[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 100 : Long fic : allkaga (รักขององค์ชาย) : ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    17 เม.ย. 64

“ไหวมั้ยจ๊ะ?”แม่มุราซากิบาระเอ่ยปากถาม คากามิหันไปพยักหน้าพลันยกยิ้ม ท่าทางอ่อนล้ารวมถึงบรรยากาศเศร้าหมองที่แผ่ออกมาตามตัวคากามิกำลังกระจายออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

ตั้งแต่พระราชาประกาศเรื่องงานหมั้นคากามิก็เป็นแบบนี้มาเกือบสองสัปดาห์ ใบหน้าอิดโรยเหมือนไม่ได้พักผ่อน บางวันก็ตาบวมแดงจนต้องหาน้ำแข็งมาประคบ ทำเอาคนครัวพากันเป็นห่วงกลัวเจ้าตัวจะล้มป่วยเข้าสักวัน

“คากามิ ไทกะ องค์รัชทายาทเรียกพบ”องครักษ์ประจำตัวขององค์รัชทายาทลำดับที่หนึ่งเดินถือวิสาสะเข้ามาในห้องครัว คากามิเลิกคิ้วสงสัย แต่หน้าก็พยักตอบกลับไปก่อนจะเดินตามองครักษ์ผู้นั้นไป โดยมีคนครัวคนอื่นภายในห้องมองตามหลัง




“หา? ตรวจดีเอ็นเอหรือพ่ะย่ะค่ะ”คากามิทำหน้าตาเหลอหลาเลิ่กลั่กอย่างไม่เข้าใจ ใบหน้าฉายแววงงงวยกับสิ่งที่องค์รัชทายาทอันดับหนึ่งอย่างอาคาชิพูดขึ้นมา

“ใช่ครับ ผมอยากให้ไทกะตรวจดีเอ็นเอ”

“กระหม่อมน่ะหรือ ทำไมกัน...”

“ไม่ต้องเครียด ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร”มิโดริมะผู้รับหน้าที่จะพาคากามิไปโรงพยาบาลที่นัดเจอกับหลิวเว่ยไว้เอ่ยปากพร้อมแย้มยิ้มให้คนตรงหน้าเผื่อจะได้ใจเย็นขึ้น

“แต่ว่า...”

“กลัวอะไรหรือเปล่าครับคากามิคุง”

เห็นใบหน้าซีดเผือดของคนผมแดงดำก็อดจะยกมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อตามกรอบหน้าสวยไม่ได้ คนทั้งหกที่ยืนรอบล้อมหน้าล้อมหลังยิ่งทำให้ใบหน้าคากามิฉายแววเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“คากาจิน แค่ตรวจดีเอ็นเอเองน้า...”มุราซากิบาระช่วยพูดสมทบ เผื่อคากามิจะยอมอ่อนโอนลงบ้าง

“แค่หรอ...”

“...”

“มันไม่ใช่แค่แค่นะพ่ะย่ะค่ะ! เพราะ.. เพราะกระหม่อมรู้สึกชอบองค์ชายพร้อมกันหรอ”

“ครับ!?”

คนทั้งหกถูกบอกชอบกะทันหันพากันเบิกตากว้าง คิเสะที่มีความผิดติดตัวที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลังคากามิยังเผลออุทานเสียเสียงดัง

คากามิชอบพวกเขา!!!

“กระ..กระหม่อมจะตัดใจก็ได้พ่ะย่ะค่ะ แต่อย่าถึงขั้นจับกระหม่อมเลย กระหม่อมสัญญาว่าจะไม่รบกวนงานหมั้นขององค์ชายเล็กเด็ดขาด”

ยิ่งพูดเหมือนยิ่งนอกเรื่องไปกันใหญ่ อาคาชิองค์รัชทายาทลำดับหนึ่งที่ว่าฉลาดนักหนา ยังไม่รู้จะพูดอะไรต่อแม่แต่นิดเดียว

“ผมจะไม่หมั้นฮะ!”

“กระหม่อมขออภัย”คากามิเลือกจะเดินหนี ไม่รับฟังในสิ่งที่คิเสะพูด เขาเคยได้ยินข่าวคราวมาบ้างเรื่องการตรวจดีเอ็นเอ ส่วนใหญ่ประเทศนี้การตรวจดีเอ็นเอจะใช้กับพวกนักโทษประหารเพื่อที่จะยืนยันตัวตนตรวจสอบครอบครัวของนักโทษ และนำเงินไปเยียวยาครอบครัวในกรณีที่นักโทษผู้นั้นเป็นหัวหน้าครอบครัว

หากสงสัยว่าทำไมญาติครอบครัวไม่มาแสดงตัวยามจับนักโทษได้ เรื่องนั้นเกิดจากสังคมของคนภายในประเทศ ที่หากใครมีเรื่องถึงขั้นต้องจับเข้าคุกเข้าตารางครอบครัวนั้นจะถูกประจานอย่างน่าอดสู ส่งผลให้ปัจจุบันการก่อเหตุร้ายในประเทศนี้จึงน้อยเพียงหยิบมือ จึงไม่มีใครคิดที่จะแก้ไขในจุดๆนี้

เขาไม่เคยคิดมาก่อน ว่าแค่เพราะชอบองค์ชายและความหวังสูงของเขาจะทำให้ตนต้องถึงขั้นแลกชีวิต เขายังไม่เจอแม่เลย เขายังไม่ได้ใช้หนี้ คนที่อุตส่าห์เลื่อนหนี้ให้เขาป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

“เดี๋ยวก่อนน้าา”

หยุดชะงักความคิดทุกอย่างลงเมื่อคนผมม่วงเดินมาคว้าตัวยกเขาอุ้มเสียจนขาลอยเหนือพื้น คากามิเบิกตากว้างอย่างตกใจ นางสนมที่เดินผ่านมาทั้งสองคนเห็นภาพนั้นพอดีก็พากันรีบทำความเคารพแล้วเดินหนี

“องค์ชาย!”

“ผมเข้าใจไทกะแล้ว”

“อะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ!? ปล่อยกระหม่อมลงก่อน ใครเดินมาเห็นเข้าจะมองว่ามันไม่ดีนะ!”

“ใจเย็นน่า ไม่มีใครกล้าว่าอะไรหรอก”อาโอมิเนะเดินมาเคาะจมูกรั้นเบาๆ คากามิเผลอเบ้ปากใส่ไปทีจึงถูกดึงแก้มนิ่มกลับไปเช่นกัน

“ไทกะ ผมให้ไทกะตรวจดีเอ็นเอไม่ใช่เพราะว่าไทกะจะต้องโทษ แค่มีเหตุจำเป็นบางอย่างเท่านั้น ไทกะอย่าคิดมาก”ยิ้มอ่อนโยนส่งให้ มิโดริมะพยักหัวเห็นด้วยกับอาคาชิที่อยู่ข้างๆ

“อะไรกัน...”

“ไม่ต้องห่วงไปหรอก แต่ก่อนอื่น ชอบพวกฉันแล้วหรอ”คนผมเขียวยิ้มกริ่ม แววตาภายใต้กรอบแว่นแอบเจ้าเล่ห์ขึ้นมาชั่วครู่

“ปะ ปล่อยกระหม่อมลงเถิดพ่ะย่ะค่ะ”เจ้าตัวรีบเมินหน้าหนี หันไปพูดกับมุราซากิบาระที่ยังอุ้มเขาลอยไม่ติดพื้น เขาว่าเขาตัวหนักมากเลยนะ คนอุ้มไม่หนักบ้างหรือยังไงกัน!?

“อย่าเปลี่ยนเรื่องสิครับคากามิคุง”

“กระหม่อมเปล่า...”

“โกหกตาล่อกแล่ก คิดว่าพวกฉันจะเชื่อหรอ”

มิโดริมะคลี่ยิ้มบาง สายตาทั้งหกขององค์รัชทายาททั้งหลายจดจ้องมายังคนคนเดียวไม่ละสายตา จนคากามิต้องยอมเสียมารยาทยกแขนขึ้นโอบมุราซากิบาระบดบังใบหน้าที่กำลังแดงก่ำแทนอย่างช่วยไม่ได้

“ดูเหมือนองค์ชายเล็กจะมีเวลาว่าง เช่นนั้นช่วยไปดูชุดสำหรับพิธีหมั้นของเราสองคนหน่อยจะได้หรือไม่เพคะ”

เสียงหญิงสาวเอ่ยปากแทรกเรียกให้สายตาของคนทั้งหกตวัดหันไปมอง อาโอมิเนะยามเห็นใบหน้าหญิงสาวก็เผลอแสดงทีท่ารำคาญออกไปโดยไม่รู้ตัว

คากามิหันไปมองเธอพลางกระเสือกกระสนพยายามลงจากอ้อมกอดของมุราซากิบาระ แต่เจ้าชายผมม่วงคนนี้กลับไม่ยอมให้เขาทำได้ดั่งใจเลยแม้แต่น้อย

“ฉันไม่ว่าง”

คิเสะตอบเสียงเรียบ เขาละสายตามามองคากามิพร้อมส่งสายตาสำนึกผิดมาให้ เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความคิดน้อยและถือดี ว่าตนเองเป็นองค์ชายเล็ก คิดจะทำอะไรยังไงก็ได้ พอผลตามมา สุดท้ายก็ต้องวิ่งโล่มาให้พี่น้องคอยช่วย

“ไม่เช่นนั้นหม่อมฉันจะบอกองค์ราชานะเพคะ”

“เธอเป็นใคร ถึงกล้าเอ่ยปากขู่น้องชายฉัน?”

อาคาชิจ้องมองนัยน์ตาของหญิงสาวนิ่งๆ เธอยืนตัวสั่นเล็กน้อยพร้อมพยายามสำรวมเก็บอารมณ์โกรธที่กำลังครุกกรุ่นสุมไฟอยู่ภายในทรวงอก หากถามเธอว่าใครรับมือยากที่สุด คงไม่พ้นองค์รัชทายาทลำดับที่หนึ่งเป็นแน่

“หม่อมฉัน... เป็นคู่หมั้นขององค์ชายเล็ก ย่อมมีสิทธิ์เอ่ยปากขอให้องค์ชายเล็กไปดูชุดสำหรับพิธีหมั้น หวังว่าองค์รัชทายาทคงเข้าใจ”

มองใบหน้าอาคาชิอย่างถือดี คิสึเนะเหลือบสายตามองคิเสะประหนึ่งผู้เหนือกว่า เพราะยังไงเธอก็มีพระราชาเป็นผู้หนุนหลัง ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางที่จะชนะเธอได้

“ฉัน... เป็นองค์รัชทายาทลำดับที่หนึ่ง อาคาชิ เซย์จูโร่ ผู้ที่ในอนาคตจะได้ครอบครองบัลลังก์พระราชาอย่างแน่แท้โดยไร้ข้อกังขา”

“...”

“และตัวฉันอยากจะชวนองค์ชายเล็กน้องชายของฉันไปพูดคุยด้วย ก็หวังว่าพระคู่หมั้น ที่ยังไม่ได้หมั้นจะไม่ถือโทษโกรธเคือง หรือหากผู้ใดอยากจะโต้แย้ง ก็ให้มาพูดคุยกับฉันโดยตรง”

“...”

“ไม่ทราบว่าพระคู่หมั้นเข้าใจหรือไม่”

“หม่อมฉัน... เข้าใจเพคะ”

ขยับยิ้มบางดวงตาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้านิ่งๆ คิสึเนะกำมือจิกเล็บยาวแทบฝังลงเนื้อ เธอกัดฟันยอมเอ่ยปากพูดถอนสายบัวขอทูลลาแล้วเดินห่างออกไปด้วยความโกรธที่กำลังสุมอยู่ในอก

“ระวังตัวเอาไว้ให้ดีก็แล้วกัน”

ทิ้งท้ายประโยคไว้แผ่วเบาราวกับเสียงพรายกระซิบ พร้อมๆกับคิ้วที่ถูกเขียนไว้ด้วยดินสอสีเข้มกำลังขมวดเข้าหากันแน่น



“ปล่อยกระหม่อมลงได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เอ่ยปากบอกอีกครั้ง แต่ครานี้ดวงตาสีแดงราสเบอร์รี่กลับกำลังมองค้อนคนที่อุ้มตนเองเสียจนคนถูกมองต้องยอมปล่อยอย่างช่วยไม่ได้

“คากามิคุงครับ ไปตรวจดีเอ็นเอได้มั้ยครับ”

“องค์ชายจะตรวจดีเอ็นเอของกระหม่อมไปทำไม”

พอถูกสวนกลับคำถามมาเช่นนี้ กลับไม่มีใครพูดตอบกลับคำถามได้สักคน แม้กระทั่งอาคาชิที่นิ่งเงียบกำลังประมวลในสมองว่าจะบอกคากามิว่ายังไงดี หากบอกไปตามตรงว่าพวกเขากำลังสงสัยเรื่องที่คากามิเป็นลูกของหลิว หยาง เจ้าตัวก็คงไม่เข้าใจ เผลอๆจะไม่รู้จักเสียด้วยซ้ำ

“เห้อ... ถึงกระหม่อมจะถามไป สุดท้ายก็ต้องไปตรวจอยู่ดี”

“...”

“คงไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งเจ้าชายหรอกพ่ะย่ะค่ะ”

คากามิพูดเสียงแผ่วราวกับกำลังตัดพ้อจนคนฟังต้องหน้านิ่วคิ้วขมวด มือขององค์ชายกลางคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขาพลันออกแรงกระชากให้เข้ามาใกล้ ด้วยความที่ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหัน ตัวคากามิจึงเซไปใกล้อย่างช่วยไม่ได้

“อย่าพูดแบบนั้น พวกฉันไม่ได้สูงศักดิ์เหมือนที่นายคิดนะคากามิ”

อาโอมิเนะจ้องมองลึกเข้าไปยังดวงตาสีสวยที่กำลังสั่นระริก คากามิยืนนิ่งก่อนก้มหัวซบลงบนไหล่กว้าง มือสองข้างยกขึ้นกำอกเสื้อจนมันยับยู่ยี่ ถึงจะบอกออกมาเช่นนั้น แต่สุดท้ายองค์ชายทั้งหกก็สูงศักดิ์เกินจะเอื้อมอยู่ดี

ครืด~

องค์ชายใหญ่เลิกคิ้วก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ รายชื่อคนโทรเข้าหาส่งผลให้ต้องรับอย่างช่วยไม่ได้

(พรุ่งนี้สินะ นายถึงจะมาถึงโรงพยาบาลน่ะ)

หลิว เว่ยกรอกเสียงผ่านทางโทรศัพท์บ่งบอกได้ถึงอารมณ์ครุกกรุ่นที่รู้สึกในตอนนี้ มิโดริมะดันแว่นขึ้นเล็กน้อยก่อนเอ่ยปากตอบออกไป

“กำลังจะไปแล้ว อีกสักหนึ่งชั่วโมง”

(องค์ชายมาสายแบบนี้ ไม่ถือว่าเป็นการเสียมารยาทหรอกหรอ)

“...”

(กระหม่อมต้องการคำตอบนะขอรับองค์ชายใหญ่ ตอนนี้เลทมาชั่วโมงครึ่งแล้ว หากมากกว่านี้ เกรงว่ากระหม่อมคงต้องไปรับองค์ชายมาเองเป็นแน่)

“เห้อ... กำลังไป ไว้ใกล้ถึงจะติดต่อหา”

กดตัดสายทันทีเมื่อพูดจบไม่คำนึงถึงมารยาท มิโดริมะหันไปสบตากับอาคาชิเข้าพอดี และดูเหมือนพวกเขาทั้งสองจะสามารถสื่อสารกันผ่านทางสายตาได้ อาคาชิจึงเป็นคนไปผละร่างของอาโอมิเนะกับคากามิให้ห่างจากกัน

“ไม่เป็นไรนะครับไทกะ หากไทกะไม่ประสงค์อยากจะตรวจดีเอ็นเอ ผมก็จะไม่บังคับ”

องค์รัชทายาทบอกเสียงหนักแน่นให้อีกฝ่ายเชื่อใจ หากไม่อยากตรวจ เขาก็จะไม่บังคับ แต่เพราะอาคาชิบอกออกมาแบบนั้น ส่งผลให้คากามิต้องยอมตรวจแต่โดยดี ไม่ใช่เพราะไม่อยากปฏิเสธ แต่เป็นเพราะรู้สึกดีที่อย่างน้อยอาคาชิก็เปิดให้เขาได้มีสิทธิ์ได้เลือก

เพราะคากามิเป็นคนโอนอ่อนกับคนง่าย จึงถูกองค์รัชทายาทลำดับหนึ่งล่อลวงเข้าเต็มเปา เหล่าองค์ชายอีกห้าคนที่เหลือเหลือบสายตามองอาคาชิพร้อมบอกว่าอีกฝ่ายร้ายกาจผ่านทางสายตา

“งั้นไปกันเถอะ ฉันจะเป็นคนพานายไปโรงพยาบาล”

มิโดริมะแย้มยิ้มบางพร้อมถือวิสาสะยื่นมือไปรวบข้อมือคากามิให้เดินตามมา เดินออกมาไม่เท่าไหร่ จากจับข้อมือก็ขยับเขยื้อนเป็นจับมือกันแทนเสียอย่างงั้น

ทันทีที่เดินออกมาถึงหน้าประตู รถยนต์คันหรูก็ตรงเข้ามาจอดหน้าประตูอย่างรู้งาน องค์ชายใหญ่เป็นคนเดินไปเปิดประหลังรถให้คากามิขึ้นไปก่อน พร้อมหันไปบอกองครักษ์ทั้งสองที่เดินตามมาห่างๆให้ขับรถคันอื่นติดตามมาทีหลัง ก่อนเขาจะขึ้นรถไปนั่งข้างคากามิแล้วสั่งให้คนขับรถขับไปยังจุดหมาย

ใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาที รถก็แล่นเข้าไปในโรงพยาบาลใหญ่ซึ่งเป็นถึงโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในประเทศ ทันทีที่รถจอดสนิท คนขับรถก็ลงมาเปิดประตูให้คากามิอย่างรู้งาน ส่วนมิโดริมะก็เปิดประตูอีกฝั่งลงเอง ถ้าหากเป็นปกติป่านนี้คนขับคงโดนติยกใหญ่ แต่หนนี้มิโดริมะจะปล่อยผ่านไปก็แล้วกัน

“มาช้านะ”

เว่ยเอ่ยปากทัก ก่อนจะหันไปยิ้มบางให้คากามิเป็นการทักทาย ซึ่งคากามิก็เผลอโน้มตัวทักทายกลับไป ก่อนจะโดนมิโดริมะถลึงตาใส่เล็กน้อย เพราะการโน้มตัวเช่นนั้นถือเป็นการทักทายคนในราชวงศ์

“เอกสารฮายามะพึ่งส่งไปให้ไม่นานมานี้”

“นายมั่นใจได้ยังไง ว่าเอกสารนั่นจะทำให้คิเสะไม่ต้องหมั้น”

“ไว้นายไปเปิดอ่าน ก็จะรู้เอง”

คากามิกระพริบตาปริบๆหันมองซ้ายขวาด้วยความไม่เข้าใจว่าคนทั้งสองกำลังพูดคุยในเรื่องอะไรกัน รู้ตัวอีกที เขาก็เผลอสบตาเข้ากับเว่ยเข้าเสียแล้ว

“เรื่องหนี้ของแม่นาย ฉันจ่ายให้แล้ว จำนวนเงินทั้งหมดคือหนึ่งล้านสี่แสนบาท”

“หะ!?”

อุทานเสียงดังจนคนรอบข้างยังสะดุ้ง มิโดริมะหันไปมองคนข้างกายที่เบิกตากว้าง โดยที่ดวงตาเริ่มคลอไปด้วยน้ำตาสีใสช้าๆ

“ไหนตอนแรกคนมาทวงหนี้บอกผมว่าห้าแสน”

“จริงๆแม่นายก่อหนี้ไว้กับคนหลายกลุ่ม แต่คนที่มาทวงนายแล้วบอกว่าห้าแสน เป็นเพราะเขาน่าจะรวมดอกเบี้ยไปด้วย ส่วนกลุ่มที่เหลือโชคยังดีที่พึ่งติดได้ไม่นาน ดอกเบี้ยจึงยังไม่สูง”

“...”

“เพราะอย่างนั้น... ก็ช่วยจ่ายมาด้วยครับ”

“...”

“องค์ชายใหญ่”

เหลือบสายตามองมิโดริมะพร้อมรอยยิ้มมุมปากอย่างคนกำลังสนุก มิโดริมะหันไปมององครักษ์ที่ตามมาทีหลัง ก่อนจะรับเช็คมาจากอีกฝ่ายแล้วใช้โทรศัพท์เป็นที่รองเขียน หยิบปากกาเล่มสีดำสนิทที่เหน็บไว้กับกระเป๋าเสื้อถูกดึงออกมาใช้งาน ตัวเลขทั้งเจ็ดหลักถูกเขียนลงไปปิดท้ายด้วยลายเซ็น

หลิวเว่ยรับเช็คเงินสดมาดูจำนวนเงินพลันเลิกคิ้วโบกสะบัดเช็คไปมาเบาๆ ราวกับกำลังจงใจให้ใครบางคนเห็น ซึ่งแน่นอนว่าคนคนนั้นก็คือคากามิที่เผลอไปเห็นจำนวนตัวเลขบนเช็คเข้าพอดี

“องค์ชาย...”

เผลอพูดเสียงอ่อนไปโดยไม่ตั้งใจ องค์ชายใหญ่หันไปมองคนทำหน้าเหมือนแมวหูลู่หางตกก็ยกยิ้มขึ้นมาบางๆ

“ไม่เป็นไรหรอก”

“...”

“ฉันรวย”

ยกมือเช็ดน้ำตาให้คนขี้งอแงเบาๆ หลิวเว่ยลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมยกมือใหญ่ขึ้นมาปิดปากแอบหัวเราะมิโดริมะเล็กน้อย เพราะตัวเขาไม่เคยคิดไม่เคยฝันมาก่อน ว่าคนแบบมิโดริมะจะพูดอะไรแบบนั้นออกมา คิดว่าจะมีแต่อาคาชิเสียอีก

“ไปเถอะ ตรวจเสร็จนายจะได้รีบกลับไปดูเอกสารนั่น”

พูดยังไม่ทันไรคนเดินนำก็ต้องหยุดชะงักมองกลุ่มคนทั้งห้าคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ คากามิที่ตายังแดงๆจากการร้องไห้หันไปมองคนที่กำลังเดินมาใกล้พลันเลิกคิ้วอย่างงงงวย ว่าทั้งหลิวเว่ยและมิโดริมะจะหยุดเดินทำไม

“สวัสดีครับท่านนายพลฮิชิโอะ”

“อ้าว มาอะไรที่โรงพยาบาลล่ะเว่ย แล้วก็องค์ชายใหญ่ กระหม่อมดีใจที่ได้พบ”

ฮิชิโอะ เคย์ชิน นายพลทหารเอ่ยปากทักทายคนทั้งสองพลางเหลือบสายตามองไปยังคากามิเล็กน้อย ชายวัยผู้ใหญ่แย้มยิ้มใจดีส่งให้ ส่งผลให้คากามิต้องยกยิ้มตอบ

“ผมแค่มาเยี่ยมเพื่อนน่ะครับ พอดีเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์นิดหน่อย”

เป็นเว่ยที่เอ่ยปากตอบ มิโดริมะทำเพียงยืนนิ่งๆไม่คิดแม้แต่จะสนทนากับคนตรงหน้าด้วย เพราะเขาไม่ค่อยจะชอบท่านนายพลนี่สักเท่าไหร่นัก

“อย่างนี้นี่เอง ขอให้เพื่อนหายเร็วๆนะ”

“ขอบคุณครับ”

“แล้วก็พ่อหนุ่มคนนี้ ตาสวยจริงๆเลย ชื่ออะไรกันล่ะ”

มองไปยังคากามิที่กำลังทำหน้าไม่เข้าใจ ว่าทำไมเว่ยถึงต้องโกหกชายตรงหน้าด้วย ตัวเขายังไม่ทันได้ตอบ มิโดริมะก็ขยับตัวมาบังเขาเอาไว้พร้อมเอ่ยปากตอบคำถามของฮิชิโอะนิ่งๆ

“คากามิ ไทกะ คนครัวของราชวงศ์”

“องค์ชายใหญ่หวงขนาดนี้ กระหม่อมก็มิกล้ายุ่ง งั้นกระหม่อมขอตัว หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะพ่ะย่ะค่ะ”

เดินผ่านไปทิ้งรอยยิ้มให้คากามิเป็นการปิดท้ายโดยมีคนคอยติดตามไปด้วย เสียงถอดถอนหายใจของคนทั้งคู่ตรงหน้าคากามิดังขึ้นพร้อมกันราวกับนัดกันมา

“ถ้าเจอคนคนนั้น อย่าเข้าไปยุ่งนะคากามิ”

มิโดริมะพูดทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนพวกเขาทั้งสามจะไปทำเรื่องตรวจดีเอ็นเอจนเสร็จศัพท์ ซึ่งมันก็ไม่ได้ใช้เวลานานอย่างที่คิด

“อีกห้าวันผลถึงจะออก ไว้ตอนนั้นฉันจะไปหานายที่วังก็แล้วกัน”

กล่าวจบประโยคก็เดินตัวปลิวกลับไปทันที คนทั้งสองจึงตรงไปที่รถเตรียมตัวกลับเช่นเดียวกัน คากามิเดินตามมิโดริมะที่กำลังจะตรงไปที่รถติดๆ ส่งผลให้ยามคนผมเขียวหยุดเดิน เขาจึงเดินชนอีกฝ่ายเข้าจังๆ

“หิวหรือเปล่า?”

“ไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“เรายังพอมีเวลาเหลือ นายอยากจะไปที่ไหนมั้ย”

เอ่ยปากขอความเห็น พลางก้มมองนาฬิกาบนข้อมือที่บ่งบอกเวลาว่าอีกประมาณสามชั่วโมง ถึงจะถึงเวลาที่คนครัวต้องเตรียมอาหาร เขามองคากามิที่กำลังยืนเงียบคิดอะไรไปสักพัก ก่อนตาใสๆนั่นจะหันมาสบตากับเขาเข้าพอดี

“กระหม่อมอยากไปหาเพื่อนคนนึง ไม่ทราบว่าพอจะได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะองค์ชายใหญ่”

“เอาสิ ฉันตามใจนายอยู่แล้ว”

ได้ยินคำตอบเช่นนั้น คนฟังก็ต้องทำตาล่อกแล่ก เพียงแค่เห็นยิ้มบางของคนตรงหน้าก็รู้สึกหน้าร้อนๆอย่างบอกไม่ถูก

“เป็นอะไร? ไม่สบายหรือเปล่า”

“เปล่าพ่ะย่ะค่ะ”

ถามออกมาแบบนั้น ใครจะไปกล้าบอกกันว่าเขาเขินน่ะ

เพราะองค์ชายใหญ่คนเดียวเลย



___________________


~~~~~ไม่เจ๊อะกันนาน คิดถึงจังเลย~~~~~


มาๆหายๆแหละตัวชั้น ฮรุกกก อีกไม่นานเกินเอื้อมจะใกล้จบ เพราะองค์ชายดำเนินเรื่องมาเกินครึ่งแล้วว ฮูเล่!!!

แอบเขินเหมือนกันนะที่ยังมีคนคอยติดตามอยู่ ทุกคนคิดถึงเราสินะ เรามิสยูทูเหมือนกันนะ

เรื่องมันต้องจบแน่! ไฟท์โตะ!!!


 ขอบคุณสำหรับการติดตาม ขอให้หลับฝันดี ปราศจากโรคภัยนะ สาธุ

^*^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

853 ความคิดเห็น

  1. #849 tsubakihime (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 23:40

    เย่ๆๆ มาอ่านแล้วว ไรท์กลับมา รีดก็กลับมา~~~

    #849
    0
  2. #847 ควาเรเชียการ์ (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 28 เมษายน 2564 / 04:31

    มิโดริมะคือวินสุด ยัยจิ้งจอกนี่กล้าต่อปากต่อคำกระทั่งอาคาชิเลยแฮะ หมั่นไส้ตั้งแต่หาเรื่องยัยน้องละ รอดูจุดจบนาง

    #847
    0
  3. #843 น้ำผึ้งโซดา (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 14:55

    ดีใจที่ไม่ทิ้งเรื่องนี้นะคะ คิดถึงไรท์มากกก

    คางามิบอกความในใจแล้วว เผลอสารภาพรักแบบไม่รู้ตัวด้วย

    เริ่มที่คิเสะคิเสะต้องรีบจบมันนะะ มิโดริมะทำคะแนนรัว ๆ เลย มีไปไหนด้วยกันอีก

    ชอบความบอกฉันรวยของมิโดริมะ555 เหมือนตัดหน้าที่เหลือ555

    #843
    0
  4. #842 polytome (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 14:05

    ไรท์มาเเล้วววว จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #842
    0
  5. #841 mintlovem4 (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 10:46
    น้ำตาจะไหลถึงส้งติงแล้วววว นี้อ่านวนหลายรอบมากๆๆๆ รอต่อนะค่ะเป็นกำลังใจให้ไรท์นะจ้าาาาา
    #841
    0
  6. #840 Karen_Sai (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 08:38
    นั้มตาจะไหลแล้วไรท์ ตอนแรกถอดใจกับเรื่องนี้ไปแล้วนะเนี่ย เข้ามาอ่านวนๆซ้ำๆรอไรท์
    #840
    0
  7. #839 minamiuriko (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 04:58
    กลับมาอัพแล้ว ดีใจจัง😭💕
    #839
    0