[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 31 : Short fic : Aokaga

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,876
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    9 ต.ค. 61

"หึ... ว่าไง สัตว์เลี้ยงของฉัน"เสียงทุ้มปนหวานนิดๆเอ่ยถามคนร่างสูงผิวแทนผมน้ำเงินที่กำลังนั่งอยู่มุมห้อง ทั้งข้อมือและข้อเท้าของคนร่างสูงถูกโซ่สีเงินพันธนาการเอาไว้อยู่โดยเจ้าของเสียง

นิ้วเรียวยาวจับเชิดคางของคนร่างสูงขึ้นก่อนจะถอดผ้าปิดตาสีดำสนิทออก เผยให้เห็นนัยน์ตาสีน้ำเงินสวยที่กำลังมองมาทางตนอยู่

"คุณคากามิ..."เสียงทุ้มอันน่าหลงไหลเปล่งเสียงเรียกชื่อ'เจ้านาย'ของตัวเองออกมาอย่างแผ่วเบา คากามิกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยื่นนิ้วไปให้อาโอมิเนะงับมันเบาๆ

"นายเป็นของฉัน รู้ใช่ไหม?"คากามิชักนิ้วออกจากปากอาโอมิเนะพร้อมเอ่ยถาม ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาสีน้ำตาลเข้มตรงหน้าอาโอมิเนะ

"ครับ"

"หึ! โกหก! เมื่อวานที่ฉันปล่อยนาย นายไปหาซากุราอิ!"คากามิกระแทกเสียงอย่างไม่ชอบใจแล้วนึกถึงภาพเมื่อวานที่เขาอุส่าห์ยอมปล่อยสัตว์เลี้ยงตัวโปรดให้ออกไปเดินเล่นข้างนอกได้ แต่ก็กลับไปพบสัตว์เลี้ยงของเขากำลังถูกคนอื่นกอดต่อหน้าต่อตา!

"คุณเข้าใจผิด"อาโอมิเนะเอ่ยแก้ตัว คากามิทำเพียงแค่นยิ้มออกมาแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆ

"เข้าใจผิดงั้นหรอ"เท้าของคากามิมาวางแหมะบนเป้ากางเกงของร่างสูง อาโอมิเนะก้มลงมองก่อนจะหลับตาลงช้าๆยอมรับบทลงโทษที่เจ้านายตัวเองกำลังจะมอบให้

"ขอร้องฉันสิ ฉันจะหยุด"คากามิเริ่มขยับเท้าไปมาช้าๆ เขาก็ถามไปงั้นแหละ เขามั่นใจว่าสัตว์เลี้ยงของเขาไม่เอ่ยปากขอร้องเขาหรอก

"ไม่ครับ"

"โรคจิตหรือไง"คากามิเริ่มกดแรงให้หนักขึ้นเมื่อตรงนั้นมันเริ่มจะลุกขึ้นสู้

"อ่าา... แค่กับคุณ"อาโอมิเนะเริ่มกระเพื่อลมหายใจเข้าออกช้าๆ ความรู้สึกกระสันและความอยากเริ่มเข้ามากอบกุมอารมณ์ความรู้สึก

"หึ พูดได้ดีนี่"คากามิกระตุกยิ้ม แล้วก้มตัวลงไปใกล้ๆอาโอมิเนะ อาโอมิเนะเมื่อเห็นดังนั้นก็ทำท่าจะขยับเข้ามาใกล้ แต่ก็โดนคากามิดันแผ่นออกเอาไว้ก่อน

"อย่าเอาร่างกายที่นายกอดคนอื่นมาแตะต้องฉัน"คากามิชักเท้ากลับหยุดการกระทำเมื่อเห็นส่วนนั้นขยายเต็มที่ นี่แหละคือบทลงโทษของเขา...

อย่าคิดว่าจะได้ปลดปล่อยจนกว่าเขาจะสั่ง

"ฉันว่าฉันจะไปหาเซย์จูโร่สักหน่อย"ประโยคคำพูดของคากามิส่งผลให้อาโอมิเนะเบิกตากว้าง

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่านายน้อยตระกูลอาคาชิกำลังต้องจะจับเสือแดงตัวน้อย'ของเขา'อยู่ล่ะ เขาไม่ยอมให้เสือแดงของเขาไปหรอก

"ไม่!"

เกร๊ง! เกร๊ง!

อาโอมิเนะลุกขึ้นหมายจะคว้าตัวคากามิที่เดินห่างออกไปมาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นโซ่มันตึงไม่ยอมให้เขาขยับไปไหนได้ ดีแต่ส่งเสียงน่ารำคาญไร้ประโยชน์มาเท่านั้น

"อย่าพยศนักสิอาโอมิเนะ..."คากามิหันกลับมามองสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของตัวเองที่กำลังส่งสายตาเว้าวอนมาหาเขา

"นายรู้ไหม... ว่าเมื่อวานอาคาชิให้พ่อของเขามาสู่ขอฉัน"ประโยคคำพูดของคากามิส่งผลให้อาโอมิเนะต้องเบิกตากว้าง เขาจะไปรู้ได้ยังไงกัน ก็เมื่อวานนี้เขาพึ่งไปยินดีกับเพื่อนเก่าอย่างซากุราอิ เรียวมาเนื่องจากซากุราอิกำลังจะได้บินไปเรียนต่อไกลถึงอเมริกา ต่างจากเขาที่ต้องหยุดเรียนมาอยู่กับเจ้านายผู้เป็น'ที่รัก'แทน

"ไม่รู้สินะ... ก็นายไปพลอดรักกับคนอื่นนี่ นายจะรู้ได้ยังไง"คากามิแสยะยิ้มออกมา มองยังไงมันก็ฝืนยิ้มชัดๆ ใบหน้าของนายไม่เหมาะที่จะยิ้มแบบนั้นหรอกนะ...

"คุณกำลังเข้าใจผิด!"

"นายกล้าขึ้นเสียงใส่ฉันหรอ?"คากามิถามเสียงไม่จริงจังมากนัก ซึ่งเพียงแค่นั้นก็พอทำให้อาโอมิเนะสลดลงไปได้ไม่ยากนัก

"วันนี้เป็นวันที่ฉันต้องไปให้คำตอบป๊าของฉันว่าจะยอมตกลงหรือไม่ เมื่อวานฉันกะจะมาปรึกษานายแต่นายก็ดันไปอยู่กับซากุราอิ! และมันก็ทำให้ฉันได้รู้คำตอบ"

"คุณคากามิ... ไม่นะๆ ไม่เอา"อาโอมิเนะส่ายหน้ารัวๆไม่หยุด

"ฉันว่า... มันถึงเวลาที่ฉันต้องปล่อยนายแล้วล่ะ"ประโยคคำพูดที่อาโอมิเนะไม่อยากได้ยินมากที่สุดจากปากคากามิถูกเปล่งออกมา

เขาไม่ยอมหรอก!!!

เขายอมทิ้งทุกอย่าง แม้กระทั้งอนาคตของตัวเองมาเพื่อคากามิเพียงคนเดียว! เขาจะไม่ยอมให้ใครแย่งคากามิไปต่อหน้าต่อตาเขาหรอก!!!

ปึก!!!

"○_○!"คากามิเบิกตากว้างเมื่ออาโอมิเนะกระชากสะจนตัวโซ่ที่ถูกขึงไว้ตรงกำแพงหลุดออกมา ร่างสูงของอาโอมิเนะลุกขึ้นยืนเดินตรงมายังคากามิอย่างรวดเร็ว

"ฉันไม่ยอมหรอกนะ"

"เห้ย! อาโอมิเนะ ปล่อย!!!"คากามิออกปากร้องเสียงหลงเมื่อร่างของตัวเองถูกคนสูงกว่าไม่กี่เซนยกขึ้นพาดบ่าได้อย่างสบายๆ

ร่างสูงของอาโอมิเนะเดินตรงไปที่เตียงนุ่มก่อนจะทุ่มร่างของคากามิลงเตียงอย่างแรง

"โอ้ย! ไอ้บ้า! จะทำอะไร! หยุดนะเฟ้ย!!!"คากามิรีบลุกนั่งยันตัวถอยหลังกรู่ไปพิงหัวเตียงแทบจะทันทีเมื่ออาโอมิเนะคืบคลานเข้ามาหาประหนึ่งสัตว์ที่กำลังหิวโหย

อาโอมิเนะไม่ได้พูดโต้ตอบอะไรเพียงแต่เริ่มคลานเข้าไปใกล้คากามิเรื่อยๆก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกุญแจที่โต๊ะใกล้ๆหัวเตียงมาไขเอาโซ่ที่พันธนาการออก

ถ้ามีโซ่อยู่ก็ทำไม่ถนัดน่ะสิ ถูกมั้ย?

"หยุด!"คากามิเอ่ยบอกอีกครั้งเมื่อข้อเท้าของตัวเองถูกอาโอมิเนะกระชากให้ถอยกรู่ลงมานอนอยู่บนเตียง ก่อนอาโอมิเนะจะขึ้นมาคร่อมตัวเอาไว้

"หึ นายทำฉันค้างนะคากามิ"สรรพนามที่เปลี่ยนไปส่งผลให้คากามิหน้าร้อนฉ่าเนื่องจากไม่ได้ยินมานาน คงตั้งแต่ที่อาโอมิเนะยอมมาเป็นสัตว์เลี้ยงให้เขากดขี่เล่น

"อ้ะ! ยะ...อย่า อื้ม!"คากามิถูกคนร่างสูงก้มหน้าลงมาประกบปากแทบจะทันที ลิ้นร้อนซอดแทรกชอนไชไปตวัดเกี่ยวพันลิ้นร้อนของคากามิอย่างจาบจ้วงเหมือนกำลังจะซูบวิญญาณยังไงอย่าง งั้น

"แฮ่กๆ... อะ..ไอบ้า!"คากามิพูดออกมาเมื่ออาโอมิเนะผละตัวออก อาโอมิเนกระตุกยิ้มขึ้นบนมุมปากก่อนจะขยับหน้าเข้าไปใกล้ๆใบหูคากามิ

"พู่ว..."ลมที่ถูกเบาออกมาส่งผลให้คากสมิต้องรีบล่นคอขยับหนีแทบจะทันทีเพราะมันให้ความรู้สึกสยิวแปลกๆ

"ถึงเวลาที่เราจะต้องเลิกเล่นอะไรแบบนี้แล้วนะคากามิ"เสียงทุ้มกระซิบบอกเสียงพล่า มือหนาเริ่มชอนไชไปทั่งร่างของคากามิอย่างเชื่องช้า

"อ้ะ!... ยะ..หยุดก่อน อาโอมิเนะ..."คากามิบอกเสียงสั่น แล้วพยายามยกมือขึ้นมาดันแผงอกอาโอมิเนะเอาไว้

"ถ้าจะห้าม... ก็ห้ามให้มันจริงจังกว่านี้หน่อย"มือหนาเชยคางมนขึ้น แววตาของทั้งสองต่างสะท้อนใบหน้าของกันและกันในนัยน์ตาสีสวย

"อึก! อย่าเอาตัวของนายที่ไปกอดคนอื่นมาแตะต้องฉันนะ!"คากามิพยายามออกแรงผลัก แต่ดูท่าเรี่ยวแรงของเขาจะถูกซูบไปตั้งแต่ถูกอาโอมิเนะจูบกระชากวิญญาณแล้วล่ะ

"นายเข้าใจผิด"

"เข้าใจผิดอะไร! ฉันเห็นกับตาว่าพวกนายสองคนเดินเข้าบ้านไปด้วยกัน!"

"หืม... เดี๋ยวนี้แอบตามหรอ?"

"ปะ...เปล่านะ! ฉันแค่..."คากามิหันหน้าหลบสายตาคมที่กำลังมองมา ถ้าบอกไปว่าเขาจะไปถามเรื่องเซย์จูโร่มาสู่ขอก็เท่ากับว่าเขาแคร์อาโอมิเนะน่ะสิ!

"แค่อะไรหืม..."เป็นอีกครั้งที่คากามิต้องหน้าแดงเพราะเสียงทุ้มๆของอาโอมิเนะ

"ไม่มีอะไร!"

"บอกมาคากามิ... ฉันแคร์นายมากเลยนะรู้ไหม ที่ฉันไปหาเรียวก็เพราะว่าเรียวต้องไปเรียนต่อที่อเมริกา ฉันแค่ไปแสดงความยินดี"

"ฉันไม่เชื่อ!"คากามิตะคอกใส่หน้าอาโอมิเนะ ทีเขาเรียกคากามิๆ แต่พอซากุราอิเรียกเรียวอย่างงู้นเรียวอย่างงี้ หงุดหงิดชะมัด!

"เห้อ... ฉันพูดความจริง ฉันไม่ได้เจอเรียวมาหลายเดือน พอเจอกันมันก็ต้องมีเรื่องให้คุยกันบ้างสิ"อาโอมิเนะพยายามใช้เหตุผลเข้าอธิบาย ถ้าเขาระเบิดอารมณ์ใส่คากามิเรื่องมันจะยิ่งแย่เข้าไปกันใหญ่...

"แล้วทำไมต้องเรียกกันสนิทแบบนั้นด้วย!"

"ก็ฉันกับเรียวสนิทกัน"ตอบออกไปอย่างใสซื่อ(?)ส่งผลให้คากามิต้องทุบอกแกร่งไปแรงๆทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้

"เออ! ก็ไปสนิทกันสะสิ ไปคุยกันให้หายคิดถึงเลย! ฉันจะไปหาเซย์จูโร่!!!"คากามิทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วดันอาโอมิเนะออก แต่ดูท่าอาโอมิเนะจะไม่ยอมพร้อมออกแรงขืนตัวให้คากามินอนลงดังเดิม

"จะไปหามันทำไม!?"อาโอมิเนะถามอย่างเริ่มไม่พอใจ

"แล้วฉันจะไปหาไม่ได้หรือไง!"

"ไม่ได้! นายเป็นของฉัน!"

"ฉันไม่ใช่ของนะ...อื้อ!"ริมฝีปากหนารีบก้มลงประกบปากคากามิแทบจะทันที ลิ้นร้อนตวัดทรอดแทรกเข้าไปตักตวงชิมความหวานอีกครั้งด้วยความเอาแต่ใจ

"แฮ่กๆ... อึก..."

"ฉันรักนายคากามิ... อย่าไปหาอาคาชิได้ไหม ตอบปฏิเสธไปได้ไหม..."อาโอมิเนะก้มหน้าลงบอกสิ่งที่อยากพูดออกไป ถึงจะรู้ตัวว่าตัวเองเป็นแค่สัตว์เลี้ยงแก้เบื่อของคากามิเท่านั้นก็ตาม

"นะ...นายพูดว่าอะไรนะ!?"คากามิเบิกตากว้างกับคำบอกรักของอาโอมิเนะอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

"ฉันบอกว่าฉันรักนาย"

"พะ...พูดจริงหรือเปล่า? แล้วซากุราอิล่ะ"

"เรียวกับฉันเป็นแค่เพื่อนกัน"

"แล้วทำไมต้องเรียกกันสนิทสนมแบบนั้นด้วย!"คากามิถามด้วยความไม่พอใจเมื่อนึกถึง

"เดี๋ยว... นายหึงหรือไง?"อาโอมิเนะกระตุกยิ้มเมื่อเห็นปฏิกริยาหน้าเหวอของคากามิ ซึ่งนั่นก็ถือเป็นคำตอบได้ดีทีเดียว

"ใครหึงหะอาโฮ่!"

"ชู่ว... อย่างอนสิไทกะ"เพียงแค่เสียงทุ้มของอาโอมิเนะเอ่ยเรียกชื่อต้นก็ทำให้คากามิหน้าแดงร้อนเห่อขึ้นสีจัดจนเห็นได้ชัด

"อะ...ไอ้บ้า!"

"นายรักฉันไหม? ถ้าไม่...ฉันจะยอมถอยให้นายไปหาอาคาชิ"

"ฉัน... ก็รักนาย"ราวกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ลอยมากับลม อาโอมิเนะยิ้มปริ่ม ภายในอกฟูฟ่องแผ่วเบาอย่างที่ไม่เคยเป็น รู้สึกเต็มเปี่ยมไปทั้งใจเมื่อได้ยินคำบอกรักจากปากคากามิ

"อย่าไปหาอาคาชินะ..."

"อื้อ!!! อื้ม..."



END!!!









เรื่องสั้นมาอีกเรื่องแล้วววววว

กว่าจะมีเรื่องสั้นแต่ละตอนได้นี่ยากมาก555
แอบมีความหึงกันนิดๆ อาโอมิเนะมีความเชื่องในตอนแรกหน่อยๆ สุดท้ายรักกันทั้งคู่ และเป็นการตัดจบที่สุดยอดมาก5555

• เราจะมาอัพตอนสั้นมาขั้นไว้เป็นบางครั้งคราวที่คิดออกหรืออยากแต่งน้าาาา บางทีมันอาจจะมาขัดอารมณ์บ้างนิดนึง555 เรื่องสั้นใครอยากได้คู่ไหนบอกเราได้น้าาา

* แล้วเมื่อวานที่เราขอให้ทุกคนรีเควสมายังรีเควสได้ตลอดจนกว่าเรื่องยาวภาค2จะจบเลยน้าา เพราะเราจะแต่งหลังจากแต่งเรื่องยาวภาค2จบเด้อออ *



** หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้น้าาา **




ขอบคุณที่ติดตามกันน้าาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

871 ความคิดเห็น

  1. #137 เฮกเซนเอง (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 20:30
    ตอนแรกก็เป็นควีน ตอนหลังก็เป็นไทกะผู้น่ารักเหมือนเดิมโง้ย อาโฮ่แรงเยอะมากกระชากจนโซ่หลุด...
    #137
    0
  2. #136 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 18:23

    คางามิหึงแรงมาก แต่มิเนะหึงแรงกว่าหุหุ กลายเป็นคุมเกมเฉยเลย ตอนอ่านนี่นึกว่าไฟฟ้าเลยค่ะ 555 มิเนะยอมสุดๆ แต่ความหึงมันมีมากกว่าเลยไม่ยอมเล่นอะไรแบบนี้แล้ว พอโดนคุมเกมคางามิก็ทำอะไรไม่ถูกไปเลยหุหุ

    #136
    0
  3. #135 ifromhell (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 16:29
    อร้ายยย
    เรื่องนี้...ชอบๆๆๆ โห่หึงคากามิ คากามิหึงโฮ่ โอ้ยยย อย่าไปทำร้ายจิตใจมิเนะแบบนั้นสิไทกะ ตอนนี้ชอบค่ะ อยากให้ดราม่ากว่านี้จัง แบบ..ยืดไปซักสองสามตอนเงี้ย
    #135
    0
  4. #134 ผึ้งสองตัว (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 15:57
    เลือดกำเดาพุ่งหมดตัวเลยคร้าาาา มีความฟินนนมากกกกกสุดเลยค่ะ ตอนนี้ดีมากเลยค่ะ ไรท์สู้ๆน้าค้าาาเราเป็นกำลังใจให้ต่อไปนะคะ
    #134
    0