่ง

"อืม...?"คากามิมองผู้ชายคนนั้กสักพักแล้วเหลือบมามองรุ่นพี่ในทีมตัวเอง คนที่มักจะชอบเล่นมุกแป้กบ่อยๆเสมอ

"อะไรคากามิ? หน้าฉันมีอะไรติดหรอ?"อิซึกิลูบหน้าตัวเองไปมาเมื่อเห็นรุ่นน้องของตัวเองกำลังมองมาทางเขาด้วยสายตาแปลกๆ

"เปล่าหรอกครับ ผมแค่มองเฉยๆ"

"อาโอมิเนะยังไม่มาหรอ?"ฮิวงะเมื่อสังเกตเห็นเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย

"หมอนั่นน่ะมาสาย แต่คงจะมาทันครึ่งหลัง ช่วยออมมือให้ด้วยนะ คิดสะว่าพวกเราเป็นมุมเปิดก็แล้วกัน"กัปตันทีมเอ่ยพร้อมกับทำหน้ากังวลเล็กน้อย<<ผู้แอคติ้งเก่งรองลงมาจากคิเสะ





"ไง"อิมาโยชิยิ้มกริ่มเจ้าเล่ห์แตกต่างจากตอนก่อนลงสนามลิบลับ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นมองคนที่กำลังพยายามใช้อีเกิ้ลอายส์สอดส่องมองทางส่งบอลอยู่

"ไงอะไรของนาย!?"อิซึกิคิ้วกระตุกอย่าหงุดหงิดเมื่อไม่เห็นมีทางไหนเลยที่ส่งบอลไปแล้วไม่โดนดักทางได้

"จุๆ อย่าขมวดคิ้วแบบนั้นสิ พวกนายคงคิดว่าอาโอมิเนะยังไม่มาเลยจะใช้โอกาสนี้ตีขึ้นนำให้ทิ้งห่างสินะ แล้วที่ฉันบอกว่าเป็นมุมเปิดน่ะ เป็นมุมเปิดจริงๆนะ แต่ฉันหมายถึงถ้าไปเทียบกับอาโอมิเนะ ส่วนกับพวกนาย พวกฉันน่าจะเหนือกว่า"พอพูดจบ คนร่างสูงกว่าไม่กี่เซ็นต์ก็แย่งลูกไปอย่างง่ายดาย ส่วนอีกส่วนนึงคงต้องขอบคุณโมโมอิที่หาข้อมูลมาให้ละเอียดยิบ แถมยังออกมาตรงหมดสะด้วยสิ









ปี๊ด!!!

'เซย์รินขอเปลี่ยนตัว'

"คากามิ!"

"หา!? ผมหรอ!?"คากามิยกมือขึ้นมาชี้ตัวเอง ถึงเขาพอจะรู้ตัวอยู่บ้างแล้วว่าขาของเขามันกำลังเริ่มจะกลับมาเจ็บอีกครั้ง แต่เขาไม่อยากแพ้นี่!

"โค้ชเขาดูออกนะคากามิ"โคกาเนะตบไหล่คากามิเบาๆ ก่อนคากามิจะเดินออกจากสนามด้วยความหงุดหงิด

"ผมยังลงแข่งต่อได้นะครับโค้ช!"คากามิเอ่ยบอกริโกะเสียงดัง นัยน์ตาสีแดงมองลงไปภายในสนามที่โทโอเริ่มทำแต้มทิ้งห่างขึ้นเรื่อยๆ

"ถ้าจะลงแข่งต่อ คงต้องพันเทปไว้ล่ะนะ"ริโกะทรุดตัวนั่งลงพันเทปให้คากามิ ในใจก็รู้สึกผิดที่ต้องมาพึ่งพาคนเจ็บแบบคากามิ แต่มันก็ไม่มีทางเลือกแล้วนี่... ถ้าอาโอมิเนะมาเซย์รินจบเห่แน่ๆ

"เรียบร้อย ลงได้"

"ขอบคุณครับโค้ช"คากามิลุกขึ้นเดินไปเตรียมลงสนามอีกรอบก่อนจะหยุดชะงักเมื่อได้ยินสิ่งที่โค้ชตัวเองพูดขึ้นมา

"ขอโทษนะ... ที่ต้องพึ่งพาคนเจ็บอย่างนาย"

"ไม่เห็นเป็นไรนี่... คุณก็ทำหน้าที่ดีที่สุดแล้ว"

พึ่บ!

"ดี... มุ่งมั่นแบบนี้นั่นแหละดี มันจะได้สนุกขึ้นมาหน่อย"แขนหนาพาดลงบนไหล่ของคากามิพร้อมกระตุกยิ้มร้ายอย่างนึกสนุก

"อาโอมิเนะ!"คากามิรีบปัดแขนนั้นออก คนในสนามเหมือนถูกแช่แข็งไปชั่วคราว เพราะทุกคนต่างหันมามองทางทั้งสองคนกันหมด

"มาแล้วสินะ เปลี่ยนชุดแล้วลงมาเล่นเลย"อิมาโยชิออกคำสั่งในฐานะกัปตัน แต่ดูท่าคงจะใช้ไม่ได้ผลกับอาโอมิเนะเลยสักนิดเดียว

"ตอนนี้หรอ? ไม่เอา ก็นำอยู่นี่"

"นายต้องลงเล่นอาโอมิเนะ"คนเป็นโค้ชฝั่งโทโอเอ่ยบอกเสียงเข้มนั่นส่งผลให้อาโอมิเนะต้องถอนหายใจออกมาหน่ายๆ ก่อนจะถอดเสื้อแจ็กเก็ตของตัวเองออกแล้วโยนไปให้โมโมอิ

"เล่นก็เล่น"











ปี๊ด!!!!

"จบแล้วสินะ... เซย์ริน"คิเสะพูดออกมาเบาๆ นัยน์ตาสีเหบืองสอดส่งมองลงไปข้างล่างสนามซึ่งมีคุโรโกะกำลังนั่งคุกเข่าอยู่โดยไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมาเลยสักนิด

"ไปปลอบคากามิจจิด้วยกันไหมฮะ"เอ่ยถามคนข้างๆที่กำลังถือกล่องแปลกๆเพราะเป็นลัคกี้ไอเท็มของวันนี้ไว้ในมือ

"เรื่องอะไรฉันต้องไปปลอบ?"

"งั้นอย่าตามมานะฮะ"คิเสะล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงก่อนจะเดินออกไปดักรอทีมบาสเซย์ริน



"ตามมาทำไมฮะ?"นัยน์ตาสีเหลืองเหลือบมองคนผมเขียวที่เดินตามมายู่ห่างๆด้วยหน้าตามเอือม คนซึนยังไงก็ยังคือคนซึนอยู่วันยังค่ำสินะ

"ฉันกำลังจะกลับบ้าน"

"เดินออกอีกทางหนึ่งมันใกล้กว่าไม่ใช่หรอฮะ?"

"ฉะ...ฉันอยากออกกำลังกาย"

"ก็ซ้อมบาสทุกวันไม่ใช่หรอฮะ นั่นไม่เรียกว่าออกกำลังกายหรอ"

"ฉันอยากเดินดูบ้าง"

"แล้วทุกวันคลานหรอฮะ?"

"คลานอะไร? ใครคลาน!?"

"เฮ้อออ"คิเสะถอนหายใจหน่ายๆพร้อมส่ายหัวไปมาเบาๆ ซึนยังไงก็ยังคงซึนอย่างนั้นแหละน่า....











มาล้าวววว

มันอาจจะตัดไปมางงๆหน่อยนะ คือเราะพยายามจะดำเนินเรื่องให้คากามิเจอทุกคนให้ครบก่อนแล้วค่อยมาดำเนินความสัมพันธ์กันทีหลัง มันจะได้ง่ายต่อการแต่ง อิอิ^^

• ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมากเนอะ ก็ได้เจอกับอาโอมิเนะและโมโมอิแล้ว ที่เหลืออีกสองคนก็คงต้องรออีกตอนสองตอน ระหว่างนี้ก็อาจจะโผล่มามีมุมหวานๆของคุโรโกะ คิเสะ มิโดริมะบ้างสักเล็กน้อย ส่วนอาโอมิเนะกว่าจะหวานก็รอไปนานกว่าคนอื่นสักหน่อย เพราะอีกมิติหนึ่งอาโอมิเนะได้เยอะสุดแล้ว555 ถือว่สเอาคืนก็แล้วกัน555



**หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้น้าาา**


อาจจะมาอัพช้ามากกกก เพราะเราเปิดเทอมแล้ว(แถมงานเริ่มเยอะตั้งแต่เปิดเทอมเลยด้วย) ก็อย่าพึ่งทิ้งกันน้าาาาา เราจะพยายามมาต่อโห้เร็วที่สุด


ขอบคุณที่ติดตามกันค่าาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 106 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

869 ความคิดเห็น

  1. #146 เฮกเซนเอง (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 17:48
    ชอบฉากที่อาโฮ่พาดไหล่คากามิมากกก
    #146
    0
  2. #145 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 22:03
    เห็นด้วยค่ะ มิเนะโลกเก่าได้เยอะจริงค่ะ 555 ควรมีฉากหวานหน้อย ๆ (แค่กๆ//โดนเตะ)มิโดริมะซึนจริง คิเสะนี่ตรงต่อความรู้สึกสุดแล้ว คุโรโกะพอเป็นเรื่องตัวเองกลับไม่รู้ว่าคางามิหึง นีถ้ารู้ว่าคางามิหึงคงดีใจแน่ ๆ หุหุแอบขำคางามิตอนเลียนเสียง 'เท็ตสึคุง~' 555 ดีใจที่มาต่อมากค่ะ สู้ ๆ นะคะ !!
    #145
    0