[Fic KNB] Kuroko No Basuke Allkaga

ตอนที่ 1 : Short fic : Akakaga

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 219 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

ร่างโปร่งผมแดงดำลุกขึ้นจากเก้าอี้ภายในห้องเรียน พลางคิดถึงเรื่องที่โค้ชของตนเองบอกเอาไว้เมื่อตอนเช้านี้





ย้อนไปตอนเช้าที่ผ่านมา


"หึๆ วันนี้ฉันนัดคู่ที่จะซ้อมแข่งให้พวกนายแล้ว"โค้ชริโกะพูดพร้อมแสยะยิ้มร่าท่าทางน่าขนลุกขนพอง

"เอาอีกแล้วไง"กัปตันทีมอย่างฮิวงะพูดด้วยความปลงๆกับโค้ชของตนเอง พอติดต่อทีมเก่งๆได้ทีไรมักจะยิ้มขนลุกแบบนี้ทุกที ลางสังหรณ์มันบอกเลย... ว่าทีมที่ต้องแข่งด้วยต้องเก่งมากแน่ๆ

"ทีมไหนหรอครับโค้ช"โคกาเนะถามออกมาด้วยความอยากรู้ ถึงจะรู้ว่าพอโค้ชยิ้มแบบนี้ทีไรทีมที่ซ้อมแข่งด้วยแต่ละทีมจะฝีมือขั้นเทพจนน่ากลัวก็เถอะ

"เราจะแข่งกับทีมโรงเรียนราคุซัน!"

"หา!!!"ประสานเสียงเสียงดังลั่นโรงยิม โคกาเนะถึงกับยกมือปาดเหงื่อ ไม่มีใครจำไม่ได้กับการแข่งขันวินเตอร์คัพที่พึ่งผ่านมาไม่นาน กว่าจะชนะได้เล่นเอาเหนื่อยกันทั้งสนาม ถึงชัยชนะที่ได้มาจะคุ้มค่าก็ตาม

คากามิถึงกับรอบกลืนน้ำลาย ที่จะต้องได้เจอกับบิ๊กบอสทีมรุ่นปฎิหารย์ เขายังจำได้ดีกับเหตุการณ์กรรไกรเฉี่ยวหน้านั่น!!!



ปัจจุบัน

"คากามิคุง...."

"คากามิคุง!"

"อ่ะจ่ะ! เห้ย!!! คุโรโกะ!!!!! เมื่อไหร่นายจะโผล่มาแบบปกติสักทีฟะเนี่ย!?"คากามิตะโกนดังลั่นด้วยความตกใจ ไม่ชินสักทีกับการกระทำของเงาตัวเองที่ชอบโผล่มาไม่ให้สุ่มให้เสียง

"ผมเรียกคากามิคุงแล้วนะครับ"คุโรโกะพูดพร้อมตีหน้าตายตามฉบับเจ้าตัว"คากามิคุงไม่รีบไปหรอครับ อีกสักพักโรงเรียนราคุซันของอาคาชิคุงคงจะมาแล้ว"

"อ่ะ... ไปสิ ได้แข่งกับคนเก่งๆทั้งที"คากามิพูดพร้อมหัวเราะกลบเกลื่อน ถึงใจจะเต้นแรงแปลกๆก็ตามเถอะ




"รีบวอร์มร่างกายสิเจ้าบ้า! โรงเรียนราคุซันมานู่นแล้ว!!!"ฮิวงะเอ็ดคู่หูปีหนึ่งทั้งสองคนที่กำลังนั่งผูกเชือกรองเท้าพร้อมตีหน้าสงสัย ถึงปกติคุโรโกะจะเป็นแบบนี้ประจำแต่คนที่แปลกๆไปก็คงเป็นคากามิที่วันนี้ดูเฉื่อยๆไม่มีแรงฮึดสู้เหมือนทุกวัน

"ไม่ได้เจอนานนะเท็ตสึยะ"เสียงทักของกัปตันทีมราคุซันเอ่ยทักเพื่อนร่วมทีมเก่าอย่างคุโรโกะที่กำลังวอร์มร่างกายให้พร้อมลงสนาม

"ยังไม่ถึงหนึ่งเดือนเลยนะครับ อาคาชิคุง"คุโรโกะหมายถึงเจอกันยังไม่เลยหนึ่งเดือนเลยด้วย จู่ๆก็มาบอกไม่เจอกันนาน แต่ก็คงไม่เจอกันนานจริงๆ เพราะอาคาชิคนเดิมกลับมาแล้ว.....

"หึๆ นั่นสิ"อาคาชิส่งเสียงขำเบาๆภายในลำคอ ดวงตาสีแดงเข้มเหลือบไปมองร่างโปร่งผิวสีน้ำผึ้งข้างหลังคุโรโกะที่ยังคงวอร์มร่างกายอยู่

คนที่ทำให้อาคาชิได้สัมผัสคำว่าพ่ายแพ้ครั้งแรกในชีวิต 

คากามิ ไทกะ...






ปี๊ด!!!

เสียงนกหวีดบ่งบอกว่าได้เวลาเร่มเกมส์ดังขึ้น คากามิกระโดดปัดลูกบาสไปทางฝั่งตนเอง อิซึกิรับลูกบอลเอาไว้ก่อนจะส่งให้คุโรโกะ คุโรโกะเหลือบไปมองคากามิผู้เป็นแสงของตนเองเล็กน้อยแล้วส่งบอลต่อไปให้ฮิวงะ ฮิวงะรับลูกบอลมาก่อนจะชู้ตลงได้อย่างสวยงาม

รึเปล่า?

มิบุจิปัดลูกบอลก่อนจะลงห่วงได้อย่างเฉียดฉิวแล้วส่งต่อไปให้ฮายามะ

"ทำไมมันคุ้นๆ"คากามิพูดพร้อมขมวดคิ้วกับเหตุการณ์ที่คล้ายๆการแข่งขันวินเทอร์คัพตอนชิงชนะเลิศ เหตุการณ์เหมือนเดิมเป๊ะคงไม่ได้มีอะไรเดิมๆหรอกนะ

"อ้ะ!?"คากามิตีหน้ายุ่งเมื่อเห็นคนที่มาประกบตัวเองกำลังยืนอยู่ตรงหน้า

"สวัสดี... คากามิ ไทกะ"อาคาชิพูดพร้อมยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยต่างจากใบหน้าของคากามิที่กำลังทำหน้ายุ่งๆอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์แปลกๆ

"ทำไมนายมาประกบฉันได้เนี่ย"คากามิมองไปรอบๆสนามก็เห็นคนในทีมของตังเองโดนประกบอยู่หมดทุกคน

"พอดีผมขอให้ทำอะไรนิดหน่อยน่ะครับ"

"หะ!? คนอย่างนายขอคนอื่นเป็นด้วยหรอ ฉันพึ่งรู้นะเนี่ย"คากามิพูดพร้อมวิ่งไปเพื่อจะรับลูกบาสที่อิซึกิส่งให้แต่อาคาชิกลับรับเอาไว้แทนแล้วส่งลูกให้เนบุยะแทน มิวายตีหน้าโหดใส่ให้เนบุยะสะดุ้งเล่นๆอีกด้วย

"ไทกะ..."อาคาชิหันมาพูดต่อจากเรื่องเดิม ทำไมคนฉลาดๆอย่างอาคาชิจะไม่รู้ว่าคากามิหมายถึงก่อนหน้านี้เขาหยิ่งผยองจะตายไป แต่พอแพ้ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ถ้าไม่ใช่คนที่เคยอยู่ในทีมตอนมัธยมต้นด้วยกันคงไม่รู้หรอก

"อะไร ฉันไม่ได้พูดอะไรผิด"คากามิยักไหล่"แล้วทำไมนายต้องมาประกบฉันด้วยฟะ!?"หันมาโวยใส่เล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่สลัดอาคาชิไม่หลุดสักที

"เกมส์นี้มีคนเล่นแค่8คนนะครับไทกะ"คากามิขมวดคิ้วไม่เข้าใจในสิ่งที่อาคาชิพูด ก่อนดวงตาสีแดงดำจะเริ่มหันไปมองรอบๆสนามอีกครั้ง ภายในสนามมีเพียงคากามิกับอาคาชิเท่านั้นที่ยืนประกบกันอยู่เฉยๆ ไม่ได้เล่นอะไรตามเกมส์เลยแม้แต่น้อย

"นายทำอะไรอาคาชิ?"คากามิหันมาถามด้วยความสงสัย ถึงคนในทีมของเขาอย่างคุโรโกะจะพยายามส่งบอลมาให้มากขนาดไหน ก็จะมีคนในทีมราคุซันมาคอยกันเอาไว้ตลอดเหมือนจะไม่ให้บอลกระเด็นมาทางนี้เลยสักนิด

"เปล่านะครับไทกะ อย่ากล่าวหาผมสิ"

"แล้วใครให้นายเรียกชื่อฉันฟะ?"

"ผมสั่งตัวเอง"อาคาชิยิ้มขำกับหน้าร่างสูงโปร่งตรงหน้าที่ทำหน้าตาบิดเบี้ยวกับคำตอบของเขา

ปี๊ด!!!

"เซย์รินขอเวลานอก!"

"ขัดจริงนะครับ"อาคาชิพูดเมื่อโค้ชริโกะดูท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยง คากามิรีบวิ่งไปรวมตัวก่อนจะโดนโค้ชดึงหูเสียจนแทบยืดติดมือเป็นเจลลี่

"โอ้ย!!! โค้ช! เจ็บนะ!...ครับ"คากามิลูบหูตัวเองปอยๆเมื่อริโกะยอมปล่อยมือเนื่องจากโดนฮิวงะมาช่วยพูดเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างๆ

"นายทำบ้าอะไรหะคากามิ!!! ทำไมยืนคุยอยู่เฉยๆกับอาคาชิแบบนั้น หา!!!"ริโกะตะโกนเสียงดังแม้แต่ฝ่ายราคุซันยังได้ยิน อาคาชิแอบกระตุกยิ้มขำกับท่าทางเสือหงอยหูลู่หางตกของคากามิท่ามกลางสายตาของคนในทีมที่มองมาด้วยความปลงจิต

"ผมว่ามันไม่ได้ผิดที่คากามิคุงนะครับ ผมว่าผิดที่ใครอีกคนต่างหาก"คุโรโกะเอ่ยห้ามทัพ เขาสังเกตความผิดปกติได้ตั้งแต่อาคาชิคุงไปประกบคากามิคุงแล้ว

ความจริง... เกมส์นี้ราคุซันไม่ได้คิดจะแข่งด้วยตั้งแต่ต้น จะมีก็แต่มาคอยกันไม่ให้บอลเข้าไปรบกวนอาคาชิคุงที่กำลังยืนประกบคากามิคุงอยู่ก็เท่านั้น

ไม่ใช่แค่คุโรโกะที่สังเกตได้ คนในทีมที่ลงเล่นด้วยคนอื่นๆก็สังเกตได้ถึงความผิดปกติเหมือนกันทั้งนั้น

"ช่างเถอะๆ นายต้องสลัดอาคาชิให้หลุด เข้าใจไหม! แล้วก็เริ่มแผนที่เราวางเอาไว้ได้เลย"





ปี๊ด!!!

เสียงนกหวีดบอกเวลาเริ่มเกมส์อีกครั้ง ครั้งนี้คากามิจะพยายามไม่เข้าใกล้อาคาชิ ถึงแม้อาคาชิจะพยายามมาใกล้ก็ตามเถอะ

"คากามิคุง!"คุโรโกะส่งลูกบอลมาให้ก่อนคากามิจะกระโดดดังค์ลงห่วงได้อย่างสวยงาม...





เวลาดำเนินมาจนจบเกมส์ด้วยคะแนนเสมอกัน88:88

คากามิหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดเหงื่อด้วยความเหนื่อยล้า มือเรียวยกน้ำขึ้นมาจิบอย่างกระหาย อยากดื่มรวดเดียวดับกระหายเหมือนกันแต่ถ้าจะให้ดื่มรวดเดียวจากกระหายจะกลายเป็นจุกตายสะก่อน

"ไทกะ"อาคาชิเดินมาตรงหน้าคากามิที่กำลังนั่งเช็ดเหงื่อตัวเองอยู่

"วันนี้ผมไปนอนกับไทกะได้ไหม"อาคาชิถามออกมาถึงความจริงต่อให้เจ้าตัวไม่ตอบตกลงอาคาชิก็จะไปนอนอยู่ดีก็ตาม

"หะ?"

"หา!!!!"เสียงคนในทีมบาสเซย์รินร้องประสานเสียงยกเว้นคุโรโกะที่ตีหน้านิ่งเหมือนจะรู้ทันอะไรบางอย่าง

"พอดีผมมีธุระต้องทำที่โตเกียวต่อ และผมก็ยังไม่มีที่พักด้วย ไทกะคงไม่ใจร้ายกับผมใช่ไหม"อาคาชิอธิบายขยายความให้คากามิเข้าใจ ถึงความจริงจะแถบวกสตอเบอรี่ล้วนๆก็เถอะ ซึ่งเรื่องนี้คุโรโกะรู้ดี แต่ก็ยังคงนิ่งเงียบไม่ปริปากพูดอะไร

"ให้เซย์จังไปนอนด้วยเธอนะคากามิจัง ถ้าไม่มีคากามิจัง เซย์จังต้องแย่แน่ๆเลย"มิบุจิเดินมาช่วยพูด คากามินั่งมองนิ่งๆแต่ในสมองอันน้อยนิดกำลังประมวณผลว่าจะให้คนตรงหน้าไปดีหรือไม่ไปดี

"ให้อาคาชิไปอยู่สักวันหนึ่งเถอะน่าคากามิ หมอนี่คงลำบากจริงๆ"ฮิวงะออกปากช่วยพูดทั้งๆที่ไม่รู้อะไรเลยว่าจักรพรรดิตรงหน้ากำลังตอแหลล้วนๆ

"ตะ...แต่ เฮ้อ... เออ! ก็ได้ๆ"คากามิถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆยอมตอบรับออกไปแต่โดยดี อาคาชิกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อได้ยินคำตอบจากร่างโปร่งผมแดงดำตรงหน้า

"ขอบคุณครับไทกะ"






คากามิเดินนำเข้ามาภายในห้องพักของตัวเองตามมาด้วยอาคาชิที่คอยมองสำรวจรอบๆห้องคากามิไปทั่ว

"ผมหิว ไทกะทำอาหารเป็นใช่ไหม"อาคาชิเดินไปนั่งบนโซฟาแล้วเอ่ยถาม คากามิทำหน้าเหวอเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับแล้ววางแก้วน้ำเลม่อนโรยเกลือเล็กน้อยตรงหน้าอาคาชิ

"หึๆ ไทกะอ่อยผมหรอ"อาคาชิกระตุกยิ้มหัวเราะหึๆอย่างเจ้าเล่ห์

พึ่บ!

คากามิเมื่อได้ยินดังนั้นก็หยิบหมอนอิงบนโซฟามาปาใส่จักรพรรดินิสัยเสียตรงหน้าที่นั่งไขว่ห้างสบายใจเฉิบด้วยความไม่พอใจ

อาคาชิรับหมอนนั้นถือเอาไว้ในมือแล้วยิ้มขำกับท่าทางของร่างสูงโปร่งที่ทำท่าฟึดฟัดไม่ชอบใจเสียยกใหญ่

"ไทกะ... เขิน?"

"ไม่ใช่เฟ้ย! ไอ้โรคจิต!"คากามิเถียงแล้วรีบหันหลังเดินปึงปังไปในครัว ถึงแก้มของร่างโปร่งผิวสีน้ำผึ้งจะขึ้นริ้วสีแดงจางๆมาให้เห็นก็ตาม

อาคาชิลุกขึ้นยืนเดินตามร่างโปร่งเข้าไปในครัว ท่าทางการทำอาหารอันคล่องแคล่วของคากามิทำเอาอาคาชิแปลกใจไม่น้อย ถึงแม้เท็ตสึยะจะเคยมาบอกให้เขาฟังก็ตามว่าเสือแดงตรงหน้าทำอาหารอร่อยมากแค่ไหน

"ไทกะ..."อาคาชิเอ่ยเสียงทุ้มนุ่มน่าแปลกใจ คากามิหันไปมองก่อนจะผงะเมื่อคนที่เรียกตัวเองเมื่อครู่กำลังจับคอให้เขาโน้มลงมาใกล้

"ผมชอบไทกะ"

"อะ...อะ...อะไรนะ!?"คากามิทำหน้าตกใจไม่ยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยินจากปากของจักรพรรดิตรงหน้า

"ผมจะจีบไทกะ ไทกะเตรียมตัวเอาไว้ด้วย"พูดจบอาคาชิก็ฉกฉวยริมฝีปากของคนตรงหน้า คากามิตาโตด้วยความตกใจแต่ก็ไม่ได้ผลักไสออกไป แถมกลับหลับตาปี๊ด้วยความไม่เคยชินใบหน้าขึ้นสีออกมาชัดเจนอย่างปิดไม่มิด





ดูท่าจักรพรรดิของเราคงจีบสำเร็จตั้งแต่ยังไม่เริ่มแล้วล่ะ










งงไหมฮะ!? งงไหมมมม งงกันหรือเปล่าาา แต่งงงหรือเปล่าาา (ผลัก!)//โดนตบ!
ถ้างงก็ขอโทษด้วยนะ เรื่องแรกก็งงไปตามๆกัน ขอประเดิมคู่แรกด้วยคู่นี้เลยนะ!

ถ้าความคิดเราซ้ำใครก็ขอโทษด้วยน้าาา

สมองมีแค่นี้จริงๆ555

หากพิมพ์ผิดตรงไหนจะพยายามมาแก้ให้ทีหลัง เราลงในโทรศัพท์มันอาจจะแปลกๆกระดุ๊กกระดิ๊กไปนิสนึงก็ขอโทษอีกครั้งค่าาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 219 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

868 ความคิดเห็น

  1. #855 MartiniLubik (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2564 / 07:21
    ราชานานมันร้ายยยยย สตอเก่งมากก555
    #855
    0
  2. #595 Shipnielong (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 23:56
    กรี๊สสสส ดือมากค่าาาา
    #595
    0
  3. #542 B.TEm (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 20:30
    อุแงงงงง้ น่ารักจังค่ะ ;----; ชอบตอนนายน้อยเรียกไทจังว่าไทกะมาก ๆ มันบับ รส.พิเศษพิโส อุ่ก นายน้อยของผ้ม อาคางามิของผม บันไซ บันไซ บันไซ!!!
    #542
    0
  4. #426 fxxkthisfeeling (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 19:41
    ค คู่แรร์นี่มัน ฮืออออ////-////
    #426
    0
  5. #311 saaany (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 19:27

    สงสารคากามิ

    #311
    0
  6. #252 mmei1135 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 20:15
    ตามหาคู่นี้มานาน-,.-
    #252
    0
  7. #89 คิมดงจุน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:47
    คู่แรร์ที่โปรดปราน ฮื่อ
    #89
    0
  8. #71 jkskyliy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 16:12
    ความคิดแรกตอนอ่านฉากอาคาชิขิค้างแรกคือ 'รุกมากไปป่าวคะคุณลูกกกก'
    #71
    0