[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 11 : Long fic : allkaga : กลับมารักกัน (อาโอมิเนะ ไดกิ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    17 มี.ค. 61

คืนดีไปอีกคนแล้ว.....

"เหลือเรา 2คนแล้วนะครับ ไดกิ"อาคาชิหันไปพูดกับคนผมน้ำเงินที่กำลังนอนมองเพดานสีขาวภายในห้องทำงานของเขาอยู่

เหลือ 2 คนที่คากามิยังไม่ให้อภัย นั่นก็คืออาโอมิเนะและอาคาชิ

"ฉันกลับก่อนนะอาคาชิ"พูดพร้อมลุกขึ้นเปิดประตูเดินออกไป

"ครับไดกิ"อาคาชิมองตามแผ่นหลังของอาโอมิเนะที่เดินจากไปก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

"ไทกะ...."












"ไดจัง..."

"ไดจัง!!!"

"อะไรของเธอหะซัทสึกิ"อาโอมิเนะเงยหน้ามองคนที่ยืนเท้าเอวทำหน้าบูดบึ้งไม่ชอบใจเขาอยู่ แล้วเอ่ยถามออกไปทั้งๆที่ตัวเองก็รู้อยู่แล้ว

"วันนี้มีซ้อมแข่งนะ!"

"แข่งไปก็ชนะอยู่ดี"

"ไดจังไม่อยากรู้หรอว่าแข่งกับใคร"โมโมอิยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างที่ไม่เคยทำ ซึ่งนั่นเป็นเรื่องแปลกตาสำหรับอาโอมิเนะไม่น้อย

"ไม่เอา... ฉันง่วง"

"เซย์ริน วันนี้มีแข่งกับเซย์ริ..."

พึ่บ!

ไปแล้ว ไปเร็วสะโมโมอิยืนค้างเลยเชียว

โมโมอิยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อพอได้ยินชื่อคู่แข่ง อาโอมิเนะก็รีบวิ่งตรงไปยังโรงยิมทันที

ถึงโรงเรียนจะปิดเทอมแต่ก็ยังคงมีการซ้อมอยู่ โดยมีอดีตกัปตันทีมอย่างอิมาโยชิมาคอยดูด้วย ซึ่งคนที่เป็นกัปตันทีมคนต่อไปก็เป็นใครไม่ได้นอกจาก อาโอมิเนะ ไดกิ ที่มักจะโดดซ้อมตลอดและแอบไปซ้อมเองคนเดียวเงียบๆ

ปัง!

"คิดไว้แล้วว่าต้องมา"อิมาโยชิยกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นอาโอมิเนะวิ่งเข้ามาในโรงยิมด้วยความรวดเร็วเกินกว่าคนธรรมดาจะทำได้

"ไหนล่ะ!?"ตะโกนถามพร้อมหันไปมองรอบๆก็ไม่พบใคร

"ข้างหลัง"

"นี่อาโอมิเนะ นายมายืนบังทางเข้าแบบนี้พวกฉันจะเข้าไปได้ยังไงหะ?"ฮิวงะพูดพร้อมกับดันตัวอาโอมิเนะออกอย่างไม่เกรงกลัว นั่นก็เพราะคากามิยืนอยู่ข้างหลังฮิวงะน่ะสิ!

"ไม่เจอกันนานนะครับอาโอมิเนะคุง"คุโรโกะเอ่ยทักคนผมน้ำเงินที่มองตามคากามิไปไม่วางตา โดยที่คากามิไม่คิดจะหันกลับมามองอาโอมิเนะเลยสักนิด

"คากามิ!"อาโอมิเนะไม่ฟังที่คุโรโกะพูด ก่อนจะรีบเดินตามคากามิแล้วกระชากแขนของคากามิให้เข้ามาหาตัวเอง

"ทำอะไร? มันเจ็บ"ใบหน้าของคากามิฉายแววไม่สบอารมณ์ อาโฮ่มันต่อยเขาปากแตก เขาจะไม่ลืมความเจ็บครั้งนั้นเลย

"ขอโทษ"อาโอมิเนะพูดเสียงอ่อยจนคนในชมรมอดแปลกใจไม่ได้กับการกระทำของเอสโทโอที่ไม่ค่อยยอมใครแต่กลับทำหน้าสำนึกผิดเต็มประดาต่อหน้าเอสเซย์รินสะงั้น

"งั้นก็ปล่อยสิฟะ!"สบัดมือตัวออกมาจากการกอบกุมแล้วเดินตรงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องพักนักกีฬาโดยมีโมโมอิที่พึ่งเข้ามาไม่นานคอยเดินนำทาง

"ท่าจะหนัก"อิมาโยชิส่ายหัวไปมาเบาๆกับท่าทางหมาหงอยของอาโอมิเนะตอนนี้ หมดกันอดีตเอสแห่งรุ่นปฏิหารย์ กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้แก่คากามิ ไทกะ เผลอๆทั้งรุ่นปฏิหารย์แพ้ให้คากามิทุกคนเลยด้วยซ้ำมั้งเนี่ย










"คากามิคุง ไหวจริงๆนะครับ"คุโรโกะมองคากามิอย่างเป็นห่วง คากามิหันมายิ้มพร้อมพยักหน้าตอบรับเบาๆ

"ฉันมีนายอยู่ตรงนี้นี่... คุโรโกะ"

"ครับ"คุโรโกะยิ้มบางๆก่อนจะก้มตัวลงจุมพิตเบาๆบนหน้าผากมนของคนที่นั่งอยู่อย่างแผ่วเบา

"อย่ามาหวานกันตรงนี้สิเฟ้ย!"ฮิวงะเหลือบตามองด้วยความเอือมระอาและอิจฉานิดๆหน่อยๆ









ปี๊ด!!!

เสียงนกหวัดเริ่มเกมส์ดังขึ้น ทั้งเซย์รินและโทโอต่างผลัดกันทำแต้มไม่หยุดไม่หย่อน

อาโอมิเนะรับลูกบาสที่วากามัตสึส่งให้มาไว้ในมือแล้วตรงไปยังแป้นบาสทีมตัวเอง คุโรโกะรีบวิ่งมาขวางเอาไว้ทันทีเพื่อไม่ให้อาโอมิเนะตรงไปทำคะแนน

"เท็ตสึ"อาโอมิเนะกัดฟันกรอด ไม่รู้ความโกรธมันพุ่งมาจากไหน ภาพที่อาคาชิสั่งให้นักสืบแอบถ่ายมา ภาพที่ทั้ง5คนมีความสุขกันโดยที่ไม่มีเขาก็แล่นเข้ามาในหัว

"หลบไป!"

ตึ่ง!

ปี๊ด!!!

"คุโรโกะ!"คากามิเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆคุโรโกะก็ถูกอาโอมิเนะผลักลงไปนั่งกับพื้น เสียงนกหวีดบอกว่าอาโอมิเนะทำฟาวล์ดังขึ้น

"ทำบ้าอะไรหะ!"คากามิเดินตรงไปผลักไหล่อาโอมิเนะด้วยความโกรธ ก่อนจะก้มลงมาถามคุโรโกะที่นั่งปุ๊กลุกอยู่บนพื้น

"นายเจ็บหรือเปล่าคุโรโกะ"

"ไม่เป็นไรครับ"คุโรโกะบอกแล้วลุกขึ้นยืนประชันหน้ากับอาโอมิเนะที่กำลังมองอยู่เช่นกัน

"ถ้าคุณทำแบบนี้ มันมีแต่จะแย่ลงไปเรื่อยๆนะครับ"คุโรโกะบอก แววตาของคนผมฟ้าฉายแววจริงจังออกมาจนเห็นได้ชัด

"ฉันไม่มีวันให้อภัยนาย อาโอมิเนะ"คากามิบอกแล้วเดินไปประจำที่ตัวเอง

ประโยคคำพูดเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางอก อาโอมิเนะกำมือแน่นแล้วเดินออกจากสนามไปเสียเฉยๆ ซึ่งคนอื่นๆก็ไม่คิดจะห้ามแต่อย่างใด

เพราะน้ำตาของคนเป็นปีศาจในวงการบาสกำลังไหลออกมา








"อ่อนแอเป็นผู้หญิงเลยเรา"อาโอมิเนะเค่นยิ้มออกมาด้วยความสมเพชตัวเอง

ต่อให้ทำยังไงคากามิก็คงไม่มีวันยกโทษให้...

ทุกอย่างมันสายเกินไป

"ไดจัง..."โมโมอิทรุดตัวลงนั่งข้างๆอาโอมิเนะที่กำลังอ่อนแอทั้งตัวและสภาพจิตใจ ถึงจะอยากช่วยแต่ก็ช่วยไม่ได้

"อะไรโมโมอิ ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น"อาโอมิเนะหันไปยิ้มให้ทั้งๆที่น้ำตากำลังไหลออกมาไม่หยุด

อ่อนแออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน....

"ไดจัง..."

"คากามิเกลียดฉันแล้ว... โมโมอิ คากามิไม่มีทางยกโทษให้ฉัน"

"ไดจัง..."

"ฉันต้องทำยังไง ฉันต้องไปตายเลยไหม คากามิถึงจะยอมยกโทษให้ฉันน่ะ"

"ไปสิ ไปตายเลย ฉันอาจจะยกโทษให้นายก็ได้นะ"คากามิที่ถูกโค้ชอย่างริโกะสั่งให้มาดูอาโอมิเนะ จึงต้องจำยอมเปลี่ยนตัวแล้วมาดูอาโอมิเนะแทนที่จะได้แข่ง

พอมาถึงอาโอมิเนะก็พร่ำพูดเพ้อเจ้อ คากามิเลยพูดประชดกลับไป

"นั่นสินะ..."อาโอมิเนะเช็ดน้ำตาของตัวเองออก เขาไม่จำเป็นต้องมาอ่อนแอให้คากามิเห็น ทุกอย่างๆที่ทำให้คากามิโกรธเขาแบบนี้มันก็เกิดจากตัวของเขาเองทั้งนั้น

คนที่ผิดไม่ใช่คากามิหรือคนอื่นๆ แต่กลับเป็นเขาเองต่างหาก








ครืด!!!

คากามิลืมตาตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะการสั่นของโทรศัพท์ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมากดรับด้วยความรำคาญเนื่องจากมันสั่นมาได้สักพักแล้ว

"ฮัลโหล"

(นาย... อย่าลืมคำพูดของนายนะคากามิ)

"หะ? อาโอมิเนะ? โทรมาอะไรตอนนี้ฟะ!"คากามิโวยวายใส่คนที่มารบกวนเวลานอน ด้วยความไม่รู้และคิดไม่ถึง...

(หึๆ เปล่า...ฝันดี อย่าลืมคำพูดของนายนะ)

พอพูดจบอาโอมิเนะก็ตัดสายไปดื้อๆ คากามิด้วยความที่เพลียอยู่เลยไม่สนใจในสิ่งที่อาโอมิเนะพูดแล้วนอนหลับไปอีกครั้ง

โดยที่ไม่รู้เลย....









"คากามิคุง!"

"หือ... มาทำอะไรแต่เช้าน่ะคุโรโกะ"

"คากาจิน! มิเนะจินถูกรถชน!!!"

"หะ!? ว่าไงนะ!!!"คากามิลุกขึ้นจากเตียงด้วยความเร็วสูงเมื่อได้ยินในสิ่งที่มุราซากิบาระพูด

"พวกฉันจะไปโรงพยาบาล นายจะไปด้วยไหม"มิโดริมะถามซึ่งคำตอบก็ไม่ต้องเดา

"ไป!"










"คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ แต่... ข้อเข่าและข้อเท้าขาข้างซ้ายของคนไข้ถูกกระแทกอย่างแรง ดังนั้นหมอขอห้ามให้คนไข้อย่าทำอะไรที่ใช้พลังขาเยอะนะครับ ไม่อย่างนั้นอาจจะเดินไม่ได้ถาวร ขอตัวนะครับ"

"มะ...มิโดริมะ"คากามิเรียกคนที่ยืนข้างๆด้วยเสียงแผ่วเบา

"มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่เกี่ยวกับนายหรอก"มิโดริมะเอ่ยบอกเพื่อให้คากามิคลายกังวลแต่ดูท่ามันจะหนักขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

"ไม่... ฉันเป็นต้นเหตุ เพราะฉันอาโอมิเนะเลยถูกรถชน ถ้าฉันไม่ประชดอาโอมิเนะตอนนั้นมันคงไม่เป็นแบบนี้"

"คากามิน"โมโมอิที่อยู่ในเหตุการณ์ตอนคากามิประชดอาโอมิเนะพูดเสียงอ่อย ไม่ได้อยากโทษว่าคากามิผิด เพราะคากามิไม่ผิดจริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างอาโอมิเนะเป็นคนตัดสินใจเอง แล้วอาโอมิเนะคงไม่อยากให้คากามิมาโทษตัวเองแบบนี้

"แล้วถ้าฉันเอะใจตั้งแต่ที่อาโอมิเนะโทรมาเมื่อคืน... มันคงไม่เป็นแบบนี้ เพราะฉัน.... ถ้าฉันให้อภัยอาโอมิเนะก็จะเล่นบาสได้เหมือนเดิม มันเป็นเพราะฉัน!!!"คากามิปล่อยสายน้ำตาออกมาแล้วทรุดตัวลงร้องไห้

การตัดสินใจผิดเพียงแค่ครั้งเดียว อาจจะทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปอย่างถาวร....

"คากามิจจิ..."คิเสะคุกเข่าลงใกล้ๆคากามิแล้วลูบหัวปลอบคากามิเบาๆ

"มันยังไม่สายไปนะฮะ"คิเสะบอกให้รับรู้ว่ามันยังไม่สายไปที่จะให้อภัยอาโอมิเนะในตอนนี้ ถ้าอาโอมิเนะฟื้นขึ้นมาแล้วรู้ว่าตัวเองไม่ตายมีหวังหาทางตายใหม่อีกรอบแน่ๆ ยิ่งเป็นคนบ้าๆแบบนั้นอยู่

"แต่อาโอมิเนะจะกลับไปเล่นบาสไม่ได้..."

คนที่รักบาสและบ้าบาสแบบอาโอมิเนะถ้าเล่นบาสไม่ได้คงทรมาณน่าดู

ทุกคนปิดปากเงียบไม่มีใครคิดจะพูดอะไรออกมาหลังจากที่คากามิพูดจบ เพราะเรื่องนี้มันหาทางแก้ไขไม่ได้เลยสักนิด

"ถ้าอาโอมิเนะคุงตัดสินใจที่จะตายเพื่อให้คากามิคุงยอมให้อภัย เขาก็คงยอมละทิ้งบาสแล้วล่ะครับ ไม่อย่างงั้นเขาคงไม่คิดที่จะตายหรอก"คุโรโกะพูดยาวกว่าปกติแล้วบอกให้ทุกคนคลายกังวล










5วันแล้ว....

อาโอมิเนะก็ยังไม่รู้สึกตัว

"อาโฮ่ ฉันให้อภัยนายแล้วนะ เมื่อไหร่นายจะตื่นมาคุยกับฉันฟะ? แต่ตอนนายตื่นมาแล้วรู้ความจริงคงเป็นนายที่จะโกรธฉันแทนละมั้ง"คากามิมักมาพูดคุยกับคนที่นอนไม่ได้สติแบบนี้มาตลอด5วัน จนคนอื่นๆก็นึกสงสาร ซึ่งก็มีบ้างประปรายที่แอบอิจฉาอาโอมิเนะในตอนนี้นิดหน่อย

"เมื่อไหร่นายจะกลับมา... ฮึก... ฉันคิดถึงนายจะบ้าตายอยู่แล้ว"คากามิปล่อยน้ำตาออกมาอีกครั้ง ดีนะที่ตอนนี้มีเขาอยู่คนเดียวในห้อง ไม่งั้นขายหน้าแย่เลย

"อึก! ย...อย่าร้อง"

"อาโอมิเนะ!"คากามิเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆมือหนาของคนบนเตียงก็ยกขึ้นมาวางบนหัวเขาสะงั้น

"นะ...นาย ฉันเรียกหมอก่อน!"











"ฉัน... เล่นบาสไม่ได้"หลังจากที่คุณหมอตรวจทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเดินออกไป อาโอมิเนะก็เปิดปากพูดกับสิ่งที่หมอบอกมาเมื่อสักครู่

"ฉันขอโทษ"คากามิบอกเสียงแผ่วพร้อมก้มหน้ายอมรับผิด

"ไม่เป็นไร แค่นายหายโกรธฉันก็พอแล้ว"อาโอมิเนะยิ้มบอกแล้วดึงคากามิให้เข้ามาใกล้ๆ

"แต่นายจะไม่ได้ลงเล่นบาสอีกเลยนะ"

"อย่ากังวลสิ ฉันโอเคแต่ถ้านายไม่อยู่ฉันไม่โอเค"

"ฮึก... อาโอมิเนะ"

"อยากจูบ"อาโอมิเนะบอกพร้อมเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าของคากามิออก

ไม่ใช่อยากจะยอมรับเรื่องที่เล่นบาสไม่ได้ แต่มันก็ต้องยอมรับว่ามันเกิดขึ้นไปแล้ว เพราะตัวเขาเอง ขอแค่คากามิกลับมาก็พอแล้วสำหรับอาโอมิเนะ

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเกิดมาจากกระทำของตัวเองทั้งสิ้น จะไปโทษใครเอาผิดใครมันก็ไม่ถูก ซึ่งอาโอมิเนะก็ต้องเปิดใจยอมรับมันก็เท่านั้น

"เจ้าบ้า! ป่วยแล้วยังไม่เจียม"คากามิบ่นอุบอิบกับตัวเองเบาๆ ซึ่งอาโอมิเนะก็ได้ยินมันทุกคำ

"ให้จูบไหมล่ะ"

"อ่ะ...อืม"พยักหน้าเขินๆ ก่อนใบหน้าของทั้งสองจะเลื่อนเขาหากันจนริมฝีปากแตะกันในที่สุด ต่างฝ่ายต่างมอบความเร่าร้อนให้กัน ทั้งความคิดถึง ความโหยหา และคำขอโทษ...


ถึงจุดจบมันจะเป็นแบบนี้ก็ไม่เป็นไร...

ขอแค่นายกลับมาก็พอ.....












ทำไมมันจบแบบหดหู่....

เขากลับมารักกันแล้ววววว มันก็จะดูหดหู่แบบไม่หน่อย
มันอาจจะแปลกๆนะเพราะมันแต่งยากยังไงไม่รู้ ส่วนตัวชอบแนวดราม่านะ แต่แต่งออกไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่เลยอ่ะ
ก็เหลืออาคาชิเป็นคนสุดท้ายแล้วเนอะ ก็รอดูเลยว่าเขาจะคืนดีกันยังไง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับคากามิในตอนนี้คงหนักใจน่าดู



*หากมีคำผิดจะพยายามมาแก้ให้ทีหลังน้า*



เป็นกำลังใจให้ด้วยเด้อออออ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

856 ความคิดเห็น

  1. #834 MartiniLubik (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 05:13
    ง่าา จะไม่โอเคหรือเปล่าหว่า ทำไมมันดูโหดจังเลย
    #834
    0
  2. #639 minhanuel (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 13:42
    คิดว่าข้อแลกเปลี่ยนหนักไป เพราะถึงอาโอมิเนะจะยอมตายจริงก็เถอะ แต่นี่ไม่ตายนี่— ก็เลยคิดว่า มันต่างจากตายทั้งเป็นรึเปล่า เพราะอาโอมิเนะเล่นบาสไม่ได้ แถมเหมือนสร้างตราบาปให้คากามิด้วย ;;
    #639
    0
  3. #584 จริ๊บๆ~ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 13:48

    เเลกหนักไป๊ คือมีชีวิตอยู่ก็เหมือนตายเเล้วเเม่ ;;; เเบบ เง้อออออ เพราะตัวคากามิยังรักพวกสายรุ้งไง เลยหายง่าย เเล้วเเบบ อาโฮ่มาเจอไรเเบบนี้ คากามิต้องรู้สึกผิดเเน่ ;;; เฮิ่กกกก- *สูดน้ำมูก*

    #584
    0
  4. #552 B.TEm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 06:33
    อุ่ก ;----; นี่มันมากเกินไปแล้วนะคะ แอแง ดำกิมาเอ่เอ๊มั้ย ๆ ๆ .อ้าแขน
    #552
    0
  5. #484 เจ้ากระต่ายจมูกหมู (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 16:31

    เราไม่โอเค
    #484
    0
  6. #463 feder2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 15:15
    เศร้าอะ ร้องไห้เลยอะ
    #463
    0
  7. #434 fxxkthisfeeling (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 08:44
    เศร้าโว้ยย กลับมาคืนดีกันแล้วแต่ก็แลกกับที่อาโฮ่เล่นบาสไม่ได้อีก
    #434
    0
  8. #391 lucida2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 17:09
    เ~~~เศร้าอ่าาาา น้องมิเนะเล่นบาสไม่ได้แล้วใครจะ 1 on 1 กับน้องเสือล่า~~~~
    #391
    0
  9. #96 คิมดงจุน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 23:15
    อาโอมิเนะเสียศูนย์สุด...เห้อ
    #96
    0
  10. #26 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 11:52
    ตอนนี้ทำเอารู้เลยค่ะว่ามิเนะเสียศูนย์และจุดมุ่งหมายในการใช้ชีวิตไปแล้ว...
     
    คู่นี้แอบไวไปนิด อยากเห็นมิเนะง้อและสำนึกผิดมากกว่านี้ 5555
    อันนี้เหมือนคางามิรู้สึกผิดที่เป็นคนทำให้เป็นแบบนี้มากกว่ามิเนะสำนึกผิดยังไงไม่รู้ค่ะ แบบคืนดีเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก เหมือนมิเนะเอาส่วนนี้เป็นข้ออ้างเพื่อจะให้คางามิกลับมาด้วย (เราอาจจะคิดมากไป ฮาา)
    #26
    0
  11. #23 ปลากรายหงายหลังตึง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 18:50
    คางามิใจง่ายจัง หายโกรธไวไปมั้ย น่าจะให้เจ้าพวกสายรุ้งง้อเยอะกว่านี้
    #23
    0