[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 32 : Long fic : allkaga (Love miracles) 2 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    12 พ.ค. 61

"นี่... คุโรโกะ"

"ครับ?"

"นายคิดว่าเราจะชนะไหม?"คากามิเอ่ยถามพร้อมมองไปที่คู่แข่งฝั่งตรงข้าม ซึ่งคนคนนั้นก็กำลังมองมาทางพวกเขาสองคนเหมือนกันเพราะตอนนี้ทั้งสองคนกำลังต้องเผชิญหน้าแข่งขันกับโรงเรียนชูโตคุ! ที่ได้รุ่นปฏิหาริย์อย่างมิโดริมะ ชินทาโร่ไปอยู่ในทีม กว่าจะชนะทีมเซย์โฮได้ก็แทบแย่ ดันต้องมาแข่งสองแมทในวันเดียวกันอีก!

แต่.... วันนั้น วันที่ได้คุยกับมิโดริมะครั้งแรก คากามิก็รู้สึกได้เลยว่านี่แทบจะไม่เหลือเข้าโครงความเป็นมิโดริมะอีกมิติ เหมือนเป็นสิ่งที่คอยย้ำเตือนว่ามิตินี้กับอีกมิติหนึ่งมันต่างกัน และที่เขาไม่ชอบใจมากที่สุดก็คงเป็นสิ่งที่มิโดริมะพูดออกมาเรื่องรุ่นพี่แพ้สามราชาอย่างย่อยยับ มันน่าโมโหชะมัด!

"ไม่ครับ"

"ตอบให้มันดีกว่านี้หน่อยสิฟะ!"

"อย่าเสียงดังสิครับคากามิคุง"

"อะ...อะไร!"คากามิหันหน้าหลบสายตาดุๆของคุโรโกะ ทำไมต้องทำหน้าจริงจังแบบนั้นด้วย! เขาก็แค่เสียงดังนิดเดียวเองนะ!

"มิโดริมะคุงน่ะ...เขาเก่งขึ้นมากเลยครับ"

"รู้แล้วเฟ้ย! ชู้ตสามแต้มได้ไม่พลาดขนาดนั้นน่ะ..."เมื่อคิดไปถึงเหตุการณ์ตอนที่ได้เห็นมิโดริมะชู้ตลูกสามแต้มก็อดจะกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้ สัญชาตญาณของเขามันบอกว่าคนคนนี้เก่งมาก!

"จะยอมแพ้หรอครับ?"

"นายพูดอะไรออกมาน่ะคุโรโกะ ฉันเนี่ยนะจะยอมแพ้ รอชาติหน้าก็แล้วกัน..."คากามิกระตุกนิ้ม ความเป็นเสือร้ายพร้อมกระโจนเขาหาเหยื่อนั้นแสดงไอมาคุเต็มไปหมด คุโรโกะก็ทำเพียงส่ายหน้ายิ้มบางเล็กน้อย












"ไง"คากามิเอ่ยทักคนผมเขียวเมื่อลงมาเหยียบพื้นสนาม มิโดริมะทำเพียงแค่ปลายตามองนิ่งๆไม่ได้พูดอะไรออกมา

"ฉันต้องชนะ!"ไม่พูดพล่ามอะไรมากคากามิก็ประกาศก้องดังไปทั่ว คนในทีมชูโตคุแอบคิ้วกระตุกกับท่าทางอวดดีของคากามิ แตกต่างจากทาคาโอะ คาซุนาริที่หัวเราะร่าเหมือนจะพอใจมาก

"หึ ฉันไม่ได้อ่อนเหมือนคิเสะหรอกนะ"

"คิเสะไม่ได้อ่อนสักหน่อย!"คากามิกระแทกเสียง ก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมจู่ๆก็รู้สึกไม่ค่อยชอบใจที่มีใครมาว่าคิเสะแบบนี้ ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นมิโดริมะก็เถอะ เคยร่วมทีมกันแท้ๆ

"หรอ?"

"เออสิฟะ! ใครเขาจะบ้าพกของแปลกๆแบบนายกัน!"

"หะ? ฉันพกลัคกี้ไอเท็มแล้วมันยังไง"

"แปลกไง!"

"แปลกแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย"ประโยคเสียดแทงประหนึ่งลูกศรล่องหนที่ทะลุเข้าถึงดวงใจภายในอก คากามิกัดปากด้วยความน้อยใจนิดๆ

"ชินจัง! อย่ามัวแต่จีบคนอื่นสิ ฉันงอนน้า"ทาคาโอะผู้ไม่รู้เรื่องอะไรเอ่ยแซวตามประสาของตนเองที่ชอบทำอบู่บ่อยๆ โดยไม่ได้รู้เลยว่ากำลังทำให้คนผมแดงดำคิดมากโดยไม่รู้ตัว

ทั้งสรรพนามในการเรียก และการเชื่อฟังของมิโดริมะที่กำลังยืนไปเดินข้างๆทาคาโอะทำให้คากามิหัวเสีย

พอการแข่งเริ่มขึ้น คากามิก็เริ่มใช้อารมณ์ตั้งแต่เริ่มแข่ง เล่นเอาฮิวงะและริโกะแทบอยากจะพุ่งไปถีบให้ออกไปข้างๆสนามกันเลยทีเดียว

และเหตุผลก็คงมาจากประโยคหนึ่งประโยคและคำๆหนึ่งที่รอยวนเวียนอยู่ในหัวไปมาไม่หยุด

'แปลกแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย'

'ชินจัง!'

'แปลกแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย!'

'ชินจัง!!'

'แปลกแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย!!!'

'ชินจัง!!!!!'

"โว้ยยยยยยยย"คากามิตะโกนดังลั่นก่อนจะกระโดดปัดลูกชู้ตของมิโดริมะอย่างสุดแรงเกิด ด้วยความที่กระโดดมานานมากจนเกินกว่าที่ขาจะรับไหว ส่งผลให้คากามิแทบจะเซล้มลงไปกับพื้น

คุโรโกะที่มองอยู่เบิกตากว้าง อยากจะรีบวิ่งเข้าไปช่วยแต่ก็อยู่ไกลเกินกว่าจะวิ่งเข้าไปช่วยทัน ส่งผลให้คนที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบโยนบอลทิ้งแล้วเป็นคนรับตัวของคากามิเอาไว้แทน

ปี๊ด!!!

เสียงนกหวีดดังลั่นสนาม ผู้คนที่ยืนมองต่างตื่นตกใจกับเหตุการ์ณที่เกิดขึ้น คุโรโกะรีบวิ่งมาหาคนเป็นเงาของตัวเองด้วยความรีบร้อน พร้อมกับที่คิเสะที่กระโดดพรวดลงมาจากอัฒจรรย์คนดูอย่างรวดเร็วเพราะร่างกายมันไปเอง

"เป็นอะไรไหมครับคากามิคุง!"คุโรโกะถามเสียงเป็นกังวล โดยไม่ได้ดูเลยว่าคนที่ถูกทับอยู่กำลังทำหน้ายังไง

"ไม่ ไม่เป็นไร"

"ลุกไปสักที"เสียงของคนด้านหลังส่งผลให้คากามิต้องรีบลุกขึ้นแทบจะทันที ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเผลอมองสำรวจร่างกายของคนผมแดงดำตามสัญชาตญาณความเป็นห่วงที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้

"คากามิจจิเป็นอะไรไหมฮะ!?"คิเสะรีบจับตัวคากามิให้หันซ้ายหันขวาไปมาไม่หยุด จนคุโรโกะที่ยืนมองอยู่ต้องสั่งให้หยุดทำไมงั้นคากามิได้เวียนหัวแทนเจ็บตัวแน่ๆ

"คิเสะคุง... เมื่อกี้อยู่บนนั้นไม่ใช่หรอครับ?"คุโรโกะชี้ไปข้างบนอัฒจรรย์ที่มีคาซามัตสึชี้นิ้วมาทางคิเสะประหนึ่งกำลังต่อว่าอยู่ในใจ... ดูจากหน้าก็รู้

"เอ๊ะ? ผมลงมาได้ยังไงกัน"คิเสะก็ออกอาการงงไม่ต่างกัน ไม่รู้เลยก้วยซ้ำว่ากระโดดลงมาตอนไหน ขาไม่เดี้ยงจนแข่งไม่ได้ก็บุญแล้วนะเนี่ย ไม่แปลกที่คาซามัตสึจะปั้นหน้ายักษ์ใส่แบบนั้น

"มิโดริมะ นายเป็นอะไรหรือเปล่า"คากามิหันไปถามคนที่ยังคงนั่งอยู่กับพื้นไม่ยอมลุกขึ้นมาสักที

"ใช่ ชินจังเป็นอะไรไหม"ทาคาโอะคุกเข่ามองสำรวจ ก่อนมือจะค่อยๆจับที่ข้อเท้าข้างซ้ายของมิโดริมะที่มันออกอาการบวมออกมาสะจนน่ากลัว

"โอ้ย!!! เจ้าบ้าทาคาโอะ!"มิโดริมะถลึงตาใส่แทบจะทันทีที่ทาคาโอะลองบีบมันเบาๆ ความรู้สึกเจ็บแล่นแป๊ดไปทั่วทั้งขาสะจนอธิบายออกมาไม่ถูก

"ฉันขอโทษนะมิโดริมะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"คากามิรีบทรุดตัวมองผลงานของตนเองด้วยสีหน้าสำนึกผิด มองดูก็รู้ว่าคงเล่นบาสไม่ได้อย่างมากก็สัปดาห์หนึ่ง บวมเขียวสะขนาดนั้น

"ลุกไหวหรือเปล่า"คนเป็นกัปตันทีมอย่างโอทสึโบะเอ่ยถาม มิโดริมะทำเพียงพยักหน้าเบาๆก่อนจะพยายามดันตัวลุกขึ้น แต่แล้วก็ต้องล้มลงไปก้นจั้มเบ้าอีกรอบเพราะความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นไปทั่วทั้งขา

"มา! ฉันช่วย"ทาคาโอะค่อยๆพยุงมิโดริมะให้ลุกขึ้น คากามิทำท่าจะเข้าไปช่วยอีกคนแต่ก็โดนมิโดริมะยกมือขึ้นห้ามเอาไว้สะก่อน

"นายไม่ต้อง ราศีฉันกับนายมันไม่ถูกกัน และดูท่าจะจริง"คากามิสะอึกไปเล็กน้อย ไม่น่าไปบอกราศีมิโดริมะตอนที่ถูกถามหลังจากเริ่มแข่งไม่นานเลย ตรงเกินไปแล้วมั้ง

"พยุงฉันดีๆหน่อย...ทาคาโอะ!"มิโดริมะโวยวายเมื่อทาคาโอะเมื่อยแล้วทำท่าจะเอียงล้ม แต่พอมองจากด้านหลังภาพมันออกจะฟรุงฟริ้งงุ้งงิ้งกันเกินไปหน่อยไหม?

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับคากามิคุง"คุโรโกะพูด ก่อนคิเสะจะล้วงเอาผ้าเช็ดหน้ามายื่นให้คากามิ

"อะไร?"คากามิทำหน้าไม่เข้าใจที่จู่ๆคิเสะก็ยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้เสียเฉยๆ ให้เอามาเช็ดอะไรเล่า! เขาไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย

"อย่าร้องไห้สิฮะ"

"หา?"เมื่อได้ยินดังนั้นคากามิก็ยกมือขึ้นมาลูบแก้มตัวเอง และมันก็เป็นเหมือนที่คิเสะพูดจริงๆ เพราะน้ำตาของเขามันกำลังไหลออกมา

"เคยรู้จักกับมิโดริมะคุงมาก่อนหรอครับ"

"ไม่...ไม่เคย"

มิโดริมะต่างหากที่ไม่เคย

พวกนายสองคนก็ด้วย.....











"มีอะไรโมโมอิ"

(แหม... มิโดรินล่ะก็ ฉันแค่จะถามเฉยๆว่าแพ้หรือชนะ)

"-_-! ทำไมฉันต้องบอก"

(ก็...- แพ้มาหรือไง/ไดจัง!)

"อาโอมิเนะ? ฉันแค่บาดเจ็บ เลยไม่ได้แข่งจนจบ"

(หรอ?)เป็นเสียงหรอที่น่าประทบฝ่าเท้ามากที่สุดที่เคยฟังมาเลย<<มิโดริมะ

"ถึงแข่งต่อ... ก็แพ้"

(หึ น่าสนุก...-/แล้วบาดเจ็บตรงไหนหรอมิโดริน!)

"ข้อเท้าอักเสบ"

(หวา.... แต่ก็แพ้ไปแล้วนี่นา ไม่เป็นไรหรอก)

"-_-! แต่คากามิน่ะ... มีอะไรแปลกๆ วันแรกที่ฉันไปดูการซ้อมแข่งที่ไคโจ ตอนแข่งจบแล้วคิเสะ คุโรโกะและฉันร้องไห้ออกมาพร้อมกัน"

(...วันไหนนะ?)

"วันxxxx"

(เอ๋? วันนั้นไดจังก็ระ..-/เงียบไปเลยน่าซัทสึกิ)

"นายก็ร้องหรอ?"

(ไร้สาระ)

"เห้อ... เอาเถอะ แค่นี้"แล้วก็ตัดสายไปเฉยๆโดยไม่ได้ทันฟังเสียงโวยวายของปลายสายเลยสักนิด

"เห้อ... ทำไมต้องคิดถึงด้วยนะ"ถอนหายใจออกใจออกมาอย่างหนักอก ก่อนจะมองขึ้นไปบนท้องฟ้าพลางคิดถึงใบหน้าที่แสดงความเจ็บปวดของใครอีกคนออกมาตอนที่เขาดันเผลอปากพล่อยออกไป

"ชินจัง!!! ไปหาอะไรกินกัน"

"นายอย่าเสียงดังนักจะได้ไหมทาคาโอะ"












"คากามิจจิอย่าทำหน้าแบบนั้นสิฮะ"คิเสะยกมือขึ้นมาเกาหัวแกรกๆกับการกระทำนิ่งเฉยของคากามิ

"ไม่สั่งอะไรหน่อยหรอครับ?"คุโรโกะเอ่ยถาม คากามิทำเพียงส่ายหน้าช้าๆประหนึ่งหุ่นยนต์ส่งผลให้คิเสะต้องถอนหายใจออกมายาวๆ

ครืด...

"เอ๋?"

"มิโดริมะคุง? ทาคาโอะคุง?"คุโรโกะเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างแปลกใจกับการมาใหม่ของคนทั้งสองคน ไม่เว้นแม้แต่คนอื่นๆที่กำลังอ้าปากค้างไปตามๆกัน

"ไปร้านอื่นเถอะ"มิโดริมะหันหลังกลับไปเปิดประตูออกจากร้าน ทาคาโอะทำหน้าเหลอหลาสักพักก่อนจะรีบเปิดประตูเดินตามไปติด

แต่แล้วฝนข้างนอกก็กระหน่ำตกแรงขึ้นมาเสียเฉยๆ และนั่นทำให้คนทั้งสองคนที่จากไปเมื่อครู่ต้องเปิดประตูเข้ามาข้างในร้านอีกรอบอย่างช่วยไม่ได้

.......


"นางวางแผนไว้ใช่ไหม?"คาซามัตสึหันไปถามทาคาโอะที่นั่งหัวเราะคิกคักชอบใจอยู่ข้างๆ เหมือนกำลังสนุกกับเหตุการณ์ตึงเครียดของอีกโต๊ะหนึ่ง

"เปล่าสักหน่อย"



"เอ่อ... สั่งอาหารกันเถอะครับ"และแล้วคุโรโกะก็ต้องเป็นคนพูดขึ้นมาก่อน พร้อมคว้าเมนูส่งให้คากามิก่อนจะหยิบเมนูอีกอันมาเปิดดู

"ขอโทษ..."เสียงแผ่วเบาจากคนข้างๆส่งผลให้คากามิต้องเบิกตากว้างแล้วหันไปมองคนผมเขียวที่กำลังมองมาทางตัวเองอยู่เหมือนกัน

"พูดเรื่องอะไร?"

"ขอโทษ ที่ตอนนั้นพูดไปโดยไม่ได้คิด"

"นายก็พูดถูกแล้วนี่ ฉันทำนายเจ็บ"คากามิปรายตาลงไปมองข้อเท้าของมิโดริมะ ถึงกางเกงมันจะยาวปิดเอาไว้แต่ก็พอให้เห็นผ้าก๊อตสีขาวสะอาดตาโผล่มาอยู่ดี

"ต่อให้ไม่เจ็บฉันก็แพ้อยู่ดี"

"คิดยังไงถึงมาขอโทษ"นัยน์ตาสองสีมองประสานกันประหนึ่งกำลังนั่งกันอยู่สองคน คิเสะและคุโรโกะหันไปมองตากันปริบๆเมื่อรู้สึกว่ากำลังเป็นส่วนเกิน

"ไม่รู้สิ... มันแค่รู่สึกว่าต้องขอโทษ"

"สั่งอาหารไปเถอะ"โยนเมนูใส่หน้าดับอารมณ์เขินของตัวเอง คิเสะมองภาพนั้นพร้อมเบ้หน้าหมั่นไส้ น่าเตะให้ขาเดี้ยงอีกข้างสะจริงๆ












@เกียวโต...

"จะรับประทานอะไรไหมครับ"

"ไม่ เรื่องที่ผมให้สืบ ได้หรือยัง"

"ได้มาแล้วครับ"

"ดี..."

"เมื่อตอนเย็นคุณอาโอมิเนะโทรมาถามว่าวันที่×××× นายน้อยร้องไห้หรือเปล่า"

"หึ มันแปลกไหม?"

"นายน้อยบอกว่านายน้อยฝันถึงตัวเองนี่ครับ ทำไมไม่ลองถามคนที่เหลือดู"

"มิตรถาพมันจบไม่สวยสักเท่าไหร่ อีกอย่าง... เรื่องที่ผมอยากรู้ ผมก็ต้องรู้ไม่จำเป็นต้องถาม"

"ครับ แล้วเขาบอกอะไรนายน้อยบ้าง"

"บอกแค่ว่าดูแลคนที่เขารักให้ดีๆ"

"ชาติที่แล้วนายน้อยอาจจะเคยได้รักกับคนที่นายน้อยให้ผมไปสืบก็ได้นะครับ"

"งั้นชาติที่แล้วผมคงเป็นสัตว์"

"หมายความว่ายังไงกันครับ?"

"ก็เพราะ...ผมฝันถึงหมาป่าชื่ออาคาชิ เซย์จูโร่น่ะสิ"











มาแล้วววววว มาดึกมากกกกก

ทำไมรู้สึกเป็นการข้ามตอนที่น่าทึ่งมาก555 คงไม่มีใครงงใช่มุ้ยยย งงถามเราได้เลยน้า เราไม่กัดนะ ถึงจะยังไม่ได้ฉีดยาก็เถอะ555

• ตอนนี้ก็โผล่มาเล็กน้อยถึง2คนกันเลยทีเดียว ขาดมุคคุงคนเดียว แล้วนายน้อยมีการแอบฝันถึงตัวเองด้วยนะ หุหุ แถมตอนนี้ยังมีแอบอิจฉาผิดใจกันนิดหน่อยระหว่างมิโดริมะและคากามิ แต่ทั้งสองก็ปรับความเข้าใจกันได้ แล้วก็.... คิเสะมีการกระโดดลงมาจากอัฒจรรย์หรือสแตนเชียร์ด้วยนะเออ มันเป็นสัญชาตญาณความเป็นห่วงน่ะเนอะ

• เราใกล้จะเปิดเทอมแล้วก็คงจะมาลงบ่อยๆไม่ได้ เพราะกิจกรรมเยอะมากกกกกก(หรอ?) แต่เราจะพยายามมาอัพอย่างน้อยสัปดาห์ละครั้งนะเออออ จะพยายามไม่หายไปเกิน10วัน! ทุกคนก็คอยติดตามและอย่าพึ่งทิ้งกันน้าาาา


** หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้น้าาา **


♡ขอบคุณที่ติดตามกันมั่กๆเล้ยยยย♡
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

856 ความคิดเห็น

  1. #144 เฮกเซนเอง (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 13:26
    นายน้อยนี่มันนายน้อยจริงๆ รู้อะไรก่อนคนอื่นตลอด😂
    #144
    0
  2. #143 Nutsu_drakunee (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 06:36
    คนอื่นเเค่ร้องไห้เเต่อาคาชิแก ฝัน!!! จะวินในทุกๆเรื่องเลยใช่ไหม!?
    #143
    0
  3. #142 ผึ้งสองตัว (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 05:37
    ไม่งงเลยค่ะ ยังเข้าใจแจ่มแจ้งอยู่ค่ะ มิโดรินเธอคือ คนที่สามารถทำให้ไทจังหึงหวงได้มากที่สุดเลยนะ(ตอนนี้) รอตอนต่อไปอยู่นะคะ
    #142
    0
  4. #141 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 01:51

    เป็นคนที่ทำให้คางามิหึงได้สุด ๆ อะมิโดริมะ 555

    ตกใจตอนที่คิเสะลงมาแปลว่าเร็วและคงอันตรายน่าดู...

    อาคาชิฝันนี่คิดถึงมิตินั้นเลยค่ะ TT มาเข้าฝันทุกคนและคางามิที ฮือ

    #141
    0
  5. #140 SpT_9293 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 01:35
    ดึกมากกกก
    #140
    0