[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 18 : Long fic : allkaga (Love of wolves) : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    24 มี.ค. 61

"ห้าวว ปวดหัวชะมัด"คากามิลุกขึ้นนั่งพร้อมกับยกมือขยี้หัวตัวเองแรงๆเพื่อเรียกสติ

"ทัตสึยะ! กี่โมงแล้วว"ตะโกนถามดังลั่นด้วยความลืมตัวว่าตัวเองอยู่คนละที่ ดวงตาเรียวชะงักก่อนจะเริ่มสอดส่องมองสิ่งของรอบห้อง สติเริ่มวนกลับเข้าเหตุการณ์เมื่อวานว่าเกิดอะไรขึ้น

คากามิถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นี่ต้องยู่ที่นี่จริงๆหรอเนี่ย...

"เสียงดังอะไรแต่เช้าเชียว"อิซึกิเปิดประตูเข้ามาพร้อมเดินตรงไปเปิดผ้าม่านให้แสงสว่างสอดส่องเข้ามาในห้องได้

"เปล่า"คากามิพูดเสียงแผ่ว แค่เผลอพูดถึงทัตสึยะก็เท่านั้นเอง...

"ลงไปกินข้าวได้แล้วนะ สายมากแล้ว"อิซึกิยื่นเสื้อผ้าให้คากามิที่อาคาชิสั่งให้เอามาให้ คากามิรับมาถือไว้อย่างงงๆก่อนจะวางเอาไว้ข้างๆตัวแล้วยกมือขึ้นมาป้องปากห้าวอีกครั้ง

"อาบน้ำที่ไหนอ่ะ!?"

"น้ำตกหลังบ้าน เดี๋ยวฉันพาไป"อิซึกิเอ่ยบอกพร้อมดึงผ้าห่มที่คากามิห่มอยู่มาพับเก็บให้เรียบร้อย

"หา!? ไม่มีห้องน้ำหรอ?"

"ใช่ เมื่อวานนายก็ไม่ได้อาบน้ำนะ"หลี่ตามองคากามิที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงไม่ยอมลุกสักที

"ผมไม่รู้ต่างหาก!"คากามิเฉหน้าหนี ใบหน้าสีน้ำผึ้งแอบขึ้นสีชมพูจางๆน้อยๆ

"รีบลุกได้แล้วน่า"อิซึกิพูดเตือนอีกครั้ง คากามิจึงยอมคลานลงมาจากเตียงแต่โดยดี ร่างสูงบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยแล้วยืนเฉยๆนิ่งๆ

"จะอาบน้ำก่อนหรือกินก่อน"อิซึกิเท้าเอวยืนมองคากามิที่กำลังมองตนกลับตาปริบๆ ถ้าท่านอาคาชิ ท่านคิเสะและท่านมุราซากิบาระมาเห็นคงต้องกลับไปนอนบนเตียงอีกรอบแน่ๆเลย

"อาบก่อนก็ได้ ไม่ได้อาบตั้งแต่เมื่อวาน"คากามิหยิบเสื้อผ้าที่ตัวเองวางไว้มาถือก่อนจะเดินตามอิซึกิไป










"โห! น้ำใสมาก!!!"คากามิตาลุกวาว ไม่เคยเห็นน้ำตกที่ไหนสวยได้มากขนาดนี้มาก่อน แถมน้ำนี่ใสสุดๆ

"ให้ฉันยืนเฝ้าไหม?"

"ไม่ต้องหรอก ผมโตแล้วนะ!"คากามิวางเสื้อผ้าไว้บนโขดหิน มือเรียวถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกเผยให้เห็นรูปร่างสีน้ำผึ้งอันงดงาม บนหน้าท้องมีซิกแพ็คปรากฎต่อสายตา ถึงจะมีซิกแพ็คแต่เอวกลับคอดลงรับกับสะโพกมนเล็กน้อย ทำให้ดูงดงามอย่างหน้าแปลกใจ

"งั้นฉันไปก่อนนะ"อิซึกิเดินห่างออกไปเพื่อให้คากามิได้ใช้เวลาส่วนตัว

คากามิถอดกางเกงสามส่วนออกแล้วพาดวางทับไว้บนเสื้อที่พึ่งถอดไปเมื่อครู่ จนร่างกายเหลือแต่บ๊อกเซอร์ตัวบางสีเข้มตัวเดียว

คากามิเดินลงไปในน้ำแล้วยิ้มร่าออกมา สายน้ำเย็นกระทบตัวทำให้สดชื่นได้มากเลยที มือเรียวกวักน้ำเข้าหาตัวพร้อมยิ้มร่าออกมาไม่หุบ

"สบายสุดๆ"เดินไปพิงโขดหินที่มีเสื้อผ้าของตัวเองพาดไว้ก่อนตะทรุดตัวนั่งลง ดีนะที่ระดับน้ำตรงนี้สูงแค่ประมาณเกือบเลยเข่าทำให้นั่งได้อย่างสบายใจเฉิบ

"จะอาบก็รีบอาบเร็วๆ อย่ามัวโอ้เอ้"เสียงทุ้มเสียงหนึ่งดังขึ้นเหมือนกำลังไม่สบอารมณ์ คากามิเงยหน้ามองร่างสูงผิวสีแทนที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน

"ฉันพึ่งมาเอง"คากามิพึมพำแต่อาโอมิเนะก็หูดีพอที่จะได้ยิน

"พึ่งมาก็อาบให้เร็วๆหน่อย ฉันจะอาบต่อ"

"ที่มันก็มีตั้งเยอะแยะ นายก็อาบไปสิจะมาเร่งฉันทำไม?"คากามิเริ่มขึ้นเสียงใส่บ้าง ไม่รู้ว่าไอ้บ้านี่มีคติอะไรนักหนากับเขานัก คนจะอาบน้ำมาเร่งนู่นเร่งนี่ ถ้าสมมุติคากามิขี้อยู่คือต้องสั่งให้ตัวเองเร่งขี้ให้ออกเร็วๆใช่ไหม?

"นายจะแอบมองฉันหรือไง"

"โอ้ยยย ไอ้บ้า! นายคิดว่าตัวเองน่ามองมากขนาดนั้นเลยหรออาโฮ่มิเนะ!"คากามิลุกขึ้นยืนยักคิ้วอย่างไม่ยอมรับข้อกล่าวหาที่อีกฝ่ายยัดเยียดให้

"นายเรียกใครอาโฮ่หะ!?"อาโอมิเนะคิ้วกระตุกกับสรรพนามการเรียกชื่อตัวเองของคากามิ

"ก็นายนั่นแหละ อาโฮ่!"พูดน้ำเสียงดังฟังชัดให้ฟังอีกรอบ อาโอมิเนะกัดฟันกรอก เป็นแค่มนุษย์ถือดียังไงมาเรียกเขาแบบนั้น

พึ่บ!

"เห้ย!"

ตู้ม!!!

ร่างทั้งสองร่างจมดิ่งลงน้ำลึกกลางน้ำตกสีใส เสียงกระทบนั้นดังสนั่นน้ำกระจายออกเป็นวงกว้าง

คากามิที่ตั้งตัวไม่ทันพยายามตะเกียดตะกายขึ้นเพื่อหายใจ แต่กลับโดนอาโอมิเนะจับล็อคตัวเอาไว้ไม่ยอมให้ขยับไปสะงั้น

คากามิพึ่งรู้ว่าตรงกลางน้ำตกมันจะลึกมากขนาดนี้ ลึกสะจนแตะขาไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ ทั้งๆที่ริมๆกลับตื้นๆเพียงแค่เข่าเท่านั้น

คากามิพยายามตะเกียดตะกายมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่อาโอมิเนะก็ยังล็อคตัวเอาไว้ไม่ปล่อย

มือหนาลูบไล้ผิวเนียนสีน้ำผึ้งอย่างไม่ตั้งใจ อาโอมิเนะเบิกตากว้างกับสิ่งที่เห็น เหมือนพึ่งรู้ว่าคากามิถอดเสื้อ!? ดวงตาเรียวสีน้ำเงินเพ่งมองเรือนร่างเปลือยเหลือเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียวของคากามิด้วยแววตาอึ้งๆ

ทำไมมันเซ็กซี่ขนาดนี้...

ถึงแม้จะมีซิคแพ็คสมความเป็นชายแต่กลับมีในแบบพอดิบพอดีเหมากลับตัวในแนวผู้ชายสุขภาพดี แต่มันกลับมีแรงดึงดูดแบบแปลกๆ ไหนจะเอวคอดรับกับสะโพกนั่นอีก

อาโอมิเนะกลืนน้ำลายลงคอแทบจะทันทีก่อนขาเรียวงามจะถีบอาโอมิเนะให้ออกห่างแล้วรีบตะเกียดตะกายขึ้นไปด้านบนเพื่อสูดรับอากาศทันที

"แค่กๆ! แค่ก! อะ...ไอ้บ้าเอ๊ย!!!"คากามิตะโกนดังลั่นเมื่ออาโอมิเนะโผล่พ้นน้ำ มือเรียวกวักน้ำสะบัดใส่อาโอมิเนะด้วยอารมณ์โมโห เมื่อกี้เขาเกือบจะได้ไปเฝ้ายมบาลอยู่แล้วเชียว!

อาโอมิเนะมองสภาพคากามิที่กำลังไอค่อกแค่กแต่ก็มิวายหันมาว่าเขาอีก ดวงตาเรียวสีแดงนั้นแดงก่ำจนเห็นได้ชัด

"ฉันไปทำอะไรให้นายหะ!? ฉันเกือบตายอยู่แล้วเห็นไหมฟะ!"คากามิพูดอย่างโมโหแล้วรีบว่ายกลับไปริมฝั่ง เมื่อขาแตะพื้นคากามิก็คว้าเสื้อผ้าของตัวเองมากอดเอาไว้ ไม่องไม่อาบมันแล้ว!

อาโอมิเนะมองร่างคากามิที่เดินหนีไปจนลับตาก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มือหนาลูบหน้าของตัวเองเพื่อเตือนสติ

'ฉันไปทำอะไรให้นายหะ!? ฉันเกือบตายอยู่แล้วเห็นไหมฟะ!'

ประโยคของคากามิเมื่อสักครู่ทำให้อาโอมิเนะต้องคิดหนัก

ใช่.... คากามิทำอะไรให้เขางั้นหรอ?

ถึงมนุษย์จะเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของเขาแต่ใช่ว่าคากามิจะรู้เรื่องนี่...

อาโอมิเนะรีบสบัดหัวไล่ความคิดแปลกๆออกไปจากสมอง มนุษย์ก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ! เขาไม่ผิด! คากามิต่างหากผิด! ผิดที่เกิดมาเป็นพวกมนุษย์จิตใจทรามพวกนั้น...









"คากามิ!? ทำไมไม่ใส่เสื้อ"อิซิกิตาถลนเมื่อเห็นสภาพของคากามิในตอนนี้ คากามิฮึดฮัดเดินขึ้นห้องผ่านอิซึกิไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเข้าห้องมาได้ก็ปิดประตูดังสนั่นลั่นบ้านแถมโยนเสื้อผ้าลงบนเตียงด้วยความหงุดหงิด

"น่าโมโหชะมัด!"ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงดัวยบ๊อกเซอร์เปียกๆนั่นแหละ ร่างกายเริ่มแสดงอาการอ่อนเพลียเนื่องจากขาดอากาศหายใจในน้ำนานพอสมควรก่อนจะหลับลงไปทั้งๆที่บ๊อกเซอร์ยังเปียกอยู่แล้วเสื้อผ้าก็ไม่ใส่!

"แบบนี้มันยั่วกันนะครับ"คนที่นั่งอยู่บนริมหน้าต่างตั้งนานแล้วปิดหนังสือในมือลง ไม่แปลกที่คากามิจะไม่สังเกตเห็น

"กางเกงก็เปียก เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอกครับ"พูดไปงั้นแหละ เจ้าตัวหลับไปแล้วนี่

"ทำไมคุณต้องเป็นมนุษย์ด้วย..."

"ถ้าคุณไม่ใช่มนุษย์ ผมคงยอมรับคุณไปแล้ว"ยกมือขึ้นมาลูบไล้โครงหน้าสวยอย่างเบามือด้วยความเผลอไผล

"แต่ยังไงคุณก็เป็นมนุษย์อยู่ดี..."ชักมือกลับเมื่อรู้ตัวก่อนจะเดินออกไป

มนุษย์ก็ยังเป็นมนุษย์อยู่วันยังค่ำ!













"วันนี้ไทกะไม่ลงมาทานอาหารหรอครับชุน"อาคาชิเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นเสือแดงตัวน้อยลงมาข้างล่าง ทั้งๆที่เมื่อวานแหกปากหิวข้าวทั้งๆที่ยเงไม่ถึงอวลาแท้ๆ

"เอ่อ... คากามิไม่ยอมลงมาน่ะครับ"

อาโอมิเนะเมื่อได้ยินแบบนั้นก็คิ้วกระตุกขึ้นมาตะหงิดๆ ก็รู้สึกผิดอยู่หรอก แต่คากามิต่างหากที่มาเรียกเขาว่าอาโฮ่ทำให้เขาโกรธเอง ช่วยไม่ได้

"ทำไมล่ะฮะ"คิเสะถามด้วยความแปลกใจ ปกติคากามิดูเป็นคนกินเยอะจะตาย ถ้าให้อดข้าวก็คงแหกปากร้องลั่นเหมือนเมื่อวาน แต่วันนี้กลับมาแปลกสะงั้น

"ผมไม่ทราบเหมือนกันครับ ผมกะว่าจะหาอาหารรสชาติอ่อนๆให้ทานเพราะดูท่าคากามิจะเป็นไข้ด้วย"อาโอมิเนะขมวดคิ้วลงอย่างไม่รู้ตัว นี่เขาทำให้คากามิเป็นไข้หรอ?

"เป็นอะไรไป...ไดกิ ไม่ใช่ว่าทำอะไรไทกะของผมหรอกนะ"พูดแสดงตนเป็นเจ้าข้าวเจ้าของได้เต็มปากเต็มคำสะจนน่าหงุดหงิด

"เปล่า"อาโอมิเนะพูดเสียงเรียบแต่ในใจนี่ร้องประท้วงไม่หยุดหย่อน อาคาชิหรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างไม่เชื่อถือ

"งั้นช่วยดูคากามิจจิให้ด้วยนะฮะ ถ้าเป็นไข้ก็มาบอกพวกผมด้วย"คิเสะเลิกสนใจสองคนหัวน้ำเงินแดงแล้วหันไปบอกกับอิซึกิ อิซึกิก็พยักหน้ารับเบาๆ










"คากามิ... ทำไมไม่ลงไปทานข้าวล่ะ"อิซึกิถือถาดอาหารขึ้นมาข้างบนเอ่ยถามคนที่กำลังนอนหงอยอยู่บนเตียง

"ไม่อยากเจออาโฮ่มิเนะน่ะสิ!"คากามิบอกตรงๆไม่มีอ้อมค้อม มือเรียวกำแน่นดวงตาฉายแววหงุดหงิดทันทีที่พูดถึงใครอีกคน

"ท่านอาโอมิเนะทำอะไรล่ะ"อิซึกิถาม ถึงจะแปลกใจกับสรรพนามใหม่ของท่านอาโอมิเนะก็เถอะ

"ก็ไอ้บ้านั่นจับผมลงน้ำน่ะสิ ผมเกือบตายเลยนะเฟ้ย!!!"ทำท่าราวกับกำลังฟ้องว่าตัวเองโดนแกล้ง อิซึกิส่ายหัวไปมาเบาๆด้วยความเอ็นดู

"ท่านอาโอมิเนะไม่ปล่อยให้นายตายหรอก"อิซึกิวางถาดอาหารไว้บนโต๊ะใกล้ๆกลับเตียงที่คากามินอนอยู่ คกาามิลุกขึ้นนั่งแล้วทำตาเขม็งมองประหนึ่งว่าอิซึกิเป็นอาโอมิเนะ

"นี่ขนาดไม่ปล่อยให้ตายนะ!"คากามิยังคงโวยวายยาวเหยียดไม่หยุด จนอิซึกิต้องดุให้หุบปากแล้วทานอาหารได้แล้ว

"ที่นี่มีแต่เนื้อหรอ....ครับ?"คากามิเมื่อหยิบถ้วยอาหารขึ้นมาตักดูเอ่ยถาม ก็ดูสิ... มีแต่เนื้อเปื่อยๆ ซุปอะไรเนี่ย?

"อื้ม ก็เป็นหมาป่านี่นา"

"แทบไม่มีสารอาหารเลย"บ่นไปงั้นแหละ ใช่ว่าตัวเองจะกินอะไรที่มีสารอาหารสักหน่อย อยู่มิติเดิมก็กินแต่ของไร้ประโยชน์ทั้งนั้น...

"กินไปเถอะน่า ดีกว่าไม่มีให้กินนะ"

"ครับๆ"

"ทานยาด้วย นายน่ะนอนหลับทั้งๆที่กางเกงชื้นแบบนั้น เป็นไข้กันพอดี"เมื่อคากามิทานจนหมดอิซึกิก็หยิบยาน้ำในถ้วยเซรามิกส่งให้คากามิ คากามิมองสีของยาแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"มันใช่ยาจริงๆหรอฟะ"พึมพำกับตัวเองเบา สียานี่ดำปิ๊ดปี๊เชียว ใครจะกล้ากินกันเล่า

"เร็วๆ ทานเข้าไป"อิซึกิจับกลอกเข้าปากเมื่อคากามิไม่ยอมกินสักที เอาแต่มองอยู่ได้

คากามิหลับตาปี๊รับรสชาติขมที่ไหลลงคอด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวเสียจนอิซึกิต้องกลั้นขำเอาไว้

"รุ่นพี่!"เมื่อกลืนจนหมดก็หันไปว๊ากใส่คนที่เก็บถาดเดินหนีไปแล้ว อิซึกิยกยิ้มน้อยๆ เหมือนได้น้องชายเพิ่มมาเลย...

"ขมชะมัด"คากามิบ่นก่อนจะทิ้งตัวลงนอน แขนเรียวยกขึ้นมาก่ายหน้าผาก นัยน์ตาสีแดงสวยมองเพดานห้องแล้วถอนหายใจออกมา

อยากกลับบ้าน...

ทัตสึยะจะเป็นยังไงนะ...








"นายนี่เอ็นดูมนุษย์นั่นจังเลยนะ..."

"โช! มาได้ไง"อิซึกิเบิกตากว้างเมื่อเปิดประตูเข้าห้องมาเจอใครอีกคนทั้งๆที่เมื่อวานก็เจอไปแล้วรอบหนึ่ง

"ชอบมนุษย์นั่ยหรือไง!?"สวนคำถามกลับโดยไม่ตอบคำถามของอิซึกิเลยสักนิด

"เปล่าสักหน่อย คากามิ...เหมือนน้องชาย..."

"ชุน... เมื่อไหร่นายจะยอมมาอยู่กับฉัน"เดินเข้าไปใกล้พร่อมกับจับมือเรียวขึ้นมากุมเอาไว้

"เมื่อถึงเวลา... ทนอีกหน่อยไม่ได้หรอโช"ช้อนดวงตาสีดำสนิทเงยหน้ามอง

"ฉันรอมาหลายปีแล้วนะ"

"รออีกนิดนึงนะ..."พูดเสียงอ่อนเชิงกำลังอ้อนน้อยๆ

"อย่าทำเสียงแบบนั้น ไม่งั้นฉันจะมาชิงตัวนายแทนที่จะรอ"

"ไอ้บ้า!"ฟาดอกแกร่งไปแรงหนึ่งทีเพราะประฌสคคำพูดที่อีกฝ่ายพูดมา

"ทำไมแม่นายต้องรักกับมนุษย์หมาป่าด้วยนะ"

"ฉันจะไปรู้หรอ..."

"ถ้ารักกับแวมไพร์ป่านนี้เราได้อยู่ด้วยกันแล้ว"

"โชอิจิ..."

"แปลกนะที่นายเรียกชื่อเต็มฉัน..."หัวเราะขำออกมาเบาๆ มือหนายกขึ้นมาเชยคางมนขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้สบตากับตนเอง

"หรือไม่ก็....ถ้าฉันไม่ใช่ราชาแวมไพร์... ฉันก็คงได้อยู่กับนายไปแล้วเช่นกัน"

"ทำไมแวมไพร์กับหมาป่าถึงไม่ถูกกันล่ะ"อิซึกิถามเรื่องที่ค้างคาใจมานาน ที่ไปอยู่กับคนที่ตัวเองรักไม่ได้ก็เพราะว่าคนที่ตัวเองรักเป็นแวมไพร์ ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นศัตรู แถมเป็นแวมไพร์ที่เหนือกว่าแวมไพร์ทั่วไปอีก...

"ฉันไม่รู้...มันเกิดขึ้นมานานแล้ว สงสัยอาจจะเป็นเพราะเหมือนกันมากเกินไป... ทั้งการกิน ทั้งพลังที่จะได้รับ ทั้งการบูชา... เหมือนกันจนต้องแย่งชิงเด่นว่าฝ่ายไหนจะเหนือกว่า"

"โช..."

"ฉันอยากนอนกอดนายทั้งคืน แต่มันคงเป็นไปไม่ได้"พูดออกมาด้วยน้ำเสียงหงอยๆ

"เป็นไปได้สิ แต่ไม่ใช่ตอนนี้"

"ฉันคงต้องรอ... รอจนจะแก่แล้ว~"ทำเสียงหงอยใส่แล้วตีหน้าเหมือนเด็กๆงอน

อิซึกิหัวเราะจำเบาๆ ก่อนจะโน้มคอของคนสูงกว่าเล็กน้อยให้ลงมารับจูบของตัวเอง ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบนับเป็นอย่างดีและไม่ขัดขืน

"แก้ขัดไปก่อน"

"ไม่พอหรอก... ต้องมากกว่านี้"แววตาเริ่มหื่นกระหายจนอิซึกิหนักใจ ที่ไม่อยากเริ่มก่อนก็เพราะแบบนี่แหละ...

"รอบเดียว"บอกกลับเสียงแผ่ว... ถือว่าเป็นรางวัลที่อุตส่าห์รอเขามาหลายปีก็แล้วกัน

"หึๆ ครับ"หัวเราะเจ้าเล่ห์ในลำคอก่อนจะอุ้มอิซึกิขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้ววางบนเตียงอย่างเบาๆมือ ดวงตาเพ่งมองไปทางกลอนประตูแล้วหรี่ลงเล็กน้อย

กลอนประตูก็ถูกล็อคได้อย่างอัตโนมัติเหมือนติดระบบเอาไว้

"รีบจัง... อื้อ!!!"ก้มลงประกบปากไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไร บทเพลงความคิดถึงและความโหยหาเริ่มต้นขึ้นได้อย่างงดงาม...













มาแล้ววววว 
รู้แล้วชิมิว่าอิซึกิคุยกับใคร! ตอนนี้ก็แสดงให้เห็นถึงอคติที่อาโอมิเนะมีต่อมนุษย์ ถึงอยากจะยอมรับแต่ก็ยอมรับไม่ได้เพราะอดีตมันฝังใจTT
ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมากสักเท่าไหร่นัก(หรือเปล่า) ตอนต่อไปก็เริ่มจะยกระดับขึ้นมาอีกนิดหนึ่ง

เราอาจจะมาลงเร็วๆเหมือนเดิมไม่ได้น้าา แต่พยายามจะมาลงให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้และเราก็จะไม่ทิ้งเรื่องนี้แน่นอน!


*หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ไขให้ทีหลังน้า&

ขอบคุณที่ติดตามกันและขอบคุณคนอ่านกับคอมเมนต์ทุกอันเลยยย มันเป็นกำลังใจสำคัญมากๆเลยจริงๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

871 ความคิดเห็น

  1. #787 Shipnielong (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 10:00
    พี่อิมาโยชิล่ะ!!!
    #787
    0
  2. #439 fxxkthisfeeling (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 11:08
    นั้นอิมาโยชิจริงๆด้วย
    #439
    0
  3. #44 oor1827 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 01:36
    รอจ้าไรต์สู้ๆนะคะ
    #44
    0
  4. #41 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 14:37
    อิมาโยชินี่เอง!!! เป็นคู่ที่คสพ.นำหน้ากว่าคู่อื่น ๆ มากแต่เสี่ยง bad end ยังไงก็ไม่รู้ค่ะ... ;   ;
    เพราะความอคติบังตาแท้ ๆ คางามิเลยซวยไปด้วยเลย คราวนี้ก็เกือบจะตายอีก...
    สู้ ๆ นะคะ อัพช้าไม่เป็นไรแต่อย่าทิ้งก็พอค่ะ ฮือออ > <
    #41
    0