[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 29 : Long fic : allkaga (Love miracles) 2 : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    4 พ.ค. 61

"คุโรโกจจิ!!!!!"เสียงตะโกนดังมาแต่ไกลเมื่อทีมบาสเซย์รินก้าวขาเข้ามาในโรงเรียนไคโจได้ไม่นานนัก ริโกะหันไปหาเจ้าของเสียงที่กำลังวิ่งตรงมาโบกมือโบกไม้ให้ไม่หยุด

"เสียงดังนะครับคิเสะคุง"คุโรโกะพูดหน้าตายเป็นการตอบรับ

"ใจร้าย!"คิเสะเบะปากประหนึ่งเด็กถูกขัดใจ แต่ก็บอกไปแล้วไงว่าทำกับคุโรโกะไม่ได้ผลหลอก ทำไปก็เท่านั้นแหละ...

"ทำไมตาแดงจังฮะ คากามิ"คิเสะเดินไปหาคากามิที่ยืนอยู่ด้านหลังของคุโรโกะ คากามิขยี้ตาเล็กน้อยแล้วขมวดคิ้วมุ่นเผื่อตามันจะหายแดงได้บ้าง แต่ดูท่ายิ่งทำมันก็ยิ่งแดงขึ้น

"เปล่า..."

"คากามิคุงอดนอนน่ะครับ เพราะตื่นเต้นที่จะได้แข่งกับคนเก่งๆ"คุโรโกะเป็นคนตอบแทน ซึ่งนั่นทำให้คากามิต้องหันมาถลึงตาใส่คนเป็นเงาได้ไม่นานของตัวเอง

อ่า... น่ารักนะครับนั่น... นี่ผมโรคจิตหรือเปล่านะ?

คุโรโกะคิดในใจ พอๆกับคิเสะที่หน้าแอบขึ้นสีมาจางๆอย่างไม่รู้ตัว

นี่เขากำลังมองผู้ชายสูงโย่งคิ้วสองแฉกนี่ว่าน่ารักหรอเนี่ย!?

"ผมพูดเรื่องจริงนะครับ"

"ตะ...แต่มันไม่ต้องพูดก็ได้นี่ฟะ!"คากามิบอกตะกุกตะกักก่อนเจ้าตัวจะเดินหนีคุโรโกะไปยืนข้างๆฟุริฮาตะที่ยืนอยู่ใกล้ๆแทน

"อย่างอนผมสิครับคากามิคุง"คำพูดเหมือนจะง้อแต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มขึ้นมาเหมือนพอใจสะงั้น คุโรโกะโรคจิตหรือเปล่าเนี่ยหะ!?

"ใครงอนกัน อย่ามามั่วนะเฟ้ย!"คากามิโวยวายใส่ยกใหญ่ เขาเป็นผู้ชายนะ! จะมางงมางอนอะไรเหมือนผู้หญิงกันเล่า! อย่ามาโทษกันมั่วๆสิ! เขาก็แค่สะบัดหน้าเดินหนีมาเฉยๆเอง(?)

"ครับๆ ไม่งอนก็ไม่งอน"คุโรโกะยกมือขึ้นเชิงยอมแพ้ รอยยิ้มที่ประทับอยู่บนมุมปากนั้นส่งผลให้คากามิอดจะเขินหน้าขึ้นสีไม่ได้ คิเสะคิ้วกระตุกขึ้นหยิกๆอย่างไม่ทราบสาเหตุกับภาพที่มองอยู่ นัยน์ตาสีเหลืองสวยจ้องเขม็งไปที่คนสองคนด้วยความอิจฉาปนรำคาญคุโรโกะกับภาพที่เห็น

"รีบไปเถอะ ทีมผมรอนานแล้ว"คิเสะบอกเสียงเรียบ น้ำเสียงต่างไปจากตอนที่วิ่งมาอย่างเห็นได้ชัด คุโรโกะหันมาเลิกคิ้วให้กับความเปลี่ยนแปลงนี้แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป

ทั้งสองคนจ้องหน้ากันนิ่งๆไม่มีใครพูดอะไรออกมาเหมือนเป็นสงครามทางประสาทที่ใครหลบสายตาก่อนคนนั้นจะต้องแพ้ไป

"พวกนายจะจ้องตากันอีกนานไหมหา!!!"ริโกะตะโกนบอกเสียงดังก่อนจะเดินไปดึงหูคุโรโกะอย่างแรง

"นำไปสิคิเสะ"คากามิเอ่ยบอกเมื่อเห็นคิเสะยังคงยืนนิ่งไม่ยอมขยับไปสักที สงสัยอยากโดนดึงหูอีกคนละมั้งนะ...?

"ฮะ"











"ใช้ครึ่งสนามหรอ?"ริโกะเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นสนามในการใช้ซ้อมแข่งครั้งนี้ มันถูกแบ่งเป็นครึ่งหนึ่งของสนามตามเดิมอีกที โดยมีกระจกใสกั้นเอาไว้ให้อีกฝั่งซ้อมกันตามปกติ

"ใช่ ครั้งแรกก็กะจะให้พวกปีหนึ่งมาดูจะได้เรียนรู้เอาไว้ แต่ดูไปดูมาก็ไม่มีอะไรให้ได้เรียนรู้เลยสักนิด"คำพูดดูถูกเป็นนัยๆส่งผลให้ทั้งฮิวงะและริโกะคิ้วกระตุกด้วยคสามไม่ชอบใจ

"ถึงจะใช้แค่ครึ่งสนามแต่เราก็ให้ตัวจริงของเราลงเล่น"โค้ชฝั่งทีมไคโจพูดอีกครั้งพร้อมผายมือไปทางทีมตัวจริงของไคโจซึ่งกำลังวอร์มกันอยู่

"แล้วคิเสะ จะเปลี่ยนชุดทำไม เธอไม่ได้ลงเล่นนะ"แล้วก็เป็นอีกครั้งที่โค้ชของฝั่งไคโจพูดขึ้นทำให้ทีมเซย์รินอึ้งไม่น้อย ชักจะดูถูกกันมากเกินไปแล้ว...

"หา?"คิเสะทำหน้าไม่เข้าใจ แต่ยังไม่ทันจะได้ถามโค้ชก็เดินผ่านไปนั่งม้านั่งข้างสนามเสียเฉยๆ

"เอ่อ... ขอโทษนะฮะผมไม่คิดว่าโค้ชจะไม่ให้ผมลงแข่ง"คิเสะเดินมาพูดขอโทษอย่างสำนึกผิดก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าไปเป็นเจ้าเล่ห์อย่างกับคนละคน คิเสะเป็นไบโพล่าหรือเปล่าเนี่ยหะ?

"แต่ถ้าให้ผมลงสนามไม่ได้ ก็ไม่มีความสามารถพอที่จะแข่งชนะทีมผมได้หรอกนะฮะ"

"ไม่ค้องห่วงหรอกครับ เตรียมวอร์มรอไว้เลย"คุโรโกะพูดทิ้งท้ายเอาไว้แล้วเดินตามคนอื่นๆไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า











ปี๊ด!!!!

การแข่งขันจบไปได้ด้วยดี โดยที่ทำให้คิเสะถูกสั่งให้ลงเล่นได้สำเร็จและสนามถูกใช้เต็มสนามด้วยเพราะคากามิไปทำแป้นบาสโรงเรียนไคโจพังลงมา

เซย์รินชนะทีมไคโจไปในวินาทีสุดท้ายซึ่งนั่นเป็นเรื่องน่าตกใจมากเลยทีเดียว

"เราทำสำเร็จไปหนึ่งแล้วนะคุโรโกะ!"คากามิบอกอย่างดีใจเมื่อชนะหนึ่งในรุ่นปฏิหาร์ยมาได้ คุโรโกะยิ้มรับกับท่าทางร่างเริงของคากาามิที่น่าเอ็นดูสะจนหยุดมองไม่ได้

"ผมแพ้แล้วล่ะ"คิเสะเดินมายื่นมือให้คากามิจับ คากามิมองมือนั้นตาปริบๆ แต่ก็ยอมยื่นมือไปจับแต่โดยดี สัมผัสมือของทั้งสองนั้นเหมือนไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วทั้งร่างกาย

นัยน์ตาสีเหลืองมองนัยน์ตาสีแดงดำอย่างหลงไหล ความรู้สึกแปลกๆส่งผ่านมายังสมองและการกระทำ มือหนาเลื่อนไปลูบแก้มเนียนเบาๆด้วยความลืมตัว

ความคิดถึงความโหยหาที่มาจากไหนก็ไม่รู้ส่งผลให้คิเสะรู้สึกจี๊ดที่กลางอกแปลกๆอย่างไม่เคยเป็น

"คากามิจจิ"น้ำตาสีใสไหลลงมาจากดวงตาของคิเสะอย่างแผ่วเบาและไร้เสียงสะอื้น

แต่ที่หน้าแปลกก็คือ...

ทั้งคุโรโกะและใครอีกคนที่ยืนดูห่างๆน้ำตาก็ไหลออกมาไม่ต่างกัน...

"คิเสะ!?นายร้องไห้ทำไม?"คากามิพูดอย่างตกใจในสิ่งที่เห็น คิเสะเมื่อได้ยินเสียงคากามิโวยวายก็รีบชักมือตัวเองออกพร้อมยกขึ้นมาเช็ดน้ำตา

เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังร้องไห้

พอมองดวงตาคู่นั้นก็รู้สึก...

คิดถึง...

"ฮะๆ ผมแค่เสียใจที่แพ้...ล่ะมั้งนะ"คิเสะพูดติดตลกก่อนดวงตาจะเหลือบไปเห็นคุโรโกะกำลังเช็ดน้ำตาอยู่เหมือนกัน

"งั้นหรอ นายพูดจริงหรือเปล่าฟะ!"

"จริงสิฮะคากามิจจิ"คิเสะยิ้มกวนเมื่อน้ำตาแห้งเหือดไปแล้ว

"หะ...? มิจจิ?"คากามิเลิกคิ้วขึ้นกับสรรพนามใหม่ ถึงจะเคยถูกเรียกมาเถอะ แต่พอคิเสะในมิตินี้เรียกมันก็รู้สึก...แปลก

"คิเสะคุงพอเขารู้สึกชื่นชมใครก็จะเติมจิท้ายชื่อน่ะครับ"คุโรโกะอธิบายให้คากามิกระจ่างในความสงสัย คากามิพยักหน้ารับเบาๆเมื่อรู้ที่มาของคำว่าจิของคิเสะ

"งั้นพวกเรากลับกันเถอะ"ริโกะตะโกนบอกดังลั่น

"คร้าบ!!!"












"ไม่คิดว่านายจะแพ้..."

"หืม... ผมไม่คิดเลยนะฮะว่ามิโดริมัจจิจะมาดูด้วย"คิเสะเงยหน้าขึ้นจากก๊อกน้ำมองคนผมเขียวที่ถืออะไรก็ไม่รู้ไว้ในมือ

"เอ่อ... นั่น?"คิเสะไม่รอช้ารีบชี้นิ้วถามด้วยความสงสัย คนผมเขียวมองตามมือของคิเสะก่อนสายตาจะมาหยุดอยู่ที่ลัคกี้ไอเท็มของตัวเอง

"ลัคกี้ไอเท็มของวันนี้"

"ฮะๆๆ มิโดริมัจจิยังพกของแปลกๆไม่เลิกอยู่อีกหรอเนี่ย?"

"เรื่องของฉัน"

"ฮะๆ... แต่คากามิจจิน่ะ... เก่งนะฮะ"คิเสะหันหลังไปพิงกับขอบอ่างล้างหน้า พลางนึกถึงตอนที่คากามิกระโดดสูงขึ้นดังค์ลูกบาสลงห่วงอย่างแรงจนมันติดมากับมือ

หน้าเหวอๆนั่น... น่ารักชะมัด...

"นายบ้าหรอ?"

"อะไรฮะ อย่ามาว่าผมสิ"คิเสะเลิกคิ้วสูงเมื่อจู่คนผมเขียวก็ว่าเขาเสียเฉยๆ เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ

"นั่งยิ้มคนเดียว บ้าหรือไง?"

"เปล่านี่ฮะ"คิเสะยกมือขึ้นมาเสยผมของตัวเองขึ้น

เขาก็พึ่งรู้เหมือนกันว่าตัวเองยิ้ม....

"ช่างเถอะ ฉันกลับล่ะ"คนผมเขียวบอกปัดๆก่อนจะเดินไปรอเพื่อนใหม่ของตัวเอง

"ไม่ไปทักทายคุโรโกจจิหน่อยหรอฮะ"

"ไม่จำเป็น"










"นั่นมัน... มิโดริมะ?"คากามิที่เห็นคนผมสีเขียวร่างสูงแวบๆเอ่ยขึ้นมาเหมือนคนละเมอ คุโรโกะขมวดคิ้วหันไปมองตามในสิ่งที่คากามิมอง ก็เห็นคนผมเขียวอดีตรุ่นปฏิหาริย์ มิโดริมะ ชินทาโร่ กำลังคุยกับคนผมดำอยู่

"คนผมดำคนนั้นใครอ่ะคุโรโกะ!"เสียงออกเหวี่ยงๆของคากามิเอ่ยถามคุโรโกะที่ยืนอยู่ข้างๆ ความรู้สึกในตอนนี้ที่คากามิสัมผัสได้คือ... หงุดหงิด!

"ผมก็ไม่รู้ครับ"

คากามิยังคงมองคนสองคนต่อไปโดยไม่ได้ถามอะไรคุโรโกะต่อ ก่อนดวงตาสีแดงดำจะเบิกกว้างเมื่อได้ยินสรรพนามในการเรียกของคนผมดำที่ตะโกนมาเสียงดังเนื่องจากคนผมเขียวเดินหนี

"ชินจัง! รอด้วยสิ!!!"

สนิทเกินไปมั้ง!?

ไอ้บ้านั่นเป็นใคร! เขาควรรู้จักกับมิโดริมะก่อนสิ!

คากามิจิ๊ปากอย่าหงุดหงิดก่อนจะรีบจำเท้าตึงตังเดินตามทีมของตัวเองไป

คุโรโกะทำหน้างงเล็กน้อยก่อนความอิจฉาเล็กๆจะเข้ามากอบกุมจิตใจนิดๆ

"ดวงคุณดีเกินไปแล้วนะครับมิโดริมะคุง"

ยังไม่ทันจะได้คุยกันก็ทำให้คากามิหึงได้...











มาต่อแล้วววววววว

ตอนนี้บอกได้อย่างเดียวคือ... มิโดริมะwin! 5555 โผล่มาไม่นานก็ทำให้คากามิหึงได้ คุโรโกะคงอิจฉาน่าดู มาก่อนแท้ๆแต่ดันเหมือนโดนตัดหน้า>○<

• เหตุผลที่เราข้ามตอนแข่งบาสกันก็เพราะการเจอตัวแต่ละคนก็ตามอนิเมะเลยยย (มั้ง) กว่าจะได้เจออาคาชิก็นู่นนนนน อีเนิ่นนาน เราเลยจะไม่อธิบายการแข่งมาก ไม่งั้นนายน้อยรอผมหงอกก่อนแน่555

• ตอนนี้ก็ไม่ได้มีอะไรมากนัก แต่แอบมีการร้องไห้นิดๆ เราก็เลยจะบอกไม่ให้งงว่าอารมณ์ความรู้สึกมันจะคล้ายๆกับบุพเพสันนิวาส(ไม่ใช่แม่การะเกดนะเอออ555)แบบการพลัดพรากจากคนรักในชาติที่แล้ว แล้วมาเจอกันในชาตินี้ ก็เหมือนกันตอนที่เราบอกไปในตอนไหนนี่แหละ ว่าพวกหมาป่าก็เปรียบเสมือนรุ่นทวดของรุ่นปฏิหาริย์ ถ้าเปรียบอีกทีก็คือเหมือนพวกหมาป่ามาเกิดใหม่เป็นรุ่นปฏิหาริย์ งงไหม!!?

? ถ้างงอะไรถามเราได้เลยนะ เราพร้อมตอบตลอด ถ้าเราขยัน! ?


สุดท้ายก็ขอบคุณที่ติดตามกันน้าาาาาา♡♡♡


**หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้ทีหลังเด้อออ**
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

868 ความคิดเห็น

  1. #130 Nutsu_drakunee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 00:07
    อยากให้ตอนสุดท้ายทุกคนจำได้จังเลยว่าตัวเองเคยเป็นใคร เเล้วทำไมถึงรู้สึกคิดถึงคางามิ เเถมยังตกหลุมรักคางามิง่ายเกิ้นนน
    #130
    0
  2. #115 เฮกเซนเอง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 19:27
    สมกับการที่พกลัคกี้ไอเทมสุด55555
    #115
    0
  3. #113 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 11:59

    มิโดริมะวินจริงค่ะ 5555 นี่ขนาดยังไม่ได้คุยกันเลยนะ ทำให้คางามิหึงซะแล้ว 555

    เหตุผลที่จข้ามตอนแข่งเราเข้าใจนะคะ เราว่าไม่อธิบายการแข่งก็ดีเหมือนกันค่ะ (เพราะตรงนี้ก็รู้กันอยู่แล้ว)

    ตอนที่ทุกคนร้องไห้นี่แบบคือชาติที่แล้วยังไงพวกนี้ก็รอคางามิจริง ๆ ไม่ว่าจะกี่ชาติ ๆ ก็ยังรอคางามิเสมอ

    #113
    0
  4. #112 Kabuki Arina (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 08:24
    แหมๆเสือน้อยมีหึง

    #112
    0
  5. #111 StartLight (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 08:01
    มิโดรินวินสุดดดดด กรี๊ดดดด คางามินมีหึงด้วยอะไรด้วยอ่ะ ให้ตายสิ อยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆ—- จะรอนะคะ😆
    #111
    0
  6. #110 tan0849460174 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 02:54
    ขออีกเถอะ
    #110
    0