[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 27 : Long fic : allkaga (Love miracles) 2 : ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,543
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    25 เม.ย. 61

อะไรกัน...

ทำไมคุโรโกะไม่รู้จักเขาล่ะ!?

หรือจะไม่ใช่คุโรโกะ...

ใช่สิ... ตัวขาวซีดแบบนั้น ผมฟ้าแบบนั้น ตาฟ้าแบบนั้นต้องใช่คุโรโกะแน่ๆ!

แต่ทำไม...คุโรโกะไม่รู้จักเขาล่ะ?





"โอ้ย! ทำไมต้องมาคิดมากแบบนี้ด้วยฟะ!!!"คากามิกระโดดขึ้นดังค์ลูกอย่างหงุดหงิดใจ คิ้วสองแฉกนั้นขมวดเข้าหากันจนเป็นปมไปหมด

พอร่างล่วงลงสู่พื้นคากามิก็หยิบลูกบาสขึ้นมาเขวี้ยงใส่แป้นบาสจังๆ ก่อนมันจะกระทบห่วงแล้วย้อนกลับมากระแทกหน้าคากามิเหมือนเป็นการลงโทษ

"ไอ้ลูกบาสบ้า!"คากามิตีโพยตีพายไม่ชอบใจยกใหญ่ส่งผลให้คนที่ยืนมองดูอยู่สักพักคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูกับภาพที่เห็น

"สวัสดีครับ... คากามิคุง"

"หา...? คุโรโกะ?"

"ขอโทษนะครับที่ตอนนั้นผมเสียมารยาท แต่ผมไม่รู้จักคากามิคุงจริงๆ แต่ตอนนี้รู้จักแล้วครับ"คุโรโกะเดินไปก้มเก็บลูกบาสมาถือเอาไว้

"นายจำฉันไม่ได้จริงๆหรอ..."คากามิพูดเสียงอ่อยแล้วทำตาละห้อยเหมือนลูกแมวที่เจ้าของลืมให้อาหาร

"เราไม่เคยเจอกันนะครับ ไม่เคยแข่งบาสด้วยกันด้วย"

"แล้วนายรู้จักฉันได้ยังไง"คากามิถามพร้อมจ้องหน้าคุโรโกะ แต่ก็จ้องไม่ได้นานนักก็ต้องหลบตาดวงตาตาสีฟ้านั้นแทน

"คนที่ผมสนใจ แค่อยากรู้จักมันไม่ยากหรอกครับ"คุโรโกะยิ้มบางก่อนจะส่งลูกไปให้คากามิ

"คากามิคุงท่าทางคงจะเล่นบาสเก่งมากเลยนะครับ"

"อื้ม... ก็ฉันฝึกมากจากที่อเมริกานี่"คากามิไม่พูดเปล่าแถมชู้ตลูกลงห่วงโชว์อีกด้วย

"ฝึกกับต้นฉบับเลยนะครับ ถ้าคิเสะคุงรู้คงตื่นเต้นน่าดู"

"หะ? คิเสะ! นายรู้จักด้วยหรอ!"คากามิที่พึ่งหยิบลูกบาสที่ลงห่วงขึ้นมาจากพื้นขึ้นมาไม่ได้นานนักก็ต้องโยนลูกบาสทิ้งไปอีกครั้ง แล้วพุ่งรีบตัวเข้ามาหาคุโรโกะด้วยความเร็วสูงจนคุโรโกะแอบตกใจไม่น้อย

"รู้จักครับ ก็เขาเรียนที่เดียวกับผม"

"จริงหรอ! ละ..แล้ว... แล้วอาคาชิ อาโอมิเนะ มุราซากิบาระและมิโดริมะล่ะนายรู้จักไหม"

"หืม... คากามิคุงรู้จัก'รุ่นปฏิหาริย์'ทุกคนเลยนะครับ"คุโรโกะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่แปลกสักเท่าไหร่นักที่คากามิจะรู้จักรุ่นปฏิหาริย์

"รุ่นอะไรนะ?... ไม่เห็นรู้จักเลย แปลกชะมัด"

อ่าว... ไม่รู้จักหรอกหรอ แต่ก็รู้ชื่อทุกคนในรุ่นปฏิหาริย์นี่

คุโรโกะคิดในใจ

"ก็คนที่คุณพูดถึงไงครับ รุ่นปฏิหาริย์"

"รวมถึงนายด้วยหรอ?"คากามิทำตาใสแจ๋วใส่แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัยปนอยากรู้

"ผมก็ไม่รู้นะครับ... ว่าผมเป็นรุ่นปฏิหาริย์หรือเปล่า... ถ้าเทียบกับพวกเขาผมคงไม่ได้ครึ่งของพวกเขาเลยด้วยซ้ำ เพราะพวกเขาเก่งเกินไป เก่งเกินไปจนไม่เคยสัมผัสคำว่าแพ้และทีม..."

"หา? บ้าหรือเปล่าเจ้าพวกนั้นน่ะ เก่งเกินไปจนไม่เคยสัมผัสคำว่าแพ้เนี่ยนะ!? ทุกคนต้องเคยแพ้ทั้งนั้นแหละ"คากามิโวยวายไม่เห็นด้วยอย่างแรง คุโรโกะยิ้มออกมาน้อยๆด้วยความเอ็นดูคนตรงหน้า

ดูมีเสน่ห์จนละสายตาไม่ได้เลย...

"ไม่หรอกครับ โดยเฉพาะอาคาชิคุง ทั้งชีวิตที่เกิดมา...เขาไม่เคยสัมผัสคำว่าแพ้เลยสักครั้ง"

"ไม่แปลกหรอก หมอนั่นน่ะแค่ชื่อก็ดูบ้าอำนาจแล้ว"

คุณคนแรกเลยนะครับที่กล้าพูดถึงอาคาชิคุงแบบนี้...

จ๊อก~~~

"หืม...?"คุโรโกะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับเสียงๆหนึ่งที่ดังขึ้นมา

"คุโรโกะ..."

"ครับ?"

"ไปหาอะไรกินกันเถอะ"

"หึ... ครับ"เป็นอีกครั้งที่คุโรโกะอดยิ้มไม่ได้

คุณได้ทำเสน่ห์ใส่ผมหรือเปล่าครับเนี่ย...?









"คากามิคุงกินเยอะไปแล้วนะครับ"คุโรโกะส่ายหน้าเบาๆพลางดูดวนิลาเชคของโปรดของตัวเองเข้าปาก ต่างจากคากามิที่ยัดชีสเบอร์เกอร์ชิ้นที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้เข้าปากไม่หยุดจนแก้มทั้งสองข้างป่องพองเป็นกระรอกไปหมดแล้ว

"เดี๋ยวมันจะติดคอนะครับ"

"อื้อ!"

"กินช้าๆหน่อยสิครับ"

"อื้อ!"

"ผมบอกให้กินช้าๆไง เลอะหมดแล้วนะครับคากามิคุง"ยื่นมือไปเช็ดมุมปากคากามิเบาๆ คากามิชะงักเล็กน้อยอย่างตกใจไม่คิดว่าคุโรโกะจะกล้าเอื้อมมือมาเช็ดให้เขาแบบนี้

"เอ่อ... ขอบใจ"

"ไม่เป็นไรครับ"คุโรโกะอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นใบหน้าขึ้นสีจางๆของคนตรงหน้า มันทำให้เขาคิดว่า...

น่ารัก...

นี่เขาสมองกลับหรือเปล่า ถึงมองผู้ชายตัวโตๆว่าน่ารักได้เนี่ย

คุโรโกะส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยเพื่อไล่ความคิดของตัวเองออกจากหัว

"เป็นอะไรหรือเปล่าคุโรโกะ?"คากามิที่เห็นดังนั้นจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ก็แหงสิ... จู่ๆก็ส่ายหน้าไปมาแล้วขมวดคิ้วแบบนั้นน่ะ เป็นไมเกรนกระทันหันหรอ?

"เปล่าครับ ผมแค่คิดอะไรนิดหน่อย"

"หรอ..."

"นี่ก็เย็นมากแล้ว กลับกันเลยไหมครับ?"

"อื้ม..."คากามิพยักหน้าตอบรับเบาๆ ก่อนทั้งสองคนจะลุกขึ้นเดินออกจากร้านแล้วเดินไปตามทางเดินที่มีผู้คนอยู่บ้างประปราย

"ทำไมคากามิคุงถึงเลือกมาเรียนเซย์รินหรอครับ?"คุโรโกะถามในสิ่งที่สงสัยมาสักพัก ฝีมือแบบคากามิไม่น่าจะมาเรียนโรงเรียนที่พึ่งก่อตั้งไม่นานแบบนี้

"มันใกล้บ้าน"สั้นๆได้ใจความ...

"แล้วนายล่ะ ทำไมถึงมาเรียนที่เซย์ริน"คากามิถามกลับ หกคนที่เขาเคยรู้จักไม่ธรรมดา แถมเป็นถึงราชามนุษย์หมาป่าถึงมันจะเป็นแค่ฝันก็เถอะ

"ผมชอบการเล่นเป็นทีมของพวกเขา..."

"แค่นี้หรอ?"

"ครับ"












'ห่างกันไม่ถึงเดือนคิดว่าพวกผมเป็นแค่ฝันไปแล้วหรอไทกะ...'

'ผมน้อยใจนะฮะคากามิจจิ'

'คิดถึงคากาจินน้าา~~~'

'คุณเจอผมแล้วนะครับ คากามิคุง... ถึงจะไม่ใช่ผมก็เถอะ'

'ไม่มีนายพวกฉันเหงามากเลยนะคากามิ'

'อย่าลืมพวกฉันนะ บากะ...'


"เฮือก!"คากามิสะดุ้งเฮือกลุกขึ้นมาจากเตียง มือเรียวยกขึ้นมากุมหน้าอกที่หัวใจเต้นรัวเร็วเอาไว้ไม่หยุด ริมฝีปากหอบออกมาอย่างตกใจกับสิ่งที่ฝันเห็น

"ชะ...เช้าแล้วหรอ"คากามิเหลือบตาไปมองทางหน้าต่างก็อดแปลกใจไม่น้อย เหมือนได้นอนไปไม่นานเอง แต่ฝันที่ฝันถึงมันออกจะเหมือนจริงไปหน่อยไหม

"ต้องไปโรงเรียน"คากามิสะบัดหัวแรงๆไล่ความคิดออก มันเป็นแค่ฝัน เป็นแค่ความฝันเท่านั้นแหละ...









"พรุ่งนี้เราจะมีซ้อมแข่งกับโรงเรียนไคโจว!!!"เสียงโค้ชตะโกนบอกดังลั่นพร้อมเผยรอยยิ้มร้ายออกมาอย่างนึกสนุกกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นพรุ่งนี้

"แถมไคโจวในปีนี้ยังได้รุ่นปฏิหาริย์ คิเสะ เรียวตะ เข้าไปอยู่ในทีมอีกด้วย"

"คิเสะ..."คากามิพึมพำเบาๆเมื่อได้ยินแบบนั้น แต่ก็เท่านั้นล่ะ คิเสะคงไม่รู้จักเขาหรอก

"เป็นอะไรไปครับคากามิคุง"คุโรโกะเมื่อเห็นคากามิหน้าหงอยลงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"เปล่าหรอก"

"แน่ใจนะครับ"

"แน่ใจสิเฟ้ย! ฉันไม่ใช่เด็กๆนะ ไม่ต้องห่วง"

"ครับ..."

ปัง!

"ขอโทษที ฉันมาสายไปหน่อย!"เสียงทุ้มติดหวานนิดๆพูดขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหอบเบาๆ

"นายมาช้าไปแล้วนะเฟ้ย! อิซึกิ"

"ก็รถติดนี่นา.....โอ๊ะ! รถติด ติดรถ"

"พอเลยๆ"

"นั่นมัน..."คากามิเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เห็น

นั่นมันรุ่นพี่อิซึกิ!

อะไรเนี่ย...

ถ้าเขาเข้าไปทักรุ่นพี่อิซึกิคงไม่รู้จักเขาเหมือนคุโรโกะแหงมๆ แต่ทำไม... ทั้งชื่อทั้งหน้าเหมือนในฝันชะมัด

หรือเรื่องที่เกิดขึ้นจะไม่ได้ฝัน?

ฝันสิ...ฝันแน่ๆ

แล้วทำไมหน้าเหมือนกันจังล่ะ ชื่อก็เหมือนแต่กลับจำเขาไม่ได้.....

'เนื้อคู่ของนายน่ะอยู่อีกมิติหนึ่ง ไม่ใช่ที่นี่'

ประโยคคำพูดของรุ่นพี่นิจิมูระแล่นเข้ามาในหัวส่งผลให้คากามิต้องขมวดคิ้วมุ่น

อยู่อีกมิติงั้นหรอ....

'มิตินี้ตัวนายน่ะมาแค่จิต ส่วนในมิติเดิมของนาย นายกำลังนอนอยู่ที่โรงพยาบาล'

และประโยคของอิมาโยชิก็แล่นเข้ามาในหัวด้วยอีกคน

ฮิมุโระยืนยันว่าเขานอนอยู่โรงพยาบาลไม่ได้ไปไหน...

ก็แสดงว่าเรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นจริง ซึ่งจิตของเขาไปอยู่อีกมิติหนึ่งแล้วพอเรื่องทุกอย่างจบก็กลับมาที่มิติเดิม และที่คุโรโกะจำเขาไม่ได้เพราะคุโรโกะคนนี้ไม่ใช่คุโรโกะที่เป็นมนุษย์หมาป่าแต่เป็นคุโรโกะที่เป็นมนุษย์

นั่นก็แสดงว่า... ทุกสิ่งทุกอย่างต้องเริ่มต้นใหม่หมด

โอ้ยยย เกิดมาเป็นคากามิ ไทกะ จำเป็นต้องคิดมากขนาดนี้ไหมฟะ!!!!!










ตอนแรกมาแล้วววววว(มาดึกมากก) งงไหมเอ่ยยยย???

หกหน่ออีกมิติหนึ่งตามมาถึงในฝันเลยแหะ5555 เราจะขอบอกแบบมักง่ายๆเพื่อจะได้เข้าใจง่ายๆเลยนะ ว่าหกหน่ออีกมิติหมาป่าก็เปรียบเสมือนบรรพบุรุษของหกหน่อในมิติปัจจุบัน ก็เหมือนกับคากามิย้อนเวลาไปเจอรุ่นทวดของหกหน่อในมิติปัจจุบันซึ่งเป็นเนื้อคู่ของตัวเอง เหมือนมาบอกให้คากามิรู้จักเนื้อคู่ตัวเองก่อนเจอตัวจริงไรงี้... งงไหม? 555

? คือถ้างงนี่เม้นถามเราได้เลยนะ เราพร้อมตอบเสมอแบบไม่24ชั่วโมง(อะไรของเธอ?) ?

• แล้วอีกอย่างคือ... อีกเหตุผลหนึ่งที่เรามาแต่งฟิคคากามิก็เพราะอยากฝึกภาษาในการแต่งของตัวเองให้ดีขึ้น ซึ่งดูแล้วมันจะไม่กระดึ๊บ(?)เลยสักนิด555 แต่มันก็พัฒนาในด้านจินตนาการและความคิดของเราขึ้นมาหน่อย ถึงเนื้อเรื่องมันอาจจะดูสะเปะสะปะไปบ้างแต่มันก็ออกมาดี... ใช่ไหม?

• เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่เราแต่งออกมาแล้วไม่กล้าทิ้งเลยจริงๆ (หรือเพราะเราเอาลงให้คนอื่นอ่านหว่า?) เราเลยจะมาบอกไว้ก่อนว่าถึงเราจะไม่ได้อัพบ่อยนัก อาจจะหายไปเป็นช่วงๆก็อย่าพึ่งทิ้งกันน้าาาา


ขอบคุณที่ติดตามกันจ้าาาาา♡


**หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้เด้อออ**
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

871 ความคิดเห็น

  1. #102 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 12:59

    ไม่งงเลยค่ะ สนุกกความน่าติดตามเพิ่มขึ้นมากค่ะ ภาษาคิดว่าดีขึ้นอยู่นะคะ


    รุ่นทวดเข้าฝันอีกกลัวแล้ว 555 นึก ๆ แล้วรุ่นทวดมิเนะได้ดีอยู่คนเดียวเลยนี่หวา555 คางามิไม่อยู่มิเนะคงไม่มีอะไรคิดค้าง?หรอก แต่คนอื่นนี่สิ ฮาา


    ตอนอิซึกิโผล่มานี่แบบคิดถึงเลยค่ะ แต่คงจะจำคางามิไม่ได้อีกแน่ ๆ แต่คสพ.กับอิมาโยชิไม่รู้ปัจจุบันจะเป็นยังไงด้วย (ตื่นเต้น ๆ)

    #102
    0
  2. #101 ผึ้งสองตัว (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 10:14
    สนุกๆมากค่ะไรท์ ฟินสุดๆเลยค่ะคือแบบอ้ากกกกดฟินมากกกกกฟินจนบ้านไปแล้วค่ะ มาต่อไวๆนะคะรออยู่ค่ะ
    #101
    0
  3. #100 คิมดงจุน (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 08:53
    ติดทุกเรื่องที่ไรท์แต่งเลยค่าา สนุกมากกก ไรท์บรรยายดีขึ้นเรื่อยๆทุกตอนเลยค่ะชอบบ
    #100
    0
  4. #99 tan0849460174 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 02:32
    เอาอีก
    #99
    0