[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 15 : Long fic : allkaga (Love of wolves) : ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    20 มี.ค. 61

"นี่ฉันหลุดเข้ามาในดงหมาหรอเนี่ย!!!"

"เอ่อ... มนุษย์หมาป่านะฮะ ไม่ใช่หมาเฉยๆ"คนผมสีเหลืองผู้มาใหม่บอกพร้อมเกาหัวแกรกๆ พูดสะเสียชื่อหมดเลย อย่าเอาหมาตัวกระจ้อยร่อยมาเทียบกับพวกเขาสิ ต่างคนละขั้วโลกเลย

"ตะ...แต่ก็หมาใช่ไหมล่ะ! ไม่เอาอ่ะ! ฉันไม่ถูกกับหมาด้วยหรอกนะ"แค่มีเขี้ยวออกมานั่นก็เท่ากับว่ามันสามารถกัดเขาได้มันก็คือหมานั่นแหละ! ตระกูลเดียวกัน!

"ไทกะ..."อาคาชิแทบอยากจะเอาหัวโขกต้นไม้ให้รู้แล้วรู้รอด นัยน์ตาสีแดงทั้งสองสบเข้ากับนัยน์ตาสีเหลืองของผู้มาใหม่ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

"อะไร?"ทำหน้าใสสื่อไม่รู้เรื่องรู้ราวใส่อาคาชิอีกรอบ เขามั่นใจว่าไม่พูดอะไรผิดนะ หมากับหมาป่าก็คล้ายๆกันนั่นแหละ กัดคนได้เหมือนกันด้วย!

"ฉันไม่กัดนายหรอกนะ"ฮายามะบอกเอือมๆ ไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือคนของท่านอาคาชิราชาแห่งThe Werewolf Town

"งื้อ... หมาอ่ะ"เดินขยับเข้าไปหาคนผมเหลืองที่ยืนอยู่ไม่ไกลทันที

"555โอ๋... ไม่ต้องกลัวนะฮะ ที่นี่ไม่มีใครทำร้ายคากามิจจิหรอกฮะ"คิเสะหันไปหาอาคาชิพร้อมทำหน้าเหมือนผู้เหนือกว่าทั้งๆที่มาทีหลัง ซึ่งนั่นก็เท่ากับเตรียมตัวตายมาแล้ว

ที่บอกว่าไม่มีใครทำร้ายน่ะจริง....

แต่ก็ยกเว้นพวกชั้นต่ำไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงน่ะนะ...

"จริงหรอ อย่ามาหรอกกันนะเฟ้ย!"

"จริงสิไทกะ พวกผมดูแลไทกะได้นะ ไม่เชื่อหรอ"

"มันก็..."คากามิทำท่าทางลังเลอย่างคิดหนัก คุณตาบอกว่าหลุดมิติเข้ามา งั้นก็แสดงว่าถ้าสร้อยเส้นนั้นมันมีแสงว้าปๆขึ้นมาอีกรอบมันก็ต้องพาเขากลับได้สิ

"สร้อยล่ะ!?"คากามิรีบค้นหาสร้อยรอบๆตัวเอง พอไม่เห็นก็มาล้วงกระเป๋าดูก็กลับไม่เจอ แล้วนี่เขาจะกลับบ้านยังไงเนี่ย!

"เฮ้อ... ก็ได้ ฉันไปอยู่ด้วยก็ได้"ยอมตกลงอย่างไม่มีทางเลือก

"ฮายามะ ไปบอกคนอื่นด้วยว่าห้ามแตะต้องไทกะของผม"ประกาศกร้าวเหมือนออกคำสั่ง ฮายามะก้มหัวรับคำสั่งแล้วรีบวิ่งไปเพื่อแจ้งข่าวให้ทุกคนได้รับรู้

"ว่าแต่... พวกนายชื่ออะไรอ่ะ ไม่เห็นเหมือนหมาป่าในหนังเลย"

คิเสะแทบอยากจะก้มกราบพื้น ในที่สุด... คากามิจจิก็เข้าใจสักทีว่าหมากับหมาป่ามันคนละอย่างกัน!

"ผมชื่อคิเสะ เรียวตะ"

"อาคาชิ เซย์จูโร่"

"คิเสะกับอาคาชิหรอ... ชื่อเหมาะกับสีผมดีนะ"

"555คากามิจจินี่ตลกนะฮะ"คิเสะหัวเราะออกมาอย่างขบขัน พึ่งเคยเจอคนบอกแบบนี้ครั้งแรกเนี่ยแหละ

น่าสนใจจริงๆ

"ไปกันเลยดีไหมครับ"อาคาชิเอ่ยถาม คากามิพยักหน้ารับเบาๆก่อนจะเดินตามอาคาชิไปโดยมีคิเสะประกบอยู่ข้างหลัง










"มากันแล้วหรอ?"

"ไม่เจอกันนานนะครับ นิจิมุระซัง"อาคาชิเอ่ยทักคนตรงหน้า นิจิมุระทำเพียงแค่ยิ้มรับแล้วมองเลยไปที่คากามิ

"สวัสดี ฉันนิจิมุระ ชูโซ"

"อ่า...เอ่อ...ครับ"คากามิทำท่าทางเก้ๆกังๆเพราะดูท่าคนคนนี้จะอายุเยอะกว่า

"คากาจิน~~~ มาแล้ว~~~"เด็กยักษ์ตัวใหญ่ผมม่วงเดินตรงมาหาคากามิก่อนจะออกแรงอุ้มคากามิขึ้นมาอย่างสบายๆ

"เห้ย!? ปล่อยฉันลงเลยนะเฟ้ย!!!"คากามิโวยวายพร้อมออกแรงดิ้นขลุกขลักด้วยความตกใจ ที่จู่ๆมีคนตัวโตๆมาอุ้มเขาลอยเหนือพื้นแบบนี้

"อย่าดิ้นน้าาา เดี๋ยวตกหรอก~~~"แต่ดูท่าคนผมม่วงนี่จะไม่ได้ฟังในสิ่งที่คากามิพูดเลยแม้แต่น้อย

"ปล่อยได้แล้วมุราซากิบาระ"คนผมเขียวใส่แว่นเดินมาเอ่ยห้ามปาม คากามิอ้าปากพะงาบๆอย่างทำอะไรไม่ถูก

"มิโดจินเป็นแบบนี้ตลอดเลย...."มุราซากิบาระยอมปล่อยคากามิแต่โดยดี

"ขอบคุณนะ...?"

"มิโดริมะ ชินทาโร่"พอเห็นตัวจริงมิโดริมะก็ยอมรับว่าน่าสนใจจริงๆนั่นแหละ แต่ก็ไม่ได้น่าสนใจมากขนาดนั้น

มนุษย์ยังไงก็ยังเป็นมนุษย์อยู่วันยังค่ำ...

"น่ารำคาญ"คนผมน้ำเงินที่โผล่มาจากไหนไม่รู้อ้าปากห้าววอดๆก่อนจะเดินผ่านคากามิไปอย่างหน้าตาเฉย

"เสียมารยาทนะครับไดกิ"อาคาชิเอ่ยห้ามปราม ความจริงคนที่สนใจคากามิก็มีเพียงแค่ อาคาชิ คิเสะและมุราซากิบาระเท่านั้นแหละ อีก3คนที่เหลือแทบจะไม่ได้มายุ่งเกี่ยวเลยสักนิด แถมยังคัดค้านหัวชนฝาอีกต่างหาก

"เรื่องของฉัน"เดินหนีไปอย่างไม่แคร์ในสิ่งที่อาคาชิพูด

"เอ่อ... ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า?"คากามิที่รู้สึกถึงบรรยากาศที่มันมาคุขึ้นมาเฉยๆเอ่ยถาม อาคาชิทำเพียงแค่หันมายิ้มแล้วส่ายหน้าเป็นคำตอบ

"อย่าไปสนเลยน้า~~~ คากาจินอยู่กับฉันก็ด้ายยย"มุราซากิบาระพูดพร้อมกับก้มหน้าลงมาวางคางเอาไว้บนไหล่คนตัวสูงน้อยกว่าตัวเอง

"ฮะๆ ขอบคุณนะ"คากามิหัวเราะแห้งออกมาเพราะไม่รู้จะตอบอะไรกลับไปแล้ว

"เดี๋ยวพาคากาจินไปดูห้องน้าาา"ไม่รอคำตอบของคากามิแต่อย่างใด ร่างสูงใหญ่ของคนผมม่วงดึงตัวคากามิให้เดินตามเข้ามาภายในบ้าน? จะบอกว่าบ้านก็ไม่ถูกเรียกว่าคฤหาสน์เถอะเหมากว่าเยอะเลย

"คากาจินขึ้นมาเร็ว ระวังสะดุดน้า"มุราซากิบาระเอ่ยเตือนเมื่อถึงทางขึ้นบันได คากามิอยากจะบอกเหลือเกินว่าถ้าไม่อยากให้เขาสะดุดก็ปล่อยมือสักที หัวเขาจะล้มฟาดบันไดอยู่แล้วเนี่ย!!!

"ถึงแล้วว~~~ สวยไหมม ฉันจัดเองเลยน้าา"มุราซากิบาระเปิดห้องเข้าไปข้างในห้องหนึ่ง คากามิแทบไม่อยากจะเชื่อว่าที่นี่อยู่ในมิติเมืองของมนุษย์หมาป่า ทำไมมันถึงเหมือนอยู่บ้านคนรวยมากกว่าล่ะ

"อื้ม! สวยมากเลย"คากามิเอ่ยชมในฝีมือ ถึงห้องมันจะดูเรียบๆแต่มันก็เป็นสไตล์ที่เขาชอบ

"งั้นฉันไปก่อนน้าา"มุราซากิบาระโบกมือลาแล้วเดินลงไปข้างล่าง คากามิจึงปิดประตูลงกลอนก่อนจะเดินมาทรุดตัวนั่งลงบนเตียง

"แล้วจะกลับบ้านได้ยังไงฟะ!?"คากามิพึมพำกับตัวเองเบาๆ สร้อยเส้นนั้นก็หาไม่เจอ ยังพอมีทางอื่นอีกบ้างไหมเนี่ย!?

"สวัสดีครับ"

"เห้ย!? นายเป็นใครฟะ!!!"คากามิสะดุ้งโหยงเกือบตกเตียงเมื่อมีคนตัวขาวซีดผมสีฟ้าเอ่ยทักขึ้นมาอย่างไม่ให้สุ่มให้เสียง

"คุโรโกะ เท็ตสึยะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ไปก่อนนะครับ"พูดจบก็เดินเปิดประตูออกไป แถมมิวายล็อกประตูให้เหมือนเดิมอีกด้วย

"อะไรฟะนั่น?"คากามิส่ายหัวไปมาก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม

แกร๊ก!

"ขอโทษนะ นายใช่คากามิ ไทกะใช่ไหม?"ร่างโปร่งผมสีดำสนิทเปิดประตูเข้ามาในห้อง

"เห้ย!?เข้ามาได้ไง"คากามิกระเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงทั้งๆที่พึ่งทิ้งตัวลงนอนไปไม่นานพร้อมมองสำรวจผู้มาใหม่

"ฉันไขกุญแจเข้ามา"ชูลูกกุญแจให้ดูเป็นหลักฐาน คากามิพยักหน้าหงึกหงักตอบรับ

"ท่านอาคาชิบอกให้ฉันมาเป็นคนดูแลนาย ฉันชื่อ อิซึกิ ชุน"เอ่ยแนะนำตัวให้คากามิได้รับรู้เอาไว้เพราะทั้งสองคงต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน

"งั้นหรอ ยินดีที่ได้รู้จัก แต่ไม่ต้องลำบากมาดูแลฉันก็ได้นะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ที่นี่มีแต่มนุษย์หมาป่านะ"อิซึกิยิ้มให้คนขี้เกรงใจอย่างคากามิที่แสดงออกมาทางสีหน้าด้วยความไม่รู้ตัว

"รู้แล้ว ฉันไม่ค่อยจะถูกกับหมาสักเท่าไหร่หรอกนะ"พวกหมาน่ะอันตรายที่สุด! มันเคยกัดเขาด้วยนะ!

"555 หมากับหมาป่ามันคนละอย่างกันนะ"อิซึกิหัวเราะร่ากับท่าทางของคนตรงหน้า ไม่แปลกเลยที่ท่านอาคาชิจะสนใจ

แตกต่างจากคนอื่น....

"มันก็กัดได้เหมือนกันนั่นแหละ! ฉีดยาหรือเปล่าก็ยังไม่รู้"ทำหน้าหวาดระแวงเสียเต็มสตรีม อิซึกิอดยิ้มกับท่าทางน่าเอ็นดูของคนตรงหน้าไม่ได้

"กลัวฉันไหม? ฉันก็มีสายเลือดหมาป่าอยู่ในตัวนะ"อิซึกิเอ่ยถามพร้อมถือวิสาสะเดินไปนั่งข้างๆ

ถึงจะมี... แต่ก็มีแค่ครึ่งเดียว

"หา? นายคงจะไม่กัดฉันใช่ไหม!?"คากามิกระเด้งตัวถอยหลังหนีแทบจะทันทีที่ได้ยิน

"ถึงจะมีสายเลือดหมาป่าแต่ฉันก็เป็นแค่ลูกครึ่งนะ"

เพราะเป็นลูกครึ่ง ท่านอาคาชิถึงไว้ใจให้มาดูแล

"ลูกครึ่ง? แบบไซบีเรียนกับชิวาว่าอย่างงี้น่ะหรอ"ดวงตาใสแจ๋วที่มองอิซึกิด้วยความอยากรู้อยากเห็นนั้นทำให้อิซึกิดุไม่ลง ที่เจ้าตัวเอาหมาป่าไปเทียบกับพันธุ์หมาอีกแล้ว

"อยากรู้หรอ?"

"อื้อ!"

"งั้นฉันจะเล่าให้ฟัง"

"ฉันเป็นลูกครึ่งมนุษย์หมาป่ากับมนุษย์ธรรมดา มันแปลกใช่ไหมล่ะ? ความจริงฉันควรจะตายไปตั้งแต่แรกแล้วเพราะสายเลือดในตัวฉันมันเข้ากันไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้ทำไมฉันถึงรอดมาได้ถึงป่านนี้ ถึงจะบอกว่าฉันเป็นลูกครึ่ง ฉันก็ไม่สามารถที่จะแปลงเป็นมนุษย์หมาป่าเหมือนคนอื่นๆได้ ซึ่งฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม พอฉันแปลงเป็นมนุษย์หมาป่าไม่ได้ฉันก็มักจะถูกแกล้งเสมอเลย ตอนนั้นฉันสิ้นหวังจนคิดอยากจะตายไปจากโลกนี้ แต่ก็มีคนคนหนึ่งมาช่วยเอาไว้ ฉันจึงได้รู้ความจริงที่ฉันแปลงเป็นมนุษย์หมาป่าไม่ได้เพราะพลังของฉันมันถูกปิดตายเนื่องจากสายเลือดมนุษย์มีมากจนเกินไป พอคนอื่นรู้เข้าฉันก็ถูกตามล่าเป็นอาหารอันโอชะเสียเฉยๆ แต่ท่านอาคาชิก็มาช่วยเอาไว้และรับฉันเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ ที่ท่ายอาคาชิยอมให้ฉันมาดูแลนายเพราะว่าฉันเกือบเป็นมนุษย์ร้อยเปอร์เซ็นต์ยังไงล่ะ"อธิบายยาวเหยียดให้ฟัง คากามิทำเพียงพยักหน้ารับแม้จะจับใจความได้ไม่มากก็ตาม

"อืม... แล้วทำไมต้องเรียกอาคาชิว่าท่านด้วยล่ะ?"คากามิเอียงหน้าถามด้วยความอยากรู้

"ท่านอาคาชิเปรียบเสมือนราชาคอยดูแลเมืองนี้น่ะ แต่คนที่เปรียบเสมือนราชาไม่ใช่ท่านอาคาชิคนเดียวหรอกนะ ยังมีท่านคิเสะ ท่านมิโดริมะ ท่านมุราซากิบาระ ท่านอาโอมิเนะและท่านคุโรโกะด้วย"

นั่นราชาหรือรายชื่อคนยังไม่ส่งงานเยอะไปแล้วมั้งนั่น...

"แล้วๆ... คนที่มาช่วยตอนอยากจะจากโลกนี้ไปน่ะใครหรอ"

"อ้ะ! คนนั้นมัน.... คือ... ฉันบอกไม่ได้หรอก"อิซึกิมีทีท่าอึกอักอย่างเห็นได้ชัดริมฝีปากบางสีอมชมพูเม้มเข้าหากันแน่นจนคากามิที่มองอยู่ต้องขมวดคิ้ว

"ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร แล้วที่มาดูแลฉันนี่ต้องทำยังไงบ้าง?"

"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกนะ เมืองนี้ก็เหมือนเมืองมนุษย์ทั่วไปนั่นแหละ แตกต่างตรงที่ไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าท่านั้นแหละ"อิซึกิปรับสีหน้าให้เป็นเหมือนดั่งเดิม

เรื่องนั้นจะไม่ให้ใครรู้เป็นอันขาด...

"งั้นก็มีหมาเดินให้ว่อนเลยน่ะสิ!"คากามิเบิกตากว้างออกมาเหมือนพึ่งรู้ตัว นี่เขาจะโดนหมากัดซ้ำสองหรือเปล่าเนี่ย!!!

"แหะๆ เอ่อ... มนุษย์หมาป่านะ ไม่ใช่หมาเฉยๆ"

"ก็หมานั่นแหละ!"

ดูท่าเรื่องนี้คงต้องสอนกันไปอีกนานเลย










"เฮ้อ... น่าเบื่อนะแบบนี้ ไม่เห็นมีอะไรให้ทำเลย อยากกลับบ้านเฟ้ย!!!"คากามิโวยวายพร้อมเหลือบสายตาไปมองผู้ดูแลของตัวเองที่กำลังนั่งอ่านอะไรอยู่ก็ไม่รู้

"จริงสิ! รุ่นพี่แล้วแบบนี้มีวิธีกลับมิติเดิมบ้างไหม"คากามิที่พึ่งรู้ไม่นานว่าอิซึกิเกิดก่อนตัวเองเลยเรียกอีกฝ่ายว่ารุ่นพี่แทน อิซึกิหันมามองหน้าคากามิแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย

ความจริงก็มี...

แต่บอกไม่ได้....

"โถ่! แล้วผมจะกลับบ้านยังไงล่ะ อยู่ในดงหมาแบบนี้ไม่ดีเลยสักนิด!"คากามิคว่ำหน้าลงกับเตียงด้วยความหมดอาลัยตายอยาก

"ทำไมถึงไม่ชอบหมาล่ะ?"อิซึกิเอ่ยถามในเรื่องที่คาใจ ส่วนใหญ่มนุษย์ชอบสัตว์พวกนี้จะตาย

"ก็เพราะมันกัดผมน่ะสิ! หมาน่ะอันตรายที่สุดเลย!"หันไปทำหน้าปั้นเขี้ยวใส่ให้ดูว่าหมามันน่ากลัวมากขนาดไหน

"งั้นลองไปเดินดูรอบดีไหม ตอนนี้ยังไม่มืดคงไม่มีใครแปลงเป็นมนุษย์หมาป่าตอนนี้หรอก"

"ไป!"

อย่างน้อยก็ดีกว่านั่งน่าเบื่ออยู่ในห้อง









"อ้าว? คากามิจจิจะไปไหนฮะ"คิเสะที่เห็นคากามิเดินลงมาข้างร่างถามด้วยความสงสัย

"ผมจะพาคากามิไปเดินดูรอบๆน่ะครับ"อิซึกิเป็นคนตอบ คิเสะพยักหน้ารับน้อยๆแล้วเดินตรงมาวางมือทาบไว้กับอกคากามิเบาๆ

ปกป้อง... คุ้มครอง...

"เห้ย!ทำอะไรฟะ!"คากามิปัดมือนั้นออกพร้อมทำหน้าเหลอหลา คิเสะยกมือขึ้นยอมแพ้พร้อมหัวเราะน้อยๆก่อนจะเปิดทางให้ทั้งสองคนเดินไปได้








"จะไปไหนก่อนดี... ไปตรงแม่น้ำดีไหม?"อิซึกิหันมาขอความคิดเห็น คากามิก็ทำได้เดียงพยักหน้าเออๆออๆไปเท่านั้นแหละเพราะไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย

"ตรงนี้เป็นแม่น้ำเชื่อมระหว่างเมืองbloodน่ะ แต่จะมีวงเวทย์กั้นเอาไว้ไม่ให้ต่างฝ่ายต่างเข้าไปได้ถ้าไม่ได้รับอนุญาติ"

"เมืองชื่อแปลกจัง แต่น้ำใสชะมัด"

"ใช่ไหมล่ะ ฉันน่ะชอบที่นี่ที่สุดเลย"อิซึกิยิ้มภูมิใจเล็กน้อย

เพราะที่นี่ทำให้ได้เจอกับคนๆนั้น...

"หิวแล้วอ่ะ มีอะไรให้กินไหม?"

"ต้องกินของในบ้านนะ กินของข้างนอกมันอาจจะเอ่อ...ไม่ดีเท่าไหร่"

"ทำไมล่ะ มันไม่อร่อยหรอ?"คากามิเลิกคิ้วแปลกใจกับท่าทางอึกอักของอิซึกิ

"ใช่ๆ ไม่อร่อยเลย มันขมมาก แถมกลิ่นเหม็นมากด้วย"อิซึกิพูดโกหกคำโต แต่เรื่องเหม็นนี่เรื่องจริง

"งั้นไปกินข้างในก็ได้ ไปเร็ว"คากามิเดินนำอิซึกิไป อิซึกิถอนหายใจโล่งอกแล้วทำท่าจะเดินตามไปแต่ฝีเท้าก็ต้องหยุดชะงักสะก่อนเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคยลอยเข้ามาในหู

คิดถึง...


"รุ่นพี่! ไปเร็วสิ ผมกลับไม่ถูกนะเฟ้ย!"คากามิตะโกนเรียก ซึ่งนั่นมันสามารถทำให้อิซึกิหลุดออกจากภวังค์ได้ในทันทีก่อนจะรีบสาวเท้าเดินตามคากามิไป















ตอนแรกมาแล้ววววววว

เรื่องนี้แอบมีปริศนานิดหน่อย ตอนนี้พวกสายรุ้งมีคนชอบคากามิแค่สามคนเอง ส่วนอีกสามคนต้องรอลุ้นเอา
ในเรื่องนี้คนที่มีบทบาทเยอะอีกคนก็คืออิซึกิน้าา แล้วเรื่องนี้ก็แนวแฟนตาซีด้วย ส่วนตัวเราไม่ค่อยรู้เรื่องตำนานมนุษย์หมาป่าสักเท่าไหร่นัก รู้แค่ว่ามันมีสองประเภทเกิดจากอะไรแค่นั้น เลยจะไม่เจาะจงไปในเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร ให้รู้เพียงแค่ว่าเป็นมนุษย์หมาป่าก็พอ555


*หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้ทีหลังน้า*


ขอบคุณที่ติดตามจ้าาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

856 ความคิดเห็น

  1. #785 Shipnielong (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 07:30
    น่าสนใจมากเลยค่ะ!!!
    #785
    0
  2. #555 B.TEm (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 07:33
    สปีชีส์เดียวกันก็เหมารวมกันเลยสินะคะ ไทจังงงงงง
    #555
    0
  3. #43 oor1827 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 01:02
    ชอบอ่ะ มีประเด็นหลายเรื่องลุ้นดีค่ะ
    #43
    0
  4. #32 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 11:37
    555555555 ขำไม่ไหวแล้ว ปริศนาและความลับเต็มไปหมด สนุกกก คือขำคางามิมาก เปรียบเทียบแต่ละอย่าง
    ความต่างของทั้ง 6 คนที่สนใจและไม่สนใจต่างกันอย่างเห็นได้ชัดเลย
    แถมเรื่องของอิซึกิก็น่าสนใจเหมือนกันค่ะ คนนั้นจะเป็นใครน้า
    #32
    0