[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 17 : Long fic : allkaga (Love of wolves) : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    22 มี.ค. 61

"หิวข้าว!!!"คากามิตะโกนดังลั่น เหตุผลที่ยังไม่ได้กินก็เพราะแม่บ้านบอกว่าต้องรอกินพร้อมคนอื่นๆน่ะสิ! ซึ่งนั่นก็หมายความว่าคากามิต้องรอจนกว่าจะถึงเวลาอาหารเย็น! ลงแดงตายกันพอดี!

"อย่าหงุดหงิดสิฮะ"คิเสะที่นั่งอยู่ข้างเอ่ยบอก ความจริงก็อดแปลกใจไม่น้อยที่จู่ๆคนที่พึ่งออดไปก็เดินเข้ามาบอกหิวแต่เจ้าตัวกลับไม่ได้กินสะงั้น เลยมานั่งปั้นหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ข้างๆคิเสะแทน

"เมื่อไหร่พวกนั้นจะกลับมากินข้าวล่ะ"

"คงอีกสักพักน่ะฮะ วันนี้มีงานด่วนนิดหน่อย"

"แล้วนายไม่ไปทำงานหรอ"คากามิเลิกสนใจข้าวแล้วหันมาสนใจคนข้างๆแทน

"วันนี้เวรผมดูแลบ้านน่ะฮะ"

"ทำไมต้องมีเวรดูแลบ้านด้วยล่ะ"คากามิขมวดคิ้วสงสัย ล็อกประตูก็ได้นี่ ไม่เห็นจำเป็นต้องมานั่งดูแลแบบนี้เลย

"มันเป็นกฎฮะ ฝืนไม่ได้หรอก"เพระเป็นผู้นำถ้าตัวเองฝืนกฎคนอื่นๆก็จะฝืนตาม ดังนั้นจึงต้องทำตัวให้สมกับเป็นผู้นำเข้าไว้

"นี่ๆ คิเสะ พวกนายนิสัยยังไงกันหรอ ทำไมเจ้าตัวดำๆถึงดูไม่ค่อยชอบฉันเลย"พาดพิงไปถึงเมื่อตอนเจอกันตอนบ่ายๆ คนๆนั้นบอกรำคาญแล้วเดินผ่านไปหน้าตาเฉย

"อาโอมิเนจจิหรอฮะ เขาก็เป็นคนแบบนั้นแหละฮะ อย่าไปใส่ใจเลย แต่ยังมีอีกคนหนึ่งนะฮะที่คากามิจจิยังไม่เจอ"

"ใครหรอ?"

"คุโรโกจจิฮะ คนที่ดูจืดจางๆ"อธิบายลักษณะท่าทางให้ฟัง

"คนนั้นฉันเจอแล้วนะ จู่ๆก็โผล่มาไร้มารยาทสุดๆทำให้ฉันตกใจด้วยนะ!"พูดราวกับกำลังฟ้องว่าตัวเองถูกรังแกอย่างไงอย่างงั้น

คิเสะยกยิ้มเอ็นดูคนตรงหน้า นึกขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เขาได้มาเจอคนคนนี้

"ฉันหิวข้าวอ่ะ เมื่อไหร่จะได้กิน!"คากามิวกกลับมาเรื่องข้าวอีกครั้ง ก็เสียงท้องมันร้องประท้วงไม่ยอมหยุดเลยนี่นา หิวจะตายอยู่แล้ว

"นอนไหมฮะ? พอคนอื่นมาผมจะปลุกให้"คิเสะเสนอความคิดเห็น คากามิทำหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตกลงแล้วเอียงหัวไปด้านหลังเพื่อพิงโซฟา

สายลมพัดพาเบาๆนั้นทำให้คากามิเข้าสู่ห้วงนิทราได้อย่างง่ายดาย มือหน้าของคนผมเหลืองประคองใบหน้าเรียวให้มาซบลงบนไหล่ของตัวเอง

"คากามิจจิ..."เอ่ยพึมพำเรียกชื่อคนที่กำลังกลับเบาๆพร้อมถือวิสาสะจับมือคากามิขึ้นมากุมเอาไว้









"ตื่นได้แล้วนะฮะ"คิเสะเอ่ยกระซิบเบาๆเพื่อปลุกคนในห้องนิทราให้ตื่น แต่ดูท่าจะไม่ได้ผลเสียนี่

"ทำไมไทกะหลับแบบนั้นล่ะเรียวตะ"อาคาชิเอ่ยถามเมื่อเห็นคากามิกำลังซบไหล่ของคิเสะอยู่ ดูท่าคิเสะชักจะทำคะแนนเยอะไปแล้ว

"คากามิจจิหิวข้าวน่ะฮะ แต่กินไม่ได้"ปรายตามองคนตั้งกฎอย่างอาคาชิให้รู้ไว้ว่าทำไมคากามิถึงกินข้าวไม่ได้

"มันเป็นกฎ ทำไม่ได้ก็ออกไป"อาโอมิเนะพูดเสียงเรียบพร้อมทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้โต๊ะอาหาร

"ไทกะเป็นคนของผมนะไดกิ รักษามารยาทด้วย"อาคาชิแผ่รังสีทะมึนออกมาให้อาโอมิเนะรู้ว่าตนกำลังจริงจัง

"ปัญญาอ่อนนะครับ ก็แค่มนุษย์คนเดียว"คุโรโกะเอ่ยเสียงเรียบพร้อมเดินไปนั่งบนเก้าอี้ข้างๆอาโอมิเนะ

"ฉันจะไม่ยุ่ง"มิโดริมะก็เดินตามไปนั่งข้างๆคุโรโกะเช่นกัน

"เน่~~~ อย่ามาสนใจทีหลังก็แล้วกันน้า~~~"มุราซากิบาระพูดพร้อมยักคิ้วกวนนิดๆ

ก่อนจะพาคากามิมาทั้งสามคนนั้นค้านกันแทบตายว่าไม่อยากได้มนุษย์มาเป็นภาระ ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าทั้งสามคนนั้นไม่ชอบมนุษย์เพราะมนุษย์ทำให้พ่อแม่ของทั้งสามคนต้องจากไปโดยที่ยังไม่ถึงเวลาอันควร แต่ก็ใช่ว่ามนุษย์จะเหมือนกันทุกคนนี่ ถ้าไม่ได้นิจิมุระมาช่วยเรื่องนี้ก็คงยังไม่จบ

"คากามิจจิ ตื่นเถอะฮะ"คิเสะตัดสินใจยกมือขึ้นมาตบแก้มคากามิเบาๆ คากามิปรือตาขึ้นมาเล็กน้อย พอเห็นอาคาชิและมุราซากิบาระกำลังมองอยู่จึงสะดุ้งขึ้นนั่งจนหัวไปกระแทกกับคางของคิเสะเต็มๆ

"อ้ะ! ขอโทษนะคิเสะ เจ็บมากหรือเปล่า"คากามิรีบจับหัวคิเสะให้เงยขึ้นพร้อมมองสำรวจคางของคิเสะว่ามีตรงไหนบุบสลายไหม

"ผมโอเคฮะ ใจเย็นๆสิ"คิเสะจับมือคากามิออกจากหัวตัวเองแล้วลูบมือนั้นเบาๆ

ผิวลื่นจริงๆ...

"เอ่อ... ขอโทษที ตกใจมากไปหน่อย"คากามิรีบชักมือตัวเองกลับมาทันที คิเสะหัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้น

"ถึงเวลาทานข้าวแล้วนะฮะ"

"จะกิน!"

"หนวกหู"อาโอมิเนะคำรามออกมาแล้วมองเมินไปทางอื่น คากามิคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินแบบนั้นแต่ก็ยอมสงบปากสงบคำไม่ได้เถียงอะไรกลับไป

"คากาจินอย่าสนใจเลยน้า~~~"มุราซากิบาระบอกเสียงยานแล้วลากคากามิให้มานั่งลงตรงข้ามกับคุโรโกะก่อนตัวเองจะนั่งตรงข้ามอาโอมิเนะและคิเสะมานั่งตรงข้ามมิโดริมะ ก่อนอาคาชิจะเดินมานั่งหัวโต๊ะ

นั่งรอสักพักก็มีแม่บ้านเดินเข้ามาเสริฟเสต็กเนื้อชิ้นโตตรงหน้า แต่สำหรับคากามิแล้วดูท่ามัน... จะดิบไปนะ

"กินได้ไหมไทกะ"อาคาชิเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของคากามิ คากามิพยักหน้ารับรัวๆ ไม่อยากให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนเพราะเขา แค่เคี้ยวๆแล้วกลืนก็จบ... ใช่ไหม?

"เอ่อ... ผมว่ามันดิบไปนะครับ"อิซึกิที่พึ่งเดินเข้ามายืนข้างๆคากามิเอ่ยบอก อาคาชิพยักหน้ารับแล้วหันไปมองแม่บ้านเชิงสั่งอะไรสักอย่าง

แม่บ้านพยักหน้ารับแล้วนำจานของคากามิเข้าไปในครัวอีกรอบ

"เรื่องมาก"อาโอมิเนะถอนหายใจออกมา แววตาของคนผมน้ำเงินฉายแววรำคาญมากเต็มกลืน คากามิกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบากและไม่เข้าใจว่าตัวเองไปทำอะไรให้คนผมน้ำเงินนักหนา ถึงวางท่าไม่ชอบใจเขามากขนาดนี้

ไม่สิ ยังมีอีกสองคนที่มีทีท่าไม่ค่อยชอบเขาเหมือนกัน แต่สองคนนี้จะนิ่งๆมองข้ามคากามิไปเหมือนคากามิไม่ตัวตนเลยมากกว่า

รอสักพักแม่บ้านก็มาพร้อมจานเสต็กจานเดิมที่สุกขึ้นมาในระดับที่คากามิกินได้

"ขอบคุณนะครับ"คากามิก้มหัวขอบคุณแม่บ้าน ซึ่งดูท่าแม่บ้านจะอึ้งหนักเลยทีเดียวเพราะพึ่งเคยถูกขอบคุณเป็นครั้งแรก

"ทานได้แล้วครับ"เมื่ออาคาชิเอ่ยบอกต่างคนก็ต่างทานกันแบบเงียบๆจนเกินไป

บรรยากาศแบบนี้มันช่างดูน่าอึดอัดมากสำหรับคากามิ ทั้งๆที่อยู่ร่วมโต๊ะกันแท้ๆแต่ต่างฝ่ายต่างเหมือนอยู่กันคนละมิติเลย

คากามิก้มหน้าก้มตากินเสต็กเงียบๆ พลางคิดถึงพี่ชายต่างสายเลือดของตัวเองอย่างทัตสึยะไปด้วย ป่านนี้ทัตสึยะคงเป็นห่วงเขามากๆแน่ๆที่จู่ๆก็หายไปแบบนี้ คิดแล้วก็อยากกลับบ้าน...

"เป็นอะไรไปครับคากามิคุง"คุโรโกะคนช่างสังเกตนึกอยากจะตบปากตัวเองที่จู่ๆก็โพล่งถามไปเสียเฉยๆ อุตส่าห์คิดไว้ว่าจะไม่ไปยุ่งด้วยแล้วแท้ๆ

"ปะ...เปล่า"คากามิตอบรับ ใบหน้าเรียวยังคงก้มหั่นเสต็กชิ้นโตกินอยู่เรื่อยๆไม่หยุด แต่ก็หั่นได้เพียงชิ้นเล็กๆเท่านั้นเพราะกลัวมันจะหมดเร็ว ยิ่งเป็นคนกินเยอะอยู่ด้วย

"อิ่มแล้ว ขอตัว"มิโดริมะลุกขึ้นลากเก้าอี้กลับที่เดิมแล้วเดินขึ้นข้างบนไป ตามมาด้วยอาโอมิเนะที่ลุกเดินออกไปเลย

"ไทกะจะเติมก็ได้นะ ถ้าไทกะยังไม่อิ่ม" อาคาชิรวบส้อมกับช้อนไว้ข้างๆจานก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นไปข้างบน

"อื้ม!"

"ขอตัวก่อนนะฮะ ผมมีเอกสารต้องจัดการ"คิเสะก็ตามอาคาชิไปติดๆ

ตอนนี้ก็เหลืออยู่สามคน ส่วนอิซึกิก็ยืนมองอยู่ห่างๆไม่คิดจะเข้าไปยุ่งอยู่แล้ว เรื่องของเจ้านายไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง

"เน่~~~ คุโรจินเมื่อไหร่จะกินเสร็จสักที..."คนผมม่วงเอ่ยปากถามคนผมฟ้าที่ยังคงหั่นเสต็กกินเรื่อยๆไม่หยุด

"ผมไม่ทำอะไรคากามิคุงหรอกครับ ไม่ต้องห่วง"คุโรโกะที่พอจะเข้าใจว่าทำไมมุราซากิบาระยังไม่ขึ้นห้องเอ่ยบอก เพราะคุโรโกะไม่สนใจมนุษย์ถึงขั้นไม่ชอบมนุษย์เลยด้วยซ้ำมุราซากิบาระจึงต้องอยู่เฝ้า

"จริงน้า~~~"

"ครับ"พอได้ยินแบบนั้นมุราซากิบาระจึงยอมลุกขึ้นจากเก้าอี้ เพราะคุโรโกะ เท็ตสึยะเป็นคนคำไหนคำนั้น ดังนั้นเชื่อได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าคุโรโกะจะไม่ทำอะไรคากามิแน่นอน

"ไปแล้วน้าคากาจิน~~~ บ้ายบาย"โบกมือลาเหมือนเด็กๆแล้วยอมเดินขึ้นข้างบนไปแต่โดยดี

"จะเติมก็ได้นะครับ ไม่ต้องเกรงใจ"คุโรโกะบอกคากามิซึ่งกำลังนั่งเกร็งอย่างเห็นได้ชัด

"อ่ะ...อืม"คากามิหันหน้าไปหาอิซึกิซึ่งกำลังยืนมองอยู่ห่างๆให้ไปบอกแม่บ้านให้หน่อยเพราะตัวเองเองไม่กล้าลุก อิซึกิพยักหน้ารับแล้วเดินไปบอกแม่บ้านว่าขอเสต็กให้คากามิอีกจานหนึ่ง

"คุณมีพี่ชายสินะครับ"คุโรโกะชวนคุยเพื่อให้บรรยากาศมันไม่น่าอึดอัดไปมากกว่านี้ ถึงเขาจะไม่ชอบมนุษย์เขาก็แยกแยะเป็นว่าใครผิดไม่ผิด ถึงจะไม่อยากยอมรับก็เถอะ...

"อื้ม พี่ชายไม่แท้หรอก"

"คิดถึงเขาไหมครับ"

ปัง!

"ก็แหงอยู่แล้วสิ!"คากามิตบโต๊ะเสียงดังพร้อมทำหน้าตาจริงจังมาก คุโรโกะหลุดยิ้มกับท่าทางของคากามิเล็กน้อย

"จากกันไม่ถึงวันเองนะครับ"คุโรโกะหั่นเสต็กเข้าปากอีกรอบ

"แต่ก็จากกันใช่ไหมล่ะ..."คากามิพูดเสียงอ่อยพร้อมๆกับที่แม่บ้านนำเสต็กมาเสิรฟให้

"ขอบคุณครับ"ก้มหัวขอบคุณแม่บ้านอีกครั้งแล้วเริ่มลงมือทาน

"ความจริงไม่ต้องขอบคุณก็ได้นะครับ"คุโรโกะพูดด้วยความแปลกใจ ปกติไม่มีใครขอบคุณพวกหมาป่าชั้นต่ำแบบนี้หรอกนะ

"ฉันเป็นคนมีมารยาท ก็ต้องขอบคุณสิ"

"หรอครับ"

"พูดแบบนั้นหมายความว่าไงหา!?"คากามิถลึงตาใส่กับทีท่าของคุโรโกะที่ดูไม่เชื่อว่าเขาเป็นคนมีมารยาทจริงๆ

"ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลยครับ ทานต่อเถอะ"คุโรโกะตีหน้าตายทำเป็นไม่สนใจ

"อิ่มแล้ว ผมไปก่อนนะครับ"

"ก็ขึ้นไปสิ บอกทำไม"คากามิก้มหน้าก้มตาทำเป็นไม่สนใจบ้าง คุโรโกะส่ายหน้าน้อยๆแล้วเดินขึ้นไปข้างบน

"คากามิ รีบทานเถอะ ใกล้ถึงเวลานอนแล้วนะ"อิซึกิเอ่ยเตือน คากามิพนักหน้ารับเบาๆแล้วรีบยัดเสต็กเข้าปากเสียคำใหญ่โต

อิซึกิตาถลนกับการกินของคากามิที่เร็วสุดยอดยิ่งกว่าหมาป่ากินเสียอีก

"ไปเร็วรุ่นพี่!"คากามิเมื่อกินเสร็จก็ลุกขึ้นเดินไปลากอิซึกิให้ตามตนขึ้นไปข้างบน

"ฝากเก็บด้วยนะครับ"ก่อนไปก็หันมาบอกแม่บ้านก่อน แม่บ้านก็ยิ้มตอบกลับพร้อมพยักหนารับเบาๆเนื่องจากมันเป็นหน้าที่ที่ต้องทำอยู่แล้ว









"รุ่นพี่ นอนด้วยกันสิ"คากามิเอ่ยปากชวนเพราะที่นี่เป็นที่ที่ยังไม่คุ้นชินสักเท่าไหร่นักสำหรับคากามิ

"ไม่ได้หรอก ฉันนอนอยู่ห้องข้างๆนี่เอง"

"อยากให้นอนด้วยกัน"คากามิพูดเสียงอ่อย อิซึกิจึงเดินไปแตะไหล่คากามิเบาๆ

"มีอะไรก็เดินไปเรียกฉันที่ห้องข้างๆได้นี่ ฉันไปก่อนนะ"อิซึกิพูดจบก็เดินออกมาพร้อมปิดประตูให้คากามิเรียบร้อยก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเอง

"อ้ะ! เข้ามาได้ยังไง!"อิซึกิตกใจกับคนตรงหน้าที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าหน้าต่าง

"คิดถึง"

"แต่คุณไม่ควรมาที่นี่นะ!"อิซึกิรีบปิดประตูแล้วสาวเท้าเดินเร็วๆไปหาคนตรงหน้า

"อย่าใจร้ายกับฉันนักสิชุน ฉันคิดถึงนายจะแย่"เชยคางมนให้เงยหน้ามองตนเอง

"คุณมันเจ้าเล่ห์"

"แค่กับนายเท่านั้น"โน้มหน้าประทับริมฝีปากที่เฝ้าคิดถึงมานานอย่างโหยหา อิซึกิหลับตาปี๊แม้จะเคยโดนทำหลายครั้งแต่ก็ยังไม่ชินสักที

"นายนี่น่ารักเสมอเลย"

"คุณควรกลับไปได้แล้ว"

"ฉันพึ่งมาเอง นายจะไล่ฉันหรอ"

"ใช่ครับผมไล่คุณ"พูดตรงแบบไม่อ้อมค้อม คนตรงหน้ายกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

"เมื่อไหร่นายจะมาอยู่กับฉัน"

"เมื่อผมชดใช้บุญคุณของท่านอาคาชิเสร็จ"

"ไม่ใช่รักมันไปแล้วหรือไง!?"เลิกคิ้วขึ้นสูง ใบหน้าบ่งบอกอย่างเห็นได้ชัดว่าเริ่มไม่พอใจเมื่อพูดถึงใครอีกคน

"จะบ้าหรอ คุณอย่ามาพาลใส่ผมนะ"ทุบอกแกร่งไปแรงๆหนึ่งที

"ก็ใช่นี่ ฉันมันก็แค่คนเตือนสตินายไม่ให้นายฆ่าตัวตายก็แค่นั้นแหละ"ทำท่าจะเดินออกไปทางหน้าต่าง อิซึกิรีบเดินไปกอดคนตรงหน้าทันที

"ผมรักคุณนะ...โช"พูดเสียงอู้อี้หลังแผ่นหลังกว้าง

"เด็กดี ไว้ฉันจะมาเยี่ยมใหม่"

"โช..."

"ฉันก็รักนาย"หันมาหาอิซึกิก่อนจะก้มลงจุมพิตเบาๆบนหน้าผากมนแล้วหายไปกับสายลมเย็นที่พัดผ่านไป








มาต่อแล้วววววววว

งงไหม??? ตอนนี้ก็น่าจะรู้แล้วเนอะว่าอิซึกิคุยกับใคร
ตอนนี้ก็แสดงเห็นได้ชัดเลยว่ามิเนะไม่ชอบคากามิ ส่วนคุโรโกะกับมิโดริมะก็เฉยๆอยู่


*หากมีคำผิดจะมาพยายามแก้ให้น้า*


ขอบคุณที่ติดตามจ้าาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

869 ความคิดเห็น

  1. #786 Shipnielong (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 08:02
    รอดูอีกสามคนที่ยังเฉยๆกับไม่ชอบเงียบๆ👀
    #786
    0
  2. #438 fxxkthisfeeling (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 09:36
    โช? อิมาโยชิ โชอิจิป่ะ
    #438
    0
  3. #36 อุ้มแอนมด (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 18:58
    โช? โชโงะ? ไฮซากิ โชโงะหรอ?
    #36
    1
  4. #35 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 16:50
    ดีนะที่อาคาชิสนใจคางามิไม่งั้นอะไรหลาย ๆ อย่างคงไม่สะดวกขนาดนี้ 555 

    ขำตอนเอาเนื้อดิบมาให้มาก คางามิก็กลัวจะทำให้ลำบากอีกเลยยอม ๆ ดีนะที่อิซึกิสังเกตเห็น

    เข้าใจพวกที่เกลียดมนุษย์นะ เพราะโดนอะไรมาเยอะ คางามิที่เป็นมนุษย์เลยโดนเกลียดไปด้วยเลย และอาคาชิใช้ความเอาแต่ใจพามาอีก555 สู้ ๆ นะคางามิ!!!!!


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 มีนาคม 2561 / 16:50
    #35
    0