[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 25 : Long fic : allkaga (Love of wolves) : ตอนที่ 9 END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    15 เม.ย. 61

"ชุน... นายจะพาฉันไปไหนกัน?"อิมาโยชิเลิกคิ้วขึ้นสูงเอ่ยถามคนรักของตัวเองที่จู่ๆก็เรียกเขามาสะกระทันหัน แถมเสี่ยงเอาตัวเองข้ามมาเขตเมืองเขาอีกด้วย ดีนะที่เขาไปช่วยทัน ไม่งั้นไม่อยากจะคิดเลยว่าคนรักของเขาจะป็นยังไง

"เราต้องไปด้วยกันนะโช"

"ไป...ไปไหน?"

"มาเถอะน่า..."อิซึกิออกแรงลากแขนของคนตัวสูงกว่าให้เดินตามเข้ามาในป่าทึบ

"บอกมานะชุน ทำไมฉันมองอนาคตชุนไม่เห็น"ก็ท่านคุโรโกะปิดไว้นะสิ บอกแบบนี้ไปมีหวังถูกจับได้แหงๆ

"โชมองเห็นก็ไม่เซอร์ไพร์สสิไอ้บ้า!"อิซึกิหยุดเดินแล้วปล่อยแขนอิมาโยชิก่อนจะแกล้งเดินหนีทำเป็นงอน ถ้าไม่ทำแบบนี้อิมาโยชิไม่ยอมตามมาแน่ๆ

"เดี๋ยวสิชุน! อีกไม่กี่วันมันจะถึงเวลาจันทร์เต็มดวงแล้วนะ! ฉันต้องเก็บตัวไม่อย่างนั้นฉันถูกฆ่าตะ...!?"อิมาโยชิพูดไม่ทันจบอิซึกิก็รีบวิ่งกลับมาปิดปากอิมาโยชิเอาไว้แทบจะทันที

ไม่มีทาง...

เขาไม่ยอมให้อิมาโยชิตายหรอก

"อย่าพูดแบบนั้น"

"มันเป็นเรื่องจริงนะชุน ฉันเห็นว่าอนาคตฉันจะถูกพวกอาคาชิฆ่าตายในวันพระจันทร์เต็มดวง"อิมาโยชิดวงตาสั่นระริกอย่างที่ไม่เคยเป็น

อิซิกิมองหน้าอิมาโยชิครู่หนึ่งก่อนจะยกมือทั้งสองขึ้นมาแนบแก้มของอิมาโยชิเอาไว้อย่างแผ่วเบา

"ชู่ว..... ฉันไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้นหรอกโช อิมาโยชิ โชอิจิมีแค่คนเดียวบนโลก ฉันจะไม่ยอมให้เขาจากฉันไปเด็ดขาด"อิซึกิยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ริมฝีปากของอิมาโยชิกระตุกยิ้มขึ้นมาเพราะคำพูดของอิซึกิ

"ชุน.... ผมให้คุณพาเขามาหาพวกผมนะครับ ไม่ใช่ให้มาสวีตกันแบบนี้"

"อาคาชิ!?"อิมาโยชิเบิกตากว้างแล้วหันไปมองอิซึกิที่มองมาอย่างกำลังเอ่ยคำขอโทษอยู่กลายๆ

"นี่มันอะไรกันชุน!?"อิมาโยชิถามอย่างเริ่มแตกตื่นเมื่อราชาฝั่งมนุษย์หมาป่าโผล่มารอบล้อมเขาครบทั้งหกคน ถ้าเกิดการต่อสู้ขึ้นเขาแพ้อย่างไม่ตองสงสัยแน่ๆ

"ไม่ต้องห่วง พวกผมแค่มาทำข้อตกลงด้วยครับ"

"ข้อตกลง?"อิมาโยชิกดหัวคิ้วลงเล็กน้อย ก่อนจะแพร่รังสีกดดันพร้อมสู้ออกมาจางๆเพื่อให้พวกอาคาชิรับรู้เอาไว้ว่าถ้าทั้งหกคนพุ่งเข้ามาเมื่อไหร่ อิมาโยชิจะสู้ทันที

"พวกผมคิดว่าจะรวมดินแดนหมาป่าและดินแดนแวมไพร์เข้าด้วยกัน"

"หึ พวกนายคิดว่ามันทำได้ง่ายๆหรือไง"

"ง่ายแน่ครับ ระหว่างคุณตายกลับไม่ได้อะไรและคุณไม่ตายแต่กลับได้มิตรและดินแดนทั้งสองรวมเป็นหนึ่ง คุณจะเลือกอะไร"

"ถ้าฉลาดพอผมจะเลือกอย่างหลังนะฮะ"

"ช่ายย~~~ ถ้าตกลงจะยกอิซึกิให้เลยน้าา~~~"

"ท่านมุราซากิบาระ!"อิซึกิตะโกนเสียงดังแล้วก้มหน้าลงต่ำ ก่อนใบหน้าเนียนจะขึ้นสีแดงจางๆให้เห็น อิมาโยชิแอบยกยิ้มขึ้นนิดหน่อยกับท่าทางของคนรักตัวเอง

"ตกลงยังไง"อาโอมิเนะเอ่ยถามทวงคำตอบ

ไม่มีใครไม่อยากอยู่กับคนที่รักหรอกจริงไหม...?

"ตกลง..."

เท่านี้ทุกอย่างก็จบ...











ฟู่ววว

ตึ่ง!

"ลมแรงชะมัดเลย"คากามิเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆแล้วรีบวิ่งไปปิดหน้าต่างที่กระทบกันจนเกิดเสียงดังตึ่งตังอย่างรวดเร็ว

ปัง!!!!

"คากามิ ใกล้เวลาแล้วนะ"นิจิมูระที่จู่ๆก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาเอ่ยบอกหน้าตื่นๆต่างจากปกติที่ชอบเก๊กนิ่งไปเรื่อย

"ครับ?"

"พวกนั้นลงเวทรวมดินแดนแล้ว ไปเอาสร้อยมาสวมเอาไว้ เร็วๆ!"คากามิรีบวิ่งขึ้นไปข้างบนพร้อมหยิบสร้อยมาสวมเอาไว้ตามที่นิจิมุระบอกอย่างงงๆก่อนจะรีบวิ่งลงมาด้านล่าง

"นายต้องกลับแล้ว"

"หะ!?"คากามิเบิกตากว้างแทบจะทันที นัยน์ตาสีแดงดำเริ่มสั่นระริกเล็กน้อย

"นายต้องกลับแล้ว..."

"อยู่ลาพวกนั้นก็ไม่ได้หรอ?"

"ไม่ได้"

"แต่..."

"เชื่อฉันนะ คากามิ..."นิจิมุระมองนัยน์ตาสีแดงดำของคากามิแล้วทำใบหน้าจริงจังใส่

"ก็ได้..."คากามิหลุบหน้าลงต่ำ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ทำไม.... ทำไมเขาเลือกอะไรไม่ได้เลย

เขาไม่ตลกด้วยหรอกนะ

คิดจะให้มาก็ต้องมา

คิดจะให้ไปก็ต้องไป...

ไม่ตลกด้วยเลยสักนิด

ถ้ารู้อยู่แล้วว่าเขาต้องไป เนื้อคู่เขาอยู่อีกมิติหนึ่งจะพาเขามาเจอทั้งหกคนนั้นให้มันยุ่งยากทำไมกัน... ไม่เจอกันตั้งแต่แรกก็ดีอยู่แล้ว...

จะพาเขามาทำไม...

"ขอโทษนะคากามิ... แต่นายอยู่โลกนี้ไม่ได้จริงๆ"นิจิมุระพูดจบ แสงจากจี้รูปหัวหมาป่าก็เจิดจ้าขึ้นมาสะจนแสบตาไปหมด ร่างของคากามิหายวับไปกับตาก่อนสร้อยจี้รูปหัวหมาป่าจะล่วงลงสู่พื้น ซึ่งเป็นเสมือนของเอาไว้ดูต่างหน้า

"อาจจะเป็นเพราะโชคชะตา เรื่องมันถึงได้เป็นแบบนี้ แต่บางทีนายกลับมิติเดิมอาจจะดีกว่าก็ได้นะ"













ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

พึ่บ!!!

ตึ่ง!

"ทะ...ไทกะ!!!/ไทกะ!"

"คุณหมอคะ! คนไข้หัวใจกลับมาเต้นแล้วค่ะ!!!"พยาบาลสาวรีบวิ่งไปหาคุณหมอพร้อมตะโกนเอ่ยบอกจนหมดมาดพยาบาลเลยทีเดียว

"ครับๆ!!!"คุณหมอรีบวิ่งเข้าไปข้างในห้องไอซียู พยาบาลสาวเดินมาดันญาติคนไข้ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อและพี่ชายให้ออกห่าง ไม่ให้ตามเข้ามาก่อนประตูห้องไอซียูจะปิดลง

"ขอบคุณสวรรค์"คนเป็นพ่อเงยหน้าขึ้นมองเพดานปล่อยหยาดน้ำตาให้ไหลรินลงมาโดยไม่คิดจะเช็ดมันเลยแม้แต่น้อย

คากามิหัวใจหยุดเต้นไปเกือบจะสิบห้านาทีแล้ว ดีนะที่กลับมาเต้นใหม่ได้อย่างน่ามหัศจรรย์ ส่วนต้นเหตุมาจากอะไรนั้นก็ไม่มีใครทราบ

เมื่อเดือนก่อนจู่ๆคากามิก็ล้มลงนอนสลบเหมื่อมไปกับพื้นเสียเฉยๆ พอลองตรวจดูก็ไม่พบอะไรผิดปกติ เหมือนล้มพับสลบลงไปเลย คุณหมอหาสาเหตุก็ไม่ได้จนคนเป็นพ่อต้องรีบทิ้งงานที่อเมริกากลับมาดูลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเอง

คากามินอนหลับไม่ตื่นไปเกือบสองเดือน ก่อนที่หัวใจจะเริ่มเต้นช้าลงแล้วหยุดไปในที่สุด ความจริงคนเป็นพ่อและผู้เปรียบเสมือนพี่ชายก็ได้ทำใจเอาไว้แล้ว แต่ไม่คิดว่าจะมีปฏิหาริย์เกิดขึ้น



ยืนวนเวียนอยู่หน้าห้องไอซียูไม่ถึงชั่วโมงคุณหมอก็เดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม

"คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ ทุกอย่างเป็นปกติ แต่จะมีอาการอ่อนเพลียเล็กน้อยเนื่องจากนอนหลับเป็นเวลานาน พักฟื้นไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ก็จะกลับมาใช้ชีวิตได้เป็นปกติครับ"

"ขอบคุณครับหมอ"หมอพยักหน้ารับคำขอบคุณแล้วเดินไป

"เดี๋ยวทางเราจะส่งตัวไปพักฟื้นที่ห้องพักนะคะ เชิญคุณ...."












"อื้อ..."

"ไทกะ!!!!"ฮิมุโระยิ้มร่าแล้วรีบวิ่งไปเกาะเตียง นัยน์ตาสีดำสนิทมองใบหน้าของคนที่กำลังกระพริบตาปริบๆปรับแสงสว่างให้มองเห็นได้ชัดอย่างปลื้มปิติ

"ทัตสึยะ...?"คากามิขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาสำรวจมองไปรอบๆ

โรงพยาบาล?

แล้วพวกนั้นล่ะ!?

พึ่บ!!!

"อ้ะ!?"

"เฮ้! จะทำอะไร นายพึ่งฟื้นนะ"ฮิมุโระรีบยื่นแขนมาช่วยพยุงคากามิให้นอนลง ก็แหงสิ...จู่ๆก็พุ่งตัวลุกขึ้นนั่งแบบนั้นก็ต้องหน้ามืดเป็นธรรมดา พึ่งฟื้นด้วย หลับไปก็ไม่ใช่จะชั่วโมงสองชั่วโมงสักหน่อย

"เจ้าพวกนั้นล่ะทัตสึยะ!?"คากามิเมื่อล้มตัวลงนอนรีบจับแขนผู้เป็นพี่ชายเขย่าไปมาไม่หยุด

"หะ? ใคร?"ฮิมุโระขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่คากามิพูด เจ้าพวกนั้นไหนกัน?

"ก็ทั้งหกคนที่เป็นราชามนุษย์หมาป่าน่ะ!"

"หะ... ฮะๆ นายอ่านนวนิยายมากไปจนเก็บไปฝันหรือเปล่า?"ฮิมุโระยิ้มเฝื่อน มนุษย์หมาป่าไม่มีจริงสักหน่อย... คากามิพึ่งฟื้นอาจะเบลอๆก็ได้

"ฝัน...งั้นหรอ?"คากามิเมื่อได้ยินแบบนั้นก็คลายมือที่จับแขนฮิมุโระเอาไว้

"นี่ๆ รู้ไหมไทกะน่ะนอนหลับไปนานเลยนะ เกือบสองเดือนแหน่ะ ดีนะที่ทางโรงเรียนยอมให้นายจบมัธยมต้นน่ะ ส่วนพ่อนายอีกสักพักก็คงจะมา แล้วมัธยมปลายนายจะไปต่อที่ไหน? ฉันว่าฉันอยากจะให้นายไปต่อที่โยเซ็นล่ะ..."

ฮิมุโระพูดเล่าเรื่องต่างๆที่ผ่านมาและเรื่องราวที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตให้คากามิฟังไม่หยุดปาก ซึ่งมันตอกย้ำคากามิทุกอย่างว่าเรื่องที่เกิดขึ้น อาจจะเป็น......

แค่......
.
.
.
.
.
.
ความฝัน......


END













จบแล้ววววว

ภาคนี้น่ะจบแล้วว555 ใครงงอะไรก็สอบถามเราได้เน้ออออ
อาจจะมีคนสงสัยว่าแบบหกหน่อพอรู้ว่าคากามิหายไปจะเป็นยังไง อันนี้ก็ขอให้ติดตามภาคต่อไปน้าาา อันนี้ก็มีใบ้ๆมาว่าฮิมุโระอยากให้คากามิไปต่อโยเซ็น... เอ๊ะๆ คงจะเดาได้น้อว่าจะเจอกันยังไงง หรือเปล่านะ?

แล้วที่อยากจะบอกคือ.... ก่อนคากามิมาเจอหกหน่อ คากามิเล่นบาสน้าาาา คงเดาได้แล้วล่ะเนอะว่าพวกเขาจะเจอกันยังไง แต่จะจำกันได้ไหมหรืออะไรยังไงก็รอดูเราอีกที555




สุขสันต์วันปีใหม่ไทยค่าาาา

เที่ยวกันให้สนุกน้าาา(เราเที่ยวแล้วกลับมาแล้วววว^^//แถมไข้กลับมาด้วย555)

ความจริงจะลงนิยายตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่ลืมม555 พอมาวันนี้จะลงตอนเช้าแต่ก็ยังไม่ตรวจคำผิด+ความขี้เกียจลงไปนิดหน่อยเลยโผล่มาลงตอนนี้5555



**หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้น้าาา**


ขอบคุณที่ติดตามกันจ้าาาาาาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

869 ความคิดเห็น

  1. #97 คิมดงจุน (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 07:49
    ฮืออออ รอภาคต่อนะคะ ขอบคุณที่มีภาคต่อค่ะ
    #97
    0
  2. #88 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:09

    อ่านกี่ทีก็ชอบ ยังรอภาคสองอยู่นะคะ ^^

    #88
    0
  3. #87 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 22:13
    ถ้าทั้งหมดเป็นฝันนี่ร้องไห้เลยค่ะ ดีนะคะที่มีภาคต่อ ฮืออ 
    คือพออ่านจบปุบเหมือนตอนที่ผ่าน ๆ มาเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นเลยค่ะ เศร้าแทนคางามิเลย คงเหงาน่าดู TT
    คู่พี่ชุนกับอิมาดีใจกับทั้งสองคนด้วยยย ขำที่มุคคุงยกให้ง่าย ๆ 5555
    #87
    0